Γιώργος Μουρμούρης

▸ Η ΝΔ αρνείται αυξήσεις στους μισθούς, μείωση φορολογίας για τον λαό, έλεγχο των τιμών και κάνει πάντα «τόσο λίγα, τόσο αργά»

Ηταν αρχές Ιουνίου του 2021, όταν τα μεγαλύτερα διεθνή ενημερωτικά δίκτυα είχαν πλήθος αναλύσεων για το επερχόμενο κύμα ακρίβειας που θα «σάρωνε» όχι μόνο καταναλωτικά αγαθά, αλλά και βασικά είδη διατροφής. Ήταν τότε που η παγκόσμια οικονομία, ο διεθνής καπιταλισμός –για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους– γνώριζε μια ξαφνική εκτόξευση της ζήτησης, απόρροια της κάμψης που παρουσίαζε εκείνη την περίοδο η πανδημία του κορονοϊού σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου. Η αισιοδοξία (ή αφέλεια;) που είχε καλλιεργηθεί διεθνώς, ότι ο εμβολιασμός του παγκόσμιου «Βορρά» θα έφερνε και το τέλος της πανδημίας, πυροδοτούσε μια «έκρηξη» στην κατανάλωση και το «αόρατο χέρι» της αγοράς έκανε ξανά το θαύμα του. Οι αυξήσεις στα ναύλα για τη μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων από την Ασία άγγιζαν το 600%, ενώ ήδη παρουσιάζονταν οι πρώτες «τσουχτερές» ανατιμήσεις σε κρέας, οπωροκηπευτικά και όσπρια, απόρροια μεταξύ άλλων των περιοριστικών μέτρων που μείωσαν τις μετακινήσεις εποχικών εργατών στον πρωτογενή τομέα, καθώς και κακής σοδειάς σε πολλές χώρες λόγω της κλιματικής κρίσης.

Ήδη, από τότε, η ελληνική κυβέρνηση παρατηρούσε μακαρίως και εκ του μακρόθεν τις άκρως ανησυχητικές εξελίξεις. Κορυφαία στελέχη της, σε ρόλο διεθνή αναλυτή, αναπαρήγαγαν διαπιστώσεις για τα αίτια της ακρίβειας, απρόθυμα να προχωρήσουν σε οποιοδήποτε προληπτικό μέτρο στήριξης του λαϊκού εισοδήματος. «Ως Ελλάδα δεν μπορούμε να εξαιρεθούμε των ανατιμήσεων που γίνονται στον πλανήτη. Δεν είναι θέμα κυβερνητικής απόφασης. Είναι πιθανό ενδεχόμενο να υπάρχουν πληθωριστικές πιέσεις σε όλη την ευρωζώνη», σχολίαζε στωικά τη Δευτέρα 7 Ιουνίου ο υπουργός Ανάπτυξης, Άδωνις Γεωργιάδης.

31 εκ. θα κρυώνουν φέτος στην ΕΕ αλλά η κομισιόν κραδαίνει ήδη το δημοσιονομικό «μαστίγιο»

Το καλοκαίρι όμως πέρασε και μαζί του και το διεθνές κλίμα ευφορίας και «ανεμελιάς», στον απόηχο των lockdowns. Στις αρχές φθινοπώρου το κύμα ακρίβειας δεν «χτυπούσε την πόρτα» σε Ελλάδα και ΕΕ, αλλά την είχε ήδη ισοπεδώσει με πολιορκητικό κριό. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, τον Αύγουστο σε αρνί και κατσίκι είχαν ήδη καταγραφεί αυξήσεις 13%, στα οπωροκηπευτικά 8%, στα νωπά ψάρια 7%, στα φρούτα 5%, σε τυριά και λάδι 3%. Πάνω από όλα όμως, όσο οι μέρες άρχιζαν να μικραίνουν τόσο πιο φανερό γινόταν το τρομακτικό φάσμα της επερχόμενης ενεργειακής φτώχειας. Ήδη η αύξηση στην τιμή του φυσικού αερίου άγγιζε το 80%, του πετρελαίου το 40%, του ηλεκτρικού το 30%.

Θορυβημένη από την έκταση που λάμβανε το κύμα αυξήσεων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε ένα πακέτο με μέτρα-«ασπιρίνες» στη ΔΕΘ, το οποίο έκτοτε έχει γνωρίσει μικρές αναπροσαρμογές. «Πολύ λίγα, πολύ αργά» — αλλά κυρίως, βαθιά ταξικά. Βασικό χαρακτηριστικό των κυβερνητικών μέτρων ήταν –και παραμένει– ο προσωρινός τους χαρακτήρας και η «πυροσβεστική» τους λογική. Εμμένοντας στο δόγμα «οι ανατιμήσεις είναι προσωρινές», ανεξαρτήτως αν το πιστεύουν, το εύχονται ή απλώς υποκρίνονται, τα κυβερνητικά στελέχη ορίζουν και το πλαίσιο αντιμετώπισης: επιδοματική πολιτική αντί για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, πλαφόν στις τιμές τουλάχιστον βασικών αγαθών και μείωση των φόρων για εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα.

Λογικό, καθώς τα επιδόματα αίρονται ανά πάσα στιγμή, ενώ χτίζουν και το προφίλ «γαλαντόμου άρχοντα» για τους επικεφαλής κυβερνήσεων που τα διανέμουν. Τακτική με την οποίαν, ειρήσθω εν παρόδω, «έπαιξε» επανειλημμένα ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις «αγαθοεργίες» του Αλέξη Τσίπρα να συνοδεύονται από σποτάκια που κατέληγαν με τη φράση «ήταν δίκαιο, έγινε πράξη». Στον αντίποδα, οι ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς (και όχι η κοροϊδία 0,5 ευρώ την ημέρα), η κατάργηση φόρων και ο έλεγχος των τιμών, «απειλούν» να δώσουν αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους και να ανοίξουν δρόμο για περαιτέρω διεκδικήσεις, ειδικά αν πρόκειται για κατακτήσεις.

Φτάνοντας πλέον στο τέλος του 2021, οι προοπτικές για τη νέα χρονιά είναι άκρως δυσοίωνες. Το «ράλι» των τιμών συνεχίζεται, με «πρωταθλητή» την ενέργεια, που συμπαρασύρει τα περισσότερα διατροφικά και καταναλωτικά αγαθά. Από τις σελίδες του Πριν έχουμε αναδείξει επανειλημμένα τις –άρρηκτα συνδεδεμένες με τον σύγχρονο καπιταλισμό– αιτίες της ενεργειακής κρίσης σε Ελλάδα και ΕΕ, κεντρική παράμετρο της οποίας αποτελεί η προσπάθεια να φορτωθεί το κόστος της «ενεργειακής μετάβασης» στους εργαζόμενους και τους λαούς της ηπείρου. Όπως το έθεσε προ εβδομάδων μία εκπρόσωπος περιβαλλοντικής ΜΚΟ (και όχι κάποιας οργάνωσης της μαχόμενης Αριστεράς), «είναι τραγωδία το γεγονός ότι σε μια από τις πλουσιότερες ηπείρους του κόσμου, ένα στα τέσσερα ευρωπαϊκά νοικοκυριά, και περισσότερα αυτό το χειμώνα, πρέπει να επιλέξουν μεταξύ του να ζεστάνουν τα σπίτια τους και να έχουν φαγητό στο τραπέζι». Οι… ανθρωπιστικές ευαισθησίες αυτές βέβαια δεν φαίνεται να «ιδρώνουν το αυτί» της Κομισιόν. Την ώρα που η Eurostat εκτιμά ότι ο αριθμός των κατοίκων της ΕΕ που δεν μπορούν να κρατήσουν τα σπίτια τους επαρκώς ζεστά αγγίζει τα 31 εκατομμύρια(!), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κραδαίνει ήδη το «μαστίγιο» της δημοσιονομικής πειθαρχίας, καθιστώντας σαφές προς τα κράτη-μέλη ότι τα όποια μέτρα «ανακούφισης» λαμβάνουν πρέπει να είναι άκρως στοχευμένα και ορισμένης χρονικής διάρκειας, να έχουν δηλαδή «ημερομηνία λήξης».

Στη «δύση» του 2021, η αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης που ανέκυψε πριν δύο ολόκληρα χρόνια – πυροδοτώντας (και όχι προκαλώντας) μια νέα διεθνή καπιταλιστική κρίση – ως ευκαιρία για το κεφάλαιο, έχει πια φτάσει σε σημείο παροξυσμού. Σαν τη μυθική Λερναία Ύδρα, κάθε καπιταλιστική «λύση» που προσφέρεται γεννά πολλαπλάσιες κρίσεις, καθιστώντας σαφές ότι τα «βέλη» του εργατικού κινήματος χρειάζεται να στοχεύσουν απευθείας στην «καρδιά του κτήνους», στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

πηγη: prin.gr

Η λογική που διέπει τον προϋπολογισμό είναι το νεοφιλελεύθερο αφήγημα, κατά το οποίο η μείωση της ανεργίας έρχεται μέσα από δωράκια στους εργοδότες με την αναμόρφωση του εργατικού και συνδικαλιστικού δικαίου. Και όταν γίνεται λόγος για «μεταρρύθμιση», εννοείται η διάλυση των εργασιακών σχέσεων που είδαμε με τους προηγούμενους νόμους που ψηφίστηκαν. Δηλαδή την κατάργηση του 8ώρου με τον νόμο Χατζηδάκη και την καθιέρωση των απλήρωτων, ουσιαστικά, υπερωριών. Αλλά και στα συνδικαλιστικά την υπονόμευση κάθε συνδικαλιστικής δράσης.

Ο προϋπολογισμός για το 2022 προβλέπει σημαντικές περικοπές σε νευραλγικούς τομείς της κοινωνικής πολιτικής. Το Σύνολο Μεταβιβάσεων του Τακτικού Προϋπολογισμού για την πρόνοια, τους ανέργους, τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και την υγεία μειώνεται το 2022 κατά 1,74 δισεκατομμύρια Ευρώ έναντι του 2021. Το ήδη ισχνό Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων συρρικνώνεται ακόμη περισσότερο, αφού από 8,35 δισεκατομμύρια Ευρώ το 2021, μειώνεται στα 7,8 δισεκατομμύρια Ευρώ το 2022. Την ίδια ώρα που «λεφτά υπάρχουν» στις στρατιωτικές δαπάνες για «φυσικές παραλαβές εξοπλιστικών συστημάτων». Μάλιστα και οι δαπάνες αυτές του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων πάνε σε απευθείας αναθέσεις, αποτελώντας στην ουσία διασπάθιση χρήματος, αφού αντλούνται κεφάλαια από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων για να μοιραστούν σε ημέτερους ολιγάρχες.

Αυτή η επιλογή προτεραιοτήτων δεν είναι τυχαία. Οι ατυχείς επιλογές στον προϋπολογισμό βασίζονται σε μία γενικότερη λογική της κυβέρνησης για το σχέδιο Ελλάδα δύο-μηδέν [2.0] που περιλαμβάνει το λεγόμενο Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και αναφέρεται και στην Απασχόληση, τις δεξιότητες και την κοινωνική συνοχή.

Η λογική που διέπει τον προϋπολογισμό είναι το νεοφιλελεύθερο αφήγημα, κατά το οποίο η μείωση της ανεργίας έρχεται μέσα από δωράκια στους εργοδότες με την αναμόρφωση του εργατικού και συνδικαλιστικού δικαίου. Και όταν γίνεται λόγος για «μεταρρύθμιση», εννοείται η διάλυση των εργασιακών σχέσεων που είδαμε με τους προηγούμενους νόμους που ψηφίστηκαν. Δηλαδή την κατάργηση του 8ώρου με τον νόμο Χατζηδάκη και την καθιέρωση των απλήρωτων, ουσιαστικά, υπερωριών. Αλλά και στα συνδικαλιστικά την υπονόμευση κάθε συνδικαλιστικής δράσης: Την απαγόρευση, ουσιαστικά, των διαδηλώσεων, λόγω προβλέψεων που πρακτικά είναι αδύνατο να τηρηθούν, στην αρχή με πρόσχημα την πανδημία. Τις δυσμενείς αλλαγές στη δυνατότητα των συνδικάτων να προκηρύσσουν απεργίες. Τη διάλυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Το ξεδόντιασμα του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας. Ενώ και σε ό,τι αφορά στον κατώτατο μισθό, και τον καθορισμό του, η κυβέρνηση αρνήθηκε μια σοβαρή συζήτηση του θέματος.

Είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον ότι πλέον δεν γίνεται λόγος για «εργασία», αλλά για «απασχόληση». Κι αυτό γιατί δεν συνέβη καμία πρόβλεψη για τη δημιουργία νέων και αξιόλογων θέσεων εργασίας. Αυτό που έκανε η κυβέρνηση είναι επενδύσεις σε προγράμματα επιδοτούμενης απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα για ανέργους μέσω ορισμένου χρόνου αμειβόμενης πλήρους απασχόλησης. Καθώς και ειδικά προγράμματα απασχόλησης για περιοχές μετάβασης, όπως με την απολιγνιτοποίηση· για περιοχές με προβλήματα αποβιομηχάνισης και για περιοχές με μεγάλα ποσοστά εποχικής απασχόλησης. Όμως η επιδοτούμενη εργασία, ορισμένου χρόνου, στην οποία αρέσκεται η κυβέρνηση, σημαίνει ότι καταργούνται τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Σημαίνει ελάχιστες απολαβές στο πλαίσιο της υποτιθέμενης εκπαίδευσης του εργατικού δυναμικού που απλά ανακυκλώνεται σε αυτές τις θέσεις (στην καλύτερη περίπτωση). Σημαίνει ότι ουσιαστικά προσφέρονται όλα αυτά ως δώρο στους εργοδότες, οι οποίοι δεν θα χρειαστεί να βάλουν το χέρι στην τσέπη από τη στιγμή που το πρόγραμμα είναι επιδοτούμενο. Μάλιστα για τα προγράμματα απασχόλησης σε περιοχές απολιγνιτοποίησης, αποβιομηχάνισης κ.τ.λ., από τη στιγμή που δεν έχει εκπονηθεί κανένα παραγωγικό σχέδιο για τις διαδικασίες αυτές, θα ξοδευθούν πόροι για την εκπαίδευση προσωπικού που όμως δεν θα έχει τη δυνατότητα να εργαστεί πουθενά.

Αγνοήθηκε η τροπολογία που κατατέθηκε ως ΜέΡΑ25 με την οποία επιχειρείται η πληρέστερη προστασία των εργαζομένων στις περιπτώσεις συμβατικής ή εκ του νόμου μεταβίβασης ή συγχώνευσης επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων ή επιχειρήσεων σε άλλον εργοδότη. Ειδικότερα, στην τροπολογία γίνεται διάκριση των όρων εργασίας με βάση την πηγή προέλευσής τους, -αν δηλαδή αποτελούν όρους ατομικών ή όρους συλλογικών συμβάσεων-, και αποσαφηνίζεται το εύρος δέσμευσης του διάδοχου εργοδότη από τις ατομικές συμβάσεις εργασίας οι οποίες εμπεριέχουν ρήτρες στατικής και ρήτρες δυναμικής παραπομπής σε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και Κανονισμούς Εργασίας. Η τροπολογία αυτή είναι απολύτως αναγκαία ως μέτρο εξισορρόπησης των δικαιωμάτων του ασθενέστερου, του εργαζόμενου, έναντι του ισχυρότερου, του διάδοχου εργοδότη, ο οποίος μάλιστα δεν αποτελεί επιλογή για τον εργαζόμενο, αλλά ντε φάκτο αντισυμβαλλόμενο. Τέλος, η σχετική ρύθμιση είναι αναγκαία λόγω της εντεινόμενης ομιλοποίησης, του μετασχηματισμού των επιχειρήσεων, του κατακερματισμού των έργων τους και της ανάθεσης τους σε ανεξάρτητες ή μη, νομικά αυτοτελείς εταιρείες που σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση της συλλογικής διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων, έχουν οδηγήσει σε διαρκή συρρίκνωση των δικαιωμάτων των τελευταίων. Είναι μια απολύτως αναγκαία τροπολογία που δεν λήφθηκε υπ’ όψη.

Είναι αναπόσπαστη για την κοινωνική συνοχή η θεσμοθέτηση σταδιακής αύξησης κατά 10% ετησίως του κατώτατου μισθού έως ότου αυτός φτάσει στα 800 ευρώ μηνιαίως. Και ταυτοχρόνως το να θεσπιστούν ευέλικτες αλλά ισχυρές συλλογικές διαπραγματεύσεις. Παρόμοια μέτρα θα ήταν εφικτά, αν η κυβέρνηση δεν είχε ανακαλύψει ένα λεφτόδεντρο αποκλειστικά και μόνο για τους ολιγάρχες. Η κυβέρνηση εργαλειοποίησε την πανδημία για να ταΐσει την ολιγαρχία με εκατοντάδες εκατομμύρια μέσω επιδοτήσεων και αποζημιώσεων. Στον προϋπολογισμό χαρακτηριστικά προβλέπονται δωράκια συνολικού κόστους περί το 1,5 δισεκατομμύριο Ευρώ, με μείωση κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες των ασφαλιστικών εισφορών του ιδιωτικού τομέα, κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών από τον κρατικό προϋπολογισμό και επιδότηση 200 ευρώ σε περίπτωση πρόσληψης μακροχρόνια ανέργου, για περίοδο 6 μηνών. Επίσης, μείωση των φορολογικών συντελεστών στα επιχειρηματικά κέρδη στο 22% από 24%. Μείωση κατά 50% του φόρου σε περιπτώσεις εταιρικών συγχωνεύσεων. Με το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, επιδοτούνται οι ολιγάρχες με περίπου 7,45 δισεκατομμύρια Ευρώ.

Ως προς τους συνταξιούχους: Με το ένα χέρι η κυβέρνηση δίνει κάποια ψίχουλα από τις άδικες μνημονιακές περικοπές και από το άλλο τους τα παίρνει πίσω μέσω της φορολογίας. Αλλά η ομολογία υπάρχει: είναι βαρίδι για την κυβέρνηση οι συνταξιούχοι, ζούνε πολύ, όπως λένε οι δήθεν τεχνοκράτες της τρόικας αλλά και στελέχη και πρώην υπουργοί του μνημονιακού τόξου, για αυτό θεσπίστηκε σύστημα κεφαλαιοποιητικής ασφάλισης που θα φέρει νομοτελειακά περικοπές στις συντάξεις. Το ΜέΡΑ25 έχει καταθέσει τροπολογία που ρυθμίζει το καθεστώς της φορολογικής μεταχείρισης των εφάπαξ χρηματικών ποσών που καταβλήθηκαν και θα καταβληθούν στους δικαιούχους συνταξιούχους ή κληρονόμους συνταξιούχων ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, ως επιστροφές αναδρομικών περικοπών σύνταξης που επιβλήθηκαν με προηγούμενους νόμους και οι οποίες κατά περίπτωση κρίνονται αντισυνταγματικές. Ειδικότερα, προβλέπεται ότι η φορολογική υποχρέωση των δικαιούχων, εξαντλείται μετά την φορολόγηση των εφάπαξ χρηματικών ποσών των ως άνω περικοπών, με συντελεστή 20% συμπεριλαμβανομένης και της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης. Τυχόν πράξεις επιβολής φόρου που έχουν ήδη εκδοθεί κατά τη δημοσίευση του παρόντος για τα ως άνω ποσά και έχουν επιβάλλει φόρο σε κλίμακα ανώτερη του 20%, τροποποιούνται με αποφάσεις της αρμόδιας φορολογικής αρχής, ενώ οι φόροι άνω του 20% για τις ως άνω αιτίες, που έχουν ήδη εξοφληθεί, συμψηφίζονται με ληξιπρόθεσμες ή μελλοντικές φορολογικές υποχρεώσεις των δικαιούχων. Οι ως άνω προβλέψεις κρίνονται αναγκαίες για λόγους ισότιμης μεταχείρισης, μετά τις αντίστοιχες φορολογικές προβλέψεις υπέρ των ειδικών μισθολογίων. Δυστυχώς η τροπολογία αγνοήθηκε.

Συμπερασματικά, η πολιτική που ακολουθήθηκε στον προϋπολογισμό είναι μια στυγνή ταξική πολιτική, η οποία απαγορεύει μέτρα μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας και για αυτό βυθίζει ακόμη περισσότερο τη χώρα στην εξάρτηση.

πηγη: thepressproject.gr

Ο πύργος της Gazprom, στις εγκαταστάσεις της στην Αγία Πετρούπολη

Κλιμακώνεται η ένταση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης μετά την απόφαση της ρωσικής Gazprom από χθες Τρίτη να περιορίσει τη ροή φυσικού αερίου προς της Γερμανία και να τη σταματήσει έως το Σάββατο. Η Ευρώπη κατηγορεί τη Μόσχα ότι εκβιάζει για να πετύχει πολιτικούς στόχους της, με το Κρεμλίνο να υποστηρίζει ότι έπρεπε το αέριο να προωθηθεί στη ρωσική αγορά, λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών και της υψηλής ζήτησης.

Οι ροές μέσω του αγωγού Yamal Ευρώπης περιορίστηκαν χθες Τρίτη και έως το Σάββατο το αέριο θα γυρίζει πίσω προς τη Ρωσία.

Η νέα αυτή εξέλιξη ήταν η αφορμή να ανέβει χθες Τρίτη η τιμή του αερίου στην Ευρώπη κατά 20%, ενώ σήμερα Τετάρτη έπεσε 3%, παραμένοντας πάντως σε πολύ υψηλά επίπεδα. Στην αύξηση της τιμής του αερίου πανευρωπαϊκά έχει συμβάλει ο κρύος καιρός, με τον χειμώνα να είναι μπροστά μας, ενώ στη Γαλλία μονάδες παραγωγής ενέργειας έχουν κλείσει για λόγους ασφαλείας.

Ταυτόχρονα, έχει μειωθεί η παραγωγή ενέργειας από ανεμογεννήτριες, καθώς οι άνεμοι στην Ευρώπη πνέουν με μικρότερες ταχύτητες από ό,τι συνήθως αυτήν την εποχή, και τα πλοία που μεταφέρουν υγραέριο από την Ασία επιλέγουν τις χώρες που θα το παραδώσουν με βάση το ποια ευρωπαϊκή χώρα είναι διατεθειμένη να πληρώσει περισσότερο.

Αναλυτές και πολιτικοί στην Ευρώπη υποστηρίζουν ότι η Μόσχα επίτηδες μειώνει τις παραδόσεις αερίου ώστε να πιέσει τις δυτικές χώρες να υποχωρήσουν στα αιτήματά της όσον αφορά την Ουκρανία, αλλά και για να προχωρήσει η λειτουργία του αγωγού Nord Stream 2 που έχει παγώσει.

Ωστόσο το Κρεμλίνο υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις όσον αφορά τον Nord Stream 2 «δεν έχουν καμία σχέση», τονίζοντας ότι «είναι ζήτημα εμπορίου».

Οι γερμανικοί πάροχοι ενέργειας RWE και Uniper, που είναι από τις μεγαλύτερες εταιρείες πελάτες της Gazprom, ανακοίνωσαν ότι η ρωσική κρατική εταιρεία είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις τις έναντί τους.

πηγη: efsyn.gr

Σάββας Αθανασίου

O δείκτης Drewry’s World Container (WCI) αυξήθηκε οριακά αυτή την εβδομάδα και διαμορφώθηκε στα 9.292,39 δολάρια ανά εμπορευματοκιβώτιο 40 teu και είναι 169% υψηλότερος από ό,τι πριν από ένα χρόνο. Μόνο οι ναύλοι από το Ρότερνταμ στη Σαγκάη αυξήθηκαν 1% στα 1.556 δολάρια ανά κιβώτιο 40 teu.

Οι ναύλοι για Σαγκάη – Ρότερνταμ, Σαγκάη – Γένοβα, Σαγκάη – Λος Άντζελες, Λος Άντζελες – Σαγκάη, Σαγκάη – Νέα Υόρκη, Ρότερνταμ – Νέα Υόρκη και Νέα Υόρκη – Ρότερνταμ παρέμειναν στα επίπεδα των προηγούμενων εβδομάδων.

Ωστόσο, στη γραμμή Ρότερνταμ – Νέα Υόρκη οι ναύλοι ήταν στα 6.272 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 218%, σε σύγκριση με την περσινή αντίστοιχη περίοδο.

Στις 2 Δεκεμβρίου οι μέσοι ναύλοι ήταν στις 9.051 δολάρια και στις 16 Δεκεμβρίου ανήλθαν στις 9.292 δολάρια.

Αναλυτικότερα ανά διαδρομή οι ναύλοι έχουν ως εξής:

• Σαγκάη – Ρότερνταμ ήταν στα 13.602 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 197%.
• Ρότερνταμ – Σαγκάη ήταν στα 1.556 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 19%.
• Σαγκάη – Γένοβα ήταν στα 12.846 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 192%.
• Σαγκάη – Λος Άντζελες ήταν στα 10.180 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 148%.
• Λος Άντζελες – Σαγκάη ήταν στα 1.306 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 152%.
• Σαγκάη – Νέα Υόρκη ήταν στα 13.143 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 163%.
• Νέα Υόρκη – Ρότερνταμ ήταν στα 1.187 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 83%.
• Ρότερνταμ – Νέα Υόρκη ήταν στα 6.272 δολάρια και ήταν αυξημένοι κατά 218%.
• πηγη: mononews.gr