Αϊλάν Κουρντί, ετών 3, προσφυγόπουλο από την Συρία. Ήταν 2 Σεπτέμβρη 2015, πριν πέντε χρόνια, όταν το μικρό κορμάκι του, που κείτονταν ξεβρασμένο από τα κύματα στις τουρκικές ακτές, έκανε το γύρο του κόσμου σοκάροντας την υφήλιο.

Ποιος δεν θυμάται τα δακρύβρεχτα πρωτοσέλιδα στην Ελλάδα και τον κόσμο και τους τίτλους των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων που μιλούσαν για «τραγωδία», «σοκ» και «δράμα»; Ποιος δεν θυμάται τις βαρύγδουπες επικλήσεις της Ε.Ε. και των κυβερνήσεων της στον «ευρωπαϊκό πολιτισμό» και τις «αξίες της Ευρώπης»;

Ωστόσο, πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυα των αστικών επιτελείων για τον «άτυχο Αϊλάν» υπήρξε η προσπάθεια συγκάλυψης των πραγματικών αιτιών που οδηγούν σε αυτήν τη βαρβαρότητα. Και, ασφαλώς, οι αιτίες δεν περιορίζονται, γενικά και αόριστα, στον «πόλεμο», στην «προσφυγική κρίση», στην «κρίση αξιών του δυτικού πολιτισμού», όπως επιχειρούν να μας πείσουν.

Στον κόσμο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες «Αϊλάν», θύματα στο βωμό του σφοδρού ανταγωνισμού των μονοπωλιακών ομίλων για το μοίρασμα του ενεργειακού πλούτου και τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς του.

Πόσοι «Αϊλάν» δεν σφαγιάστηκαν στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ σε μια σειρά χώρες, από το Ιράκ και την Συρία μέχρι τη Λιβύη και την Γιουγκοσλαβία, με πρόσχημα τη «δημοκρατία» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα»;

Πόσοι «Αϊλάν» δεν πνίγηκαν στα παγωμένα νερά της Μεσογείου και του Αιγαίου στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από την κόλαση των ιμπεριαλιστικών πολέμων;

Πόσοι «Αϊλάν» δεν ζουν καθημερινά σε άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες, μέσα σε σύγχρονα «Νταχάου» – hot spots – που έχει στήσει για πρόσφυγες και μετανάστες η Ε.Ε και οι κυβερνήσεις της;

Μπορεί να πέρασαν πέντε χρόνια από εκείνη τη μέρα. Ωστόσο, η εικόνα του νεκρού Αϊλάν Κουρντί θα θυμίζει για πάντα την βαρβαρότητα του εκμεταλλευτικού συστήματος που γεννά και αναπαράγει πολέμους, φτώχεια και στρατιές ξεριζωμένων ανθρώπων.

Θα θυμίζει για πάντα την ατέλειωτη υποκρισία της αστικής τάξης και των επιτελείων της, η «συμπόνια» και «ευαισθησία» των οποίων αρχίζει και τελειώνει στο σημείο που θίγονται ζωτικά της συμφέροντα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, θα αποτελεί διαρκή υπενθύμιση των στίχων του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη: «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για το δίκιο».

    Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.

πηγη: atexnos.gr

Με καταγγελία της η ΠΕΝΕΝ αναδεικνύει ένα σοβαρότατο θέμα, το γεγονός πως Έλληνες ναυτικοί παραμένουν εγκλωβισμένοι στο Χονγκ Κονγκ και, σαν να μην έφτανε αυτό, δεν έχουν λάβει την αμοιβή τους από την εταιρεία.
 
Πρόκειται για ναυτεργάτες των πλοίων ANGELIC GLORY και ANGELIC POWER της εταιρείας DIAMLEMOS SHIPPING COMPANY LTD, τα οποία βρίσκονται στην θαλάσσια περιοχή της Κίνας, 40 ναυτικά μίλια από το Χονγκ Κονγκ, για διάστημα πάνω από ένα μήνα, με αρκετούς από αυτούς να έχουν υποβάλει την παραίτησή τους και να ζητούν με αυτήν την αντικατάστασή τους για πάνω από τρεις έως τέσσερις μήνες, δυστυχώς, χωρίς απάντηση, με αποτέλεσμα να είναι πλέον όχι μόνο οργισμένοι αλλά και απελπισμένοι.
 
Σύμφωνα με την ΠΕΝΕΝ, η εταιρεία όλο αυτό το διάστημα επικαλείται την πανδημία, τη μη λειτουργία των αεροπορικών πτήσεων και συνδέσεων και με τον τρόπο αυτό δεν καθίσταται δυνατή η παλιννόστησή τους.
 
Επιπλέον, τις τελευταίες μέρες στα δύο πλοία διαπιστώνονται σοβαρές ελλείψεις στην τροφοδοσία των πλοίων και των πληρωμάτων και τα προβλήματα αυτά καθιστούν ακόμη πιο αφόρητη την διαβίωσή τους.
 
Στο μεταξύ, σύμφωνα με καταγγελία των ναυτεργατών, δεν έχουν πληρωθεί – εξοφληθεί για τον μήνα Ιούλιο και τον τρέχοντα Αύγουστο.
 
Στο πρώτο πλοίο εργάζονται 7 και στο δεύτερο άλλοι 6 Έλληνες ναυτεργάτες από τα 20 συνολικά άτομα που επανδρώνουν το κάθε πλοίο.
 
Μάλιστα, το σύνολο των ναυτεργατών του 1ου πλοίου έχει ξεπεράσει τον χρόνο παραμονής του, όπως αυτός προβλέπεται από την ΣΣΕ, και μάλιστα κατά πολλούς μήνες.
 
Κατόπιν των παραπάνω,

Ερωτάται ο κ Υπουργός:

1. Ποιες πρωτοβουλίες άμεσης αντιμετώπισης του προβλήματος θα λάβει;
2. Ποιες κινήσεις για τον επαναπατρισμό των Ελλήνων ναυτικών θα γίνουν;
3. Ποια βήματα επίλυσης του φαινομένου της ελλιπούς τροφοδοσίας θα γίνουν;
4. Τι θα γίνει με τις οφειλές προς τους ναυτεργάτες; Ποια μέτρα άμεσης καταβολής τους θα ληφθούν;  

Η ερωτώσα βουλευτής
Φωτεινή Μπακαδήμα

Η διατήρηση του Δείκτη Μάζας Σώματος ή ακόμα και η απώλεια βάρους πριν τα υψηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα προκαλέσουν μόνιμη βλάβη στον οργανισμό, ίσως να είναι ο τρόπος να προλάβουμε ή και να αναστρέψουμε τον διαβήτη, υποστηρίζει νέα μελέτη

Η απώλεια βάρους θα μπορούσε να αποτρέψει ή ακόμα και να αναστρέψει τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, σύμφωνα με καινοτόμο έρευνα που παρουσιάστηκε στο ετήσιο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας.

«Πραγματοποιήσαμε αυτή τη μελέτη για να βρούμε αν ο συνδυασμός του κληρονομικού κινδύνου με τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) μπορεί να εντοπίσει τους ανθρώπους που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο για διαβήτη. Έτσι, οι στρατηγικές πρόληψης θα μπορέσουν να επικεντρωθούν σε αυτούς», εξηγεί ο επικεφαλής ερευνητής και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και του Μιλάνου, Δρ. Brian Ference.

Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 445.765 συμμετέχοντες από τη βρετανική βιοτράπεζα, με μέση ηλικία τα 57,2 έτη, εκ των οποίων το 54% ήταν γυναίκες. Ο κληρονομικός κίνδυνος για διαβήτη αξιολογήθηκε με τη χρήση 6,9 εκατομμυρίων γονιδίων, ενώ το ύψος και το βάρος των ατόμων μετρήθηκαν κατά την έναρξη της μελέτης για να υπολογιστεί ο Δείκτης Μάζας Σώματος σε kg/m2. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε πέντε ομάδες σύμφωνα με τον γενετικό κίνδυνο και σε άλλες πέντε σύμφωνα με τον ΔΜΣ.

Οι ερευνητές τους παρακολούθησαν μέχρι τη μέση ηλικία των 65,2 ετών, διάστημα κατά το οποίο 31.298 άνθρωποι ανέπτυξαν διαβήτη τύπου 2.

Όσοι ανήκαν στην ομάδα με τον υψηλότερο ΔΜΣ (34,5 kg/m2 κατά μέσο όρο) είχαν 11 φορές αυξημένο κίνδυνο διαβήτη σε σχέση με τους συμμετέχοντες της ομάδας με τον χαμηλότερο ΔΜΣ (21.7 kg/m2 κατά μέσο όρο). Επίσης, η πρώτη ομάδα είχε μεγαλύτερες πιθανότητες ανάπτυξης διαβήτη από όλες τις άλλες ομάδες ΔΜΣ, ανεξάρτητα από τον γενετικό κίνδυνο.

«Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι ο Δείκτης Μάζας Σώματος αποτελεί έναν πολύ ισχυρότερο παράγοντα κινδύνου για τον διαβήτη από τη γενετική προδιάθεση», σχολιάζει ο Δρ. Ference.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν στατιστικές μεθόδους για να εκτιμήσουν αν οι πιθανότητες διαβήτη σε ανθρώπους με υψηλό ΔΜΣ θα ήταν ακόμη περισσότερες αν ήταν παχύσαρκοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, διαπιστώνοντας τελικά ότι η διάρκεια του αυξημένου ΔΜΣ δεν έπαιζε κάποιο ρόλο στον κίνδυνο για διαβήτη.

«Αυτό δείχνει ότι όταν οι άνθρωποι ξεπερνούν ένα ορισμένο όριο στον ΔΜΣ, οι πιθανότητές τους για διαβήτη αυξάνονται και παραμένουν σε αυτό το επίπεδο υψηλού κινδύνου ανεξάρτητα από το χρονικό διάστημα για το οποίο είναι υπέρβαροι», τονίζει ο καθηγητής και σημειώνει ότι το όριο αυτό είναι μάλλον διαφορετικό από άνθρωπο σε άνθρωπο και ότι, όταν ξεπερνιέται, είναι το σημείο που αρχίζουν να αναπτύσσονται τα μη φυσιολογικά επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

«Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι τα περισσότερα περιστατικά διαβήτη θα μπορούσαν να αποφευχθούν με τη διατήρηση του Δείκτη Μάζας Σώματος κάτω από το όριο που πυροδοτεί τα μη φυσιολογικά επίπεδα σακχάρου. Αυτό σημαίνει πως, για την πρόληψη του διαβήτη, θα πρέπει να ελέγχονται τακτικά τόσο ο ΔΜΣ όσο και το σάκχαρο στο αίμα. Όταν, λοιπόν, ένας άνθρωπος αρχίζει να εμφανίζει προβλήματα σακχάρου, οι προσπάθειες απώλειας βάρους είναι επιτακτικές. Ίσως, τέλος, να είναι πιθανό να αναστρέψει τον διαβήτη χάνοντας βάρος στα πρώτα στάδια, πριν την εμφάνιση της μόνιμης βλάβης», καταλήγει ο καθηγητής.

ΠΗΓΗ: ygeiamou.gr