Μπορεί ο τζίρος των καταστημάτων να αυξάνεται συμβάλλοντας στην άνοδο του ΑΕΠ, όπως αναμένεται να επιβεβαιώσουν σήμερα τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το β’ τρίμηνο, αλλά οι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι Έλληνες «τρώνε από τα έτοιμα», προκειμένου να διατηρήσουν ένα επίπεδο κατανάλωσης.

Κάτι που δεν αποτελεί υγιές στοιχείο για την επιστροφή της ανάπτυξης σε στέρεα βάση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία για τον κύκλο εργασιών του λιανικού εμπορίου, τον Ιούνιο σημειώθηκε αύξηση 3,9% σε όρους όγκου.

Υπάρχει ανάκαμψη σχολιάζει ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΣΕΒ, Μιχάλης Μασουράκης, εκτιμώντας ότι το προσεχές διάστημα θα ενταθούν οι θετικοί ρυθμοί μεταβολής.

Πράγματι η ΕΛΣΤΑΤ αναμένεται να ανακοινώσει σήμερα ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΟ σημαντικά υψηλότερο από αυτόν του α’ τριμήνου (0,4%).

Η Τράπεζα της Ελλάδος τον υπολόγιζε πρόσφατα στο 0,8% ενώ άλλοι αναλυτές εκτιμούσαν ένα ποσοστό κοντά στο 1%.

Η κατανάλωση είναι βασική κινητήρια δύναμη αυτής της ανάπτυξης. Ωστόσο η αύξηση της κατανάλωσης δεν είναι υποχρεωτικά αποτέλεσμα της αύξησης του διαθέσιμου εισοδήματος. Αντίθετα, από τα στοιχεία του ΣΕΒ προκύπτει ότι τα τελευταία χρόνια συστηματικά οι Έλληνες καταναλώνουν περισσότερα από το διαθέσιμο εισόδημά τους.

Με άλλα λόγια αν προσθέσει κανείς τα εισοδήματα, δηλαδή μισθούς, συντάξεις, αμοιβές αυτοαπασχολουμένων, ενοίκια και λοιπές μεταβιβάσεις και αφαιρέσει φόρους και εισφορές, αυτό που θα μείνει, το διαθέσιμο εισόδημα, είναι χαμηλότερο από αυτό που καταναλώνεται τελικά.

Το 2016 η ιδιωτική πρωτοβουλία ήταν 10,6 δις. ευρώ υψηλότερη από το διαθέσιμο εισόδημα. Αντίθετα, προ κρίσης, το 2009, το διαθέσιμο εισόδημα ήταν υψηλότερο κατά 11,5 δις. ευρώ από την ιδιωτική κατανάλωση.

Αυτό το φαινόμενο οι οικονομολόγοι το ονομάζουν αρνητική αποταμίευση. Στην Ελλάδα έχουμε αρνητική αποταμίευση, δηλαδή το φαινόμενο να «τρώμε από τα έτοιμα», από το 2013. Το 2016 το σχετικό ποσοστό ήταν 9,4%.

Όπως σχολιάζει ο κ. Μασουράκης, οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια «αποσύρουν καταθέσεις, εκποιούν ακίνηταμ ανοίγουν σεντούκια και βεβαίως φοροδιαφεύγουν σε μεγάλη έκταση».

Έτσι εξηγείται η διατήρηση ενός επιπέδου κατανάλωσης πάνω από το διαθέσιμο εισόδημα.

Πηγή: Καθημερινή

Ο Μacron, ως πιστός εκφραστής του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και εκπρόσωπος του ομίλου Rothchild, παρουσίασε σήμερα ένα σαρωτικό σχέδιο κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, το οποίο στελέχη της CGT χαρακτήριζαν πρωτοφανές σε ταξική αγριότητα και άνευ προηγουμένου σε εκθεμελίωση.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για την πρώτη σημαντική αναμέτρηση του για τον Emmanuel Macron στο εσωτερικό, από την οποία θα κριθούν πολλά για την μελλοντική του πορεία. Πολύ περισσότερο καθώς η δημοτικότητά του έχει υποχωρήσει στο 40% έναντι 57% που ήταν στην αρχή της θητείας του, πριν από μόλις ένα τρίμηνο.

Το «πακέτο», όπως παρουσιάστηκε από τον υπουργό Εργασίας Muriel Pénicaud, περιέχεται σε ένα κείμενο 150 σελίδων και περιλαμβάνει περίπου 60 μέτρα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα, είναι η δυνατότητα των επιχειρήσεων να παρακάμπτουν τις κλαδικές και εθνικές συλλογικές συμβάσεις και να συνάπτουν επιχειρησιακές, μετά από απευθείας διαπραγματεύσεις με τους εργαζόμενούς τους -κάτι που φαίνεται ότι θα εφαρμοστεί καταρχήν (και μάλλον πιλοτικά) σε επιχειρήσεις με λιγότερους από 20 υπαλλήλους.

Επίσης, απλοποιούνται και διευκολύνονται αφάνταστα οι διαδικασίες που θα διέπουν τις απολύσεις, με ψεύτικο αντάλλαγμα την ενίσχυση των αποζημιώσεων. Επίσης, διευρύνεται στο μέγιστο βαθμό η δυνατότητα σύναψης συμβάσεων ορισμένου χρόνου και η χρήση του ελαστικού ωραρίου, με την κυβέρνηση να δεσμεύεται ότι θα επιδοτεί υψηλότερα την πρόσληψη νέων και μακροχρόνια ανέργων.

Οι πρώτες αντιδράσεις από την πλευρά των συνδικάτων ήταν αρνητικότατες, τα περισσότερα -πλην της CGT, που ελέγχεται από το ΚΚ Γαλλίας και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας- δύσκολα, ίσως, θα προχωρήσουν σε απεργίες. Απεργίες και διαδηλώσεις οργανώνονται το επόμενο διάστημα: Στις 12 Σεπτεμβρίου από τη CGT και στις 23 του ίδιου μήνα από τον ηγέτη της Αριστεράς, Jean–Luc Mélenchon.

Όσον αφορά στην κοινή γνώμη το 60% δηλώνει ότι ανησυχεί για τα σχέδια του Macron και της κυβέρνησής του.

«Είναι μια μεταρρύθμιση φιλόδοξη, ισορροπημένη και δίκαιη. Το δικαίωμα στην εργασία βρίσκεται στο επίκεντρο του κοινωνικού μοντέλου της Γαλλίας και θα συνεχίσει να κυριαρχεί», δήλωσε ο πρωθυπουργός, Edouard Philippe, κατά τη συνέντευξη Τύπου. Πρόσθεσε δε ότι οι άξονες των προτάσεων που κατατέθηκαν έχουν στόχο να αναπληρώσουν το επί χρόνια χαμένο έδαφος -κάνοντας, έτσι, αναφορά στις προσπάθειες των προηγούμενων προέδρων και κυβερνήσεων να προχωρήσουν σε ανάλογες αλλαγές, που όμως είτε εγκαταλείφθηκαν είτε απέτυχαν.

Από την πλευρά του, ο Macron είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα στην εφημερίδα Le Point, την πρώτη από την ανάληψη των καθηκόντων του ως προέδρου: «Οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας σηματοδοτούν ένα ευρύ μετασχηματισμό και, όπως έχω υποσχεθεί, πρέπει να είναι φιλόδοξες και επαρκώς αποτελεσματικές ώστε να συνεχίσει να μειώνεται η ανεργία» -προσθέτοντας ότι «η Γαλλία είναι η μοναδική μεγάλη οικονομία της Ε.Ε. που δεν έχει καταπολεμήσει τη μαζική ανεργία».

Πηγή: iskra.gr

ΜΠΡΑΖΙΛΙΑ: Πλούσια σε κοιτάσματα μετάλλων είναι η χώρα. Στη φωτογραφία, το ορυχείο σιδήρου στο  Μπρακούτου της επαρχίας Μίνας Γκερέις.

Η Iskra έχει μεγάλες ιδεολογικές αποστάσεις από τον Τάκη Μίχα. Αναδημοσιεύει όμως το κείμενο του από το Euro2day, διότι πιστεύουμε ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την δυνατότητα μια μικρή χώρα να ακολουθήσει μια εναλλακτική προοπτική απέναντι στους πιστωτές και τους δυνάστες της.

Tον Μάιο του 2010, στο πλαίσιο μιας διεθνούς συνάντησης, ο πρόεδρος του Εκουαντόρ Ραφαέλ Κορέα πήρε στην άκρη τον Ελληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και του είπε:

«Γιώργο, η λογική των δανειστών είναι: πέφτεις, με πληρώνεις κάθε φορά πιο ακριβά. Ενώ η λογική της ανάπτυξης θα πρέπει να είναι: πέφτεις, λοιπόν σε σηκώνω και μετά βλέπουμε πώς θα τα κανονίσουμε». Ταυτόχρονα τον συμβούλεψε να προχωρήσει σε στάση πληρωμών του χρέους.

Ο κ. Παπανδρέου δεν άκουσε τη συμβουλή του Ραφαέλ. Ομως πώς θα ήταν η Ελλάδα σήμερα αν την είχε ακολουθήσει; Αξίζει λοιπόν στο σημείο αυτό να κοιτάξουμε συνοπτικά πως αντιμετώπισε το Εκουαντόρ του Κορέα το ανάλογο πρόβλημα του χρέους.

Oπως και η Ελλάδα σήμερα, έτσι και το Εκουαντόρ πριν από μερικά χρόνια ήταν μια χώρα που δαπανούσε το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού του στην εξυπηρέτηση του χρέους. Το 2005 η χώρα δαπανούσε το 40% του προϋπολογισμού στο χρέος, ενώ οι δαπάνες για την υγεία και την παιδεία είχαν μειωθεί στο 15%.

Στόχος της πολιτικής ήταν η ικανοποίηση των πιστωτών σε βάρος των αναγκών του πληθυσμού. Kατά τη διάρκεια των ετών 1982-2006, το εξωτερικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) συνέχισε να αυξάνεται.

Οπως και στην Ελλαδα, έτσι και εκεί οι περίφημες «αναδιαρθρώσεις» ποτέ δεν κατάφεραν να σταματήσουν τη φρενήρη αύξηση: Από 241 εκατ. δολάρια το 1970 σε 17 δισ. το 2006, έφτασε να αντιπροσωπεύει το 61% του ΑΕΠ. Οι τόκοι του χρέους αντιπροσώπευαν το 2004 το 145% των εσόδων από τις πωλήσεις πετρελαίου και το 2006 το 200%. Από την άλλη πλευρά, μόνο το 14% των δανείων που πήρε η χώρα μεταξύ των ετών 1989 και 2006 χρησιμοποιήθηκαν για αναπτυξιακούς σκοπούς (εκπαίδευση, επικοινωνίες υποδομές κ.λπ.). Το υπόλοιπο 86% χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους.

Το 2007 ήρθε στην εξουσία ο νεομαρξιστής οικονομολόγος Ραφαέλ Κορέα, ως αποτέλεσμα της λεγόμενης «Επανάστασης των Πολιτών», ένα κίνημα με αντιμπεριαλιστική ρητορική και σοσιαλδημοκρατική φιλοσοφία. Ο νέος πρόεδρος αποφάσισε αμέσως να ακολουθήσει μια εναλλακτική πορεία και να αφιερώσει τις κρατικές δαπάνες σε αναπτυξιακά και κοινωνικά έργα και να μειώσει σημαντικά το ποσοστό του προϋπολογισμού που πήγαινε στην εξυπηρέτηση του χρέους.

Η θέση του Κορέα -σε αντίθεση με τους Ελληνες ομολόγους του- ήταν ευθύς εξαρχής σαφής: Oι πληρωμές του χρέους θα λαμβάνουν χώρα μόνο στον βαθμό που δεν επηρεάζουν τις προτεραιότητες της οικονομικής ανάπτυξης, μια άποψη που ταυτόχρονα περιλάμβανε και την πιθανότητα της στάσης πληρωμών, αν το απαιτούσε η κατάσταση.

Επίσης -και αυτό είναι καθοριστικό- ο Κορέα ανακοίνωσε στους δανειστές ότι η κυβέρνησή του δεν επρόκειτο να ξεπληρώσει δάνεια που δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού.

Τον Νοέμβριο του 2008 το Εκουαντόρ ανέστειλε την πληρωμή των ομολόγωνπου έληγαν, άλλα το 2012 και άλλα το 2030. Ο Κορέα πρότεινε αναδιάρθρωση του χρέους όχι επειδή η χώρα δεν είχε χρήματα αλλά επειδή έκρινε ότι ένα μέρος του χρέους δεν ετύγχανε νομιμοποίησης. Τον Ιούνιο του 2009, το Εκουαντόρ επαναγόρασε ομόλογα αξίας 3.5 δισ. δολαρίων έναντι μόλις 900 εκατ. -που αντιπροσώπευε μία μείωση 65%-70% της αρχικής αξίας. Υπολογίζεται ότι με την πράξη αυτή η χώρα εξοικονόμησε 7,5 δισ. δολάρια για τα επόμενα 21 έτη. Αυτό επέτρεψε στον Κορέα να αυξήσει τις δαπάνες για την παιδεία, την υγεία, τις υποδομές, τις επικοινωνίες κ.λπ.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, το χρέος του Εκουαντόρ μειώθηκε από 17 δισ. το 2008 σε 13 δισ. τον Μάιο του 2011. Το σύνολο του δημόσιου εξωτερικού χρέους έπεσε στα 8,5 δισ. δολάρια

Από την άλλη πλευρά, μεταξύ του 2006 και του 2011 το ποσοστό του κρατικού προϋπολογισμού που πήγαινε στην εξυπηρέτηση του χρέους μειώθηκε από 24% σε 7%, ενώ αντίθετα οι κοινωνικές δαπάνες αυξήθηκαν από 12% σε 25%. Το ΑΕΠ αυξήθηκε το 2006 με 4% και το 2011 με 7%, κάτι που επέτρεψε στο κράτος να αυξήσει τους μισθούς, τις συντάξεις (ναι, τις συντάξεις!) και να βελτιώσει γενικώς τις συνθήκες της ζωής. Ετσι το 2011, συνολικά 650.000 άτομα διέφυγαν από το επίπεδο της φτώχειας.

Στην Ελλάδα, ακολουθήθηκε η ακριβώς αντίθετη πορεία, με αποτέλεσμα τα καταστροφικά αποτελέσματα που βιώνουμε σήμερα, με επίπεδα φτώχειας που δεν βλέπουμε καν στην Αφρική. Ποτέ η ντόπια συντεχνία των πολιτικών δεν έθεσε θέμα προτεραιότητας των αναγκών των πολιτών της χώρας έναντι της εξυπηρέτησης του χρέους. Ποτέ δεν έθεσε θέμα της μη πληρωμής καταστροφικών δανείων που δεν ωφέλησαν την χώρα.

Οπως π.χ. των δανείων που χρησιμοποιήθηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από πού και ως πού μια μίζερη τριτοκοσμική χώρα με τον υψηλότερο δείκτη διαφθοράς στην Ευρώπη όπως ήταν η Ελλάδα ανελάμβανε μια τέτοια πολυδάπανη διοργάνωση, που σαν μοναδικό στόχο είχε την ικανοποίηση κρατικο-επιχειρηματικών ματαιοδοξιών; Και στη βάση πoιας ακριβώς λογικής καλείται σήμερα ο φορολογούμενος βιοπαλαιστής να ξεπληρώσει αυτά τα δάνεια;

* Ο Τάκης Μίχας σπούδασε Ανθρωπολογία στη Δανία και εργάστηκε για πολλά χρόνια σε Ελευθεροτυπία και Καθημερινή. Υπήρξε αρθρογράφος της Wall Street Journal και άλλων διεθνών εντύπων καθώς και συγγραφέας βιβλίων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζει στη Λατινική Αμερική, όπου γράφει βιβλίο για το φαινόμενο του Populismo.

Πηγή: iskra.gr