Η διάσημη πλέον αφίσα από τον ισπανικό εμφύλιο, με τα βομβαρδιστικά και το άψυχο παιδικό κορμάκι και το σύνθημα «αν το ανεχτείς αυτό, τα παιδιά σου θα είναι τα επόμενα» προσπαθούσε να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τους βομβαρδισμούς σε πόλεις και αμάχους από τις δυνάμεις του Φράνκο. Υπήρξε προφητική⋅ και δυστυχώς είναι απελπιστικά επίκαιρη.

Μια ει­κό­να ενός άλλου άψυ­χου παι­δι­κού κορ­μιού έχει κάνει το γύρο του κό­σμου. Πρό­κει­ται για τη φω­το­γρα­φία του Αϊλάν Κουρ­ντί, του τρί­χρο­νου μωρού από τη Συρία που βρέ­θη­κε πνιγ­μέ­νο στα τουρ­κι­κά πα­ρά­λια. Η δύ­να­μη της ει­κό­νας ήταν τόσο ισχυ­ρή, που δεν στά­θη­κε δυ­να­τό να αγνοη­θεί από το διε­θνή τύπο, και τα­ξί­δε­ψε σε όλο τον κόσμο ως σύμ­βο­λο του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων. Εφη­με­ρί­δες όπως ο Independent, που μέχρι χθες φι­λο­ξε­νού­σε άρθρα για τη μά­στι­γα της με­τα­νά­στευ­σης και θε­τι­κές ανα­λύ­σεις για τις αντι­με­τα­να­στευ­τι­κές προ­τά­σεις του Κά­με­ρον, βγή­καν με πρω­το­σέ­λι­δο την ει­κό­να του Αϊλάν.

Είναι χι­λιά­δες οι πρό­σφυ­γες που έχουν πνι­γεί στη Με­σό­γειο. Είναι χι­λιά­δες αυτοί που βιώ­νουν τις απάν­θρω­πες συν­θή­κες στο μακρύ και επι­κίν­δυ­νο τα­ξί­δι που περ­νά­ει από τους θα­λάσ­σιους δρό­μους του Αι­γαί­ου, τα ελ­λη­νι­κά νησιά, τα σύ­νο­ρα με τη Μα­κε­δο­νία και στη συ­νέ­χεια τη Σερ­βία, την Ουγ­γα­ρία, την Αυ­στρία, ώσπου να φτά­σουν σε όποια χώρα της Βό­ρειας Ευ­ρώ­πης θε­ω­ρούν ότι έχουν μια ελ­πί­δα να ζή­σουν αν­θρώ­πι­να. Και κάθε σταθ­μός αυτής της δια­δρο­μής απο­τε­λεί νέα τα­λαι­πω­ρία και εμπε­ριέ­χει νέους κιν­δύ­νους.

Αυτή η δια­δρο­μή απο­τε­λεί επι­λο­γή των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων. Η Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο εδώ και χρό­νια κλεί­νει τα μάτια μπρο­στά στο πρό­βλη­μα και προ­σπα­θεί μέσω της απο­τρο­πής να μειώ­σει τον αριθ­μό των προ­σφύ­γων που περ­νούν τα σύ­νο­ρά της, να τους απο­θαρ­ρύ­νει από αυτό το εγ­χεί­ρη­μα – αδιά­φο­ρο αν αυτή η μέ­θο­δος οδη­γεί σε χι­λιά­δες θα­νά­τους.

Η «ασφά­λεια» των συ­νό­ρων είναι κύριο μέ­λη­μα της ΕΕ, στο όνομα των Ευ­ρω­παί­ων πο­λι­τών. Επι­χει­ρή­θη­κε να δη­μιουρ­γη­θεί φόβος στους λαούς της Ευ­ρώ­πης για τον κίν­δυ­νο που αντι­προ­σω­πεύ­ουν οι πρό­σφυ­γες – θα αυ­ξη­θεί η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, η οι­κο­νο­μία δεν τους αντέ­χει, θα αλ­λοιώ­σουν την ευ­ρω­παϊ­κή κουλ­τού­ρα, ακόμα και ότι μέσα στις βάρ­κες κρύ­βο­νται τζι­χα­ντι­στές που έρ­χο­νται για να κά­νουν τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες. Όμως όλη αυτή η προ­πα­γάν­δα κα­τέρ­ρευ­σε μπρο­στά στην αδυ­σώ­πη­τη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων. Και έγινε σε όλους σαφές ότι η ασφά­λειά μας δεν απει­λεί­ται από τους πρό­σφυ­γες. Αντί­θε­τα, κα­νείς δεν μπο­ρεί να αι­σθά­νε­ται ασφα­λής όταν πνί­γο­νται μωρά στην πόρτα του. Γιατί όταν το επι­τρέ­πεις να συμ­βεί, κα­νείς δεν ξέρει ποιος θα είναι ο επό­με­νος.

Οι ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις όσο κι αν θέ­λουν δεν μπο­ρούν πια να κά­νουν ότι δεν βλέ­πουν. Αλλά είναι βέ­βαιο ότι θα προ­σπα­θή­σουν να αντι­με­τω­πί­σουν το ζή­τη­μα όσο πιο επι­δερ­μι­κά γί­νε­ται και κά­νο­ντας όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ρα. Ωστό­σο, τα κι­νή­μα­τα αλ­λη­λεγ­γύ­ης που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί όπου υπάρ­χουν πρό­σφυ­γες είναι εντυ­πω­σια­κά, και δεί­χνουν ότι ανοί­γει ο δρό­μος να απαι­τή­σου­με πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα. Δεν πρέ­πει να μεί­νου­με μόνο στη στή­ρι­ξη των προ­σφύ­γων και στην εξα­σφά­λι­ση στοι­χειω­δών όρων επι­βί­ω­σης στην προ­σω­ρι­νή τους πα­ρα­μο­νή, αλλά να προ­βά­λου­με τις διεκ­δι­κή­σεις δυ­να­μι­κά, ώστε να βά­λου­με τέλος στην Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο.

Γκρέ­μι­σμα του φρά­χτη του Έβρου και δη­μιουρ­γία ασφα­λών διό­δων προς την Ελ­λά­δα, δη­μιουρ­γία κέ­ντρων προ­σω­ρι­νής φι­λο­ξε­νί­ας για όσους θέ­λουν να φύ­γουν, στε­λέ­χω­ση των υπη­ρε­σιών για την άμεση κα­τα­γρα­φή των προ­σφύ­γων, μο­νο­με­ρής κα­τάρ­γη­ση των συν­θη­κών του Δου­βλί­νου, άσυλο με πλήρη δι­καιώ­μα­τα για όσους θέ­λουν να μεί­νουν, όλα αυτά πρέ­πει άμεσα και μα­χη­τι­κά να διεκ­δι­κή­σει το κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα. Και σε κάθε ευ­ρω­παϊ­κή χώρα οι αλ­λη­λέγ­γυοι θα πρέ­πει να αγω­νι­στούν για τα αι­τή­μα­τα αυτά. Τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα των ηγε­τών της ΕΕ δεν πεί­θουν κα­νέ­ναν, όταν θρη­νούν για τον μικρό Αϊλάν αλλά δεν κά­νουν τί­πο­τα να απο­τρέ­ψουν πα­ρό­μοιες τρα­γω­δί­ες. Και­ρός να τους ανα­γκά­σου­με. Χι­λιά­δες ζωές εξαρ­τώ­νται από αυτό, και κα­νείς δεν ξέρει ποιοι θα είναι τα  επό­με­να θύ­μα­τα των κλει­στών συ­νό­ρων.

το σκί­τσο είναι του Μahnaz Yazdani

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η εκλογική αναμέτρηση θα είναι  θρίλερ επιμένουν δημοσκόποι και αναπαράγουν τα κανάλια και το νεοεκδoτικό κατεστημένο των sites. Έχουν δίκιο; Ας θυμηθούμε δύο πράγματα για τους δημοσκόπους και τους δημοκόπους.

Πρώτο: τι ποσοστά έδιναν οι ίδιες δημοσκοπικές εταιρείες στο ΝΑΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα; Ξεκίνησαν από τη διαβεβαίωση για την ελαφρά υπεροχή του ΝΑΙ  για να καταλήξουν δύο μέρες πριν το δημοψήφισμα στη διαβεβαίωση για συντριπτική επικράτησή του.

Δεύτερο: το εσωκομματικό σημείωμα της επικοινωνιακής ομάδας της ΝΔ το οποίο αποκάλυψε το koutipandoras.gr πριν το δημοψήφισμα (http://www.koutipandoras.gr/article/144937/dierreyse-simeioma-stratigiki...)  έκανε την παραδοχή πως χρησιμοποιούν τις εταιρείες δημοσκόπησης για να διαμορφώσουν το κλίμα που θέλουν παραγγέλνοντας νούμερα και ποσοστά.

Και ας παρατηρήσουμε ένα ακόμη εμπειρικό στοιχείο. Αυτό της ανάδειξης του Μεϊμαράκη από τις δημοσκοπήσεις σε δημοφιλέστερου πολιτικού. Σε λίγο θα μας πουν και πως οι Έλληνες επιλέγουν τον Βενιζέλο ως τον κατάλληλο κατασκευαστή νόμων υπέρ της κοινωνίας.

Πρόβλεψή μου είναι πως οι εταιρείες δημοσκοπήσεων (επώνυμες ή μιας εκλογικής χρήσης) που συνηθίζουν να παίζουν το παιχνίδι της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης δια της φημολογίας, θα συνεχίσουν να εμφανίζουν για μεγάλο διάστημα την αναμέτρηση ως ντέρμπυ με μικρό προβάδισμα της ΝΔ ή με υποτονική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα διακινδυνεύσουν να δώσουν μεγάλη διαφορά υπέρ της ΝΔ για να μη δημιουργήσουν συσπείρωση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και απόφαση όσων δεν σκοπεύουν να ψηφίσουν να ακολουθήσουν τελικώς το δρόμο προς την κάλπη.

Το σχέδιο περιλαμβάνει και προεκλογική κάλυψη από τα κανάλια σε ήπιους τόνους. Όχι οι καναλάρχες δεν πήγαν με το ΣΥΡΙΖΑ, απλώς φοβούνται πως η επιθετική τακτική που επέλεξαν στο δημοψήφισμα γύρισε μπούμεραγκ και έτσι αποφάσισαν να συμμετέχουν στη δημιουργία κλίματος χαλαρών εκλογών για να μην ενεργοποιήσουν τα πολιτικά αντανακλαστικά των δυσαρεστημένων της Αριστεράς. Η απόφαση ήδη φαίνεται στους δέκτες αφού έχουν αποσυρθεί όλα τα μεγάλα ονόματα δημοσιογράφων τα οποία λειτουργούν ως κόκκινο πανί για την κοινωνία. Το να βρίζει για παράδειγμα ο Πρετεντέρης τον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει σε πολλούς γιατί πρέπει να τον ψηφίσουν. Έτσι αποφασίστηκε να αποσυρθεί όπως και πολλοί άλλοι

Στα πλαίσια αυτής της τακτικής των πολιτικών βρυκολάκων,ευνοείται το αβαντάρισμα Λεβέντη ο οποίος εμφανίζεται ως ο αναγκαίος χαβαλές. Το πλαδαρό πολιτικό κλίμα και η πολιτική επιπολαιότητα μπορεί να φέρουν το Λεβέντη στη Βουλή αλλά θα έχουν αποτρέψει και τη σύγκρουση που μπορεί να ευνοήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να γίνεται η αντιπαράθεση στο ποιοί είναι και απο ποιούς υποστηρίζονται, θα διαχέεται ένα κλίμα πλάκας και απογοήτευσης που θα κρατήσει ψηφορόρους του ΣΥΡΙΖΑ μακριά από την ανάγκη να πάρουν θέση και κυρίως μακριά από την κάλπη.

Η στρατηγική είναι να εξασφαλισθεί όχι η πρωτιά της ΝΔ, αλλά ένα πολιτικό ζελέ, ένα συνονθύλευμα απολιτίκ και θολών θέσεων που θα εκφράζουν πολλά μικρά στη Βουλή τα οποία θα έχουν αποδυναμώσει την πολιτική ισχύ του ΣΥΡΙΖΑ. Η συνέχεια είναι εύκολη. Θα εμφανιστεί η αναγκαιότητα μιας πολυκομματικής κυβέρνησης σωτηρίας. Ναούμε, που θα έλεγε και ο Μεϊμαράκης.

ΠΗΓΗ: koutipandoras.gr

ή αλλιώς

(ξανά) ένα βήμα εμπρός και δύο βήματα πίσω

Γράφει ο Σταύρος Μαυρουδέας

Μετά από πολλούς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις τελικά το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ εξαναγκάσθηκε να αποχωρήσει από αυτόν μετά την απόφαση της συστημικής ηγεσίας του τελευταίου να προκηρύξει εκλογές και να το πετάξει ουσιαστικά έξω από τα ψηφοδέλτια του.

Όλο το προηγούμενο διάστημα και μέχρι την μεγάλη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ με την συμφωνία για 3^ο Μνημόνιο, το Αριστερό Ρεύμα παρέμεινε μέσα ακόμη και στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ. Προηγουμένως ψήφισε τον νεοδημοκράτη Π.Παυλόπουλο (που εκστράτευσε για το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα) για πρόεδρο της δημοκρατίας, παρακάθησε με τους δεξιούς πατριδοκάπηλους ΑΝΕΛΛ στην κυβέρνηση και σιωπηρά δέχθηκε μία σειρά αντιλαϊκές ενέργειες (όπως την 42σέλιδη μνημονιακή πρόταση Βαρουφάκη, το καλπάζον στρατιωτικο-οικονομικό δέσιμο με το Ισραήλ κλπ.). Όταν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε καταφανώς την μεγάλη κωλοτούμπα και προχώρησε στις συμφωνίες για το 3^ο Μνημόνιο τότε το Αριστερό Ρεύμα ακολούθησε την τραγελαφική τακτική του να καταψηφίζει τα μέτρα αλλά να δηλώνει ότι στηρίζει την κυβέρνηση. Μάλιστα - αντί να βγει εκτός ΣΥΡΙΖΑ και να αγωνιστεί με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των μέτρων, του νέου Μνημονίου και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ που τα προωθούσε – επέλεξε να δώσει την μάχη μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχοντας στις επιτροπές και στις διαδικασίες για το συνέδριο του. Παρά τα επανειλημμένες προσκλήσεις της ανατρεπτικής Αριστεράς για απεμπλοκή από την απάτη του ΣΥΡΙΖΑ (στην οποία με τη συμμετοχή του το Αριστερό Ρεύμα συνέβαλε) και κοινή δράση, επέμεινε στο να δώσει τον αγώνα μέσα στο σάπιο οικοδόμημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν η συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην προχωρήσει σε ψήφο εμπιστοσύνης και συνέδριο αλλά να προκηρύξει εκλογές (με την συμφωνία και την καθοδήγηση των ιμπεριαλιστικών κέντρων της ΕΕ) τότε μόνον το Αριστερό Ρεύμα αποφάσισε να αποχωρήσει. Εν μία νυκτί κατασκεύασε μόνο του την Λαϊκή Ενότητα (με αρχηγό, εκπροσώπους, θέσεις κλπ.), την αναγόρευσε σε μέτωπο και κάλεσε όλη την Αριστερά να συμμετάσχει σε αυτό.

Κατ’ αρχήν αποτελεί το λιγότερο απαξιωτική πράξη το γεγονός ότι το πρώην Αριστερό Ρεύμα και νυν ΛΑΕ δεν έχει κάνει τουλάχιστον μία στοιχειώδη δημόσια αυτοκριτική για την μέχρι τώρα εμπλοκή του στην απάτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπλέον, αποτελεί αμετροέπεια και προσβολή στην πολύτιμη ιδέα του παλλαϊκού μετώπου η υπερφίαλη αυτοαναγόρευση της ΛΑΕ σε τέτοιο. Τα μέτωπα συνδιαμορφώνονται και δεν φτιάχνονται από κάποιον που μετά καλεί άλλους να συμμετάσχουν στο ήδη προδιαμορφωμένο πλαίσιο. Καμία πολιτική και κοινωνική δύναμη που σέβεται τον εαυτό της και την πρόταση του μετώπου δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε τέτοια κατασκευάσματα.

Όμως, αφήνοντας στην άκρη όλα τα προηγούμενα, το χειρότερο στοιχείο είναι ο ασταθής και διπρόσωπος δημόσιος λόγος της ΛΑΕ και η πλήρης απαξίωση της έννοιας του προγράμματος από αυτήν.

Στη δημόσια παρουσία της ΛΑΕ κυριαρχεί ένας ρηχός αντιμνημονιακός λόγος ανακατεμένος με στοιχεία του εκλογικίστικου – και ανέφικτου – προγράμματος της Θεσσαλονίκης του Τσίπρα. Στην παρθενική παρουσίαση του εγχειρήματος από τον Π.Λαφαζάνη τα προγραμματικά στοιχεία που παρουσιάσθηκαν ήταν η διαγραφή μέρους του χρέους (και μάλιστα συναινετικά), η εθνικοποίηση των τραπεζών και μία τραγικά ακαθόριστη παραγωγική ανασυγκρότηση (παρά την θητεία του Π.Λαφαζάνη στο ομώνυμο υπουργείο). Μόνο στην τρίτη δημοσιογραφική ερώτηση αποτόλμησε να πει ότι «αν χρειασθεί για την εφαρμογή του προγράμματος αυτού θα φύγουμε από το ευρώ». Το μοτίβο αυτό κυριαρχεί στη συντριπτική πλειονότητα των δημόσιων τοποθετήσεων της ΛΑΕ. Οι εξαιρέσεις φθάνουν μέχρι την έξοδο από την ΟΝΕ και σταματούν εκεί. Αντίθετα, ένα πολυκυκλοφορημένο κείμενο με πολυποίκιλους και προσθαφαιρούμενους συγγραφείς που στην αρχή προβλήθηκε ως το πρόγραμμα, στη συνέχεια μετονομάσθηκε σε προγραμματική διακήρυξη για να καταλήξει μάλλον στο ταπεινότερο της «εκλογικής διακήρυξης», αποφαίνεται ότι η ΛΑΕ υποστηρίζει την έξοδο από το ευρώ και, εφόσον τα πράγματα οδηγηθούν σε σύγκρουση με την ΕΕ, τότε θα προτείνει δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός για την αποδέσμευση ή μη από την ΕΕ.

Φαίνεται καθαρά ότι για την ΛΑΕ η έννοια του προγράμματος είναι κάτι σαν παιχνίδι πλαίημομπίλ:  φτιάχνεται στο πόδι, αλλάζει κατά το δοκούν και στο τέλος της γραφής δεν έχει και μεγάλη σημασία. Καμία σχέση δεν έχει η προσέγγιση αυτή με την παράδοση της Αριστεράς (και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής Αριστεράς). Για την τελευταία, και σε αντίθεση με τον αστικό πολιτικαντισμό, η πολιτική δράση εκπορεύεται από πολιτικά προγράμματα (που στην κομμουνιστική παράδοση απορρέουν από ιδεολογικές αρχές).

Όμως, ακόμη και αν αγνοήσει κανείς την πολυγλωσσία της δημόσιας παρουσίας της ΛΑΕ και πάρει κατά γράμμα την προαναφερθείσα διακήρυξη, φαίνεται καθαρά ότι βρίθει από αντιφάσεις και έχει κατασκευαστεί σαν εργαλείο μάρκετινγκ παρά σαν ένα σοβαρό και συνεκτικό πρόγραμμα.

Πρώτον, ο μόνος τρόπος για να αποχωρήσεις από την ΟΝΕ και να παραμείνεις μέσα στην ΕΕ είναι αυτό να γίνει με την συναίνεση των ηγεμονικών κέντρων της τελευταίας. Σε μία τέτοια περίπτωση το επάνω χέρι έχουν τα τελευταία και συνεπώς ο μόνος δρόμος για αυτή τη συναινετική έξοδο από το ευρώ είναι αυτός του αντιδραστικού σχεδίου Σόιμπλε που θα φορτώσει ακόμη περισσότερα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων και θα επιδεινώσει την εξάρτηση της χώρας από την ΕΕ.

Δεύτερον, ο θεμελιακός πυρήνας του οικονομικού προβλήματος της χώρας είναι η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής της και η μετατροπή της σε ένα χαμηλής τάξης παρακολούθημα πανευρωπαϊκών αλυσίδων παραγωγής με χαμηλή συνοχή, τεχνολογία, προστιθέμενη αξία και ανταγωνιστικότητα και φυσικά μισθούς εξαθλίωσης. Η απλή ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και η υποτίμηση του νομίσματος δεν μπορούν να ανατάξουν την παραγωγική δομή της χώρας. Η ιδιωτική πρωτοβουλία – που επίσης εκθειάζεται σε δημόσιες τοποθετήσεις ειδημόνων της ΛΑΕ – δεν πρόκειται να το κάνει μέσα σε συνθήκες σύγκρουσης με την ΕΕ και βέβαια είναι πολύ αργή και ταυτόχρονα απαιτεί αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Ο μόνος δρόμος για την φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση είναι ένα οικονομικό σχέδιο για το σύνολο της οικονομίας, υποχρεωτικής εφαρμογής και βασισμένο σε δημόσιες επενδύσεις και με την δημόσια ιδιοκτησία όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Η ΛΑΕ δεν λέει λέξη γι’ αυτό.

Η εξαναγκασμένη και καθυστερημένη αποχώρηση της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτό το άθλιο και καταστροφικό για το λαό εγχείρημα είναι καλοδεχούμενη. Ήταν ένα βήμα μπροστά. Θα όφειλε όμως να έχει εξάγει και τα ανάλογα συμπεράσματα από τα μέχρι τώρα λάθη της και να επιδείξει και την ανάλογη συμπεριφορά ιδιαίτερα απέναντι στις λαϊκές μάζες που συνέβαλε στην παραπλάνηση τους. Η ΛΑΕ δεν φαίνεται να διακατέχεται από αυτές τις αρετές. Ξανασερβίρει ένα «μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ» με μία πανσπερμία ομάδων με διαφορετικές πολιτικές επιλογές, φαιδρούς εκλογικίστικους καυγάδες, καρικατούρα προγράμματος και βασικό συνεκτικό στοιχείο την εκλογική επιβίωση. Μετά το άτολμο βήμα της εμπρός κάνει ήδη δύο βήματα πίσω.

Πηγή: stavrosmavroudeas.wordpress.com

του Σπύρου Μαρκέτου

(Δημοσιεύτηκε συντετμημένο στην εφημερίδα Πριν της 6ης Σεπτέμβρη 2015)

Δυστυχώς δυο συνιστώσες της Ανταρσύας αποχώρησαν για να ενταχθούν στη Λαϊκή Ενότητα. Είναι χειρότερο και από έγκλημα, είχε πει ο Ταλλεϋράνδος, είναι λάθος. Τα κίνητρά τους είναι φυσικά τα καλύτερα, και στον ίδιο αγώνα θα μείνουμε, και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσουμε να δείχνουμε μεταξύ μας την αυτονόητη συντροφικότητα, έστω και από διαφορετικές επάλξεις. Ωστόσο οι κρίσιμες στιγμές που ζούμε μας επιβάλλουν να πούμε την αλήθεια.

Η αποχώρηση της Αραν και της Αρας αλλάζει το χαρακτήρα του σχηματισμού μας, και πρέπει τώρα ν’ αποφασίσουμε τα βασικά στοιχεία της νέας Ανταρσύας. Πιστεύω πως αν κάνουμε τις κατάλληλες κινήσεις η αντικαπιταλιστική αριστερά θα βγει ενισχυμένη από αυτή την πολύ σοβαρή κρίση. Αν πάλι κλείσουμε τα μάτια μας ή πάρουμε λάθος αποφάσεις, τότε μπαίνουμε σε δρόμο μαρασμού και διάλυσης.

Στην πραγματικοτητα το πολιτικό σχέδιο της ΛαΕ, να φτιάξει ένα μεταρρυθμιστικό πατριωτικό μέτωπο με προοπτική κυβερνητικής εξουσίας, μόνο σε ρόλο διακόσμησης, ή άλλοθι, χωρά αντικαπιταλιστικές συνιστώσες. Η πορεία του δεν είναι προδιαγεγραμμένη, φυσικά, κι ευτυχώς δεν ελέγχεται συνολικά από τους επικεφαλής του, αλλά για την ώρα τον ρυθμό τον δίνουν αυτοί. Θα είχε όμως κάνει πολύ διαφορετικές κινήσεις όλον αυτό τον καιρό αν επιδίωκε όχι τη δική του κυριαρχία στ’ αριστερά του Σύριζα, αλλά την όσο το δυνατόν ισχυρότερη δόμηση και παρουσία της αριστεράς. Και κυρίως, τότε, αποφεύγοντας τις χωριστές συνομιλίες με κομάτια της Ανταρσύας, θα είχε μπει μαζί μας σε σοβαρό διάλογο κεντρικά και καθαρά.

Η διάσπαση της Ανταρσύας δεν ήταν μια παράπλευρη απώλεια στην προσπάθεια να εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, αλλά ένας από τους βασικούς επιμέρους στόχους του. Επιτευχθηκε πανεύκολα χάρη στη σπουδή που έδειξαν οι ηγεσίες της Αράν και της Αράς, και η ΛαΕ τήν επιδίωξε για ν’ ανακόψει την ισχυρή δυναμική της Ανταρσύας στα κινήματα και στην εκλογική μάχη, ελπίζοντας έτσι να ηγεμονεύσει στο χώρο αριστερά του Σύριζα και να επιβάλει αργούς ρυθμούς και μετριοπαθείς στόχους στην αριστερή αμφισβήτηση του Τρίτου Μνημόνιου. Ώστε η κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση να ευνοήσει τώρα τη ΛαΕ, όπως είχε νωρίτερα ευνοήσει τον Σύριζα. Μια ΛαΕ η οποία ελπίζει ν’ αναδειχτεί ρυθμιστής του παιχνιδιού στην επόμενη φάση, αν η κλιμάκωση της κοινωνικής πόλωσης και της οικονομικής κρίσης απειλήσει τη μνημονιακή κυβέρνηση όπου θα συμμετέχει ο Σύριζα.

Μάλιστα οι κανόνες του παιχνιδιού δεν αποκλείουν την ενδεχόμενη επαναπροσέγγιση Τσίπρα και Λαφαζάνη. Οι οποίοι αξίζει να προσέξουμε ότι δεν αντάλλαξαν ποτέ αληθινά βαρείς χαρακτηρισμούς, και ποτέ δεν απέκλεισαν τη συμφιλίωσή τους μετά την προδοσία. Με δυο λόγια, η ΛαΕ θέλει να συσπειρώσει την αμφισβήτηση φροντίζοντας να μην τήν ενισχύει αχρείαστα και πάντως να τήν στρέφει σε ασφαλείς συστημικές ατραπούς. Ελπίζοντας ν’ ανταμειφθεί με την πανηγυρική προσάρτηση του τσιπρισμού εν καιρώ, όταν το δικό του πρόγραμμα θα έχει πλέον γίνει ανεπίδεκτο εφαρμογής και θα έχει έρθει πλέον και η ώρα της ΛαΕ να κυβερνήσει. Γιατί και η ΛαΕ θέλει να κυβερνήσει, και ξέρει πως τότε θα χρειαστεί συμμάχους. Στα δεξιά της, όχι στ’ αριστερά της. Τον Τσίπρα χρειάζεται μάλλον παρά την Ανταρσύα. Γιατί κάποτε να μην τόν χρησιμοποιήσει όπως σήμερα ο Τσίπρας χρησιμοποιεί τον Κουβέλη; Γιατί να μη δώσει μια νέα ευκαιρία στη στιμένη λεμονόκουπα όταν όλος ο κόσμος θ’ αναζητά μια οποιαδήποτε ελπίδα σταθερότητας μέσα στα ερείπια της μνημονιακής προσαρμογής; Και όταν ακόμη κι εμείς θα απευχόμαστε την εναλλακτική λύση που ήδη ετοιμάζει το πλέγμα εξουσίας, μια μοντέρνα παραλλαγή του φασισμού;

Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε μια υπόθεση εργασίας στην οποία την απάντηση ακόμη δεν γνωρίζουμε,. Η υπόθεση είναι ότι δεν ήταν άστοχες ούτε λάθος οι πολυσυζητημένες κινήσεις της ηγεσίας της ΛαΕ όπως η καθυστερημένη αποχώρησή της από τον Σύριζα, καθώς και όλοι οι δισταγμοί και οι αναβολές στις ημέρες μετά το ΟΧΙ και την προδοσία Τσίπρα, αλλά και ακόμη νωρίτερα, σ’ όλους εκείνους τους χαμένους μήνες στους οποίους μολονότι συγκυβερνούσε απέτυχε και η ίδια να επεξεργαστεί εναλλακτικό σχέδιο ρήξης.

Όλα αυτά δεν ήταν διόλου αποτέλεσμα της θρυλούμενης δείλιας, ή δήθεν αναποφασιστικότητας, ή λάθος εκτιμήσεων του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, όπως θέλουν κάποιες ρηχές εξηγήσεις ψυχολογικού ή συπτωσιολογικού τύπου. Όχι, όλα αυτά απλώς υπηρετούσαν ένα σχέδιο που έχει βέβαια κοινούς στόχους με το δικό μας, ο Λαφαζάνης φυσικά δεν είναι Τσίπρας, λόγου χάρη από δεκαετίες προωθεί με συνέπεια ένα σχέδιο απεγκλωβισμού από τη δικτατορία της ΕΚΤ, αλλά ωστόσο προβλέπει πολύ διαφορετική πορεία και σταθμούς από κείνα που πιστεύουμε κι επειδιώκουμε εμείς στην Ανταρσύα. Με δυο λόγια ένα ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο που σε συγκεκριμένα ζητήματα συγκλίνει με το δικό μας αντικαπιταλιστικό σχέδιο, ενώ σε άλλα συγκρούεται.

Χονδρικά πρόκειται για ένα σχέδιο με καταβολές στη λογική των σταδίων, το οποίο πρέπει να μελετήσουμε πολύ πιο επισταμένα απ’ όσο έχουμε κάνει μέχρι στιγμής, αλλά πάντως, θα έλεγα σε πολύ αδρές γραμμές, επικαλείται μια μορφή οικονομικής ανάπτυξης αρκετά παρόμοια με κείνη των ένδοξων δεκαετιών του καπιταλισμού (με σοσιαλιστικό όμως πρόσημο), ποντάρει σε κεϋνσιανού τύπου εργαλεία, υποτιμά τη διαλεκτική των ρήξεων και των ασυνεχειών που πολλαπλά ενισχύει ο χρηματιστικοποιημένος κι εγγενώς ασταθής σημερινός καπιταλισμός, και αποδίδει στα κοινωνικά κινήματα και στην αυτενέργεια και την αλληλεγγύη των ‘από κάτω’ ρόλο μικρότερο από εκείνο που τούς αναλογεί. Με αποτέλεσμα να μην επιμένει τελικά σε ζητήματα δημοκρατίας.

Φυσικά το σχέδιο δεν δηλώνεται ρητά σε όλες του τις λεπτομέρειες, όπως αναπόφευκτα συμβαίνει με όλα τα πολιτικά σχέδια. Αποσπώντας από την Ανταρσύα πάντως την Αράν και την Αράς πλήττει το δικό μας σχέδιο για να ηγεμονεύσει στην από αριστερά αμφισβήτηση της καπιταλιστικής δομικής προσαρμογής. Ελπίδα μου πάντως είναι πως, μολονότι δυο συνιστώσες έφυγαν και, ας μην έχουμε αυταπάτες, ο αποχωρισμός μας θα είναι συνολικός και οριστικός και όχι μόνον εκλογικός και προσωρινός, πολλά μέλη τους θα μείνουν να συνεχίσουμε τον κοινό αγώνα στην Ανταρσύα.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr