του Γιώργου Παυλόπουλου

Η ακρίβεια είναι η πιο πολυσυζητημένη λέξη του καλοκαιριού, αλλά δεν έχει την ίδια σημασία για όλους. Η ακρίβεια , ο λεγόμενος πληθωρισμός για τους οικονομολόγους, έχει πάντα μια σχετική διάσταση που είναι συνάρτηση του εισοδήματος. Όσοι μάλιστα έχουν κάποια ηλικία θα θυμούνται ότι ο πληθωρισμός τις δεκαετίες του 80 και 90 ήταν πολύ μεγαλύτερος ή ανάλογος, αλλά η κουβέντα δεν είχε την ίδια σημασία γιατί τα εισοδήματα διαμορφώνονταν ανάλογα.

Υπάρχουν 2 μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων οι οποίες είτε είναι αόρατες από τα οικονομικά ρεπορτάζ, είτε δεν απασχολούν καθόλου την πολιτική ατζέντα των επίσημων κομμάτων όταν η κουβέντα έρχεται στο θέμα «Ακρίβεια». Οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι έχουν εξαφανιστεί από τις οικονομικές στήλες, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των υπόλοιπων μισθωτών έχει ξεχαστεί από την πολιτική ατζέντα της ΝΔ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ.

Κατ’ αρχάς χρειάζεται μια συνοπτική παρουσίαση των αριθμών του κόσμου της εργασίας στην Ελλάδα. Τα νούμερα είναι κατά προσέγγιση καθώς λόγω υψηλής εποχικότητας εμφανίζουν μεταβολές. Ο συνολικός καταγεγραμμένος αριθμός όσων έχουν οποιοδήποτε μορφή εργασίας ανέρχεται 3,8 -4 εκατ. , ενώ επιπλέον εκτιμάται ότι υπάρχουν 400-500.000 με μαύρη εργασία που δεν καταγράφονται. Οι καταγεγραμμένοι περιλαμβάνουν 2,5 εκατ. μισθωτούς με ιδιωτική σχέση εργασίας, 600.000 δημόσιους υπάλληλους, και περίπου 700.000-800.000 αυτοαπασχολούμενους και μικροεπιχειρηματίες.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του ΕΦΚΑ, ο μέσος μηνιαίος μισθός των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα ανέρχεται σε 954 ευρώ μικτά η 820 ευρώ καθαρά. Στον Δημόσιο τομέα ο μέσος μισθός κινείται στα επίπεδα των 1.100 ευρώ μικτά. Τα νούμερα από μόνα τους δείχνουν ότι το επίπεδο του μέσου μισθού είναι χαμηλό , όμως η πραγματική εικόνα είναι πιο σύνθετη. Μια επιμέρους ανάλυση είναι αποκαλυπτική. Σύμφωνα λοιπόν με τα τελευταία στοιχεία του ΕΦΚΑ , από τους περίπου 2,5 εκατ. μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα 1,8 εκατ. είναι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης η ποσοστό 72% και το υπόλοιπο 28% μερικής απασχόλησης. Οι 1,8 εκατ. μισθωτοί πλήρους απασχόλησης έχουν μέσες μηνιαίες αποδοχές 1.175 ευρώ μικτά, ενώ από αυτήν την κατηγορία περίπου 590.000 αμείβονται με τον κατώτατο μισθό δηλαδή 713 μικτά (καθαρά 613). Από τους μερικά απασχολούμενους , είτε με 4ωρα είτε με συμβάσεις μερικών μηνών , τα 2/3 αμείβονται κάτω από 500 ευρώ και μόνο το 1/3 μεταξύ 500 και 700 ευρώ.

Το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι μισοί περίπου από τους μισθωτούς στην χώρα , δηλαδή σχεδόν 1,2 εκατ. εργαζόμενοι επιβιώνουν με μηνιαίο μισθό 713 ευρώ ( 650 καθαρά στην τσέπη) η λιγότερο. Σε αυτούς πρέπει να προστεθούν οι 600.000 περίπου άνεργοι για να έχουμε μια αίσθηση ότι η ακρίβεια επιδεινώνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση αυτών των στρωμάτων. Είναι όλοι οι αόρατοι από τα οικονομικά ρεπορτάζ που παρουσιάζουν μια τεχνητή εικόνα της Ελλάδας της Ανάπτυξης. Όσο δε απουσιάζουν από τα επίσημα οικονομικά ρεπορτάζ ή τις στήλες του κοινωνικού life style τόσο πιο συχνά γίνονται καθημερινά ορατοί, ακόμη και μέσα στο λεγόμενο Ελληνικό καλοκαίρι Δεν πάνε διακοπές και όταν πάνε είναι οι αόρατοι των διακοπών στο χωριό, σε κάποιο φιλικό σπίτι η με κάποιο κοινωνικό voucher τουρισμού. Δεν πολυκυκλοφορούν, και κινούνται στο περιθώριο μιας κατά αλλά εικονικής πραγματικότητας. Πρωτίστως δε είναι η πλειοψηφία των εργαζομένων στο success story του τουρισμού, με 5μηνες συμβάσεις η μαύρα και με ωράρια εξαντλητικά 

Η παραπάνω κατηγορία, που αποτελείται από εργατικά στρώματα και εκ πεσόντα μικροαστικά , συνθέτει ένα εκρηκτικό μείγμα που το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να διαχειρισθεί. Η τελευταία αύξηση του κατωτάτου μισθού από την κυβέρνηση και η συζητούμενη νέα μελλοντική σταδιακή αύξηση (διαρρέουν για αύξηση στα 751 ευρώ) ώστε να καλύψει σε κάποιον βαθμό τον επίσημο πληθωρισμό, αποσκοπεί στην διαχείριση αυτού του εκρηκτικού μείγματος που συσσωρεύεται. Στην ίδια λογική επιστρατεύεται η πολιτική των επιδομάτων που όσο κατηγορούσε ως αντιπολίτευση η ΝΔ τόσο με συνέπεια ακολουθεί ως κυβέρνηση.

Αν το επίσημο πολιτικό σύστημα για λόγους αυτοσυντήρησης δείχνει κάποιο ενδιαφέρον για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, έχει τελείως ξεχάσει την μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών οι οποίοι βιώνουν σημαντική μείωση του πραγματικού εισοδήματος. Αναφερόμαστε σε 1,2 εκατ. μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα και 600.000 του Δημόσιου, που λόγω ικανοτήτων η κλαδικών και επιχειρησιακών συμβάσεων κινούνται στην ζώνη άνω των 750 ευρώ. Αυτή η κατηγορία υφίσταται την μεγαλύτερη μείωση εισοδήματος λόγω πληθωρισμού, διότι η διαπραγματευτική της δύναμη έχει μειωθεί λόγω των μνημονιακών νόμων ενώ συγχρόνως έχει ξεχαστεί από το επίσημο πολιτικό προσωπικό. 

Αν δούμε την ατζέντα της ΝΔ επικεντρώνεται στην εξυπηρέτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, την μείωση των φορολογικών συντελεστών που ευνοούν κυρίως προνομιούχα στρώματα, και κατά τα λοιπά συζητά για αύξηση του κατώτατου μισθού σταδιακά στα 751 μικτά. Όμως η αύξηση του κατώτατου μισθού μέσα από μια Εθνική Σύμβαση Εργασίας δεν μεταφράζεται σε αυτόματη αύξηση για την κατηγορία των υπολοίπων εργαζομένων όπως παλιά.

Την ίδια ώρα ο Σύριζα σε μια προεκλογική λογική προσπαθεί να προσεταιριστεί μικροαστικά στρώματα, ελεύθερους επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες που θεωρεί ότι είχαν ψηφίσει την ΝΔ. Αντί για την προβολή μιας πολιτικής που θα πρότασσε την δημιουργία ενός μπλοκ του Κόσμου της Εργασίας, με μια συμμαχία των περιθωριοποιημένων και χαμηλά αμειβόμενων σε συνεργασία με τους ειδικευμένους μισθωτούς, έχουμε μια αναπαραγωγή της σοσιαλδημοκρατικής λογικής για να «κερδίσουμε την μεσαία τάξη». Πίσω δε από την θεωρητική κατασκευή της «μεσαίας τάξης» βρίσκεται στην ουσία το μοντέλο μιας συμμαχίας των ανώτερων στρωμάτων με το κεφάλαιο με φύλλο συκής μέτρα που θα αποτρέπουν την ακραία φτώχεια. 

Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι στα ίδια πλαίσια το ΠΑΣΟΚ αναπαράγει την πλήρως απαξιωμένη θεωρία της «κοινωνίας της γνώσης» και κοινωνικών παροχών υπό την μορφή επιδότησης κατοικίας για νέα ζευγάρια. Έχοντας απομακρυνθεί η σοσιαλδημοκρατία από το παραδοσιακό μοντέλο της εκπροσώπησης ενός συνδικαλισμένου εργατικού κινήματος, κατ’ ουσία έχει στραφεί σε μια κοινωνική συμμαχία της εργατικής αριστοκρατίας υπό την ηγεμονία του κεφαλαίου (κοινωνία της γνώσης) και σε μια πελατειακή συμμαχία χαμηλόμισθων νέων εργαζομένων με το κατασκευαστικό κεφάλαιο για να αποκτήσουν ένα κεραμίδι…

Φυσικά η ακρίβεια πλήττει όλα τα κοινωνικά στρώματα. Όσο όμως η κουβέντα αφορά μια γενική καταγγελιολογία της ακρίβειας ενταγμένη σε ένα προεκλογικό παιγνίδι, χωρίς να επικεντρώνεται σε συγκεκριμένες κοινωνικές συμμαχίες με πλητόμενα στρώματα που έχουν την δυνατότητα να αποτελέσουν μοχλό αμφισβήτησης της ακολουθούμενης πολιτικής , τόσο η τελευταία θα αναπαράγεται πιο εύκολα. Ο πληθωρισμός δεν είναι ένα «γενικό κακό που αφορά όλους το ίδιο». Πχ οι εταιρίες και οι έχοντες μετοχές, βραχυπρόθεσμα κερδίζουν όσο δεν αυξάνεται το εργατικό κόστος κ τα επιτόκια. Η κυβέρνηση επίσης «κερδίζει» βραχυπρόθεσμα σε στενά οικονομικά πλαίσια γιατί τα Δημόσιο Χρέος μειώνεται, τα έσοδα φορολογίας αυξάνονται, και οι συμμαχίες της με τα ανώτερα στρώματα της αστικής τάξης δεν διαταράσσονται. Από την αντίθετη πλευρά πλητόμενα στρώματα δεν μπορούν να αποτελέσουν τον κύριο παράγοντα δημιουργίας αντίπαλου δέους. Οι αυτοαπασχολούμενοι που πλήττονται μπορούν πιο εύκολα να μετακυλούν την αύξηση των τιμών. Οι συνταξιούχοι που είναι μια επίσης πολυπληθής ομάδα έχει περιορισμένη διαπραγματευτική ικανότητα. Οι κάτοχοι καταθέσεων χάνουν μεν , αλλά συνήθως έχουν και αλλά περιουσιακά στοιχεία που αυτή η πολιτική ευνοεί.

Ο κίνδυνος συνέχισης μιας κανονικότητας όπου η εργασία και η αμοιβή της συνεχώς θα υποτιμούνται, και οι πολιτικές να αφορούν την δημιουργία «δικτύου ασφαλείας αποτροπής της ακραίας φτώχειας» είναι ένα μοντέλο που συγκλίνει τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και η αντιπολιτευόμενη σοσιαλδημοκρατία. Η μορφή των επιδομάτων ελεημοσύνης, των εκτάκτων παροχών για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, και της επιδότησης λογαριασμών ρεύματος μέσω του Δημόσιου Χρέους για την ανακούφιση των ασθενέστερων, είναι προσωρινά μέτρα που είτε δεν θα υπάρχουν την επόμενη είτε θα πληρωθούν μέσω της φορολογίας που επίσης βαρύνει κυρίως μισθωτούς και συνταξιούχους.

Είναι καθήκον της υπόλοιπης Αριστεράς , με αφορμή την ακρίβεια να προσανατολίσει τις λιγοστές δυνάμεις της στην δημιουργία ενός μπλοκ των «αόρατων και των ξεχασμένων» , με αιτήματα όπως την αύξηση 10% όλων των μισθών, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και της «σωρρευτικότητας» ώστε κάθε κλαδική και επιχειρησιακή να είναι μεγαλύτερη της Εθνικής Σύμβασης Εργασίας, την δημιουργία συνδικάτων και περιορισμό της ελαστικής εργασίας, κλπ. Χωρίς την παραπάνω στόχευση είναι δύσκολο να προστατευθεί το λεγόμενο λαϊκό εισόδημα, ενώ συγχρόνως λαϊκά στρώματα θα γίνονται πιο εύκολα βορά στον λόγο της ακροδεξιάς.

Ο Γιώργος Παυλόπουλος είναι οικονομολόγος, εργαζόμενος στον τραπεζικό τομέα.

πηγη: kommon.gr

Μαζική ήταν η κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, με τη συμμετοχή κομμάτων της Αριστεράς, φοιτητών/τριών, της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα, το απόγευμα της Πέμπτης, παραμονή της σχετικής συζήτησης στη Βουλή.

Παράλληλα, πραγματοποιείται συλλογή υπογραφών από την Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου.

Ακολουθεί το κείμενο:

Η υπόθεση των υποκλοπών έρχεται να συμπληρώσει και να κορυφώσει τη σταδιακή αποδυνάμωση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα. Είναι σύμπτωμα μιας βαθιάς παθολογίας για την οποία υπάρχουν συγκεκριμένες και απτές πολιτικές ευθύνες.

Η ΕΥΠ υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, με διοικητή που επελέγη αδιαφανώς και χωρίς αρχικώς να πληροί καν τα στοιχειώδη τυπικά προσόντα. Επιπλέον, ενώ τελούσε υπό την πολιτική εποπτεία του πιο στενού συνεργάτη και συγγενή του Πρωθυπουργού, Γενικού του Γραμματέα, παραβίασε το απόρρητο των συνδιαλέξεων σύμφωνα με πολλές αξιόπιστες πηγές, περίπου 15 χιλιάδων ανθρώπων μόνο εντός του 2021.

Τα τηλέφωνα των υπόπτων απλώς διαβιβάζονταν στην αρμόδια εισαγγελέα που στεγάζεται εντός υπηρεσίας και εκείνη αυτομάτως, χωρίς κανέναν έλεγχο, ενέκρινε την παρακολούθηση. Κανείς –μετά την αλλαγή του νόμου το 2021– δεν μπορεί να γνωρίζει αν το απόρρητο των τηλεπικοινωνιών του είχε κάποτε αρθεί.

Και σαν να μην έφτανε αυτή η καρικατούρα νομιμοφανούς παρακολούθησης, αποκαλύπτεται ότι οι ίδιοι άνθρωποι παρακολουθούνται παρανόμως με λογισμικά κατασκοπίας που κανείς δεν γνωρίζει σε ποιον ανήκουν, αλλά ενδεχομένως σχετίζονται με επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Ακόμα χειρότερα, οι μετατάξεις και οι νέες συμβάσεις της ΕΥΠ, πολλώ δε μάλλον αυτές του νεοσύστατου Κέντρου Τεχνολογικής Υποστήριξης, Ανάπτυξης και Καινοτομίας εντός της ΕΥΠ, καλύπτονται από απόλυτη αδιαφάνεια. Είναι ενδεικτικό ότι το κέντρο αυτό έλαβε την χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης κατόπιν πρωθυπουργικής απόφασης, η οποία δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ.

Ναι, απόρρητη πρωθυπουργική απόφαση! Στην Ελλάδα του 2022.

ΑΝΤΙΒΑΡΑ ΜΗΔΕΝ

Η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου παρακολουθεί αμέτοχη αυτά τα πλήγματα στους θεσμούς και τη διαφάνεια. Εμβρόντητοι μαθαίνουμε πως ούτε η, κατά το Σύνταγμα αρμόδια, ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών έχει πρόσβαση στις υποθέσεις άρσης του απορρήτου. Κοινώς, κανένας έλεγχος. Κανένα αντίβαρο. Καμία συνταγματική εγγύηση στην πράξη για τους ανθρώπους οι οποίοι πέφτουν θύματα παραβίασης των επικοινωνιών τους.

Και σαν να μην έφταναν τα προηγούμενα, η κυβέρνηση έσπευσε να αποκλείσει νομοθετικά τη δυνατότητα να πληροφορηθούν ότι έπεσαν θύματα.

Αυτό δεν ξέρουμε τι είναι, πάντως ούτε λειτουργούσα κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι, ούτε κράτος δικαίου.

Από πολιτική άποψη, υπεύθυνος για όλα αυτά αντικειμενικά και αμετάθετα είναι ο πρωθυπουργός. Υπενθυμίζουμε πως η πρώτη ενέργεια μετά την εκλογή του ήταν να υπαγάγει την ΕΥΠ στον εαυτό του. Έτσι το βαθύ κράτος βρέθηκε στον πυρήνα του κατ’ επίφαση «επιτελικού κράτους». Πέρα όμως από τις πολιτικές ευθύνες, υπάρχουν πειθαρχικές και, πρωτίστως, ποινικές οι οποίες θα πρέπει να διερευνηθούν.

ΑΛΛΟ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΝΕΛΕΓΚΤΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ

Aντιλαμβανόμαστε φυσικά πως, εξ ορισμού, ένα τμήμα των δραστηριοτήτων της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών οφείλει να παραμένει εκτός δημοσιότητας. Ωστόσο, η έννοια του απορρήτου έχει διαβαθμίσεις και δεν μπορεί να εκφεύγει παντελώς κάθε θεσμικού ελέγχου. Στην δημοκρατία δεν μπορεί να δικαιολογούνται κάθε λογής έκνομες πράξεις με την επίκληση της εθνικής ασφάλειας.

Η υπόθεση των υποκλοπών –«νόμιμων» και παράνομων– συνιστά κρίσιμο πλήγμα για την ελληνική πολιτική ζωή, που τραυματίζει την καρδιά του πολιτεύματος και το οποίο σιγά σιγά αποκαλύπτεται. Η εμβέλεια του προβλήματος υπερβαίνει κομματικές αντιπαλότητες και σκοπιμότητες. Αφορά την κοινωνία πολιτών και σε τελευταία ανάλυση, τον ελληνικό λαό ως θεμέλιο της συνταγματικής κυριαρχίας.

Οι υπογράφουσες και υπογράφοντες πιστεύουμε ότι η απαράδεκτη αυτή ενέργεια πρέπει να διερευνηθεί άμεσα και αποτελεσματικά για να μην επαναληφθεί. Να μην ξεχαστεί σαν κάτι που μπορεί να συμβαίνει χωρίς κόστος, ανέλεγκτα και ατιμώρητα.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι πολιτική ρουτίνα, όπως κυνικά θέλουν κάποιοι να πιστέψουμε. Είναι θανάσιμο τραύμα στην καρδιά του πολιτεύματος καθώς πλήττει τον φιλελεύθερο χαρακτήρα του και εν τέλει υπονομεύει την ίδια τη Δημοκρατία.

Εν κατακλείδι, αν δεν αντιδράσουμε σε αυτό που συνέβη, θα είμαστε άξιοι του θλιβερού εκφυλισμού της δημοκρατίας μας.

Και αυτό είναι ασυγχώρητο.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ:

– Ιάσων Αθανασιάδης, συγγραφέας-δημοσιογράφος

– Πολυμέρης Βόγλης, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

– Νίκος Γκιώνης, εκδότης, Εκδόσεις Πόλις

– Στάθης Γουργουρής, καθηγητής, Columbia University

– Νίκος Δεμερτζής, καθηγητής ΕΚΠΑ, Διευθυντής ΕΚΚΕ

– Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος

– Στεύη Κίτσου, δικηγόρος, υπ. Δρ. Πανεπιστήμιο Μάαστριχτ

– Μαριλένα Κοππά, αν. καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο

– Αναστασία Λαμπρία, εκδότρια-Εκδόσεις Ποταμός, δημοσιογράφος

– Αντώνης Λιάκος, ιστορικός, Ομοτ. Καθηγητής ΕΚΠΑ

– Νίκος Μαραντζίδης, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

– Στρατής Μπουρνάζος, ιστορικός-επιμελητής βιβλίων

– Νένη Πανουργιά, καθηγήτρια, Columbia University

– Λευτέρης Παπαγιαννάκης, νομικός

– Κωστής Παπαϊωάννου, εκπαιδευτικός, πρ. Γενικός Γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

– Νάνσυ Παπαθανασίου, Δρ. ΕΚΠΑ, επ. συνυπεύθυνη Orlando LGBT+-

– Αθηνά Σκουλαρίκη, επ. καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κρήτης

– Γιώργος Χ. Σωτηρέλης, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αθηνών

– Αντρέας Τάκης, καθηγητής, ΑΠΘ

– Kωνσταντίνος Τσιτσελίκης, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

– Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, υπ. Δρ. ΕΚΠΑ, επ. συνυπεύθυνη Orlando LGBT+

– Νίκος Χριστοδουλάκης, ομοτ. καθηγητής Οικ. Πανεπιστημίου Αθηνών

– Δημήτρης Χριστόπουλος, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

πηγη: thepressproject.gr

Άρθρο Παρέμβαση

Τα καταγεγραμμένα στοιχεία για το φετινό καλοκαίρι (δεν έχει τελειώσει ακόμη…) μας δίνουν μια εικόνα ότι η κατάσταση στον Ακτοπλοϊκό στόλο όχι μόνο δεν είναι καλή αλλά στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι επιστρέφουμε με γοργά βήματα στο παρελθόν, στις δεκαετίες 1980 – 2005, τότε που μεσουρανούσαν στην Ακτοπλοΐα τα διάφορα προβληματικά και υποσυντήρητα πλοία τύπου «ΡΟΜΙΛΝΤΑ», «ΔΗΜΗΤΡΑ», «ΝΑΙΑΣ ΕΞΠΡΕΣ», «ΣΑΜΙΝΑ» και πολλά ακόμη «εμβληματικά» Ακτοπλοϊκά πλοία τα οποία ήταν δρομολογημένα σε διάφορες Ακτοπλοϊκές γραμμές και οι επιβάτες δεινοπαθούσαν να φθάσουν στον προορισμό τους χωρίς να ξέρουν εάν θα προκύψει κάποια αβαρία (συνήθως μηχανικά προβλήματα)….

Τότε που ξεκινούσαν τα πλοία αυτά από το λιμάνι του Πειραιά και κανείς επιβάτης δεν γνώριζε πότε θα φθάσει στον προορισμό του!

Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε την τότε εφοπλιστική εγκληματική πρακτική των υπεράριθμων επιβατών, το πρωτόκολλο των οποίων πολλές Ακτοπλοϊκές εταιρίες παραβίαζαν ασύστολα για να μεγεθύνουν τα κέρδη τους και από την άλλη έθεταν σε θανάσιμο κίνδυνο την ζωή των χιλιάδων επιβατών και των Ναυτεργατών!!

Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν έως τώρα δημοσιοποιηθεί, πάνω από 19 πλοία της ευρύτερης Ακτοπλοΐας παρουσίασαν μηχανικό ή άλλο πρόβλημα με αποτέλεσμα είτε να ακινητοποιηθούν και να ματαιώσουν το δρομολόγιό τους για να αποκατασταθεί η βλάβη, είτε να φθάσουν στον προορισμό τους μειώνοντας την ταχύτητά τους…

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να προσθέσουμε ότι τα περισσότερα πλοία έχουν προχωρήσει σε μείωση της ταχύτητάς τους με σκοπό να χαμηλώσουν ακόμη περισσότερο την κατανάλωση καυσίμων….

Επίσης τα εγκεκριμένα δρομολόγια με την υπεραυξημένη κίνηση που εμφανίστηκε φέτος το καλοκαίρι σε διάφορες γραμμές στα οχήματα (ξεπέρασαν τα επίπεδα του 2019) οι καθυστερήσεις αυξήθηκαν και γεωμετρικά πολλαπλασιάστηκαν, με ότι αρνητικό συνεπάγεται από αυτό για τους επιβάτες, για τους οποίους μέσα στην χρονιά αυτή τα Ακτοπλοϊκά εισιτήρια αυξήθηκαν 3 φορές με την μέση αύξηση – επιβάρυνση να ξεπερνάει το 38%!!!

Ας δούμε παρακάτω ορισμένα στοιχεία που αφορούν τις ηλικίες των Ακτοπλοϊκών πλοίων που είναι δρομολογημένα σήμερα στην Ακτοπλοΐα.

Το 70% των πλοίων αυτών είναι ηλικίας άνω των 20 ετών! Ενώ η μέση ηλικία του στόλου αγγίζει τα 27 χρόνια!

Σημαντικός αριθμός πλοίων υπερβαίνει την ηλικία των 35 ετών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων που εκτελούν δημόσια (άγονη γραμμή) υπηρεσία και επιδοτούνται με 140 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο από το ελληνικό κράτος!

Η τελευταία ανανέωση και εκσυγχρονισμός στην Ακτοπλοΐα έγινε τα χρόνια 1995 – 2005.

Πέρα όμως από τον γηρασμένο πλέον Ακτοπλοϊκό στόλο, για τις συχνές και επαναλαμβανόμενες μηχανικές και άλλες βλάβες πρέπει να υπογραμμίσουμε και την ελλιπή συντήρηση των πλοίων που είναι σημαντική παράμετρος στις βλάβες που ανακύπτουν κατά περιόδους και μέσα στο καλοκαίρι αυξάνονται θεαματικά και αποδεικνύεται ότι οι δαιμόνιοι εφοπλιστές στην Ακτοπλοΐα προσπαθούν και από την μύγα να βγάλουν ξύγκι…. και βέβαια το επακόλουθο αυτής της πολιτικής μεταφέρεται στην τριτοκοσμική ταλαιπωρία που υφίστανται οι επιβάτες!

Μπροστά σε αυτή την άσχημη κατάσταση που διαμορφώνεται η οποία θα επιδεινωθεί δραματικά τα αμέσως επόμενα χρόνια στην σύνδεση και την εξυπηρέτηση της ηπειρωτικής χώρας με όλο το νησιωτικό σύμπλεγμα αλλά και στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους νησιώτες και το επιβατηγό κοινό, η κυβέρνηση, μαζί και από κοντά ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ, για την αναγκαία ανανέωση του Ακτοπλοϊκού στόλου προκρίνουν ως λύση αυτό που αναμασούν οι Ακτοπλόοι εφοπλιστές όλα τα τελευταία χρόνια, δηλαδή το σχέδιο χρηματοδότησης του εκσυγχρονισμού της Ακτοπλοΐας (κόστος το οποίο υπολογίζουν σε 2,5 με 3 δις ευρώ) να γίνει από κοινοτικά – ευρωπαϊκά κονδύλια με το τραπεζικό σύστημα αρωγό σε αυτή την «θεάρεστη» προσπάθεια αλλά και με εθνικούς πόρους!!!

Με άλλα λόγια οι ευρωπαίοι και έλληνες κοινοτικοί φορολογούμενοι να πληρώσουν το μάρμαρο και έτσι οι εφοπλιστές να καρπωθούν ακολούθως τα αποτελέσματα του εγχειρήματος!!

Η ΠΕΝΕΝ έχει καταθέσει επανειλημμένα τις δικές της θέσεις και προτάσεις για το σήμερα και το αύριο της Ακτοπλοΐας τις οποίεςεπικαιροποίησε σε ημερίδα που είχε διοργανώσει στο Ε/Γ- Ο/Γ Ακτοπλοϊκό πλοίο «Αδαμάντιος Κοραής» στις 24 Ιούνη 2019 (δείτε εδώ).  

Νταλακογεώργος Αντώνης

Ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκονται αντιμέτωποι με οξεία επισιτιστική ανασφάλεια σε όλον τον κόσμο έχει υπερδιπλασιαστεί, φτάνοντας τα 345 εκατομμύρια, λόγω της πανδημίας της Covid-19, των συγκρούσεων και της κλιματικής αλλαγής.

Το παραπάνω ανακοίνωσε το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα (WFP), με την Κορίν Φλάισερ (περιφερειακή διευθύντρια του WFP) να σημειώνει ότι πριν από την κρίση της πανδημίας, 135 εκατομμύρια άνθρωποι υπέφεραν από λιμό παγκοσμίως. Όπως πρόσθεσε, έκτοτε, ο αριθμός αυτός εκτοξεύθηκε και αναμένεται ότι θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο, λόγω της κλιματικής αλλαγής και των πολέμων.

Ο αντίκτυπος των περιβαλλοντικών προκλήσεων είναι ένας άλλος αποσταθεροποιητικός παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει στην έλλειψη τροφίμων, σε συγκρούσεις και μαζική μετανάστευση.

«Ο κόσμος δεν μπορεί να το αντέξει οικονομικά αυτό», είπε η Φλάισερ. «Βλέπουμε ότι έχουν δεκαπλασιαστεί οι εκτοπισμένοι παγκοσμίως λόγω της κλιματικής αλλαγής και των συγκρούσεων και φυσικά αυτά είναι αλληλένδετα. Και για αυτό ανησυχούμε πραγματικά για τις επιπτώσεις που θα έχουν συνδυαστικά η Covid-19, η κλιματική αλλαγή και ο πόλεμος στην Ουκρανία», σημείωσε επίσης η Φλάισερ.  

Σύμφωνα με το WFP, περίπου 828 εκατομμύρια άνθρωποι πέφτουν για ύπνο πεινασμένοι κάθε βράδυ, τονίζοντας παράλληλα πως τη στιγμή που οι ανάγκες είναι υψηλές, οι πόροι έχουν φτάσει στον πάτο. Με την παγκόσμια οικονομία να κλυδωνίζεται λόγω των εξελίξεων τα δύο τελευταία έτη (πανδημία, πόλεμος, πληθωρισμός κ.ά.), το χάσμα μεταξύ των αναγκών και της χρηματοδότησης είναι πλέον μεγαλύτερο από ποτέ, επισημαίνει επίσης το WFP.

πηγη: efsyn.gr