Kλαδικές συμβάσεις υπό εξαφάνιση λόγω απορρύθμισης στα εργασιακά - Υπ. Εργασίας: 79 επιχειρησιακές και μόλις έξι κλαδικές συμβάσεις υπεγράφησαν μέσα στο 2016

Οι δομικές αλλαγές που συντελέστηκαν στην αγορά εργασίας αλλά και στην ελληνική οικονομία, από το 2008 μέχρι σήμερα, αποτυπώνονται με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο στο πεδίο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και στην οργάνωση των εργασιακών σχέσεων.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 2008 ο αριθμός των κλαδικών συμβάσεων εργασίας έφθανε τις 203 και ήταν κατάτι μικρότερος από τον αριθμό των επιχειρησιακών συμβάσεων, οι οποίες ήταν 230. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα των οκτώ ετών, δηλαδή στην περίοδο 2008-2016, οι επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης, της έκρηξης της ανεργίας, των ελαστικών μορφών απασχόλησης, της βύθισης των μισθών και κυρίως των μνημονιακών ρυθμίσεων που συρρίκνωσαν δραστικά το πεδίο των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων είχαν σωρευτικά καταλυτικές επιπτώσεις στον τρόπο και στους όρους οργάνωσης των μορφών εργασίας.

Αξίζει να επισημάνουμε ότι οι πιο δραστικές αλλαγές στην οργάνωση των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών διαπραγματεύσεων έγιναν με την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου (ν. 4093/2012, έγκριση μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2013-2016, επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012 και του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής).

Έτσι, η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις των μνημονιακών νόμων, λειτούργησε σαν επιταχυντής της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι, μερικά χρόνια αργότερα, δηλαδή μέσα στο 2016, να έχουμε την υπογραφή μόνο έξι κλαδικών συμβάσεων εργασίας και 79 επιχειρησιακών. Τα αντίστοιχα στοιχεία για το 2015 είναι 23 κλαδικές και 264 επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας, ενώ ανέρχονται σε αρκετές δεκάδες οι συμβάσεις που υπέγραψαν οι «ενώσεις προσώπων».

Μετατροπές συμβάσεων

Εκτός από τους εντυπωσιακά ταχύτατους ρυθμούς περιορισμού των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, το δεύτερο κυρίαρχο στοιχείο είναι η αλλαγή των συμβάσεων εργασίας με τις οποίες απασχολούνται εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στη χώρα μας. Από την ανάλυση της μισθωτής απασχόλησης του συστήματος Εργάνη προκύπτει ότι μέσα στη διετία 2014-2015 έγιναν 3.375.691 αναγγελίες προσλήψεων και ταυτόχρονα μέσα στην ίδια χρονική περίοδο είχαμε 3.176.869 αποχωρήσεις ή καταγγελίες συμβάσεων των εργαζομένων.

Η μεγάλη ρευστότητα που υπάρχει στην αγορά εργασίας προκύπτει και από τον συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό μετατροπών των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης. Από τον Ιούλιο του 2013 μέχρι και τον Ιούνιο του 2016 είχαμε τη μετατροπή 152.636 συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας. Ο αριθμός των συμβάσεων που μετατράπηκαν μέσα σε 36 μήνες (Ιούλιος 2013 - Ιούνιος 2016) σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης, εάν αναχθεί στο σύνολο του αριθμού των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ, δεν είναι αμελητέος, διότι αντιστοιχεί περίπου στο 8%-10% του συνόλου της μισθωτής εργασίας του ιδιωτικού τομέα.

Πηγή: naftemporiki.gr

Στις 2 Αυγούστου, θα εμφανισθούν οι μειώσεις των επικουρικών συντάξεων σε περίπου 15.000 συνταξιούχους και θα ολοκληρωθούν τον Σεπτέμβριο για 200.000 συνταξιούχους που λαμβάνουν κύρια και επικουρική άνω των 1.300 ευρώ μεικτά.

Οι μειώσεις του Αυγούστου εκτιμάται ότι θα κυμανθούν γύρω από το 8%-10% και αφορούν τις εξής κατηγορίες: δημόσιους και δημοτικούς υπαλλήλους, ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, συνταξιούχους ΟΤΕ και μέρος των συνταξιούχων τραπεζοϋπαλλήλων.

Θα ακολουθήσουν τον Σεπτέμβριο οι περικοπές στις συντάξεις των υπολοίπων επικουρικών και αφορούν στους ιδιωτικούς υπαλλήλους και στις υπόλοιπες κατηγορίες συνταξιούχων.

πηγη: ergasianet.gr

Η σημασία των κυρώσεων σε βάρος Ισπανίας και Πορτογαλίας, oι παρενέργειες και η επίδρασή τους στις διεργασίες μετάλλαξης της ΕΕ μετά το Brexit.

Ο θά­λα­μος βα­σα­νι­στη­ρί­ων της Ευ­ρω­ζώ­νης είναι έτοι­μος να υπο­δε­χθεί τους πρώ­τους «πε­λά­τες» του. Δη­λα­δή, τα πρώτα κρά­τη-μέ­λη που θα υπο­στούν κυ­ρώ­σεις για πα­ρα­βί­α­ση του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας, βάσει του «ποι­νο­λό­γιου» και των κα­νο­νι­σμών (Six pack και two pack) που υιο­θε­τή­θη­καν από το 2011 κι όχι με τη δια­δι­κα­σία «έκτα­κτου στρα­το­δι­κεί­ου» των Μνη­μο­νί­ων.

Είναι η πρώτη φορά που οι κυ­βερ­νή­σεις των χωρών της ΕΕ συ­νει­δη­το­ποιούν τι ση­μαί­νει η νέα ευ­ρω­παϊ­κή «κα­νο­νι­κό­τη­τα» που δια­μόρ­φω­σαν για να υπη­ρε­τή­σουν την «ορ­θο­δο­ξία» των μη­δε­νι­κών ελ­λειμ­μά­των και τε­λι­κά του πα­νευ­ρω­παϊ­κού μνη­μο­νί­ου. Αλλά είναι και η πρώτη φορά που μια κυ­βέρ­νη­ση, όπως αυτή της Πορ­το­γα­λί­ας, η οποία δια­κή­ρυ­ξε την αντι­στρο­φή της λι­τό­τη­τας, αντι­λαμ­βά­νε­ται την ασυμ­βα­τό­τη­τα της με­τριο­πα­θούς δια­κή­ρυ­ξής της με τους δη­μο­σιο­νο­μι­κούς κα­νό­νες της Ευ­ρω­ζώ­νης.

Μέχρι το τέλος του Ιου­λί­ου η Κο­μι­σιόν θα γνω­στο­ποι­ή­σει το ύψος των κυ­ρώ­σε­ων που θα επι­βλη­θούν στην Ισπα­νία και την Πορ­το­γα­λία, επει­δή δεν κα­τά­φε­ραν να πε­ριο­ρί­σουν τα ελ­λείμ­μα­τά τους στα συμ­φω­νη­μέ­να επί­πε­δα, γύρω από το όριο 3% του ΑΕΠ. Οι κυ­ρώ­σεις ξε­κι­νούν από πρό­στι­μα μέχρι  0,2% του ΑΕΠ για κάθε χώρα και μπο­ρούν να επε­κτα­θούν και σε άλλες «ποι­νές», όπως πά­γω­μα κοι­νο­τι­κών χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων. Τα πρό­στι­μα αντι­στοι­χούν σε ποσά πε­ρί­που 400 εκατ. για την Πορ­το­γα­λία και 2,5 δισ. για την Ισπα­νία. Σ’ αυτά, όμως, πρέ­πει να αθροι­στεί το ύψος της δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής που πρέ­πει να πε­τύ­χει κάθε χώρα σε σύ­ντο­μο χρόνο. Για την Ισπα­νία σχε­δόν 10 δισ. ευρώ και για την Πορ­το­γα­λία πάνω από 3 δισ. ευρώ.

Οι πο­λι­τι­κές πα­ρε­νέρ­γειες

Αν και η Κο­μι­σιόν, διά του Επι­τρό­που Μο­σκο­βι­σί, έχει αφή­σει να δια­φα­νεί η πι­θα­νό­τη­τα μη­δε­νι­κών προ­στί­μων, εφό­σον υπάρ­ξει συμ­φω­νία τα­χεί­ας συμ­μόρ­φω­σης με τις δυο χώρες, οι πο­λι­τι­κές πα­ρε­νέρ­γειες της δια­δι­κα­σί­ας είναι πολ­λές.

Πρώ­τον, δια­σύρ­θη­καν οι δια­κη­ρύ­ξεις περί «με­τώ­που αλ­λη­λεγ­γύ­ης του Νότου», που εκ­πο­ρεύ­τη­καν και από την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- ΑΝΕΛ, ώστε να απο­τρα­πεί η έγκρι­ση των κυ­ρώ­σε­ων στο Ecofin. Οι κυ­ρώ­σεις πέ­ρα­σαν ομό­φω­να, για να απο­κα­λυ­φθεί ότι οι κυ­βερ­νή­σεις της ΕΕ είναι εγκλω­βι­σμέ­νες σε έναν δαι­μό­νιο κα­νο­νι­σμό πλειο­ψη­φί­ας (αντί­στρο­φη ει­δι­κή πλειο­ψη­φία του­λά­χι­στον 15 χωρών, 260 επί των 352 ψήφων των κρα­τών και 62% του πλη­θυ­σμού της ΕΕ), που εξα­σφα­λί­ζει ένα αδια­πέ­ρα­στο βέτο στη γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία και τους δο­ρυ­φό­ρους της.

Δεύ­τε­ρον, απο­κα­λύ­φθη­κε η αλά καρτ εφαρ­μο­γή των «κα­νό­νων», μια και της τι­μω­ρί­ας Ισπα­νί­ας και Πορ­το­γα­λί­ας είχε προη­γη­θεί η… απαλ­λα­γή λόγω αμ­φι­βο­λιών Γαλ­λί­ας και Ιτα­λί­ας. Η γερ­μα­νι­κή ηγε­σία έχει τον από­λυ­το έλεγ­χο και της εφαρ­μο­γής και της πα­ρέκ­κλι­σης από τους κα­νό­νες.

Τρί­τον, στην πε­ρί­πτω­ση της Πορ­το­γα­λί­ας θα τεθεί σε δο­κι­μα­σία η πο­λι­τι­κή στή­ρι­ξη της κυ­βέρ­νη­σης Κόστα από τα κόμ­μα­τα της Αρι­στε­ράς, αν ανα­λά­βει δέ­σμευ­ση για μέτρα μεί­ω­σης του ελ­λείμ­μα­τος στο συμ­φω­νη­μέ­νο 2,5% του ΑΕΠ. Η υπό­σχε­ση του Πορ­το­γά­λου πρω­θυ­πουρ­γού για επα­να­φο­ρά του ελ­λείμ­μα­τος κάτω από το 3% «χωρίς να προ­σφύ­γει σε ένα σχέ­διο Β ή σε έκτα­κτα μέτρα» μοιά­ζει με τε­τρα­γω­νι­σμό του κύ­κλου.

Τέ­ταρ­τον, ανά­λο­γο πο­λι­τι­κό βρα­χυ­κύ­κλω­μα προ­κα­λεί­ται στην Ισπα­νία, όπου ο Ραχόι πρέ­πει να βρει συμ­μά­χους για το σχη­μα­τι­σμό κυ­βέρ­νη­σης στη βάση δέ­σμευ­σης για νέο πα­κέ­το μέ­τρων μεί­ω­σης δα­πα­νών και αύ­ξη­σης εσό­δων. Ήδη η εξαγ­γε­λία του υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών Ντε Γκί­ντος για αύ­ξη­ση φο­ρο­λο­γί­ας των επι­χει­ρή­σε­ων με στόχο επι­πλέ­ον έσοδα 6 δισ. ενι­σχύ­ει την άρ­νη­ση των Σο­σια­λι­στών και των φι­λε­λεύ­θε­ρων Ciudadanos να συμ­με­τά­σχουν σε κυ­βέρ­νη­ση υπό τον Ραχόι.   

Στις πο­λι­τι­κές πα­ρε­νέρ­γειες της εγκαι­νί­α­σης του «θα­λά­μου βα­σα­νι­στη­ρί­ων» της Ευ­ρω­ζώ­νης πρέ­πει να προ­σθέ­σου­με και τις οι­κο­νο­μι­κές, που προ­κύ­πτουν κυ­ρί­ως από την έκ­θε­ση του ισπα­νι­κού και του πορ­το­γα­λι­κού χρέ­ους στις επι­θέ­σεις των αγο­ρών, πράγ­μα που βέ­βαια δεν χα­λά­ει κα­θό­λου το Βε­ρο­λί­νο, εφό­σον στα­θε­ρο­ποιεί το προ­νό­μιό του να δα­νεί­ζε­ται με αρ­νη­τι­κά επι­τό­κια.

Με ποιο βη­μα­τι­σμό ολο­κλή­ρω­σης;

Ωστό­σο, αυτή είναι μόνο η κρού­στα των πραγ­μά­των. Ο πραγ­μα­τι­κός κα­τα­λύ­της των εξε­λί­ξε­ων είναι το Brexit, που έχει δρο­μο­λο­γή­σει βα­θιές διερ­γα­σί­ες με­τα­σχη­μα­τι­σμού της ΕΕ, στις οποί­ες συ­γκρού­ο­νται φυ­γό­κε­ντρες και κε­ντρο­μό­λες δυ­νά­μεις. Η άτυπη σύ­νο­δος της ΕΕ στη Μπρα­τι­σλά­βα, το Σε­πτέμ­βριο, θα απο­τε­λέ­σει το πρώτο forum κα­τα­γρα­φής του νέου συ­σχε­τι­σμού ανά­με­σα σε ακραιφ­νείς φε­ντε­ρα­λι­στές και οπα­δούς μιας επι­λε­κτι­κής ομο­σπον­δο­ποί­η­σης της ΕΕ. Είναι πολύ πι­θα­νό εκεί, ό,τι γνω­ρί­ζου­με μέχρι σή­με­ρα ως στρα­τη­γι­κό σχε­δια­σμό για την ολο­κλή­ρω­ση της Ευ­ρω­ζώ­νης (έκ­θε­ση των πέντε Προ­έ­δρων) να πα­ρα­γκω­νι­στεί υπέρ του γερ­μα­νι­κού σχε­δί­ου μιας επι­λε­κτι­κής ολο­κλή­ρω­σης, χωρίς τις «ακρό­τη­τες» (κατά τη γερ­μα­νι­κή πλευ­ρά) του κοι­νού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού ή της τρα­πε­ζι­κής ένω­σης, που θέ­λουν δια­κα­ώς Κο­μι­σιόν, Γαλ­λία και Ιτα­λία. Ευ­ελ­πι­στώ­ντας ότι η πρό­τα­ση μιας αλά καρτ ολο­κλή­ρω­σης θα απο­τε­λέ­σει πλαί­σιο συμ­βι­βα­σμού για όσες χώρες θέ­λουν να με­τριά­σουν την εμπλο­κή τους στην ΕΕ, η γερ­μα­νι­κή ηγε­σία θέλει να δια­σφα­λί­σει ότι δεν θα αμ­φι­σβη­τη­θεί το ποι­νο­λό­γιο για τους πα­ρα­βά­τες της λι­τό­τη­τας. Γι’ αυτό και η ενερ­γο­ποί­η­σή του για πρώτη φορά κατά Ισπα­νί­ας και Πορ­το­γα­λί­ας είχε εμ­βλη­μα­τι­κή ση­μα­σία για το Βε­ρο­λί­νο.

πηγή: rproject.gr

Του ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ Κ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ**

Η άρνηση πληρωμής δημόσιου χρέους είναι έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο ,ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των 200 τελευταίων περίπου ετών, έχουν προσφύγει σε αυτή, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις.Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, πού αρνήθηκαν στην πορεία την 'βοήθεια'' του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μεγάλο ποσοστότου δημόσιου χρέους τους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των 'προγραμμάτων αρωγής' καθώς και οι υπάρχουσες δυνατότητες στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ. Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του παγκόσμιου πολέμου, που προκάλεσε-επέβαλε η ίδια, και την μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

-Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μία φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, μετά από μια δεκαετία μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίηση των τιμών και σταδιακή αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου, δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, προκαλώντας τη διαρκή αύξηση τωνεμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Εξαιτίας της εισροής ξένων κεφαλαίων και των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων,δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος που θεωρήθηκε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκ εη τεράστια έκταση του προβλήματος. Ητότε κυβέρνηση της Αργεντινής, αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από τοδολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, ωσότου επέλθει ισορροπία, προτίμησε τον δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ, με στόχο τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο–δολαρίου με αναλογία ανταλλαγής 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ. Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής αυτής της νομισματικής ισοτιμίας), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999) και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού. Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και την μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το 'πάγωμα' των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο τον Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που τον διαδέχθηκε στην προεδρία,προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμεν ακαι εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23%, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δις δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, εκτινάσσοντας τον πληθωρισμό και την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα,πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα,ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχ επαραμείνει στα επίπεδα προ κρίσης. Εξαιτίας όμως της 'γενναίας' υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων(κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε απότην ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που λειτούργησε ως τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.

Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά απ όπερίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ,κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα, δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού,αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μία ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών ,αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με μία έκπτωση 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας). Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του, αλλά μετά από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμήτου υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους.Τ ον Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενηη χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δις δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ. Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της ευρωζώνης το επανακατέστησε ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμήτην κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας απότους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστοτου 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώραςσε μία παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίοκεφάλαιο-'γύπα', που αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύταταμε κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικόδημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου  70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχισε δολάρια.

-Ο Ισημερινός-Εκουαδόρ, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Ραφαέλ Κορέα, πρώην Υπουργού Οικονομικών και προέδρου της χώρας, που επέστρεψε στην εξουσία το 2007, κάλεσε το ΔΝΤ για επαναδιαπραγμάτευσητου χρέους. Δεν προέβη σε άρνηση πληρωμής του χρέους αμέσως, αλλά ξεκίνησε τη διαδικασία του διεθνούς λογιστικού ελέγχου με τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας με τη συμμετοχή ενός ανώτερου κληρικού και τη συνεργασία Μη-κυβερνητικήςΟργάνωσης, ξένων οικονομολόγων καινομικών αυξημένου κύρους. Έπειτα απόσχεδόν ένα έτος εργασίας, η επιτροπή λογιστικού ελέγχου συνέστησε στην κυβέρνηση του Ισημερινού να κηρύξε ιστάση πληρωμών για τα 3,2 δισ. δολάρια εξωτερικού χρέους, που αφορούσαν σταλεγόμενα «διεθνή ομόλογα» (Global Bonds), πουέληγαν το 2012, το 2015 και το 2030 και ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης αναδιάρθρωσης χρέους το 2000, μετά τη στάση πληρωμών του 1999. Ο Κορέα, ακολουθώντας τη σύσταση της επιτροπής και επικαλούμενος συγκεκριμένες σκανδαλώδεις συμβάσεις, κήρυξε στάση πληρωμών τον Δεκέμβριο του 2008, απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που υποστήριξε την επιλογή του και αναγνώρισετο δικαίωμα της χώρας να μην αποπληρώσει χρέη που δημιουργήθηκαν από προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Οι ρίζες της κρίσης χρέους του Ισημερινού, ανάγοντα ιστην περίοδο 1976-1979, όταν το τότε δικτατορικό καθεστώς της χώρας συνομολόγησε χρέος 3,4 δισ. δολαρίων, που τα 2/3 του κατευθύνθηκαν στη χρηματοδότηση στρατιωτικών εξοπλισμών. Μόνο το 2007 ο Ισημερινός, πλήρωνε περισσότερα από 1,75 δισ. δολάρια για την εξυπηρέτηση του χρέους, περισσότερααπό όσα η κυβέρνηση δαπάνησε για τηn υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την κατοικία, την αστική ανάπτυξη και το περιβάλλον μαζί. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα: όπως το ότι εκπρόσωποι των τραπεζών Smith Barney (ανήκει σήμερα στηCitigroup) και JP Morgan προχώρησαν σε αναδιάρθρωση χρέους το 2000, χωρίς την έγκριση τηςχώρας, χρεώνοντας επιτόκια 10% και 12% καιότι υπήρξαν παρατυπίες στην έκδοση ομολόγων, που έρχονταν σε αντίθεση ακόμη και με αυτούς τους κανονισμούς της πανίσχυρης Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Ακόμη οι συμφωνίες έκδοσης ομολόγων, δεν ήταν σύννομες μετο Σύνταγμα της χώρας και οι ανάδοχοι της έκδοσης είχαν ασυλία έναντι των οποιωνδήποτε ζημιών που είχαν σχέση μετην έκδοση των «διεθνών ομολόγων»,απαλλάσσοντάς τους από την οποιαδήποτε έκθεση σε κίνδυνο. Η απόφαση στην αρχήπροκάλεσε κάποιες αναταράξεις στιςδιεθνείς αγορές, χωρίς όμως ιδιαίτερησυνέχεια, όπως σε άλλες κρίσεις ομολόγων,π.χ. αυτήν του Μεξικού το 1994. Η στάση πληρωμών του Κορέα, συνοδεύθηκε από αναδιάρθρωση χρέους (το Εκουαδόρ θα πληρώσει 35 σεντς για κάθε δολάριο) κα ιβέβαια από μια ριζική αναθεώρηση του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, με έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Ο Ισημερινός αποκλείσθηκε από τις αγορές, σύναψε ωστόσο διμερείς συμφωνίεςδ ανεισμού με την Κίνα ύψους 3 δισ.δολαρίων, με αντάλλαγμα τις εξαγωγές πετρελαίου και τη χρηματοδότηση ενός υδροηλεκτρικού έργου. Τα οξύτατα προβλήματα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού δεν έχουν επιλυθεί, αλλά η oικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 4,5% τα δύο πρώτα έτη της διακυβέρνησης Κορέα με ανάλογη συνέχεια παρά τη διεθνήοικονομική ύφεση-κρίση.

-Με τη συμφωνία για το γερμανικό δημόσιοχ ρέος, που υπογράφηκε και από την Ελλάδα,στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953, 32 χώρες και οι ΗΠΑ δέχθηκαν τη διαγραφή-απομείωση της ονομαστικής αξίας του διακρατικού δημόσιου χρέουςκατά 63%. Το υπόλοιπο χρέος διευθετήθηκε με ευνοϊκούς όρους βάσει της ίδιας συμφωνίας (πληρωμή σε γερμανικό νόμισμα, επιμήκυνση χρόνου αποπληρωμής, καθορισμός "πλαφόν" στα ποσά που κατέληγαν για την εξυπηρέτησή του με ρήτρες ανάπτυξης, χαριστικά επιτόκια 0%-0,5%), που η Γερμανία αποπλήρωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον συμφωνήθηκε η αναστολή αποπληρωμής των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα (κατοχικό υποχρεωτικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις), μέχρι την επανένωση της Γερμανίας, καιείναι απαιτητές εντόκως, από τηνημερομηνία δημιουργίας τους, εδώ και26 περίπου έτη.......

*Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικώνεπιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησηςεπιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική,2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσηςστα οικονομικά και διοίκηση μονάδωνυγείας) – Αναλυτής ΠληροφοριακώνΣυστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμαειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα),μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου ΕρευνώνΚοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής, email : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., website : www.kallinikosnikolakopoulos.blοgspot.com

**(Αναδημοσίευση από το 10οφύλλο 22/7/2016 της εφημερίδας 'Έξοδος133')