Οι παρακάτω υπογράφοντες, που αντιπροσωπεύουν ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων και οργανώσεων της Αριστεράς, καταγγέλλουν με δήλωση τους το νέο τρίτο μνημόνιο και καλούν σε μεγάλους ενωτικούς αγώνες για την ανατροπή του και την ανατροπή όλων των μνημονίων, για μια νέα προοδευτική πορεία της χώρας.

Ολόκληρη η δήλωση με τις υπογραφές έχει ως εξής:

Η υπογραφή ενός νέου Μνημονίου και μάλιστα από μία κυβέρνηση που εκλέχτηκε για να καταργήσει τα δύο προηγούμενα, ισοδυναμεί με καταστροφή για τον ελληνικό λαό και τη δημοκρατία. Το νέο Μνημόνιο σημαίνει ακόμη περισσότερη λιτότητα, συρρίκνωση των δικαιωμάτων των πολιτών και διαιώνιση του καθεστώτος επιτροπείας της χώρας. Το νέο Μνημόνιο ανατρέπει πλήρως την εντολή του ελληνικού λαού, που απέρριψε συνολικά στις 5 Ιουλίου τις μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές φτώχειας και νεοαποικιακής εξάρτησης.  

Σε όλη τη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων ο λαός εναντιώθηκε με κάθε τρόπο στην τρομοκρατία και τους εκβιασμούς και απαίτησε μία Ελλάδα ανεξάρτητη, δίκαιη, ανασυγκροτημένη, δημοκρατική και κυρίαρχη. Το μνημόνιο αυτό όπως και τα προηγούμενα, χρειάζεται να συναντήσει την ακόμα πιο πλατιά αγωνιστική αντίσταση μίας αλληλέγγυας και αποφασισμένης κοινωνίας. Αυτήν τη στιγμή επιβάλλεται να συνεχίσουμε στο δρόμο της 5ης Ιουλίου μέχρι το τέλος, μέχρι την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, με εναλλακτικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα, για μια Ελλάδα δημοκρατική, ανασυγκροτημένη, κοινωνικά δίκαιη.  

Ο αγώνας ενάντια στο νέο Μνημόνιο αρχίζει τώρα, με την κινητοποίηση του λαού σε κάθε γωνιά της χώρας. Για να αναπτυχθεί και να νικήσει αυτός ο αγώνας, είναι αναγκαία η άμεση λαϊκή οργάνωση σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. 

Καλούμε στην πολιτική και κοινωνική συγκρότηση ενός πλατιού πανελλαδικού κινήματος, με δημιουργία επιτροπών αγώνα ενάντια στο νέο Μνημόνιο, τη λιτότητα και την επιτροπεία της χώρας. Ένα ενωτικό κίνημα που θα δικαιώσει τους πόθους του λαού για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.  

Ο αγώνας που οδήγησε στον θρίαμβο του "Όχι" της 5ης Ιουλίου συνεχίζεται και θα νικήσει.  

Οι υπογράφοντες

Βερναρδάκης Αλέκος

Γαλάνης Νίκος

Κάβουρας Δημήτρης

Καλτσώνης Δημήτρης

Λαφαζάνης Παναγιώτης

Μαντάς Παναγιώτης

Νταβανέλος Αντώνης

Παγιάτσος Ανδρέας

Σακελλαρόπουλος Σπύρος

Σαραφιανός Δημήτρης

Σουάνη Μαρία

Τζήμας Θέμης

Χήτας Λάμπρος  

*Οι υπογράφοντες την παραπάνω δήλωση μετέχουν κατά σειρά στις εξής οργανώσεις και τάσεις: Βερναρδάκης Αλέκος - "Κομμουνιστική Ανανέωση", Γαλάνης Νίκος - "Παρέμβαση", Κάβουρας Δημήτρης - "Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη", Καλτσώνης Δημήτρης - "Μαρξιστικός Σύλλογος "Γ.Κορδάτος", Λαφαζάνης Παναγιώτης - "Αριστερό Ρεύμα" του ΣΥΡΙΖΑ, Μαντάς Παναγιώτης - "ΔΗΚΚΙ", Νταβανέλος Αντώνης - "ΔΕΑ", Παγιάτσος Ανδρέας - "Ξεκίνημα", Σακελλαρόπουλος Σπύρος - "Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡΑΝ)", Σαραφιανός Δημήτρης "Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡΑΣ)", Σουάνη Μαρία - "Κομμουνιστικό Κίνημα - Εργατικός Αγώνας", Τζήμας Θέμης - "Δίκτυο Σοσιαλιστών", Χήτας Λάμπρος - "Πρωτοβουλία των 1000".

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ*

Η μνημονιακή παράταξη - που πρόσφατα πανηγυρίζει γιατί ετοιμάζεται να συμπεριλάβει και τον ΣΥΡΙΖΑ- έχει ξοδέψει τόνους μελάνης για να μας πείσει ότι τα μνημόνια και η λιτότητα δεν είναι το πρόβλημα της χώρας μας. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα, μας λένε, πάσχει επειδή δεν εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στα μνημόνια. Το ίδιο βαρύγδουπο επιχείρημα συχνά απευθύνεται και κατά όσων κάνουν κριτική στο ευρώ. Δεν φταίει το κοινό νόμισμα για την κατάσταση της οικονομίας και την κοινωνίας μας. Φταίμε εμείς που δεν κάνουμε μεταρρυθμίσεις.

Όταν όμως πρέπει οι μνημονιακοί να μας πουν συγκεκριμένα τι εννοούν με μεταρρυθμίσεις, τα πράγματα γίνονται μάλλον ακατανότητα για τον πολύ κόσμο. Φαίνεται ότι οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα είναι η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η διάλυση του συντεταγμένου πλαισίου των εργασιακών σχέσεων, η απορρύθμιση των αγορών και οι ιδιωτικοποιήσεις. Η ανάπτυξη θα έρθει με τη μείωση των μισθών κάτω από τα 500 ευρώ και την απελευθέρωση των ταξί και των φαρμακείων ... 'Η με το κύμα ξένων επενδύσεων που θα ξεσπάσει μόλις το "κακό κράτος" συρρικνωθεί ... Πώς να μην απαξιώνει ο πολύς κόσμος ακόμη και την έννοια των μεταρρυθμίσεων όταν χρησιμοποιούνται τέτοια φαιδρά επιχειρήματα;

Η Ελλάδα φυσικά χρειάζεται δομικές μεταρρυθμίσεις ώστε να περάσει σε διαδικασία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με αύξηση των εισοδημάτων και κοινωνική δικαιοσύνη. Μόνο που οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις δεν είναι αυτές που προτείνει το ΔΝΤ και θα επιβάλλει το νέο μνημόνιο. Οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται είναι αυτές που θα προσδιορίσουν μια νέα σχέση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας, αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στο μεγάλο κεφάλαιο και στις δημόσιες προμήθειες και τα δημόσια έργα, αναδιαρθρώνοντας συνολικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα με εθνικοποίηση και δημόσια λειτουργία και εκσυγχρονίζοντας τους μηχανισμούς του κράτους για να έχουν ανταποδοτικότητα και να μπορούν να δώσουν κατεύθυνση στην οικονομία. Τα παραδείγματα υπάρχουν και βρίσκονται στην Ασία και όχι στα παρωχημένα μοντέλα του ΔΝΤ που συστηματικά αποτυγχάνουν παγκοσμίως.

Οι μήνες της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έφεραν πολλές επιτυχίες και ήδη μας οδηγούν σε νέο μνημόνιο. Μία από τις λίγες ενθαρρυντικές εξελίξεις το διάστημα αυτό, που μπορεί να ρίξει φως στο θέμα των σωστών δομικών μεταρρυθμίσεων για την ανάπτυξη, συνέβη στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας. Υπάρχουν μαθήματα για όλους εδώ και καλό θα είναι η προσπάθεια να στηριχτεί και να μελετηθεί γενικότερα.

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ

Ακολουθεί ένα σχετικό άρθρο που συνέγραψαν ο Κώστας Λαπαβίτσας με τον Γ. Μουσουλίδη, τελευταίο Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΝΚΛΩ.

Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ

Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ*

Τους τελευταίους μήνες έχει πάρει σάρκα και οστά μια σημαντική προσπάθεια για την αναβίωση της κλωστοϋφαντουργίας στην Ημαθία και τη Θράκη. Δεν υπάρχει φυσικά καμία εγγύηση επιτυχίας, αλλά τα χαρακτηριστικά της είναι εντυπωσιακά και μας δίνουν μια μικρή γεύση του τι μπορεί πραγματικά να σημαίνει η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στη χώρα μας. Αν η προσπάθεια πετύχει, θα υπάρξει ίσως ένα μοντέλο και για άλλες δραστηριότητες που σήμερα βρίσκονται σε αδράνεια, ή ανυπαρξία.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Ελλάδα ακολούθησε λάθος δρόμο ανάπτυξης, υπερτονίζοντας τον τομέα των υπηρεσιών και συρρικνώνοντας τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν να εξασθενίσει τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και να παρουσιάζει μεγάλα ελλείματα στο εμπορικό ισοζύγιο. Το μοντέλο ανάπτυξης φαλκίδευε συστηματικά των ανταγωνισμό και δημιούργησε έναν κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα. Τέλος, ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας απέτυχε πλήρως και μέσω της διόγκωσης του δανεισμού το 1998-2007 συνέβαλλε αποφασιστικά στην αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού.

Με το ξέσπασμα της κρίσης, η τραπεζική απομόχλευση σε συνδυασμό με τη λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση οδήγησαν τον παραγωγικό τομέα σε κατάρρευση. Η υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής μετά το 2008 έφτασε το 35%. Η κρίση ανέδειξε όλα τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και επιβεβαίωσε ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με ριζική αναθεώρηση της δομής της, καθώς και των χρηματοοικονομικών εργαλείων υποστήριξής της.

Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να ξαναμπεί σε τροχιά ανάπτυξης η ελληνική οικονομία δεν έχουν σχέση με το λεγόμενο «αναπτυξιακό» κομμάτι των μνημονίων. Οι ιδέες του ΔΝΤ για απορρύθμιση των αγορών, συρρίκνωση του κράτους, μείωση του μισθολογικού κόστους και τα παρόμοια είναι τελείως παρωχημένες. Οι χώρες με τη στιβαρότερη ανάπτυξη τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες βρίσκονται στην Ασία και στηρίχτηκαν στον ενεργό ρόλο του κράτους, κυρίως για δημόσιες επενδύσεις, με σταθερά αυξανόμενους μισθούς και ισχυρή δημόσια παρουσία στην οικονομία. Δεν δίστασαν να παρέμβουν ενεργά στην λειτουργία των αγορών και αντιμετωπίζουν το ΔΝΤ σχεδόν με αποστροφή.

Η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στην Ελλάδα πρέπει να βασιστεί σε μια νέα σχέση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, με απεξάρτηση των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων από το δημόσιο ταμείο και με παράλληλη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταποδοτικότητας του δημοσίου τομέα. Η αναδιάρθρωση, που θα στοχεύει στην τόνωση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα, είναι ανέφικτη χωρίς ολική μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, με δημόσια ιδιοκτησία και διοίκηση. Αυτές είναι οι δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα κι εδώ ακριβώς έγκειται το ενδιαφέρον της προσπάθειας στην κλωστοϋφαντουργία.

Η Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία (ΕΝΚΛΩ) κατέρρευσε μετά το χρηματιστηριακό όργιο 1999-2000 και τη σωρεία λαθών που ακολούθησαν. Μια εταιρεία που συμπύκνωνε 140 χρόνια εμπειρίας στη βιομηχανική κλωστοϋφαντουργία στη Νάουσα και γενικότερα στην Ελλάδα, με ισχυρότατη παρουσία στις διεθνείς αγορές, άριστο εργατικό δυναμικό, υψηλή τεχνολογία και εξαιρετική ποιότητα προϊόντος, βρέθηκε να βουλιάζει κάτω από χρέη 350 εκ. Τα χρέη οφείλονται πρωτίστως στις τράπεζες, αλλά και στο δημόσιο ως ασφαλιστικές και φορολογικές οφειλές, όπως και στους εργαζόμενους ως δεδουλευμένα.

Η πρόταση αναβίωσης – που προήλθε από το διοικητικό προσωπικό της εταιρείας σε στενή συνεργασία με τους εργαζόμενους – χρησιμοποιεί τον πτωχευτικό κώδικα, επιδιώκοντας να μετατρέψει τα χρέη σε μετοχικό κεφάλαιο. Θα προκύψει ένα μετοχικό σχήμα όπου την κύρια ιδιοκτησία θα έχουν το δημόσιο, οι εργαζόμενοι, οι τράπεζες και σε ένα βαθμό οι παλιοί μέτοχοι. Δεδομένου ότι η αξία της εταιρείας σε μορφή σκραπ δεν είναι πάνω από 16 εκ ευρώ, όλοι μπορούν να βγουν δυνάμει κερδισμένοι.

Το επιχειρηματικό σχέδιο είναι άριστο. Θα γίνει επανεκκίνηση δύο εργοστασίων στη Ροδόπη και Μαρώνεια (νήμα κόμπακτ το οποίο θα εξάγεται) και ενός στη Στενήμαχο της Νάουσας (νήμα μόδας και ρούχο με ετικέτα). Προβλέπεται καθετοποίηση της παραγωγής που χρόνια τώρα είναι το ζητούμενο στην κλωστοϋφαντουργία: το βαμβάκι της Μακεδονίας θα εξάγεται ως ρούχο υψηλής ποιότητας στις ΗΠΑ. Οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία θα δοθούν σε δημόσιο και τράπεζες έναντι του μέρους των απαιτήσεών τους προς την ΕΝΚΛΩ. Θα χρειαστεί επίσης ένας δανεισμός 5-6 εκατ. ευρώ, για τη συντήρηση του εξοπλισμού και κεφάλαιο κίνησης. Οι εργαζόμενοι θα είναι περίπου 350 τον πρώτο χρόνο με προοπτική ταχείας αύξησης. Οι μισθοί τους, σημειωτέον, θα ξεκινούν από το θρυλικό πια 751.

Πρόκειται για φιλόδοξη και έξυπνη προσπάθεια αξιοποίησης του υπάρχοντος εξοπλισμού αλλά και της τεχνογνωσίας που ενσωματώνεται στους απολυμένους κλωστοϋφαντουργούς. Και τα δύο θα πάνε χαμένα σε λίγα χρόνια. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του εγχειρήματος όμως είναι η μορφή της διακυβέρνησης, η οποία για την ώρα δεν έχει λάβει τελική μορφή. Δεν πρόκειται για αυτοδιαχειριστική εταιρεία, ούτε φυσικά για ΔΕΚΟ. Τον πρώτο λόγο θα έχει το δημόσιο και οι εργαζόμενοι, διασφαλίζοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα του εγχειρήματος, αλλά θα υπάρξει και διακριτή παρουσία ιδιωτών, με προοπτική περαιτέρω συμμετοχής. Αν η εταιρεία σταθεί στα πόδια της, θα έχει τη δυνατότητα να βρει το δικό της δρόμο, χωρίς να πέσει στην παγίδα είτε της αποτυχημένης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, είτε του κρατισμού.

Η αναβίωση της ΕΝΚΛΩ έχει φυσικά τεράστια σημασία για τις τοπικές κοινωνίες. Μπορεί όμως να γίνει και μοντέλο για άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, ιδίως στο θέμα της μετατροπής χρεών σε κεφάλαιο και στη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της είναι ότι προήλθε «από τα κάτω», δηλαδή αυτόνομα και από ανθρώπους που γνωρίζουν και αγαπούν τον κλάδο. Δεν είναι προϊόν θεωρητικής ανάλυσης. Τέτοιες ακριβώς προσπάθειες σφράγισαν την τεράστια επιτυχία της Ασίας. Ας ελπίσουμε ότι το πείραμα της ΕΝΚΛΩ θα πετύχει και θα συμβάλλει στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας μας.

*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.com / "Καθημερινή της Κυριακής" (9/8/15)

Κυριακή 9 Αυγούστου 2015

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥΔΕΑ*

Σαν έτοιμος από καιρό τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ διέβη τον Μνημονιακό Ρουβίκωνα. Εγκατέλειψε τις αντι-μνημονιακές πομφόλυγες για να προχωρήσει στην επιβολή ενός 3ου Μνημονίου πάνω στη δύσμοιρη χώρα μας και το λαό της. Μετά από άπειρους θεατρινισμούς και κουτοπονηριές κατέληξε να προδώσει ανερυθρίαστα το λαϊκό αντι-μνημονιακό αίσθημα με βάση το οποίο κατόρθωσε από κόμμα του 3% να γίνει κυβέρνηση. Μάλιστα το έκανε με τον πιο χυδαίο τρόπο προδίδοντας την αμέσως επόμενη μέρα το περήφανο λαϊκό ΟΧΙ στους ιταμούς εκβιασμούς του ευρωιερατείου.

Όχι μόνο αυτό αλλά επιπλέον προσθέτει και ύβρη επάνω στην προδοσία. Ο συστημικός ΣΥΡΙΖΑ σκυλεύει το όνομα της Αριστεράς για να καλύψει την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών. Με τον τρόπο αυτό παρέχει διπλή υπηρεσία στο σύστημα. Αφενός προβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτό των Μνημονίων.
Αφετέρου προσπαθεί να εξευτελίσει την Αριστερά παρουσιάζοντας την σαν συνένοχη στο έγκλημα.

Το νέο Μνημόνιο θα βαθύνει ακόμη περισσότερο την φτωχοποίηση της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, την υποτέλεια στα ηγεμονικά κέντρα της ΕΕ και την «κινεζοποίηση» της ελληνικής οικονομίας. Θα υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας για ακόμη περισσότερα χρόνια απ’ ότι τα προηγούμενα.

Μπροστά σ’ αυτή την θλιβερή προοπτική, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για όλα τα βασικά ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς. Όχι μόνο οφείλουν να σώσουν την τιμή της ελληνικής Αριστεράς αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να δείξουν ότι ένας άλλος πραγματικά φιλολαϊκός δρόμος διεξόδου υπάρχει και να αγωνιστούν για να τον επιβάλλουν. Ιδιαίτερα, μπροστά στην προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να μην αφήσουν τις λαϊκές μάζες έρμεες σε συστημικά παιχνίδια και ακροδεξιά εγχειρήματα. Πρέπει να αξιοποιήσουν και να οδηγήσουν στη αντικειμενική του κατάληξη το πάνδημο ΟΧΙ ενάντια στους εγχώριους νενέκους και στους πάτρωνες τους της ΕΕ.

Αφήνοντας στην άκρη την συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που καμία σχέση δεν έχει πλέον με την Αριστερά, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για την ανατρεπτική Αριστερά, για τις δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ που αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο της γραμμής του και για την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανατρεπτική Αριστερά πρέπει να αφήσει στην άκρη ιδεοληπτικές πολιτικές (κρατώντας όμως σφικτά την Μαρξιστική θεωρία και πολιτική) και να προτείνει θαρρετά την μόνη πραγματικά ρεαλιστική και ταυτόχρονα εν τοις πράγμασι επαναστατική πολιτική πρόταση: την αποδέσμευση από την ΕΕ (και όχι μόνο μία λειψή και από μόνη της αναποτελεσματική έξοδος από την ΟΝΕ). Πρέπει να αξιοποιήσει την αξιοσημείωτη παρουσία της στους μαζικούς χώρους για μία κυριολεκτική πορεία προς το λαό. Να μιλήσει στις χειμαζόμενες πληβειακές μάζες για τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση και να πρωτοστατήσει στην οικοδόμηση του παλλαϊκού μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα αγωνιστεί γι’ αυτήν. Ιδιαίτερα η Πολιτική Συνεργασία δυνάμεων και αγωνιστών ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ πρέπει να συμβάλλει καθοριστικά σ’ αυτό.

Οι δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ και ιδιαίτερα οι αγωνιστές της βάσης του πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εκ των έσω διόρθωσης της κατάστασης μέσα στο ΚΚΕ. Μόνο η συγκρότηση και η μαζική παρουσία ενός παλλαϊκού μετώπου της αποδέσμευσης από την ΕΕ μπορεί να δημιουργήσει τους όρους για την αναγκαία ανάταξη του κομμουνιστικού εγχειρήματος στη χώρα μας. Και αυτό αφορά όλες τις δυνάμεις κομμουνιστικής αναφοράς σε όλα τα ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς.

Οι δυνάμεις και οι αγωνιστές της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σήμερα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Οφείλουν να αναλογιστούν κατ’ αρχήν τις ευθύνες τους για την «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ», ενός εγχειρήματος από την αρχή υπονομευμένου πολιτικά και προγραμματικά. Το τοπίο στην ελληνική Αριστερά και στην κοινωνία θα ήταν πολύ καλύτερο σήμερα αν δεν είχαν στέρξει στην «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ». Επίσης, τι νόημα έχει η καταψήφιση των μνημονιακών μέτρων και η στήριξη της Μνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ; Πόσο ενδιαφέρουν τις λαϊκές μάζες οι εσωκομματικοί σκυλοκαβγάδες του ΣΥΡΙΖΑ; Τι νόημα έχει η παρατεταμένη εμπλοκή στο εσωκομματικό παιχνίδι όταν το αντιλαϊκό τσουνάμι ήδη αρχίζει να χτυπά τους εργαζόμενους; Πρέπει επίσης να ξεκαθαρίσει την θέση τους απέναντι στην ΕΕ και ιδιαίτερα να παραμερίσουν ψευδαισθήσεις περί «προοδευτικής» ανάταξης της.

Για όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος τώρα είναι η ώρα της ευθύνης. Πρέπει να πρωτοστατήσουν στην πανελλαδική συγκρότηση του ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ. Που πρέπει να αναπτύξει το λαϊκό κίνημα και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία (στηριγμένο στο προηγούμενο και σαν βήμα για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές).

Οι βασικοί άξονες του προγράμματος του μετώπου αυτού είναι γνωστοί και ευρύτερα αποδεκτοί μέσα στους κόλπους του λαϊκού κινήματος:

• Καταγγελία του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.

• Άρνηση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους.

• Έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ.

• Έλεγχος στην κίνηση των κεφαλαίων εκτός της χώρας.

• Σύστημα προοδευτικής φορολογίας για να πληρώσει η ολιγαρχία και να βελτιωθεί η θέση του λαού και των μικρομεσαίων στρωμάτων.

• Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος για την διάσωση του και την χρησιμοποίηση του προς όφελος μίας φιλολαϊκής αναπτυξιακής πορείας.

• Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας για να ανασυγκροτηθεί η οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και υπό λαϊκό έλεγχο. Εθνικοποίηση των τομέων κοινής ωφέλειας και των μεγάλων παραγωγικών μονάδων σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, Κοινωνικός έλεγχος των βασικών οικονομικών κλάδων, Ενεργητική βιομηχανική πολιτική (δημιουργίας, προστασίας και στήριξης συγκεκριμένων κλάδων).

•Φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική (μισθοί και συντάξεις που εξασφαλίζουν την ευημερία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας) και ανόρθωση της κοινωνικής πρόνοιας (υγεία, ασφάλιση) και της δωρεάν εκπαίδευσης.

•Σχεδιασμένη και πολυδιάστατη εξωτερική οικονομική και εμπορική πολιτική.

•Ουσιαστικοποίηση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Κάθε καθυστέρηση στην συγκρότηση αυτού του παλλαϊκού μετώπου είναι πολλαπλά επιζήμια. Οι καιροί ου μενετοί.

* Πηγή: www.pandiera.gr
   Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Κυριακή 9 Αυγούστου 2015

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Η κυβέρνηση προκειμένου να περάσει το νέο Μνημόνιο στη Βουλή με τις λιγότερες λαϊκές αντιδράσεις, καταφεύγει δυστυχώς σε ολισθηρούς αντιδημοκρατικούς δρόμους, που ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα, είχε καταδικάσει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν. Παραμονές δεκαπενταύγουστου προωθεί την υπογραφή συμφωνίας για νέο Μνημόνιο με διαδικασίες fast track (συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή εντός μιας ημέρας). Στις επόμενες ημέρες έγκριση της από το Eurogroup και από άλλα κοινοβούλια κυρίως το γερμανικό (!) ώστε να να πάρουμε προκαταβολή ως τις 20 Αυγούστου για εξόφληση ομολόγου της ΕΚΤ. Αμέσως μετά προκήρυξη εκλογών για μέσα Σεπτέμβρη ….εκτός κι εάν οι «θεσμοί» έχουν αντίρρηση. Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με διαρροές κύκλων του Μαξίμου (Real News 9.8.15), ότι η κυβέρνηση υιοθετεί πλήρως τις πρακτικές του εκλογικού αιφνιδιασμού, που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταδικάσει στο παρελθόν ως αντιδημοκρατικές, υιοθετώντας το δόγμα ότι «οι αποφάσεις για τις εκλογές δεν προαναγγέλλονται» !

Για να σταθούμε λίγο στο ζήτημα! Γιατί άραγε; Ποιόν επιδιώκει να αιφνιδιάσει, όταν μάλιστα θεωρεί ότι έκανε σωστές, λογικές και φιλολαϊκές επιλογές; Είναι προφανές ότι στόχος της κυβέρνησης είναι η υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου αποκλειστικά και μόνο για να παραμείνει στην εξουσία, αποφεύγοντας την ουσιαστική ενημέρωση του λαού, για το περιεχόμενο των νέων συμφωνιών και τις επώδυνες δεσμεύσεις του νέου Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης στην οικονομία και κοινωνία. Ειδικότερα επιδιώκει να αποδυναμώσει την εμβέλεια της κριτικής που ασκεί η «Αριστερή Πλατφόρμα» και να θέσει εκτός «λίστας» χωρίς ουσιαστικά περιθώρια αντίδρασης τους βουλευτές που δεν θα ψηφίσουν Μνημόνιο.

Το κρισιμότερο, ωστόσο, ερώτημα παραμένει από την κυβέρνηση αναπάντητο. Πιστεύει ότι ακόμα και αν πετύχει με εκλογικό αιφνιδιασμό την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να μακροημερεύσει; Αξίζει να θυμίσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτώβρη 2009 πήρε 42% και 164 βουλευτές, ενώ σήμερα αν γίνουν εκλογές είναι ζήτημα αν θα εκπροσωπηθεί στη Βουλή! Αν ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόσει μνημονιακές πολιτικές ο κύκλος του θα είναι βραχύτερος και ταυτόχρονα θα είναι ο ….πρωταγωνιστικής της «αριστερής παρένθεσης».

Τα ερωτήματα δυστυχώς είναι αμείλικτα ιδιαίτερα στο οικονομικό πεδίο. Μπορεί να επιτευχθεί επανεκκίνηση της οικονομίας με υφεσιακές πολιτικές που όπως αποδείχτηκαν μειώνουν την παραγωγή και αυξάνουν την ανεργία; Μπορεί να προχωρήσει η παραγωγική ανασυγκρότηση χωρίς ουσιαστική απομείωση του χρέους το οποίο με το νέο δάνειο θα προσεγγίσει τα 400 δις και σε ποσοστά ΑΕΠ τα 225% σε σχέση με 120% που ήταν πριν μπούμε στα Μνημόνια; Μπορεί να μιλάμε για αριστερή διακυβέρνηση με συνεχή μείωση μισθών και συντάξεων, υποβάθμιση κοινωνικών δαπανών, κατάργηση θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων, πολιτική ιδιωτικοποιήσεων και λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας και ουσιαστική κατάργηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας;

Τα μισόλογα και οι εύκολες δικαιολογίες …ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλοιώς», «είμαστε απροετοίμαστοι» κά, είναι εν τέλει «κούφιες» δικαιολογίες, γιατί η στρατηγική της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν παραμονή «πάση θυσία στην ευρωζώνη», επιλογή που απείχε κατά πολύ από τη διακηρυγμένη θέση «ότι δε θυσιάζουμε τον ελληνικό λαό χάριν της ευρωζώνης». Και η γνωστή δέσμευση ότι «σε περίπτωση εκβιασμών και απειλών θα προσφύγουμε στη στήριξη του ελληνικού λαού», στην πράξη παραχαράχτηκε, όταν η μεγάλη πλειοψηφία του ΟΧΙ (61,5% του λαού) απέρριψε τις μνημονιακές πολιτικές των «θεσμών» και δυστυχώς «εν μια νυκτί» αντιστράφηκε με ευθύνη της κυβέρνησης!

Ορισμένοι ωστόσο επιμένουν….. «δεν είμαστε προετοιμασμένοι». Πολύ ωραία. Να συμφωνήσουμε στο γνωστό …. «ο γέγονε γέγονε».! Το ερώτημα είναι, υπάρχει βούληση από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και τώρα να αποφύγουμε την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου (…θα βρούμε τα προσχήματα), να κάνουμε τα αναγκαία βήματα προετοιμασίας τους επόμενες 2-3 μήνες, να επιβάλουμε αναστολή πληρωμής στο χρέος (moratorium) και σε περίπτωση διακοπής ρευστότητας από την ΕΚΤ να περάσουμε στο εθνικό νόμισμα; Το κρίσιμο δεν είναι αλλαγή απλώς ενός μέσου πληρωμής με άλλο, αλλά η ανάκτηση του ελέγχου της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής, καθώς και της πολιτικής κρατικού προϋπολογισμού (εσόδων και δαπανών) και «εν γένει» της οικονομικής πολιτικής από την κυβέρνηση. Αυτό στην ουσία είναι το μεγάλο ατού της μετάβασης στο εθνικό νόμισμα, το οποίο ανοίγει δρόμους υλοποίησης των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η πολιτική «εν τέλει» αποτελεί και τη συγκωλητική ουσία των γραμμών του και δίνει ελπιδοφόρα προοπτική εξόδου από την κρίση σε όφελος του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα της νέας γενιάς.

* Ο Γιάννης Τόλιος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Δευτέρα 10 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr