Παναγιώτης Μαυροειδής

Σε όλους όσους παριστάνουν  τον «έκπληκτο» ή/και τον «αγαναχτισμένο» για τα συμβαίνοντα στη Μόρια και σε άλλα κέντρα κράτησης προσφύγων, ας υπενθυμίσουμε τα λόγια του Γκαίτε, γραμμένα πάνω από 200 χρόνια νωρίτερα:

«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…».

Ας φαντασθούμε αυτά τα λόγια γραμμένα σε ένα τοίχο απέξω από το Κέντρο Κράτησης στην Μόρια!

Τι περιμένει κανείς άραγε να ανθίσει σε αυτές τις ζώνες εξαθλίωσης και ταπείνωσης των ανθρώπων;

Άνθρωποι που ζουν σαν αρουραίοι, σε απόλυτη φτώχεια και απόγνωση, στιγματισμένοι, αποκλεισμένοι, με δολοφονημένη (από την Ευρώπη και την ελληνική κυβέρνηση) την ελπίδα μιας αξιοπρεπούς ζωής, συνωστισμένοι κατά χιλιάδες χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής.

Άνθρωποι που αντιμετωπίζονται ως δύσοσμα απόβλητα προς προσωρινή απόκρυψη και τελικά προς απόθεση στη χωματερή του θανάτου. Έχουν να «διαλέξουν»: Ή θα σαπίσουν στα Κέντρα Κράτησης στην Ελλάδα ή θα πάνε δεμένοι στα σκλαβοπάζαρα που στήνει ο Ερντογάν, όπως ορίζει η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας ή θα επιστρέψουν στις εστίες πολέμου για να κομματιαστούν ήσυχα.

Ποιος θυμάται τους διθυράμβους για την παγκοσμιοποίηση που με τον αεικίνητο κινητήρα της «ελεύθερης αγοράς», θα καταργούσε σύνορα και  αποστάσεις;

Σήμερα ορθώνεται μπροστά μας όχι μόνο η γυμνή αλήθεια της παγκοσμιοποίησης της φτώχειας και της αρπαγής του πλούτου «χωρίς όρια και σύνορα» με κοινωνικό και στρατιωτικό πόλεμο διαρκείας, αλλά και η παράλληλη κατασκευή των γκέτο εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Τα μεγαλύτερα χάσματα από ποτέ, χάσκουν μπροστά μας…

Ω τι φρίκη! Φωτιές, καταστροφές, βιαιοπραγίες, ακόμη και βιασμοί και θάνατοι… «Μα αυτοί δεν μπαίνουν σε σειρά με τίποτα, όχι μόνο είναι απολίτιστοι και καθυστερημένοι, μα είναι και αυτοκαταστροφικοί»

Βλέπεις, ξαφνικά οι λαμπεροί κόσμοι βρέθηκαν δίπλα δίπλα με τα απόβλητα  της φτώχειας και του πολέμου που κήρυξαν οι πρώτοι.

Διότι, καλοί οι πόλεμοι των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τα πετρέλαια και τις σφαίρες επιρροής, αλλά αυτοί οι πρόσφυγες πολέμου που ξεριζώνουν, συνιστούν  «πρόβλημα διαχείρισης».

Οι φασίστες έχουν ευδιάκριτη όσο και αποκρουστική απάντηση: Εξόντωση των προσφύγων. Ο μισανθρωπισμός, απόρροια της αντιδραστικής ιδεολογίας τους, έρχεται να περιγελάσει τον ψευτο-πατριωτισμό που στηρίζεται στην αιμοτολογική εξέταση και να αποκαλύψει τη δουλικότητά τους προς την ιμπεριαλιστική πολιτική που ξεριζώνει ανθρώπους.

Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις σε όλες τις χώρες της, υψώνουν τείχη, φτιάχνουν φράχτες, κατασκευάζουν κέντρα κράτησης. Ονειρεύονται ένα φασισμό χωρίς φασίστες…

Ας κοιτάξουμε και γύρω μας όμως.

Υπάρχουν οι χορτάτοι και βολεμένοι, που «κρατάνε τη μύτη τους». Δεν τους ενοχλεί η εγκληματικότητα, ούτε οι αρρώστιες που σε λίγο θα θερίζουν λόγω του συνωστισμού τόσων ανθρώπων σε άθλιες εγκαταστάσεις. Ονειρεύονται ίσως την «επιστροφή των κάστρων» και μια δική τους περιτοιχισμένη ζωή μέσα σε αυτά.

Υπάρχουν και  φτωχοί και στερημένοι, που όμως «δε θέλουν να ξέρουν». Προτιμούν να μη βλέπουν. Διότι οι φτωχοδιάβολοι Αφγανοί ή οι κυνηγημένοι Σύριοι της Μόριας ή της Χίου, αποτελούν τον άγγελο των κακών ειδήσεων, τη ζωντανή εικόνα του άμεσου κινδύνου για το ακόμη χειρότερο, φέρνουν πάνω τους τη μυρωδιά του θανάτου και εκπέμπουν τον απόηχο του πολέμου και της καταστροφής.

Και όμως, αυτοί  οι πρόσφυγες, δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά μια πρόδρομη δική μας εικόνα, μια αδυσώπητη προβολή της στο άμεσο απειλητικό  μέλλον. Σε μια άλλη στάθμη οπωσδήποτε, αλλά με παρόντα τα ίδια αβυσσαλέα χάσματα.

Ας μην αναζητήσουμε κρυμμένες πληροφορίες. Απλά ας ακούσουμε ένα Δελτίο Ειδήσεων, ειδικά της κυβερνητικής ΕΡΤ.

Να τι παρελαύνει: Επίδομα σίτισης, (πιθανή) διανομή κοινωνικού μερίσματος, επέκταση ελάχιστου κοινωνικού εισοδήματος, συσσίτια στα σχολεία, υπο-κατώτατος μισθός.

Τα παρουσιάζουν οι άθλιοι της κυβέρνησης ως «παροχές», πουλώντας ευαισθησία και ανακούφιση. Στην ουσία μονιμοποιούν, στερεώνουν και επεκτείνουν τις ζώνες μόνιμης φτώχειας, αναξιοπρέπειας και αποκλεισμού.

Κοντολογίς, αυτά ακριβώς είναι  τα δικά μας κέντρα αποκλεισμού, στιγματισμού και απομόνωσης!

Σύντομα θα διαμορφώσουν πιο ανοιχτά τη «χωροφυλακή» για την διατήρηση της τάξης μέσα σε αυτά τα κοινωνικά γκέτο που φτιάχνουν.

Διότι, καλή η ευελιξία της αγοράς, η ελευθερία απολύσεων και η διατήρηση ενός όλου και πιο πολυάριθμου εφεδρικού στρατού ανεργίας, αλλά αυτοί οι οργισμένοι άνεργοι είναι ένας μεγάλος  μπελάς.

Καλή η  διαρκής μετάγγιση εισοδήματος προς τους «άρχοντες» του κεφαλαίου, αλλά μέσα στους φτωχούς που πολλαπλασιάζονται, φωλιάζει το μίσος και αυτό δεν καταστέλλεται εσαεί με συσσίτια σούπας.

Καλή και χρήσιμη η ρατσιστική αντιμετώπιση της νεολαίας, η διαμόρφωση μιας γενιάς χωρίς δικαιώματα εργασιακά και άλλα, αλλά τι θα κάνουμε άραγε με το κύμα βουβής ή και βουερής κατά περιόδους εχθρότητας προς όσους θέλουν τη λοβοτομή τους;

Η φρίκη της Μόριας λοιπόν, δεν απέχει πολύ από τη Μοίρα των φτωχών και των ανέργων στην Ελλάδα.Ίσως ένα Τέταρτο Μνημόνιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση και η τρόικα (πασπαλισμένο με δήθεν «ελάφρυνση» χρέους),  να τη γεφυρώσει απολύτως.

Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι μόνο να ανοίξουμε μια αγκαλιά αλληλεγγύης για τους  «άλλους», αλλά να αντιληφθούμε πως αποτελούν ένα  πείραμα, ένα κομμάτι από το «εμείς».

Υπάρχει όμως και εκείνος ο υπόκωφος ήχος μιας κοινωνικής αντάρας που δεν αποτελεί αντίλαλο του παρελθόντος, αλλά αίτημα για ένα μέλλον ξεσηκωμού για ελευθερία, δικαιοσύνη, ειρήνη και ισότητα, που θα σαρώσει πολέμους και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Ας στήσουμε αυτί, ας στείλουμε τα σήματα…

πηγή: pandiera.gr

ΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Από το πρωί βρίσκεται σε εξέλιξη η 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ, της Πανελλήνιας Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας και άλλων συνδικαλιστικών Οργανώσεων καθώς και οι απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα.

Το βασικό αίτημα-σύνθημα στις απεργιακές συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ σε όλη τη χώρα ήταν να μην προωθηθεί το νέο μνημονιακό πακέτο σφαγιαστικών μέτρων σε βάρος των εργασιακών σχέσεων, των συντάξεων, των λαϊκών εισοδημάτων, της λαϊκής κατοικίας και της δημόσιας περιουσίας, το οποίο κυβέρνηση και δανειστές προετοιμάζουν στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης.

Επίσης στις ομιλίες που έγιναν και στα συνθήματα που ακούστηκαν στις απεργιακές συγκεντρώσεις ακούστηκαν τα ιδιαίτερα αιτήματα της ΑΔΕΔΥ για μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού κυρίως στις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες, σταμάτημα των διαδικασιών αξιολόγησης, που περικόπτουν οργανικές θέσεις, κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας και όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης στο δημόσιο και στους ΟΤΑ, γενναία αύξηση των δαπανών σε παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση και δημόσιες επενδύσεις, κατάργηση των μνημονιακών νόμων, που μείωσαν μισθούς-συντάξεις-κοινωνικά επιδόματα, να μπει ένα τέλος στην φορολεηλασία των δημοσίων υπαλλήλων κλπ.

Στην απεργιακή συγκέντρωση στην Αθήνα, που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Κλαυθμώνος και στην πορεία που ακολούθησε προς την πλατεία Συντάγματος και τη Βουλή, συμμετείχαν χιλιάδες εργαζόμενοι και τον αγωνιστικό τόνο έδωσαν τα μπλοκ τωνεκπαιδευτικών, των ΟΤΑ και άλλων κλάδων του δημόσιου τομέα.

Στην συγκέντρωσητης Αθήνας παραβρέθηκαν πολλά στελέχη του πολιτικού συμβουλίου της ΛΑΕ με επικεφαλής τον Γραμματέα της Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Το ΠΑΜΕ, ως συνήθως, έκανε διαχωριστική και διαιρετική συγκέντρωση στηνΟμόνοια και πορεία στο Σύνταγμα.

Κύκλοι συνδικαλιστών, που αναφέρονται στη ΛΑ.Ε, δήλωσαν στην Iskra ότι θα πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ώστε η απεργία στις 8 Δεκέμβρη να μετατραπεί σε πανεργατική πανελλαδική με τη συμμετοχή των εργαζομένων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και ότι θα πρέπει να πάρει, χαρακτήρα λαϊκού ξεσηκωμού με τη συμμετοχή εργαζομένων, συνταξιούχων, ανέργων, νέων, μικρομεσαίων επαγγελματιών, αγροτών και επιστημόνων.

Οι ίδιοι κύκλοι τόνισαν επίσης ότι οι ευθύνες των ηγεσιών συνδικαλιστικών φορέων αλλά και όσων αριστερών και αντιμνημονιακών συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων δεν κινηθούν σε αυτή την ενωτική αγωνιστική κατεύθυνση, ώστε να αποτρέψουν την προωθούμενη από την κυβέρνηση και τους δανειστές νέα κοινωνική καταστροφή, θα είναι έναντι του λαού και κυρίως της νεολαίας ιστορικές και απαράγραπτες.

Ο Παναγ. Λαφαζάνης έκανε στα μέσα ενημέρωσης την παρακάτω δήλωση:

“Η κυβέρνηση σπρώχνει τη χώρα ολοταχώς και σε τέταρτο καταστροφικό μνημόνιο.

Αυτές τις ώρες όλοι οι μισθωτοί στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όλοι οι μικρομεσαίοι και επαγγελματίες, όλοι οι αγρότες πρέπει μαζί με όλες, χωρίς εξαίρεση, τις αριστερές, ριζοσπαστικές, πατριωτικές και δημοκρατικές αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο ανατροπής και ανασυγκρότησης για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, κυρίαρχη, χωρίς μνημόνια και λιτότητα, με ανάπτυξη και δικαιοσύνη.

Αυτό είναι ο μόνος δρόμος σωτηρίας και ελπίδας για τον τόπο και δεν μπορεί να υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν μια δημοκρατική αντιμνημονιακή πορεία να τορπιλίζουν αυτήν την ενωτική προοπτική”.

πηγή: iskra.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε δημοσκόπηση της Κάπα Research σχετικά με τη δημοτικότητα διαφόρων χωρών μεταξύ των Ελλήνων με επικέντρωση κυρίως στις ΗΠΑ. Οι απαντήσεις στα διάφορα ερωτήματα είναι αποκαλυπτικές. Η κυριότερη αφορά τη στάση του ελληνικού λαού απέναντι στις ΗΠΑ.

Ενώ το 2010 τα ποσοστά όσων δήλωναν φιλοαμερικανοί και όσων αντιαμερικανοί ήταν περίπου ίδια σε έξι χρόνια μέσα, τα χρόνια της κρίσης, η διαφορά εκτοξεύθηκε στα ύψη. Από 17% ο φιλοαμερικανισμός έφθασε στο 56%. Το στοιχείο αυτό, που καταδεικνύει την άμβλυνση των αντιαμερικανικών διαθέσεων του λαού και συνολικά των αντιιμπεριαλιστικών διαθέσεων, είναι πολύ μεγάλης σημασίας, αφού είναι σημαντικό στοιχείο της αριστερής, προοδευτικής, αντιιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής ταυτότητας του ελληνικού λαού.

Πολλοί και όχι μόνο από τον αστικό χώρο βάλθηκαν τις περασμένες δεκαετίες, την περίοδο μετά την 7χρονη δικτατορία και την προδοσία της Κύπρου να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι ο αντιαμερικανισμός και ο αντιιμπεριαλισμός δεν είναι στοιχεία προοδευτικά, δεν μπορούν να αποτελούν σημαντικά στοιχεία του αριστερού και κομμουνιστικού λόγου, είναι στοιχεία παρωχημένα και εκφράζουν άρνηση ή είναι ακόμη και αντιδραστικά. Παρόλα αυτά τα επόμενα χρόνια με τη δράση της κομμουνιστικής αριστεράς κυρίως το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα δυνάμωσε και έβαλε σε σημαντικό βαθμό τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Για τη μεγάλη υποχώρηση των αντιαμερικανικών διαθέσεων οι αιτίες είναι πολλές και σχετίζονται αφενός μεν με τις αντικειμενικές εξελίξεις και αφετέρου με τις αδυναμίες και τα λάθη του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος.

Καταρχήν απομακρυνόμαστε χρονικά από τα μεγάλα τραυματικά για τον ελληνικό λαό γεγονότα που επέδρασαν καταλυτικά στη συνείδηση του, από την επιβολή της 7χρονης δικτατορίας και την προδοσία της Κύπρου, στα οποία για ευθύνες των Αμερικανών ήταν τεράστιες. Μετέπειτα και ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης η αναζήτηση των αιτίων της και τα μνημόνια που υποτίθεται ήταν η θεραπεία της έστρεψαν τα πυρά του ελληνικού λαού εναντίον της ευρωζώνης και της ΕΕ και ιδιαίτερα εναντίον της Γερμανίας και της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της για την μεγάλη ευθύνη τους στην κρίση στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της νότιας Ευρώπης. Επιπλέον μεγάλη συμβολή στην υπονόμευση του αντιαμερικανισμού και των αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του λαού είχε η κυριαρχία της αστικής προπαγάνδας και η πολύχρονη συστηματική δράση της.

Είναι όμως μεγάλες οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του. Μετά τις εκλογές του 2012, την κατάρρευσή του ΠΑΣΟΚ και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση, προχώρησε σε μια ολόκληρη εκστρατεία διαμόρφωσης σχέσεων και συνεργασίας με τις ΗΠΑ και την κυβέρνηση Ομπάμα ως αντίβαρο, υποτίθεται, στη Γερμανία. Προφανής στόχος φυσικά ήταν η άμβλυνση του αντιαμερικανισμού, να ξεχαστούν τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο.

Η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και η προετοιμασία για την ανάληψη της κυβέρνησης ήταν ασυμβίβαστη με τον ακραίο αντιαμερικανισμό του λαού. Κορυφαία στιγμή αυτής πορείας είναι η πρόσφατη επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα που μοιάζει με πλυντήριο τεραστίων διαστάσεων για το ξέπλυμα των αμερικανικών εγκλημάτων πολλών δεκαετιών εναντίον του ελληνικού λαού. Εκεί φάνηκε και η δουλικότητα του πολιτικού συστήματος και όλων των μηχανισμών του με κορυφαία τη συμπεριφορά των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η συμπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης θύμισε μπανανία.

Παρά τις κολοσσιαίες ευθύνες του δεν ευθύνεται μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ για την υποχώρηση των αντιαμερικανικών αισθημάτων. Το σύνολο της αριστεράς και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής, γιατί εκεί υπάρχουν οι σοβαρές δυνατότητες, υποβάθμισε τον αντιιμπεριαλισμό και τον αντιαμερικανισμό σε σημείο απερίγραπτο. Αρκεί να συγκρίνει κανείς την τεράστια κινητοποίηση του λαού κατά την επίσκεψη Κλίντον το 1999 στην Αθήνα με τις άνευρες, άτολμες και άμαζες κινητοποιήσεις των προηγούμενων ημερών με την επίσκεψη Ομπάμα. Η διαφορά είναι χαώδης.

Οι κυβερνήσεις Σημίτη τότε και Τσίπρα σήμερα απαγόρευσαν την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας, απαγόρευσαν τις διαδηλώσεις στις περιοχές που υπήρχε περίπτωση να ενοχληθεί ο πλανητάρχης με τις διαμαρτυρίες και τα αντιαμερικανικά συνθήματα, κινητοποίησαν τότε και σήμερα χιλιάδες και χιλιάδες αστυνομικούς, ελικόπτερα, αεροσκάφη και σκάφη του πολεμικού ναυτικού για να υποστηρίξουν το «φρούριο» και οπωσδήποτε δεν έλειψε η χρήση χημικών

Μόνο που τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων τότε και η μαχητικότητα τους οδήγησε να γίνει πεδίο μάχης η Αθήνα από το Θησείο, του Ψειρή, την πλατεία Καραϊσκάκη ως την Αλεξάνδρας και το Παγκράτι, ενώ σήμερα έπεσαν ελάχιστα χημικά για το λόγο ότι τα μεγάλα μπλοκ των διαδηλωτών ήταν πειθαρχημένα, ήσυχα και δεν πλησίασαν καν το Σύνταγμα.

Πέραν αυτού το αντιιμπεριαλιστικό και φιλειρηνικό κίνημα έχει σχεδόν διαλυθεί. Τα συνθήματα «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», «έξω οι βάσεις», «αποχώρηση από το ΝΑΤΟ», «έξοδος από την ΕΕ» τα ψάχνει κανείς στις διαδηλώσεις με το σταγονόμετρο. Σαν να μην υπάρχουν πλέον ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι μεγάλες συνέπειες τους, ούτε ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση. Ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία κοντεύει να πάει στα αζήτητα.

Ο αγώνας εναντίον του ιμπεριαλισμού και για την ανεξαρτησία της χώρας ήταν συστατικό στοιχείο του εργατικού και του λαϊκού κινήματος τις προηγούμενες δεκαετίες, πατούσε σταθερά στις εμπειρίες του λαού, διαμόρφωνε την ταυτότητα του, του έδινε δύναμη και προοπτική.

Ο αγώνας για την αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων και για την προοπτική της χώρας δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τον αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού σε κάθε μορφή του.

Προοπτική για το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα δεν υπάρχει χωρίς τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.

Καιρός είναι ο αντιιμπεριαλισμός να πάρει τις θέση του στην πολιτική και τη δράση του κινήματος και της κομμουνιστικής αριστεράς.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr