Ο Γιάνης Βαρουφάκης εξηγεί τους λόγους που καταψήφισε τα προαπαιτούμενα στη Βουλή με άρθρο του ενώ δηλώνει ότι ο Πρωθυπουργός έκρινε το βράδυ του δημοψηφίσματος ότι δεν υπήρχε εναλλακτική. "Θα έπρεπε να έχουμε παραδώσει τα κλειδιά του Μαξίμου, όπως λέγαμε ότι θα κάνουμε σε περίπτωση συνθηκολόγησης" γράφει χαρακτηριστικά ο πρώην Υπουργός Οικονομικών.
Γράφει ο Γιάνης Βαρουφάκης στο άρθρο του με τίτλο "Γιατί καταψήφισα" στην Εφημερίδα των Συντακτών:
«Στην πολιτική αποφάσισα να εισέλθω για έναν λόγο: για να σταθώ δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα στον αγώνα εναντίον της χρεοδουλοπαροικίας. Από τη μεριά του, ο Αλέξης Τσίπρας με τίμησε επιστρατεύοντάς με για έναν λόγο: μια πολύ συγκεκριμένη θεώρηση περί της κρίσης που βασίζεται στην απόρριψη του δόγματος Παπακωνσταντίνου, ότι δηλαδή μεταξύ της άτακτης χρεοκοπίας και του τοξικού δανεισμού, ο τοξικός δανεισμός είναι πάντα προτιμότερος.
Πρόκειται για δόγμα που απέρριπτα ως πάγια απειλή που στόχο είχε την επιβολή, διά του πανικού, πολιτικών οι οποίες εγγυώνται τη μόνιμη χρεοκοπία και, εν τέλει, τη χρεοδουλοπαροικία. Την Τετάρτη το βράδυ, στη Βουλή, κλήθηκα να επιλέξω μεταξύ του (α) να ενστερνιστώ το εν λόγω δόγμα, υπερψηφίζοντας την κύρωση του κειμένου που πραξικοπηματικά και με απερίγραπτη βαναυσότητα επέβαλαν στον Αλέξη Τσίπρα οι «εταίροι» στο Euro Summit και (β) να πω «όχι» στον πρωθυπουργό μου.
«Είναι αληθινός ή πλαστός ο εκβιασμός;» μας ρώτησε ο πρωθυπουργός, εκφράζοντας έτσι το ειδεχθές συνειδησιακό δίλημμα όλων μας, και του ίδιου. Προφανώς ο εκβιασμός ήταν αληθινός. Πρώτη φορά ένιωσα την «αλήθεια» του στο γραφείο μου όταν την 30ή Ιανουαρίου ο κ. Ντάισελμπλουμ με επισκέφτηκε για να με θέσει προ του διλήμματος «Μνημόνιο ή κλειστές τράπεζες». Από την αρχή γνωρίζαμε πόσο αδίστακτοι ήταν οι δανειστές. Και αποφασίσαμε αυτό που λέγαμε ξανά και ξανά ο ένας στον άλλον τις μακρές μέρες και νύχτες του Μαξίμου:
Θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να φέρουμε μια οικονομικά βιώσιμη συμφωνία. Θα συμβιβαστούμε χωρίς να καταλήξουμε συμβιβασμένοι. Θα υποχωρήσουμε όσο χρειαστεί για να επιτευχθεί μια συμφωνία-επίλυση εντός της ευρωζώνης. Ομως αν ηττηθούμε από την καταστροφική λογική των μνημονίων, θα παραδώσουμε το κλειδί των γραφείων μας σε εκείνους που τα πιστεύουν – να έρθουν εκείνοι να τα εφαρμόσουν, με εμάς και πάλι στους δρόμους.
«Υπήρχε εναλλακτική;» μας ρώτησε ο πρωθυπουργός την Τετάρτη. Κρίνω πως, ναι, υπήρχε. Ομως δεν θα πω άλλα γι’ αυτό εδώ. Δεν είναι της στιγμής. Σημασία έχει μόνο ότι το βράδυ του δημοψηφίσματος ο πρωθυπουργός έκρινε πως δεν υπήρχε εναλλακτική. Γι’ αυτό παραιτήθηκα, ώστε να τον διευκολύνω να μεταβεί στις Βρυξέλλες για να φέρει πίσω τους βέλτιστους όρους που μπορούσε να φέρει. Οχι όμως και για να τους εφαρμόσουμε εμείς όποιοι και να ήταν!
Ο πρωθυπουργός, στην Κ.Ο. της Τετάρτης, μας ζήτησε να αποφασίσουμε μαζί, να μοιραστούμε την ευθύνη. Πολύ σωστά. Πώς όμως; Μία λύση ήταν να εφαρμόσουμε, όλοι μαζί, αυτό που λέγαμε και ξαναλέγαμε ότι θα κάναμε σε περίπτωση ήττας. Θα λέγαμε ότι υποταχθήκαμε, φέραμε συμφωνία που εμείς κρίνουμε μη βιώσιμη, και ζητάμε από πολιτικούς, όλων των κομμάτων, που την θεωρούν τουλάχιστον εν δυνάμει βιώσιμη, να σχηματίσουν κυβέρνηση και να την εφαρμόσουν.
Η δεύτερη λύση ήταν αυτή που προέκρινε ο πρωθυπουργός: Να παραμείνει ζωντανή η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς, έστω εφαρμόζοντας μια συμφωνία- προϊόν εκβιασμού που ο ίδιος ο πρωθυπουργός κρίνει ότι είναι ανεφάρμοστη».
Στη συνέχεια ο Γιάνης Βαρουφάκης σχολιάζει τη δήλωση Τσίπρα ότι «ουδείς δικαιούται να προσποιείται ότι έχει ισχυρότερο συνειδησιακό δίλημμα»: «Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι είπαν ναι διακατέχονται από ισχυρότερο συναίσθημα ευθύνης από ό,τι όσοι εξ ημών αποφανθήκαμε πως έπρεπε να παραιτηθούμε αναθέτοντας την εφαρμογή σε πολιτικούς που τη εν δυνάμει εφαρμόσιμη», γράφει. 
Υποστηρίζει ότι είναι «απόλυτα θεμιτό κάποιοι σύντροφοι να προτείνουν τη μία και άλλοι την έτερη ατραπό», ενώ χαρακτηρίζει εγκληματικό οι μεν να αποκαλούν τους δε συμβιβασμένους και οι δε τους μεν ανεύθυνους.
Ο πρώην ΥΠΟΙΚ τονίζει ότι αυτή τη στιγμή προέχει η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ και χαρακτηρίζει απλό τον λόγο που ψήφισε όχι: «Επρεπε να έχουμε παραδώσει, όπως λέγαμε ότι θα κάνουμε σε περίπτωση συνθηκολόγησης, τα κλειδιά του Μαξίμου και των λοιπών υπουργείων σε όσους μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια τον λαό και να του πουν αυτό που εμείς δεν μπορούμε να πούμε: Η συμφωνία είναι σκληρή αλλά μπορεί να εφαρμοστεί».
Στη συνέχεια γράφει ότι «η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν δικαιούται να λεηλατήσει κι άλλο τα θύματα της 5ετούς κρίσης ενώ υπογραμμίζει ότι δημιουργείται ένα υπερ-ΤΑΙΠΕΔ πλήρως ελεγχόμενο από την Τρόικα το οποίο θα αποσπάσει μια για πάντα τον έλεγχο όλης της δημόσιας περιουσίας από τον έλεγχο της Ελληνικής Δημοκρατίας».
Ο Γιάνης Βαρουφάκης λέει ότι τον ρωτούν αν με τη στάση του ταυτίζεται με Σόιμπλε και απαντά: «Είστε σίγουροι ότι η συμφωνία αυτή δεν είναι μέρος του σχεδίου Σόιμπλε;».
Ο παραιτηθείς Υπουργός τονίζει ότι «η συμφωνία είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για να εκπαραθυρωθεί η Ελλάδα από την Ευρωζώνη».
Στο τέλος λέει ότι σέβεται απολύτως τους συντρόφους του: «Ούτε πιο επαναστάτης-ηθικός είμαι από εκείνους, ούτε εκείνοι πιο υπεύθυνοι».

πηγη: koutipandoras.gr

Τρεις μεγάλες κωμοπόλεις πέρασαν από το Αιγαίο μέσα σ΄ ένα 20ήμερο! 28.260 παράτυποι μετανάστες αποβιβάστηκαν σε ακτές ελληνικών νησιών,από τις 23 Ιουνίου μέχρι τις 12 Ιουλίου! Η κατάσταση έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια με το Πολεμικό Ναυτικό και το Λιμενικό Σώμα να παλεύουν χωρίς καμία απολύτως βοήθεια!
Οι Ευρωπαίοι που κατά τ΄ άλλα “καίγονται” να ρυθμίσουν τα οικονομικά μας σφυράνε αδιάφορα , όσο οι πλατείες και οι γειτονιές τους μένουν ανέγγιχτες από το πρόβλημα. Η μάχη κατά της παράνομης μετανάστευσης στο Αιγαίο μας κοστίζει πολλά χρήματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το ΠΝ έχει ήδη “μπει μέσα” στα κονδύλια καυσίμων του κατά 5 εκατομμύρια ευρώ!

Οι αριθμοί των μεταναστών που κάθε μέρα εισέρχονται μέσω Αιγαίου στην Ελλάδα είναι πλέον τετραψήφιοι! Το Σαββατοκύριακο 11 και 12 Ιουλιου καταγράφηκαν 4.266 μετανάστες ,ανεβάζοντας τον αριθμό του τελευταίου 20ήμερου στις 28.260!

Το Πολεμικό Ναυτικό που εδώ και ένα χρόνο έχει εμπλακεί ενεργά στον πόλεμο κατά της μετανάστευσης με πέντε πλοία, έχει βελτιώσει σημαντικά τον έγκαιρο εντοπισμό σκαφών που μεταφέρουν μετανάστες. Οι επιτυχείς εντοπισμοί έχουν ανέβει κατά 40% ,αλλά παρόλα αυτά το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Κι αυτό γιατί η μέθοδος που ακολουθούν πλέον οι δουλέμποροι , είναι μόλις γίνονται αντιληπτοί να πετάνε τους μετανάστες στη θάλασσα! Όσοι φορούν σωσίβια γλιτώνουν. Πολλοί από τους υπόλοιπους χάνονται στα νερά του Αιγαίου! Στην απέναντι πλευρά , στα τουρκικά παράλια έχει στηθεί ένα ολόκληρο δίκτυο εκμετάλλευσης αυτών των ανθρώπων. Δεν αναφερόμαστε μόνο στους δουλέμπορους. Μια ολόκληρη …αγορά που πουλά όλα τα …χρήσιμα για έναν παράνομο μετανάστη θησαυρίζει. Πουλάνε κυρίως …σωσίβια γι ΄ αυτό που θα ακολουθήσει στο Αιγαίο.

Πηγές του ΠΝ και του Λιμενικού Σώματος υποστηρίζουν ότι η αδιαφορία των Ευρωπαίων για το πρόβλημα εξοργίζει.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά το ΠΝ έχει να αντιμετωπίσει και τα ύποπτα παιχνίδια των Τούρκων οι οποίοι εκμεταλλεύονται τις καθημερινές επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης μεταναστών για να δίνουν το παρών σε χωρικά μας ύδατα και να διεκδικούν ρόλους που δεν τους ανήκουν . Όλα αυτά με “ανθρωπιστικό μανδύα”.

Τα ξημερώματα της Τετάρτης είχαμε μια “μίνι ναυμαχία” πέριξ των Ιμίων . Τουρκικές ακταιωροί βρέθηκαν αντιμέπτωπες με σκάφος του ΠΝ. Δεν είναι πια κάτι το ασυνήθιστο.

Την περασμένη εβδομάδα οι Τούρκοι επιχείρησαν μια παραλλαγή των Ιμίων με “μανδύα ανθρωπιστικό” επιχείρησαν οι Τούρκοι, σ΄ ένα μικρό νησάκι νότια του Αγαθονησίου. Ακταιωρός της ακτοφυλακής επιχείρησε να προσεγγίσει το Κουνελονήσι για να συλλάβει Τούρκο διακινητή παράνομων μεταναστών που είχε εγκλωβιστεί εκεί. Χρειάστηκε η επέμβαση ελληνικών δυνάμεων και η χαμηλή πτήση δύο μαχητικών αεροσκαφών πάνω από την τουρκική ακταιωρό για να αποφευχθούν τα χειρότερα!

Ο Τούρκος διακινητής πρέπει να ήταν πολύ σημαντικό πρόσωπο για το “κύκλωμα” διακίνησης μεταναστών. Αυτό προκύπτει από την επιμονή των Τούρκων να τον πάρουν απέναντι και να μην τον αφήσουν στις ελληνικές αρχές. Πληροφορίες  από αξιόπιστη πηγή αναφέρουν ότι ο Τούρκος δουλέμπορος ήταν πρώην στρατιωτικός! Υπάρχουν υπόνοιες ότι η ανατροπή του σκάφους του δεν ήταν ένα ατυχές γεγονός, αλλά προμελετημένο. Έτσι εξηγείται και η αστραπιαία κινητοποίηση των Τούρκων στην περιοχή γύρω από το Αγαθονήσι. Παρόλα αυτά οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να προλάβουν και να συλλάβουν τον Τούρκο ο οποίος χαρακτηρίζεται από τις ανακριτικές αρχές “πολύ ύποπτο πρόσωπο”.

Τι σχεδιάζουν οι Ευρωπαίοι

Οι Ευρωπαίοι απλά παρακολουθούν. Η μοναδική απόφαση που έχουν λάβει και η οποία έχει υλοποιηθεί είναι οι περιπολίες ναυτικών δυνάμεων στην Μεσόγειο. Αυτό όμως αφορά προς το παρόν μόνο το θαλάσσιο ρεύμα που “ενώνει” Λιβύη και Ιταλία. Όμως όπως επισημαίνει και το έγκυρο αμερικανικό ινστιτούτο γεωπολτικών αναλύσεων Stratfor αυτές οι ναυτικές επιχειρήσεις θα είναι αναποτελεσματικές. Οι απελπισμένοι άνθρωποι διαλυμένων χωρών δεν πρόκειται να σταματήσουν να επιχειρούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο ακομη και κολυμπώντας. Σε δεύτερη φάση σχεδιάζονται χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις στις χώρες απ΄ όπου οι διακινητές οργανώνουν τα καραβάνια των παράτυπων μεταναστών. Και αυτό το σχέδιο όμως θα αφορά την περίπτωση της Λιβύης ή άλλω περιοχών της βόρειας Αφρικής απ΄ όπου ξεκινιούν οι “αποστολές αυτοκτονίας” των μεταναστών.

Η Ελλάδα δέχεται πρόσφυγες και παράτυπους μετανάστες σε μεγάλο ποσοστο από την Συρία. Μια χώρα που διαλύεται χρόνια τώρα από τον πόλεμο. Ο ενδιάμεσος σταθμός όλων αυτών των ανθρώπων ,η Τουρκία κάνει τα πάντα για να τους “ξεφορτωθεί” πετώντας τους στη θάλασσα του Αιγαίου και μεταφέροντας το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα.

Είναι προφανές ότι αν οι Ευρωπαίοι δεν κινητοποιηθούν και δεν λάβουν δραστικά και ουσιαστικά μέτρα στήριξης της Ελλάδας, είναι θέμα χρόνου η τελευταία “γραμμή άμυνας” των βορειοευρωπαίων σ΄ότι έχει να κάνει με την μετανάστευση θα καταρρεύσει. Κι αυτό δεν είναι απειλή όπως βολικά θέλουν να το παρουσιάζουν. Είναι η σκηρή πραγματικότητα που σύντομα θα κληθούν να αντιμετωπίσουν.

πηγη: onalert.gr

Του Σταύρου Μαλαγκονιάρη

Οι τελευταίες ημέρες έφεραν, με έντονο (ή κατ’ άλλους δραματικό) τρόπο, στο προσκήνιο μια κρίση, που υπέβοσκε, εδώ και πολύ καιρό, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και από την εποχή της δημιουργίας του.

Όμως, εάν τα προηγούμενα χρόνια οι κρίσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς αφορούσαν μόνο τα μέλη της, τώρα έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη την κοινωνία, που βλέπει, για μια ακόμα φορά, να διαψεύδεται η ΕΛΠΙΔΑ της.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε εν όψει των εκλογών του 2004, σε μια προσπάθεια του τότε Συνασπισμού, υπό τον Αλέκο Αλαβάνο, να διασωθεί εκλογικά, διευρύνοντας το ακροατήριό του, με τα κινήματα, που είχαν δημιουργηθεί, το προηγούμενο διάστημα και είχαν συγκροτήσει τον Χώρο Διαλόγου. (ΑΚΟΑ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΚΟΕ, Ενεργοί Πολίτες και διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες και ανένταχτοι).

Πραγματικά, αυτό το ετερογενές σχήμα κατάφερε να εξασφαλίσει την είσοδο στην Βουλή με 3,26% κατακτώντας 6 έδρες, όλες από μέλη του Συνασπισμού.

Από τότε υπήρξαν διάφορες περίοδοι κρίσεων και εντάσεων, μεταξύ των συνιστωσών, που οδήγησαν και σε διασπάσεις (Δημοκρατική Αριστερά) αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμενε ενωμένος, στα χαμηλά ποσοστά, που του εξασφάλιζαν την άνετη είσοδο στη Βουλή.

Και φτάσαμε στα χρόνια των μνημονίων με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 να «απογειώνονται», σταδιακά, από το 4,60% (2009), στο 16,79% (Μάιο του 2012) και ακολούθως στο 26,89% (Ιούνιο 2012).

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή, που ο ΣΥΡΙΖΑ «σε μια νύχτα»- θα μπορούσε να πει κάποιος σχηματικά- έγινε διεκδικητής της εξουσίας φάνηκαν- σε όσους παρακολουθούσαν- ακόμα πιο έντονα οι εσωτερικές διαφοροποιήσεις. Όμως, το «μεθύσι» από την πιθανή ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά δεν επέτρεψε ουσιαστικές συζητήσεις, απλά σκέπαζαν τις διαφορές, όπως η γάτα το σκ….  της.

Έτσι, αντί να διαμορφωθεί (και να αποφασιστεί) ένα σοβαρό σχέδιο για τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης, εξετάζοντας όλες τις παραμέτρους και αυτό να «ζυμωθεί» στην κοινωνία, επελέγη η κάθε ομάδα- συνιστώσα να κάνει το δικό της σχέδιο και προς τα έξω να…. βγαίνει αυτό που ήθελε να ακούει ο κόσμος, το «όχι» στα μνημόνια, σκίζουμε τα μνημόνια κ.ο.κ.

Είναι γεγονός ότι το προηγούμενο διάστημα, πριν (και μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη) η Αριστερή Πλατφόρμα- η διακριτή «μειοψηφία» (μέχρι τότε) στο κόμμα- δια του Παναγιώτη Λαφαζάνη συχνά πυκνά μίλαγε για το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη, λέγοντας ότι δεν θα είναι και καταστροφή κ.ο.κ.

ΟΜΩΣ, προεκλογικά ο Παναγιώτης Λαφαζάνης το έβγαλε από το τραπέζι. Σε πολλές συνεντεύξεις- όταν ετίθετο, εκ του πονηρού, βεβαίως, σχετικό ερώτημα- αρνείτο ότι υπήρχε τέτοιο θέμα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 20 Ιανουαρίου 2015 στο iefimerida.gr σε κείμενο με τίτλο: «Τώρα και ο Λαφαζάνης υπέρ του ευρώ» διαβάζουμε:

Πέντε ημέρες πριν τις εκλογές, ακόμη και η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει πιο ρεαλιστική προσέγγιση στο πολιτικο-οικονομικό πρόβλημα.
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, που έχει ταχθεί κατά του ευρώ, διαβεβαίωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ΡΙΑ-Νοβόστι, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιλέγει την έξοδο από την ευρωζώνη, ούτε την έξοδο από την ΕΕ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά άφησε για... αργότερα και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα.

Το ίδιο έκανε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και κατά το δημοψήφισμα. Και πάλι σε καμία συνέντευξή του, δεν πήρε το… γάντι που πέταγε η άλλη πλευρά για να μετρηθεί το «ευρώ ή δραχμή».

Είναι προφανές ότι σε καμία κρίσιμη στιγμή τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας δεν θέλησαν μια ζωντανή «μέτρηση» στον κόσμο, της άποψης της επιστροφής στην δραχμή.

Γιατί; Ίσως επειδή και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε μια πύρινη- κατά τ άλλα-  αρθρογραφία στο Iskra.gr και σε άλλα site του χώρου, είναι τουλάχιστον στον… αέρα και αμφιβάλω εάν πείθουν και τους συντάκτες των άρθρων.

Για παράδειγμα σε άρθρο στο Iskra.gr (του Άρη Χατζηστεφάνου) διαβάζουμε πρόσκληση προς τον Αλέξη Τσίπρα να δείξει το σχέδιο (σ.σ. που όπως είπε στη συνέντευξη στην ΕΡΤ είχε στα χέρια του και κατέληξε στην απόφαση να μην γίνει επιστροφή στην δραχμή) «και ας κρίνουμε εμείς οι πολίτες, αν πήρε την σωστή απόφαση να παραδώσει τη χώρα του».

Απίστευτα πράγματα: Εάν θέλουν να την δουν ας την ζητήσουν δια των υπουργών ή των βουλευτών της Αριστερής Πλατφόρμας ή των κομματικών οργάνων ή όποιων άλλων θέλουν και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Η κοινωνία ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για το αποτέλεσμα της κάθε απόφασης.

Και το αποτέλεσμα περιγράφεται στο ίδιο άρθρο, με επιχειρήματα για την «ανατροπή» της πρωθυπουργικής άποψης περί έλλειψης συναλλαγματικών αποθεμάτων. Επιχειρήματα του τύπου «η υποτίμηση είναι ένα από τα ζητούμενα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα».

Ποια ανταγωνιστικότητα; Των επιχειρήσεων; Δηλαδή, αυτό σας ενδιαφέρει, σύντροφοι, πως θα αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων; Και πότε θα γίνει υποτίμηση, όπως αναφέρει το άρθρο μετά από ένα διάστημα «κλειδώματος» της ισοτιμίας με το ευρώ; Δηλαδή, τι κερδίζουμε έχοντας ένα «σκληρό» εθνικό νόμισμα;
Μήπως θυμάται κανένας το αποτέλεσμα του κλειδώματος της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος της Αργεντινής με το δολάριο;

Το…  επιχείρημα περί ενίσχυσης των συναλλαγματικών αποθεμάτων μέσω του τουρισμού και της ναυτιλίας το αντιπαρέρχομαι διότι αφενός δείχνει άγνοια (το 50% του ναυτιλιακού συναλλάγματος επανεξάγεται) και αφετέρου παραπέμπει σε λογικές του «καλώς ήρθε» το δολάριο.

Για να μην αναφερθούμε σε άλλα επιχειρήματα, που παραπέμπει το άρθρο περί επάρκειας της γεωργικής παραγωγής, ξεχνώντας (;) ότι ΟΛΟ το λίπασμα είναι εισαγόμενο ή για τις ελλείψεις που ήδη υπάρχουν σε φαρμακευτικό υλικό λόγω έλλειψης εισαγόμενων πρώτων υλών.

Γι’ αυτό προέχει να μάθουμε εάν υπάρχει σχέδιο πραγματικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και στη συνέχεια να συζητήσουμε. Διότι η ουσία δεν είναι τι νόμισμα θα έχουμε, η ουσία- σε αυτή τη φάση- είναι να δημιουργήσουμε παραγωγικές δομές στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, που θα δώσουν δουλειά στους ανέργους.

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Να βγάλει την χώρα από την κρίση. Οι τακτικοί ελιγμοί και οι υποχωρήσεις είναι μέρος των μαχών. Η εγκατάλειψη του πεδίου της μάχης είναι ασυγχώρητη.  

Δυστυχώς το βράδυ της Τετάρτης 15 Ιουλίου 32 βουλευτές, εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισαν να μην στηρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, δικαιώνοντας ουσιαστικά όσους (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- Ποτάμι) επιδιώκουν να «εξαγνιστούν» διακηρύσσοντας ότι πλέον δεν υπάρχει μνημόνιο- αντιμνημόνιο αλλά ευρώ- δραχμή και τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, που παλεύουν, με νύχια και με δόντια, να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση.

Το γεγονός ότι πλέον δρομολογείται (για μια ακόμα φορά) η διάσπαση του κόμματος, με νέες πλειοψηφίες και μειοψηφίες, μικρή σημασία έχει για την κοινωνία.

Η ιστορία αυτό που θα γράψει είναι η πτώση από τα μέσα της πρώτης Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

Και κάποιοι θα μείνουν να κοιτάνε με θλίψη το σβήσιμο της ελπίδας, που είχε αρχίσει, δειλά δειλά, να ανατέλλει.  Καληνύχτα, σύντροφοι….

πηγη: pireas2day.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

Οι συνταρακτικές εξελίξεις, παρότι οδυνηρές για το λαό μας, μας προσφέρουν απλόχερα τους καρπούς της εμπειρίας:

            1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι, ποτέ δεν ήταν, αυτό που ισχυριζόταν η ίδια και οι εγχώριοι υποστηρικτές της. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα μηχανισμό καταπάτησης της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας των φτωχών και των ανίσχυρων σε όφελος των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και των εγχώριων συνεργατών τους. Πρόκειται για μια δράκα πλουτοκρατών, εκβιαστών, ληστών του πλούτου και του μόχθου του λαού.

            2. Καμιά φιλολαϊκή πολιτική, ειδικά σε καιρούς κρίσης, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν υπάρξει ρήξη και αποδέσμευση όχι μόνο από το ευρώ αλλά από την ΕΕ συνολικά. Με αυτή την έννοια η πορεία από το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” στο 3ο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν προδιαγεγραμμένη. Όποιος ισχυρίζεται ότι θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους αποδεικνύεται αδαής ή απατεώνας.

            3. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε να καταργήσουμε τα μνημόνια, να ξεφύγουμε από τη φτώχεια, τη συνεχή εξαθλίωση, την απαξίωση και υποδούλωση της χώρας μας, οφείλουμε να έρθουμε σε ρήξη με την ΕΕ, την εγχώρια και ξένη ολιγαρχία. Οφείλουμε να αναζητήσουμε εναλλακτικές μορφές διεθνούς συνεργασίας με όρους ισοτιμίας.

            4. Η δημοκρατία μας δεν είναι τόσο δημοκρατική, όσο μας την περιγράφουν η κυρίαρχη ιδεολογία και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Όταν ο λαός αποφασίσει με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που επιτρέπουν οι ιθύνοντες, τότε οι αποφάσεις και οι δημοκρατικές διαδικασίες πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων, όπως συνέβη με το πρόσφατο δημοψήφισμα.

            5. Χρειαζόμαστε επομένως μια άλλη δημοκρατία, όχι υποκριτική, όχι βιτρίνα της εξουσίας μιας ολιγαρχίας, αλλά μια καινούργια Δημοκρατία, μια δημοκρατία του λαού, χτισμένη με νέα υλικά από τον ίδιο.

            6. Πάνω απ' όλα όμως τις σκληρές μέρες που έρχονται, ας μην ξεχάσουμε. Ας γίνουμε σοφότεροι ξαναφέρνοντας πιο έντονα στην καθημερινότητά μας τα μεγάλα μας όπλα: την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την ενότητα και τον αγώνα για να ανατρέψουμε τους παλιούς και νέους υπηρέτες της ολιγαρχίας. Για το δικαίωμα στη ζωή. Είμαστε η μεγάλη πλειοψηφία και ερχόμαστε από το μέλλον.

* επ. καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου

πηγη: kordatos.org