Και να τινάξει στον αέρα τον δημοσιονομικό σχεδιασμό του οικονομικού επιτελείου – Πονοκέφαλος στο υπ. Εργασίας η υποχρέωση θέσπισης ισοδύναμων μέτρων για τις επιπτώσεις από τις αντισυνταγματικές περικοπές σε συντάξεις από το 2012 και μετά

Κρυφό έλλειμμα ύψους 8 δισ. ευρώ απειλεί να τινάξει στον αέρα τον δημοσιονομικό σχεδιασμό του οικονομικού επιτελείου και να γκρεμίσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Μόνο για τις πάνω από 300.000 συνταξιοδοτικές αιτήσεις που βρίσκονται σε αναμονή, η δαπάνη εκτιμάται σε 4 δισ. ευρώ. 

Σύμφωνα με την «Καθημερινή» ο χρόνος αναμονής κυμαίνεται από 12 έως και 24 μήνες, με ακραίες περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης να αγγίζουν τα 3 ή ακόμη και τα 4 χρόνια. Πονοκέφαλο προκαλεί στην ηγεσία του υπ. Εργασίας και η υποχρέωση της κυβέρνησης να προσδιορίσει και να θεσπίσει ισοδύναμα μέτρα για την αντιστάθμιση των επιπτώσεων της εφαρμογής των αποφάσεων του ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές σε συντάξεις από το 2012 και μετά, καθώς το κόστος εκτιμάται σε τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ. Στελέχη της κοινωνικής ασφάλισης, μάλιστα, εκτιμούν ότι το πραγματικό κόστος για την εφαρμογή της απόφασης μπορεί να αγγίξει και τα 4,2 δισ. ευρώ. Στο υπέρογκο αυτό κρυφό χρέος, που δεν καταγράφεται επίσημα, πρέπει να προστεθούν και οι οφειλές των Ταμείων προς τον ΕΟΠΥΥ, της τάξης του 1,7 δισ. ευρώ, αλλά και προς τους πρώην οργανισμούς Εργατικής Εστίας και Εργατικής Κατοικίας (327,2 εκατ. ευρώ), για εισφορές που πληρώνονται από τους ασφαλισμένους αλλά δεν αποδίδονται στους οργανισμούς.

Τα στοιχεία που παρουσίασαν χθες οι εργαζόμενοι στα ασφαλιστικά ταμεία, κατά την έναρξη του 31ου τακτικού συνεδρίου τους, είναι αφενός τραγικά επίκαιρα, καθώς δημοσιοποιούνται λίγες ημέρες πριν από την παρουσίαση του κυβερνητικού σχεδίου για τη νέα αρχιτεκτονική του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης το οποίο οφείλει να απορροφήσει το σύνολο των ελλειμμάτων αυτών, αφετέρου άκρως αποκαλυπτικά. Η δαπάνη για αποφάσεις συνταξιοδότησης που έχουν κατατεθεί ακόμη και πριν από 3 - 4 χρόνια, και δεν έχουν ακόμη εκδοθεί, εκτιμάται ότι ξεπερνάει τα 4 δισ. ευρώ.

πηγη: protothema.gr

Με τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιο Πιτσιόρλα, συναντήθηκε την Πέμπτη το προεδρείο της ΠΟΣ για το θέμα της ιδιωτικοποίησης του Σιδηρόδρομου. Στη συνάντηση ήταν παρών και ο Γιώργος Παπαγεωργαντάς, που είναι το «μακρύ χέρι» του ΤΑΙΠΕΔ στα Δ.Σ. της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της ΕΕΣΣΤΥ. Όπως αναφέρει η ΠΟΣ, σε σχετική της ενημέρωση, παρά το «φανταχτερό» πακέτο που τους παρουσιάστηκε από τη διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ για την αποκρατικοποίηση (δεσμεύσεις για ΣΣΕ, όχι απολύσεις κτλ.), ωστόσο: «δυστυχώς, δεν αλλάζει ούτε το περιεχόμενο αλλά ούτε και τις πρακτικές, σε σημείο που με πολύ κομψό τρόπο ομολογουμένως μας επανέλαβαν άλλα πρόσωπα τα ίδια επιχειρήματα προσπαθώντας να μας πείσουν ότι πρέπει να είμαστε ευτυχείς που θα ιδιωτικοποιηθούμε, διαφορετικά θα μπούμε σε περιπέτειες».

Σύμφωνα με την ενημέρωση της ΠΟΣ, «η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών είναι πολιτική απόφαση που λήφθηκε από την προηγούμενη Κυβέρνηση και συνεχίζεται και από τη σημερινή». Οι δεσμευτικές προσφορές έχουν καθοριστεί να πραγματοποιηθούν στις 3 Δεκεμβρίου 2015, και εάν ο διαγωνισμός καταστεί άγονος, τότε το ζήτημα θα το διαχειριστεί η κυβέρνηση με την Κομισιόν, διότι η τελευταία θα κάνει απαιτητά τα 800 περίπου εκατ.ευρώ που είναι οι «παράνομες» κρατικές ενισχύσεις.

ΕΔΩ το ενημερωτικό της ΠΟΣ

πηγη: ergasianet.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου

Στο άρθρο αυτό επιχειρείται μια προσέγγιση του θέματος της εκλογικής συμπεριφοράς, όχι μόνο από την πολιτική σκοπιά, αλλά και από άλλες παραμέτρους που επηρεάζουν την εκλογική προτίμηση, όπως ψυχολογικές, κοινωνιολογικές κ.α.

Στο άρθρο 1 του Συντάγματος της Αστικής Δημοκρατίας, «η εξουσία πηγάζει από το λαό, ασκείται από το λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού» και η λήψη των αποφάσεων πραγματοποιείται από τους πολίτες μέσω της ψηφοφορίας, δηλαδή μέσω της εκλογικής διαδικασίας.

Οι εκλογές χαρακτηρίζονται σαν η θεμέλια λίθος του δημοκρατικού καθεστώτος. Οι εκλογείς προσέρχονται στην κάλπη ισότιμα προκειμένου να αναδείξουν τους φορείς της πολιτικής εξουσίας και να συμμετέχουν στα πολιτικά δρώμενα. Αυτά σύμφωνα με την άποψη των αστών.

Όμως, απο την άλλη πλευρά, κατά τους Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν «κάθε κράτος είναι μηχανή καταστολής μιας τάξης από μια άλλη τάξη»

Με την επικράτηση της σοβιετικής επανάστασης αντικαταστάθηκε ο αστικός κοινοβουλευτισμός με τη δημοκρατική οργάνωση του Σοβιέτ που είναι, κατα την άποψη των κομμουνιστών, 1000 φορές πιο κοντινά στο λαό, πιο δημοκρατικά και από το πιο δημοκρατικό αστικό Κοινοβούλιο.

Στις εκλογές λοιπόν στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας που ανήκει και η χώρα μας, η ψήφος δεν προκύπτει μόνο   από την πολυπλοκότητα των κοινωνικών παραγόντων, αλλά είναι αποτέλεσμα και της ατομικής ψυχολογίας και των πολιτικών αντιλήψεων από τις οποίες διακατέχεται ο κάθε ψηφοφόρος.

Οι πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές συγκυρίες μεταβάλλονται από περιοχή σε περιοχή και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, οι εκλογείς να μην ψηφίζουν με βάση την ταξική τους προέλευση και την κοινωνική τους θέση.

Υπάρχουν οι σταθεροί πολιτικοποιημένοι ψηφοφόροι επειδή διαμορφώνουν χρονικά έγκαιρα την ψήφο τους που αναπαράγεται πιστά από την μία εκλογική αναμέτρηση στην άλλη, και επιδεικνύουν ενδιαφέρον για την προεκλογική εκστρατεία.

Οι αναποφάσιστοι εκλογείς, είναι δέκτες διάφορων επιρροών και πληροφοριών, βρίσκονται σε καταστάσεις ιδεολογικής σύγχυσης και πιέσεων απο διάφορες κατευθύνσεις .

Η σταθερή προσήλωση του ψηφοφόρου σε ένα πολιτικό κόμμα, που περιλαμβάνει την αποδοχή της ιδεολογίας και των αξιών του κόμματος, του πολιτικού του προγράμματος, του ιστορικού του φορτίου, των προσώπων που το συναπαρτίζουν και αυξάνεται ανάλογα με τον βαθμό ενδιαφέρονος για την πολιτική.

Στους λιγώτερο ασχολούμενους ή ενημερωμένους πολίτες το ποσοστό των μη κομματικά ταυτισμένων, των λεγόμενων «ανεξάρτητων» αυξάνεται.

Αυτά πολύ γενικά για κάποιους παράγοντες που επηρεάζουν την εκλογική συμπεριφορά, πάντα στα πλαίσια του αστικού συστήματος.

Για το θέμα αυτό έχουν αναπτυχθεί διάφορες σχολές. Οι μεν δίνουν περισσότερο βάρος στην ατομική ψυχολογία και στην δομή των πολιτικών αντιλήψεων των ατόμων. Οι δε στην κοινωνική ένταξη και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων.

Πώς όμως μπορεί να εξηγηθεί πχ η εκλογική συμπεριφορά στις πρόσφατες εκλογές του Σεπτέμβρη; Πόσο ισχύουν οι παραπάνω έρευνες γύρω απο την εξήγηση της εκλογικής συμεριφοράς στις πρόσφατες εκλογές;

Πώς μπορεί π.χ. να απαντηθεί το ερώτημα «γιατί το αντιμνημονιακό ρεύμα που βρήκε την έκφρασή του   στο συντριπτικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος δεν μεταφράστηκε και σε στήριξη των κομμάτων που δήλωναν αντιμνημονιακά και ένα μεγάλο μέρος του ακολούθησε τον Τσίπρα που πρόσφατα είχε ¨προδώσει¨ τη λαϊκή εντολή;»;

Τι είδους συμπεριφορά με στοιχεία διχασμένης προσωπικότητας μπορεί να εκδηλωθεί σε τόσο σύντομο διάστημα και η   ρωμαλέα αντίσταση να αντικατασταθεί απο την υποταγή;

Γιατί το ΚΚΕ μετά την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και την παράδοση άνευ όρων της κυβέρνησης στους δανειστές, όχι μόνο δεν επωφελήθηκε απο αυτή την ιστορική συγκυρία, αλλά είχε και νέες απώλειες;

Πόσο εναρμονίζεται με την λογική σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού να υπάρχουν άνθρωποι που να βλέπουν   διέξοδο στο φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής;

Πώς ερμηνεύεται η μερική αποστασιοποίηση των νέων απο την πολιτική σε σχέση με άλλες εποχές;

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι εύκολο να απαντηθούν.

Επιγραμματικά λοιπόν έχω να παρατηρήσω:

Η αντιφατική συμπεριφορά σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων «ΟΧΙ στο μνημόνιο –ΝΑΙ στον Τσίπρα» που ψήφισε το μνημόνιο και η άρνηση στήριξης αντιμνημονιακών σχημάτων δείχνει ότι το δίλημμα της παραμονής ή όχι της χώρας στην Ευρωζώνη αποτελούσε το κύριο κριτήριο για αυτή την μερίδα των ψηφοφόρων.

Ακόμα υπήρχε ο φόβος να μην έχουν μεγαλύτερες απώλειες με την επάνοδο της Νέας Δημοκρατίας σαν πιό γνήσιου εκφραστή των μνημονιακών πολιτικών.

Αυτή η γρήγορη μετάβαση απο την αντίσταση στον ταπεινωτικό συμβιβασμό είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει όταν ο ψηφοφόρος βρεθεί αντιμέτωπος με τεράστια διλήμματα.Ο σπόρος όμως της διάθεσης για εξέγερση δεν έχει χαθεί.

Το ΚΚΕ, όπως εκτιμά πολύ σωστά ο Εργατικός Αγώνας, σε μια περίοδο μεγάλης όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων και πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο αντίπαλο στρατόπεδο και διάσπασης του, όχι μόνο καθηλώθηκε αλλά είχε και νέες απώλειες. Το αποτέλεσμα αυτό δείχνει, κατα τον ΕΑ, το μέγεθος των προβλημάτων και των αδιεξόδων του που διαμορφώνει η στρατηγική και η καθημερινή πρακτική δράση του. Η ηγεσία του κόμματος θεωρεί ότι ευθύνονται οι δύσκολες συνθήκες, η δύσκολη συγκυρία και ο αρνητικός συσχετισμός στην Ελλάδα και διεθνώς. Οι αποφάσεις του κόμματος, η δράση του ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα, η εκλογική τακτική του επηρέασαν ελάχιστα, ή καθόλου, την εκλογική αναμέτρηση και την συμπεριφορά των ψηφοφόρων υπέρ του. Όλα έγιναν κατά τον καλύτερο τρόπο!

Αυτή η στάση της ηγεσίας μετά απο απανωτές ήττες να αποποιείται κάθε ευθύνη και να αποφεύγει έστω και την ελάχιστη αυτοκριτική σε ποιό πλαίσιο πολιτικής διαστροφής εντάσσεται;

Η σταθεροποίηση της Χρυσής Αυγής στην πολιτική ζωή, πέρα από τα χουντικά κατάλοιπα που ακόμα υπάρχουν και στεγάζονται σ’ αυτήν, περιέχει στην δύναμή της και ψήφους άρνησης της υπάρχουσας κατάστασης απο ψηφοφόρους που δεν έχουν μεν ενστερνιστεί τον φασισμό αλλά διοχετεύουν την αντίδρασή τους σε λάθος κατεύθυνση.

Οι νέοι που πλαισιώνουν την Χρυσή Αυγή, λειτουργούν σε ένα έδαφος ψυχοπαθολογικό, ωθούμενοι από την μη ικανοποίηση των αναγκών τους απο την κοινωνία σε μια διέξοδο στείρα αρνητική και βίαιη –αντικοινωνική, ακόμη και εγκληματική.

Για το ζήτημα της σε ένα βαθμό μικρό ή μεγάλο αποστασιοποίησης των νέων απο την πολιτική πρέπει να τονιστεί ότι στις δεκαετίες 1970 και 1980 υπήρχε για τους νέους, μεταξύ των άλλων, η λύση της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης με την ένοια της αλλαγής της υπάρχουσας κοινωνίας και ήταν πλατιά διαδεδομένη, στο πλαίσιο και του κλίματος της εποχής.

Σήμερα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει προς το χειρότερο και η δυνατότητα αυτή, έστω προσωρινά, έχει μερικώς αρθεί λόγω των αλλαγών της κοινωνικοπολιτικής και πολιτιστικής ζωής και της διατάραξης των μορφών συλλογικότητας.

Τελικά το ζήτημα της Ελλάδας θα το λύσουν οι ψυχολόγοι; Θα επιβεβαιωθεί ο Κ. Καραμανλής ο Α΄ που έλεγε ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο ψυχιατρείο;

Όχι! Μπορεί η ψυχολογία να παίζει σημαντικό μέρος στην εκλογική συμπεριφορά, αλλά και στατιστικά δεν μπορεί ένα τόσο μεγάλο τμήμα του πληθυσμού να πάσχει ψυχικά.

Το ζήτημα είναι κύρια πολιτικό.

Η προοδευτική πρόταση βρίσκεται στους δύο βασικούς άξονες που περιγράφει ο Εργατικός Αγώνας:

1. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, μπορεί να αναστρέψει το κλίμα και να διαμορφώσει προϋποθέσεις για τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικού μετώπου εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων και σε τελική ανάλυση, εναντίον του καπιταλισμού. Και
2. Η ανάγκη του κόμματος της εργατικής τάξης, που καθοδηγείται από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, με σύγχρονο πρόγραμμα που στηρίζεται στην πραγματικότητα της χώρας -το επίπεδο κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης της, το μεγάλο θέμα της εξάρτησης και συνδέει τους καθημερινούς αγώνες με το σοσιαλισμό.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Η πρόθεση των ευρωηγεσιών είναι να επεκτείνουν και να μονιμοποιήσουν την πολιτική της σκληρής λιτότητας. Παρότι η παράταση και μεγέθυνση της κρίσης, που ξεκίνησε το 2008, αποδεικνύει ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο, οι κυρίαρχες τάξεις, και οι διεθνείς θεσμοί στην υπηρεσία τους, δεν γνωρίζουν, ούτε αναζητούν άλλες απαντήσεις.

Ο Βάι­ντμαν, επι­κε­φα­λής της Μπού­ντε­σμπανκ, προ­α­ναγ­γέλ­λει, με άρθρο του στη γαλ­λι­κή «Le Monde», μια νέα Συν­θή­κη, για ένα «Μά­α­στριχ plus» που θα ενι­σχύ­σει τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία στην ΕΕ. Τα θέ­μα­τα της οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, λέει, δεν θα μπο­ρούν να είναι πλέον ζη­τή­μα­τα που θα κα­θο­ρί­ζο­νται σε επί­πε­δο κρα­τών-με­λών (όπου επι­βιώ­νουν οι πα­λιο­μο­δί­τι­κες συ­νή­θειες της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας), ούτε καν σε επί­πε­δο Κο­μι­σιόν (όπου μπο­ρούν –έστω στρε­βλά– να φτά­νουν οι πιέ­σεις των λαϊ­κών τά­ξε­ων πάνω σε εκλεγ­μέ­νους αξιω­μα­τού­χους): θα πρέ­πει να ανα­τε­θούν σε μια ευ­ρω­παϊ­κή «ανε­ξάρ­τη­τη αρχή» –που θα ορί­ζουν οι τρα­πε­ζί­τες για λο­γα­ρια­σμό του συ­νό­λου των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων– και που θα έχει την εξου­σία να επι­βάλ­λει κυ­ρώ­σεις και μέτρα, ανε­ξάρ­τη­τα από τη γνώμη των κυ­βερ­νή­σε­ων και των λαών. Ο χει­ρι­σμός της «ελ­λη­νι­κής κρί­σης» από τον Σόι­μπλε και τον Ντάι­σελ­μπλουμ γί­νε­ται τώρα «μο­ντέ­λο» και αφορά ολο­φά­νε­ρα τους λαούς όλης της Ηπεί­ρου, ακόμα και με­γά­λων οι­κο­νο­μι­κά δυ­νά­με­ων όπως η Γαλ­λία και η Ιτα­λία.

Η ΕΕ του κε­φα­λαί­ου επι­στρέ­φει στις συ­νή­θειες του «πα­λαιού κα­θε­στώ­τος», στην εποχή πριν τις με­γά­λες δη­μο­κρα­τι­κές επα­να­στά­σεις, στην εποχή όπου οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις απαι­τού­σαν να κα­θο­ρί­ζουν τα πάντα, ελέω... της κυ­ριαρ­χί­ας τους.

Κα­θό­λου τυ­χαία, αυτή η αντι­δη­μο­κρα­τι­κή κα­τρα­κύ­λα δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στα ζη­τή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας. Στον 21ο αιώνα, μπρο­στά στις «πόρ­τες» της Ευ­ρώ­πης χύ­νε­ται μα­ζι­κά το αίμα αθώων αν­θρώ­πων. Η άποψη της Κο­μι­σιόν να συ­νε­χί­ζει την πο­λι­τι­κή «απο­τρο­πής» των με­τα­να­στών, να οχυ­ρώ­νει τα χερ­σαία σύ­νο­ρα και να βομ­βαρ­δί­ζει τα –τάχα– δου­λε­μπο­ρι­κά πλοία που τους με­τα­φέ­ρουν, ωθεί χι­λιά­δες και χι­λιά­δες απελ­πι­σμέ­νους αν­θρώ­πους να επι­χει­ρούν να δια­σχί­σουν τη Με­σό­γειο με λα­στι­χέ­νιες «βάρ­κες» και «σα­πιο­κάι­κα». Ο «μέσος Ευ­ρω­παί­ος» εξοι­κειώ­νε­ται με το γε­γο­νός ότι οι θά­λασ­σες ξε­βρά­ζουν διαρ­κώς πτώ­μα­τα και πνιγ­μέ­να παι­διά. Και είναι συ­γκλο­νι­στι­κό, αλλά η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Ελ­λά­δα δεν έχει κα­τορ­θώ­σει, μέσα στους 9 μήνες που βρί­σκε­ται στην εξου­σία, να δώσει ούτε στο θέμα αυτό ένα δια­φο­ρε­τι­κό «δείγ­μα γρα­φής», να κάνει κάτι πα­ρα­πά­νω από ό,τι κάνει ο (σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρος) Ρέν­τσι στην Ιτα­λία ή ο (δε­ξιός) Ραχόι στην Ισπα­νία.

Το σκάν­δα­λο της Volkswagen ήρθε να ολο­κλη­ρώ­σει την ει­κό­να. Οι αρ­χιε­ρείς του γερ­μα­νι­κού, του «ηθι­κού κα­πι­τα­λι­σμού», δεν δί­στα­σαν να εγκλη­μα­τή­σουν για να διευ­ρύ­νουν τα κέρδη τους: τα «πει­ραγ­μέ­να» λο­γι­σμι­κά έκρυ­βαν τα δη­λη­τή­ρια που εξέ­πε­μπαν οι Ντί­ζελ κι­νη­τή­ρες των αυ­το­κι­νή­των που που­λού­σαν σε όλο τον πλα­νή­τη. Και δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι το «μάρ­μα­ρο» από την κρίση στην αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία, μετά τις απο­κα­λύ­ψεις για την WV, θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι Γερ­μα­νοί, αλλά και οι Τσέ­χοι, οι Ούγ­γροι και οι Ισπα­νοί, ερ­γά­τες σε αυτή...

Η απλη­στία του κε­φα­λαί­ου έχει απλώ­σει μια κυ­ριο­λε­κτι­κά μαύρη νύχτα πάνω στην Ευ­ρώ­πη. Κά­νο­ντας ανα­γκαίο και επί­και­ρο έναν ερ­γα­τι­κό και λαϊκό ξε­ση­κω­μό ηπει­ρω­τι­κής κλί­μα­κας. Που θα συν­δέ­ει την πάλη ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα με την πάλη για την ανά­κτη­ση των βα­σι­κών δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των και ελευ­θε­ριών.

Η απο­γο­ή­τευ­ση που έσπει­ρε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με την άτα­κτη υπο­χώ­ρη­σή της στις 13 Ιούλη, θα είναι προ­σω­ρι­νή. Ο «λαός» της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των στην Ευ­ρώ­πη θα πιά­σει ξανά το νήμα της ανα­τρο­πής.

πηγη: rproject.gr