Από Κ. Τ.

Την ώρα που η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια των media μιλάνε για ατέλειωτο χορό δις ευρώ που τάχα έρχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς τη χώρα μας, τη στιγμή που ούτε ευρώ δεν έχει δοθεί από τις Βρυξέλλες, η ελληνική οικονομία κατρακυλάει στην πιο βαθιά ύφεση της ιστορίας της, ενώ ακόμα χειρότερα η αποεπένδυση σπάει όλα τα ρεκόρ, δίνοντας στην Ελλάδα όψεις τριτοκοσμικής χώρας.

Με κυβερνητική νομοθετική ρύθμιση που υπό μορφή τροπολογίας έφερε και ψήφισε η κυβέρνηση στη Βουλή, διαλύεται και το τελευταίο απομεινάρι συλλογικών συμβάσεων στη χώρα και δίνεται η δυνατότητα στους εργοδότες που έχουν μείωση τζίρου πάνω από τα 20% να θέτουν το προσωπικό τους σε μερική απασχόληση, πληρώνοντας το 50% του μισθού τους και με τους εργαζόμενους, μετά την επιδότηση του Δημόσιου, να χάνουν το 20% του μισθού τους, ενώ όσοι εργαζόμενοι συνεχίζουν να τελούν σε αναστολή εργασίας, μπορεί να χάνουν έως  το 50% του μισθού τους, αμοιβόμενοι με 533 ευρώ το μήνα.

Το πλέον τραγικό είναι ότι όσοι εργαζόμενοι δεν τεθούν υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης μπορεί να απολυθούν την ίδια ώρα από την εργοδοσία και να μείνουν στο δρόμο.

Η κυβέρνηση ενώ θα επιχορηγεί τους εργοδότες και θα τους επιτρέπει άτυπα υπό την ομπρέλα της μερικής απασχόλησης να έχουν εργαζόμενους στην ουσία με πλήρες ωράριο, δεν θέτει καμία δέσμευση στους επιχειρηματίες, ούτε καν δέσμευση για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας.

Η οικονομία της χώρας μετατρέπεται σε μια οικονομία όπου κυριαρχεί μια θάλασσα ελαστικών εργασιακών σχέσεων, από το ωρομίσθιο, το part time και κυρίως τη μερική απασχόληση, ενώ η πλήρης απασχόληση δεν είναι απλώς μειοψηφία αλλά η θλιβερή εξαίρεση στην ελληνική εργασιακή ζούγκλα.

Η έξοδος τη οικονομίας και της κοινωνίας από την καραντίνα αντί να δώσει ώθηση στην οικονομία και τα εισοδήματα, αποκαλύπτει το μέγεθος της οικονομικοκοινωνικής κατάρρευσης, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν άνοιξαν καν, ενώ ένας μεγάλος αριθμός και από αυτές που άνοιξαν έχουν βάλει ή βρίσκονται σε πορεία να βάλουν λουκέτο.

Η μετα-καραντίνα περίοδος βλέπει την οικονομία και την κοινωνία να χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, με πένητες εργαζόμενους και με έναν απέραντο αριθμό νοικοκυριών να ζουν μέσα στη φτώχεια, την καθημερινή δυστυχία και την εξαθλίωση, ενώ εξαπλώνεται κυριολεκτικά και η πείνα, σε μια συγκυρία που δεν μπορούν ούτε συσσίτια να πραγματοποιηθούν.

Κεντρικό πρόβλημα της οικονομίας είναι η κατάρρευση των επενδύσεων , για την οποία ένας βασικός λόγος από τους πολλούς, είναι η απουσία ρευστότητας στην οικονομία.

Οι τράπεζες είναι κλειστές για τη συντριπτική πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και κρατάνε κλειδωμένες τις στρόφιγγες των δανείων λειτουργώντας ως ληστρικά “ιδρύματα” τα οποία αντλούν τα κέρδη τους κατά κύριο λόγο από τις υπέρογκες προμήθειες και τις υψηλές επιβαρύνσεις που επιβάλλουν στις καθημερινές συναλλαγές που πραγματοποιούν ανάμεσα σε πολίτες και επιχειρήσεις.

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από αυτό το τέλμα με την υποτιθέμενη χρηματοδοτική στήριξη της Ε.Ε. Και όχι μόνο γιατί στη ουσία αυτή η χρηματοδοτική στήριξη είναι “ψίχουλα” μπροστά στο μέγεθος της κρίσης αλλά και γιατί θα έχει ως συνέπειες την επιβάρυνση της χώρας με φόρους για την αποπληρωμή των επιχορηγήσεων της Ε.Ε και περαιτέρω υπερχρέωση από τη λήψη δανείων της Ε.Ε, ενώ και τα όσα κεφάλαια έρθουν θα κατευθυνθούν σε τομείς γερμανικών προδιαγραφών και θα συνοδευτούν με αθέμιτες δεσμεύσεις για τη χώρα.

Η Ελλάδα μέσα σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει προσλάβει ολοκληρωτικά και νεοαποικιακά χαρακτηριστικά και στην οποία κυριαρχεί ένας πυρήνας χωρών με επικεφαλής τη Γερμανία, χωρίς καμία αίσθηση αλληλεγγύης και αιχμάλωτη ενός ξενόδουλου πολιτικού κατεστημένου, δεν έχει αυτή την ώρα καμία άλλη επιλογή από την επιστροφή της με νέους όρους στο εθνικό της νόμισμα και την αποδέσμευση της από την Ε.Ε , ως θεμελιώδη προϋπόθεση μιας ευρύτερης ανατροπής για να υπάρξει με εκτύπωση χρήματος διαγραφή χρεών και ικανή χρηματοδότηση της οικονομίας και της κοινωνίας, προκειμένου να εφαρμοστεί ένα σχέδιο για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, ένα σχέδιο παραγωγικής ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της οικονομίας, ριζικής αλλαγής του κράτους προκειμένου να αποκτήσει αποτελεσματικό και παραγωγικό προσανατολισμό, εκδημοκρατισμού της χώρας και νέων στρατηγικών κοινωνικής συμμετοχής και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κ.Τ

πηγη: iskra.gr

Εφιαλτικά σενάρια από τις πολυεθνικές- με πρώτη τη Microsoft- που ελέγχουν τα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Ο αμερικανικός τεχνολογικός  κολοσσός Microsoft- που δραστηριοποιείται και στο εμπόριο της ενημέρωσης- ανακοίνωσε ότι θα αντικαταστήσει δημοσιογράφους με … ρομπότ! Σε πρώτη φάση, η Microsoft πρόκειται να αντικαταστήσει δεκάδες δημοσιογράφους, που εργάζονται με συμβόλαιο στην ιστοσελίδα της MSN, με τη χρήση  αυτοματοποιημένων συστημάτων για την επιλογή των ειδήσεων. Αυτή είναι η ουσία της είδησης (διαβάστε ΕΔΩ), που μεταδόθηκε από αμερικανικά και βρετανικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) και αναδημοσιεύτηκε προχθές από ελληνικά ΜΜΕ, αλλά στα ψιλά και ασχολίαστη.

Οι ιθύνοντες της Microsoft ισχυρίζονται πως η απόφαση τους να αντικαταστήσουν δημοσιογράφους με ρομπότ, δεν συνδέεται με την πανδημία του κορονοϊού. Ωστόσο, όποιος δεν κλείνει σκόπιμα τα μάτια του για μην βλέπει την πραγματικότητα, γνωρίζει πως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που προβάλλουν τα αφεντικά της Microsoft. Γιατί, αποτελεί κοινό μυστικό πως, οι κεφαλαιοκράτες αξιοποιούσαν και αξιοποιούν τις κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος σαν ευκαιρία για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους αλλά και την κυριαρχία τους στην αγορά και όχι για το καλό της ανθρωπότητας.

Στην πράξη, η υλοποίηση των σχεδίων της Microsoft, της Google και των ομοίων τους, θα σημάνει πως το έργο της παραγωγής ειδήσεων θα αναλάβει να το διεκπεραιώσει η τεχνητή νοημοσύνη. Με απλά λόγια, η επιμέλεια των ειδήσεων που παράγουν οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί (θεματογραφία, επιλογή τίτλων, σχολιασμός κλπ) και σήμερα γίνεται από δημοσιογράφους, σύντομα αυτό το έργο θα γίνεται από … ρομπότ! Αν η Microsoft καταφέρει να αντικαταστήσει τους δημοσιογράφους που απασχολεί σήμερα στο MSN με ρομπότ, αυτό θα σημάνει την πλήρη χειραγώγηση των ειδήσεων και γενικότερα της ενημέρωσης από την Microsoft και τους υπόλοιπους βαρόνοι των ΜΜΕ.

Όπως είναι γνωστό, η Microsoft και άλλες τεχνολογικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται και στο χώρο των ΜΜΕ, σήμερα πληρώνουν δημοσιογραφικούς οργανισμούς για να μπορούν χρησιμοποιούν ειδήσεις τους στην ιστοσελίδα τους. Στους δημοσιογραφικούς οργανισμούς που ασχολούνται με την παραγωγή ειδήσεων, σήμερα απασχολούνται δημοσιογράφοι, οι οποίοι αποφασίζουν, ποιες ειδήσεις θα ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα τους και πώς θα προβάλλονται.

Θα πρέπει, βέβαια, να παραδεχτούμε ότι η δημοσιογραφία, όπως και κάθε δραστηριότητα, δεν ασκείται στο κενό. Όσο και αν κάποιοι διαφωνούν, οι δημοσιογράφοι είναι άνθρωποι που έχουν, όπως όλοι, τις αντιλήψεις τους, την ιδεολογία και την προσωπικότητά τους. Με άλλα λόγια κάθε τι που μεταδίδουν ή αναλύουν «παραμορφώνεται» μέσα από την οπτική γωνία που βλέπουν και αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός, ότι στις μέρες μας, υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι που μπορούν να απορρίψουν τις «επιθυμίες» των αφεντικών τους για γράψιμο και δημοσίευση ειδήσεων που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα- έστω και με κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους. Ούτε, σημαίνει πως δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι, οι οποίοι προσφέρουν στα κάθε είδους αφεντικά τους- εννοείται με το αζημίωτο- τις υπηρεσίες τους, δίνοντας το στίγμα σ’ έναν ολόκληρο κλάδο.

Όταν όμως «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι» και καλείσαι να επιλέξεις με γνώμονα το «μικρότερο κακό»- καθώς έχει αποκλειστεί η λύση του «υπάρχουν και καλύτερα»- τότε τα πράγματα, γίνονται, αναγκαστικά, πιο απλά. Επιλέγεις το μικρότερο κακό. Γιατί είναι προτιμότερο να επιλέγει την είδηση και τον τρόπο που θα προβληθεί ένας άνθρωπος (στη συγκεκριμένη περίπτωση ο δημοσιογράφος, με τις όποιες αδυναμίες του), από ένα άψυχο ον, όπως είναι το ρομπότ, το οποίο εκ των πραγμάτων δεν έχει δική του βούληση ούτε κριτική σκέψη.

Στο ρητορικό ερώτημα, «τι θα γίνει «αύριο», όταν θα έχουν αντικατασταθεί οι «ενοχλητικοί» δημοσιογράφοι με τα 100% «πειθήνια» ρομπότ», η απάντηση δεν είναι και όσο ευχάριστη. Αν τελικά περάσουν και αυτά τα αποκρουστικά  σχέδια, τότε, δυστυχώς, θα προβάλλονται ανεμπόδιστα μόνο οι ειδήσεις που θα θυσιάζουν την ενημέρωση στο βωμό των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών κολοσσών, καθώς τα ρομπότ δεν ξέρουν να λένε ΟΧΙ, αλλά να κάνουν αυτά που τους προγραμματίζουν τα αφεντικά τους. Για τα ρομπότ, δεν υπάρχουν ούτε κώδικες δεοντολογίας, όπως ισχύουν σήμερα για τους δημοσιογράφους στις περισσότερες χώρες του κόσμου (έστω και αν ελάχιστοι τους τηρούν), ούτε ελεύθερη και ανεξάρτητη κριτική σκέψη.

Με απλά λόγια, το αποτέλεσμα της αντικατάστασης των δημοσιογράφων με ρομπότ, θα είναι σημάνει ακόμη περισσότερο μαύρο στην ενημέρωση της κοινής γνώμης για τα πραγματικά γεγονότα και τις εξελίξεις διεθνώς. Οι ειδήσεις θα είναι προκατασκευασμένες, με βάση τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, που θα ελέγχουν τα ΜΜΕ. Τα ρομπότ θα «κουρδίζονται» με τέτοιο τρόπο από τους ιδιοκτήτες τους- μεγαλομετόχους των έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης ΜΜΕ- ώστε προβάλλουν εκείνες τις ειδήσεις και τα γεγονότα, που θα εξυπηρετούν αποκλειστικά τα συμφέροντά των κεφαλαιοκρατών.

πηγη: imerodromos.gr

του Βασίλη Λιόση

Γιατί ενώ υπάρχει τόση αδικία ο κόσμος δεν εξεγείρεται; Γιατί ενώ οι κοινωνικές αντιθέσεις λαμβάνουν πλέον τις πιο οξυμένες μορφές ο καταπιεσμένος συχνά ακολουθεί τον καταπιεστή του; Γιατί ενώ σε έναν εργασιακό χώρο υπάρχει εκμετάλλευση δεν συνειδητοποιείται το αυτονόητο, το ότι δηλαδή η κοινή συμμετοχή των εργαζομένων σε μία διεκδίκηση ή σε έναν αγώνα θα φέρει αποτελέσματα;

Πρώτα από όλα θα πρέπει να πούμε πως τα παραπάνω ερωτήματα είναι εν μέρει σωστά και αυτό γιατί οι άνθρωποι και εξεγείρονται και διεκδικούν και κερδίζουν. Ωστόσο, τουλάχιστον στην εποχή μας, δεν είναι αυτό το κυρίαρχο. Αλλά αυτό απλώς είναι μία διαπίστωση κι επομένως ακολουθεί αναγκαστικά το ερώτημα: γιατί;

Α. Η ΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Κατά δεύτερο, ειδικά εντός της καπιταλιστικής κοινωνίας συντρέχει ένα πλήθος παραγόντων που ερμηνεύουν την υποταγή: α) η αδυναμία αποκάλυψης των «μυστικών» στην παραγωγική διαδικασία (φετιχοποίηση του εμπορεύματος), β) η αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας μέσα από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εκκλησία, γ) η διαβρωτική λειτουργία των ΜΜΕ κ.ά.. Και τι σημαίνει στα αλήθεια υποταγή; Γιατί γίνεται αποδεκτό το υφιστάμενο πλαίσιο που είναι καταπιεστικό; Μα γιατί πίσω από την υποταγή κρύβεται ο φόβος. Στη λειτουργία του φόβου εδράζεται η κοινωνική παραίτηση και η έλλειψη διάθεσης για σύγκρουση.

Β. Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΑΡΧΕΓΟΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που συναντάται και στον αρχέγονο άνθρωπο. Υπήρξε απολύτως απαραίτητος για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Τον προφύλασσε από τα σαρκοβόρα ή άλλους κινδύνους. Η απουσία του φόβου θα σήμαινε την άλογη σύγκρουση με ένα λιοντάρι ή το άλμα σε ένα γκρεμό. Και τα δύο θα συνεπάγονταν τον θάνατο του ανθρώπου. Το αρχέγονο αυτό συναίσθημα ενυπάρχει και στον σημερινό άνθρωπο, αλλά επειδή πλέον δεν βρισκόμαστε σε συνθήκες προϊστορικές αλλά εντός εντελώς διαφοροποιημένων κοινωνικών δομών, ο φόβος λειτουργεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Τώρα αποκτά άλλη λειτουργία. Δεν μας προστατεύει από ένα μεγάλο αιλουροειδές ή μία ταραντούλα (αν και είναι αλήθεια ότι μας προστατεύει για να μην κατέβουμε την πολυκατοικία πηδώντας από τον πέμπτο όροφο). Επειδή, όμως, υπάρχουν σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ο φόβος συνδέεται ακριβώς με αυτές τις σχέσεις.

Γ. Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΟΒΟΣ

Τι είναι, όμως, αυτό που φοβίζει τους ανθρώπους; Τους φοβίζουν α) τα απλήρωτα δάνεια που επικρέμονται πάνω από το κεφάλια τους και ό,τι συνεπάγεται αυτό (απώλεια οικίας), β) οι οφειλές στην εφορία, γ) η απόλυση στην εργασία άρα η ανεργία, δ) οι οικονομικές κρίσεις και το αβέβαιο μέλλον, ε) τα θρησκευτικά δόγματα όπου η τιμωρία του υπέρτατου όντος παραμονεύει στην περίπτωση παραβίασης των ηθικών κωδίκων, στ) η κρατική καταστολή με όλες της τις μορφές. Εσχάτως είδαμε και άλλη μία εργαλειοποίηση του φόβου με το που προέκυψε η πανδημία. Δεν ισχυριζόμαστε ότι η πανδημία υπήρξε ένα κόλπο προκειμένου να επιβληθούν αντιδημοκρατικά και νέα εργασιακά μέτρα. Ισχυριζόμαστε ότι η πανδημία ήταν η αφορμή για να ενσπείρουν τον φόβο και να μονιμοποιηθούν στις συνειδήσεις και στην πραγματικότητα νέες συνθήκες, νέα κοινωνικά δεδομένα. Στο παρελθόν υπήρξαν και άλλες αφορμές, όπως για παράδειγμα το χτύπημα των δίδυμων πύργων που αποτέλεσε την αφετηρία για την επέκταση του «μεγάλου αδελφού» δηλαδή τη μονιμοποίηση όλων των συστημάτων ελέγχου και παρακολούθησης. Όλα αυτά συχνά, όχι απλά φοβίζουν τους ανθρώπους, αλλά τους παραλύουν. Και όχι μόνο τους παραλύουν αλλά τους οδηγούν σε μία εξωφρενική κατάσταση: θεωρητικοποιούν τον φόβο τους, τον μετατρέπουν σε υποτέλεια απέναντι σε ό,τι τους καταπιέζει και ακόμη χειρότερα τον μετατρέπουν σε επιθετικότητα απέναντι σε όποιον τολμήσει να σπάσει τον φόβο. Με άλλα λόγια ο φοβισμένος γίνεται «τελάλης» του φόβου του, τον αναπαράγει, τον κάνει τρόπο ζωής και τον κοινωνεί στους γύρω του.

Δ. ΣΠΑΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ;

Αν το ερώτημα γιατί υπάρχει φόβος απαντήθηκε στοιχειωδώς, το επόμενο ερώτημα είναι: πώς αυτός σπάει και από ποιον; Αυτό είναι και το πιο δύσκολο ερώτημα και ένα εξαιρετικά δυσεπίλυτο πρόβλημα. Ο φόβος μπορεί να σπάσει και από μόνος του υπό συγκεκριμένες συνθήκες αλλά και με την εξωτερική παρέμβαση ενός άλλου. Συγκεκριμένα, η ιδεολογική διαπάλη και το παράδειγμα της σύγκρουσης από κάποιον/ους που υπερβαίνει/ουν το φοβικό συναίσθημα μπορεί (τονίζουμε το «μπορεί») να λειτουργήσει θετικά για όλους εκείνους που έχουν επιλέξει την υποταγή. Βλέπουν πως υπάρχει και μία άλλη κατάσταση που είτε δεν είχαν σκεφτεί είτε δεν την είχαν αντικρύσει ποτέ κι έτσι το στερεότυπό τους δέχεται πιθανώς κάποιες ρωγμές. Το πλέον σημαντικό σε αυτό το σημείο είναι να πειστεί ο άλλος να ενταχθεί σε ένα συλλογικό αγώνα. Η συλλογικότητα είναι αυτή που μειώνει το αίσθημα του φόβου, γιατί παρουσιάζει μία νέα κατάσταση: ο άλλος δεν είναι πλέον μόνος του ακόμη και στην περίπτωση που εξακολουθεί να φοβάται. Μοιράζεται, τρόπον τινά, τον φόβο του κι έτσι τον μειώνει ή για  να είμαστε πιο ακριβείς νιώθει δεσμούς αλληλεγγύης που του δημιουργούν  νέες συνειδησιακές και ψυχολογικές καταστάσεις.

Τι σημαίνει, ωστόσο, ότι ο φόβος μπορεί να σπάσει και από μόνος του; Σημαίνει πως υπάρχουν χρονικά σημεία όπου οι απότομες αλλαγές επιφέρουν ρηγματώσεις στις συνειδήσεις και αυθόρμητες αντιδράσεις που κανείς πριν δεν τις είχε προβλέψει. Αυτό συμβαίνει αντικειμενικά και ανεξάρτητα από τη θέληση του καθενός. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, ότι η εφαρμογή των πρώτων μνημονίων στην Ελλάδα επέφερε πρωτόγνωρες, για τα τελευταία είκοσι χρόνια στην Ελλάδα, κοινωνικές εξεγέρσεις τόσο σε ένταση όσο και σε έκταση. Δεν τις καθοδήγησε κανείς ή αν το έκανε το έκανε σε μικρό βαθμό. Ο πρώην φοβισμένος απεργούσε, βρισκόταν στον δρόμο, συγκρουόταν με τα ΜΑΤ, καταβαράθρωσε εκλογικά αυτούς που του επέβαλλαν τα μνημόνια και τους αμφισβήτησε όσο ποτέ άλλοτε. Επομένως, αυτό που μέτρησε ήταν η απότομη αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών και κατ’  επέκταση και των συνειδήσεων. Αν η μείωση των μισθών ήταν της τάξης του 1% είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν θα γινόταν τίποτα. Στην περίπτωση, όμως, στην οποία αναφερόμαστε η μείωση των μισθών έφτασε ακόμη και το 40%. Οι ίδιες απότομες αλλαγές επέφεραν κοινωνικές εκρήξεις και σε άλλες χώρες π.χ. Αργεντινή. Μπορεί ακόμη ένα συμβάν να ενεργοποιήσει τον κόσμο και συνήθως αυτό είναι η δολοφονία ενός αθώου ανθρώπου. Στην Ελλάδα η πιο χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξε η δολοφονία του Γρηγορόπουλου και του Φύσσα. Στις ΗΠΑ ανάλογα λειτουργούν οι δολοφονίες μαύρων πολιτών και ο ρατσισμός. Ίσως κι ένα τοπικό πρόβλημα να είναι αυτό που θα βγάλει τον κόσμο από την ησυχία του σπάζοντας τα δεσμά του φόβου π.χ. τοποθέτηση ανεμογεννητριών. Ακόμη και στην μικροκλίμακα μιας επιχείρησης μπορεί αν υπάρξουν συμπεριφορές μη αναμενόμενες προερχόμενες από την περικοπή του μισθού, την αυταρχική συμπεριφορά της εργοδοσίας κ.λπ.. Ωστόσο, ακόμη και τότε θα υπάρξουν αντιφάσεις, παλινδρομήσεις, υποχωρήσεις. Και τι γίνεται τότε;

Δ. Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΕΣ

Είναι το σημείο όπου όσοι κατανοούν πως ο φόβος είναι διαλυτικός και σε ένα βαθμό τον ξεπερνάνε και ηγούνται μιας κίνησης που διεκδικεί, οφείλουν να κρατήσουν αποστάσεις από τον ελιτισμό και τον πεσιμισμό (όλοι είναι υποταγμένοι, ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, δεν βγαίνει τίποτα, το σύστημα είναι ανίκητο). Οφείλουν, επίσης, να κρατήσουν τις ισορροπίες και δεν εννοούμε τη χρήση διπλωματίας που πατάει σε δυο βάρκες. Η στήριξη σε δυο βάρκες έχει μία συνήθη κατάληξη: να βρεθούμε στο νερό με έναν ηχηρό παφλασμό. Οι ισορροπίες, εν προκειμένω, σημαίνουν την κατανόηση των όποιων υποχωρήσεων, την υπομονή απέναντι στον φορέα του φόβου, την επιμονή σε μία διαδικασία σύγκρουσης αλλά με τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν φάσεις και φάσεις: σε άλλες κλιμακώνεις και σε άλλες αμβλύνεις τη σύγκρουση. Αυτά δεν σημαίνουν και στωική αποδοχή όλων εκείνων που συντάσσονται απροκάλυπτα ή λιγότερο απροκάλυπτα με την άλλη πλευρά. Η αποκάλυψή τους είναι απολύτως αναγκαία και όρος για να διεξαχθεί ένας αγώνας με ελπιδοφόρα κατάληξη. Και αυτό αφορά και τις μικρές και τις μεγάλες κλίμακες.        

πηγη: kommon.gr