Η τύχη του Μπαχμούτ ταράσσει τη σχέση Μπάιντεν-Ζελένσκι με τον Αμερικανό να εκτιμά ότι το Κίεβο έχει ξοδέψει υπερβολικά μεγάλους πόρους για την υπεράσπισή του.

Σοβαροί τριγμοί έχουν αρχίσει να εμφανίζονται ανάμεσα στην κυβέρνηση Μπάιντεν και στο καθεστώς Ζελένσκι στο Κίεβο, σύμφωνα με δημοσίευμα του Politico την περασμένη Κυριακή. Ένα από τα ζητήματα που προκαλούν τους τριγμούς είναι η τύχη του Μπαχμούτ (Αρτιόμοφσκ) στο Ντονμπάς, όπου Ρώσοι και Ουκρανοί συγκρούονται επί οκτώ μήνες με πάρα πολλές απώλειες ζωής και υλικές (σύμφωνα με τις τελευταίες υπάρχουσες πληροφορίες το ανατολικό τμήμα έχει πια καταληφθεί από τις ρωσικές δυνάμεις, που είναι κοντά στο σημείο να έχουν περικυκλώσει όλη την πόλη).

Κατά το δημοσίευμα η κυβέρνηση Μπάιντεν εκτιμά ότι η Ουκρανία έχει ξοδέψει υπερβολικά μεγάλους πόρους για την υπεράσπιση του Μπαχμούτ (Αρτιόμοφσκ) και εξακολουθεί να επιμένει στην υπεράσπισή του με νύχια και με δόντια, γεγονός που θα επηρεάσει την ικανότητά της να εξαπολύσει μια εαρινή αντεπίθεση. (Μια δυνατότητα που αμφισβητούν πάντως Ουκρανοί αξιωματούχοι που μίλησαν σχετικά στην Washington Post).

Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι, σύμφωνα με όσα δήλωσε Αμερικανός απόστρατος που επέστρεψε από την Ουκρανία όπου πολεμούσε, ο μέσος όρος ζωής των Ουκρανών στρατιωτών στην πρώτη γραμμή είναι τώρα τέσσερις ώρες. Τόσο ζουν οι στρατιώτες που στέλνονται εκεί. Τύφλα να ‘χει το Βερντέν δηλαδή.

Τώρα, το να λένε οι δυτικές κυβερνήσεις (μαζί και οι δικοί μας πολιτικοί) και το ΝΑΤΟ ότι υποστηρίζουν τους Ουκρανούς, συντηρώντας μια τέτοια «κρεατομηχανή», αποδεικνύει πέραν αμφιβολίας τον «ανθρωπισμό» τους (τον ίδιο «ανθρωπισμό» που έστειλε βοήθεια μετά τους σεισμούς στην Τουρκία, καμία όμως στη Συρία, την οποία μάλιστα οι Ισραηλινοί βομβαρδίζουν τακτικά έκτοτε!)

Κριμαία

Ένα άλλο σημείο διαφοροποίησης είναι η επιμονή του Ζελένσκι, προτού προσέλθει σε διαπραγματεύσεις, να καταλάβει την Κριμαία, πράγμα που σημαίνει πρακτικά να μην προσέλθει ποτέ. Η Κριμαία, που κατοικείται κατά πλειοψηφία από Ρώσους, ενσωματώθηκε στη Ρωσική Ομοσπονδία μετά την έγκριση αυτής της ενσωμάτωσης από τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της χερσονήσου, όπως εκφράστηκε σε δημοψήφισμα το 2014.

Θυμίζουμε εδώ ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού και του Ντονμπάς και της Κριμαίας είναι Ρώσοι, ενώ και μεταξύ του υπολοίπου πληθυσμού (σε όλη την Ουκρανία πλην της δυτικής), μεγάλο μέρος είναι ρωσόφωνοι ή/και νοσταλγοί της ΕΣΣΔ ή/και αποβλέπουν στο πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο και κοινωνικές παροχές της Ρωσίας, συγκρινόμενης με την Ουκρανία. Η εξέγερση άλλωστε του Ντονμπάς εναντίον του made by USA πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον Γιανουκόβιτς στο Κίεβο το 2014 είχε και σαφή αντιολιγαρχικά, κοινωνικά χαρακτηριστικά, με τους εργαζόμενους να καταλαμβάνουν και να λειτουργούν οι ίδιοι τις βιομηχανίες και τα ορυχεία.

Οι πληθυσμοί αυτοί, παρά το μάλλον παράλογο της ένταξής τους στην Ουκρανία, δεν την αμφισβήτησαν, προτού η εξουσία στο Κίεβο περιέλθει στα χέρια των φιλοαμερικανών πραξικοπηματιών, πρώτο μέτρο των οποίων ήταν η λήψη μέτρων εναντίον τους (αλλά και όλων των εθνικών μειονοτήτων της Ουκρανίας, περιλαμβανομένων των πολυάριθμων Ελλήνων) και προτού αρχίσει το όργιο τρομοκρατίας εναντίον τους από νεοναζιστικές πολιτοφυλακές.

Νούλαντ, Μπλίνκεν και Μπάιντεν

Την επιδίωξη του Κιέβου για κατάληψη της Κριμαίας έχει εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίξει η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ, πρωθιέρεια του δυτικού «Κόμματος του Πολέμου», αρχιτέκτων μαζί με τους Μπρένερ (τότε αρχηγό της CIA) και τον Τζέφρι Πάιατ (πρέσβη των ΗΠΑ στο Κίεβο και μετά στην Αθήνα) του πραξικοπήματος στο Κίεβο, λέγοντας πρόσφατα ότι η χερσόνησος είναι νόμιμος στόχος των Ουκρανών. Άλλοι όμως αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης, όπως γράφει το Politico, θεωρούν ότι η επιμονή του Ζελένσκι να μην υπάρξουν συνομιλίες πριν την ανακατάληψη της Κριμαίας συνιστά τρόπο παράτασης επ’ αόριστον του πολέμου, έστω και αν δημοσίως υποστηρίζουν ότι το Κίεβο είναι μόνο αρμόδιο να καθορίσει τους όρους των διαπραγματεύσεων.

Πάντως, και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν που συμβαδίζει συνήθως με τη Νούλαντ (και των δύο οι οικογενειακές ρίζες είναι μάλιστα ουκρανο-εβραϊκές) έχει διαφοροποιηθεί στο ζήτημα αυτό, υπογραμμίζοντας ότι η Κριμαία είναι «κόκκινη γραμμή» για τον Πούτιν (κωδικός τρόπος να πει ότι ανακατάληψη της Κριμαίας θα σήμαινε πυρηνικό πόλεμο).

Να παρατηρήσουμε βέβαια στο σημείο αυτό ότι η όλη αυτή συζήτηση δείχνει πόσο απομακρυσμένη από οποιονδήποτε ρεαλισμό και σοβαρότητα είναι η δυτική ρητορεία, καθώς δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι είναι δυνατή η κατάληψη της Κριμαίας από τους Ουκρανούς, κάτι που έχει επισημάνει και το ίδιο το αμερικανικό Πεντάγωνο. Η απομάκρυνση αυτή από τον ρεαλισμό δεν είναι χωρίς συνέπειες, ακόμα και αν οι δυτικοί πολιτικοί δεν πιστεύουν αυτά που λένε, γιατί εγκλωβίζει τη «συλλογική Δύση» σε ανέφικτες επιδιώξεις, καθιστά δυσχερή οποιαδήποτε ειρηνική λύση και διευκολύνει το έργο του δυτικού εξτρεμιστικού «Κόμματος του Πολέμου», η πολιτική του οποίου απειλεί όλη την ανθρωπότητα με πυρηνικό, ή/και κλιματικό, ή/και οικονομικό ολοκαύτωμα.

Δυσφορία με τον Ζελένσκι

Σύμφωνα με δύο αξιωματούχους του Λευκού Οίκου που μίλησαν στο Politico υπάρχουν εξάλλου «γκρίνιες» στην Ουάσιγκτoν για τα διαρκή παράπονα του Ζελένσκι ότι η βοήθεια που λαμβάνει δεν είναι αρκετή, την «αχαριστία» του και τα διαρκή αιτήματά του για νέα όπλα, τώρα για μαχητικά αεροσκάφη και πυραύλους μακρού βεληνεκούς.

Όπως πληροφορούμεθα από καλά ενημερωμένους διπλωματικούς παρατηρητές, επί του θέματος παροχής όπλων μεγαλύτερου βεληνεκούς φαίνεται ότι υπάρχουν διαφωνίες τώρα στην ηγεσία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, όπου έχει επίσης εμφανισθεί μια (μειοψηφική) τάση «γερακιών» και μια πιο «πραγματιστική» τάση που λαμβάνει υπόψιν της αφενός το ανέφικτο μιας νίκης επί της Ρωσίας, αφετέρου τον κίνδυνο να πάμε σε πυρηνικό ολοκαύτωμα, όχι μόνο στην περίπτωση διαφαινόμενης ρωσικής ήττας (που είναι απίθανη), αλλά εξαιτίας σφάλματος, κακού υπολογισμού ή προβοκάτσιας.

Δημόσια, ο Μπάιντεν εξακολουθεί να λέει ότι θα υποστηρίξει την Ουκρανία «όσο χρειαστεί», αλλά υπάρχουν σημάδια ότι η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται να περιορίσει την υποστήριξή της. Τον Ιανουάριο ο διευθυντής της CIA Ουίλιαμ Μπερνς επισκέφθηκε το Κίεβο και είπε στον Ζελένσκι ότι το Κογκρέσο ενδέχεται να μην εγκρίνει νέα μαζικά νομοσχέδια βοήθειας για τον πόλεμο. Το Κίεβο φοβάται ότι η κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει το Κογκρέσο ως πρόσχημα για να περιορίσει τη «βοήθεια» που παρέχει στην Ουκρανία. 

Πηγή: kosmodromio.gr

▸Λίγο πριν αρχίσει η απεργία των ΜΜΕ το υπουργείο Εσωτερικών του Μάκη Βορίδη επιχείρησε να διαδώσει μια ψευδή είδηση, περί παράνομης απεργίας της ΑΔΕΔΥ, έτσι ώστε ο πολύς κόσμος να νομίσει πως βγήκε παράνομη η απεργία της Πέμπτης 16ης Μάρτη. Έτσι, τα ειδησεογραφικά σάιτ κατακλύστηκαν με την είδηση περί δικαστικής απόφασης, που βγάζει παράνομη την απεργία της ΑΔΕΔΥ. Στόχος, να πιεστούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να μην απεργήσουν την Πέμπτη. Τόσο πανικόβλητοι είναι στην κυβέρνηση που σκέφτονται κάθε μέσο για να αντιμετωπίσουν το απεργιακό κύμα… Στην πραγματικότητα η προσφυγή ήταν κατά της απεργίας-αποχής της ΑΔΕΔΥ από την αξιολόγηση.

Κι αυτή είναι η δεύτερη αλητεία της κυβέρνησης. Δηλαδή, ότι όχι μόνο στράφηκε κατά της απεργίας των υπαλλήλων, αλλά ο Μάκης Βορίδης προσπάθησε να εμφανίσει την αντίδραση στην αξιολόγηση της υποταγής ως υπεύθυνη για τις καταστάσεις που οδήγησαν στην τραγωδία στα Τέμπη! Δηλαδή, η κυβέρνηση της ΝΔ, που κυβερνά τέσσερα χρόνια -και έχει και πολύχρονες θητείες πριν το 2015- δεν έχει καμία ευθύνη για τον κρατικό μηχανισμό και την ιδιωτικοποίηση, αλλά φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι και ο συνδικαλισμός που δεν δέχονται την “αξιολόγηση”…

Όλα αυτά υπογραμμίζουν την ανάγκη της μαζικής συμμετοχής στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία καλούν στο Άγαλμα Κολοκοτρώνη, στις 11 π.μ.

Πηγή: prin.gr

Ο ίδιος ο τρόπος που τροχοδρομήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας από την δεκαετία του ’90 και την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη, έχοντας στα κρίσιμα πόστα υπουργούς όπως ο Ν. Χριστοδουλάκης και ο Γ. Παπαντωνίου, στηρίχθηκε σε έναν θεμελιώδη διαχωρισμό ανάμεσα στις υποδομές ή τα δίκτυα από την μια, και στο παρεχόμενο έργο από την άλλη. Αυτός ο διχασμός, όπως εφαρμόστηκε από την ενέργεια μέχρι τον σιδηρόδρομο ήταν αναγκαίος μεν για να απαλλαγούν οι ιδιώτες από το κόστος συντήρησης των υποδομών, αλλά δημιούργησε τους όρους για μια μεγάλη αυταπάτη: ότι οι υποδομές είναι δημόσιες ή κρατικές και το παρεχόμενο έργο ιδιωτικό.

Στο πλαίσιο του παραπάνω απλοϊκού σχήματος δεν μπορεί να ερμηνευθεί ούτε η ιδιωτικοποίηση των δικτύων μεταφοράς και διανομής του ηλεκτρικού ρεύματος, ούτε ακόμη και το έγκλημα στα Τέμπη, για έναν λόγο: επειδή εξαφανίζει από την οπτική μας την διαπλοκή του ιδιωτικού τομέα με τον δημόσιο. Δύο μόνο σταγόνες από την θάλασσα της διαπλοκής:

Πρώτο, οι επιδοτήσεις στην Hellenic Train ύψους 750 εκ. ευρώ για 15 χρόνια ή 50 εκατ. ετησίως με την δικαιολογία της κάλυψης «άγονων γραμμών». Το γεγονός ότι βαφτίστηκε άγονη ακόμη και η γραμμή Αθήνα – Θεσσαλονίκη, υποδηλώνει ότι οι ιδιώτες Ιταλοί επιβιώνουν χάρη στο κρατικό χρήμα. Μένει άγνωστο δε, αν το κρατικό χρήμα έπαιξε ρόλο λευκού ιππότη για να σώσει τους κερδοσκόππους της γείτονος από τις ζημιές λόγω του σπιράλ μείωσης επιβατικού έργου – συρρίκνωση εσόδων κι εξαφάνιση κερδών. Πίσω λοιπόν από τους ιδιώτες υπάρχει το κράτος που τους σιτίζει…

Δεύτερο, τα έργα και οι αναθέσεις του ΟΣΕ για να συντηρεί «το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό σύστημα στην Ευρώπη», σύμφωνα με τους New York Times ζέχνουν διαπλοκή από χιλιόμετρα. Δεν είναι μόνο ότι εξαϋλώθηκε, στην πιο πρόσφατη σύμβαση με τους Ιταλούς, η υποχρέωση του δημοσίου να επενδύσει σε σύγχρονα συστήματα ασφαλούς κυκλοφορίας μαζί με την υποχρέωση των Ιταλών να επενδύσουν 582,5 εκ. ευρώ, βάσει του ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών. Είναι και η υποχρέωση που ανέλαβε το ελληνικό δημόσιο να αγοράσει τα νέα τρένα ύψους 215 εκατ. ευρώ, τα οποία στη συνέχεια θα μισθώσει στους Ιταλούς. Πίσω λοιπόν από το δημόσιο υπάρχουν οι ιδιώτες που το αφαιμάζουν…

Τα παραπάνω γεγονότα δείχνουν ότι ο υποτιθέμενος ρυθμιστικός και ανεξάρτητος ρόλος του κράτους, που συχνά παρομοιάζεται με νυχτοφύλακα, υπάρχει μόνο στα εγχειρίδια. Κάθε ιδιωτικοποίηση όσο αυστηρά κι αν έχει οριοθετεί, αργά ή γρήγορα παρασέρνει και τις υποδομές, οδηγώντας στην υποβάθμιση του συνόλου των παρεχόμενων υπηρεσιών, με δραματικά αποτελέσματα. Οδηγεί επίσης τα κόστη στα ύψη: Είτε μέσω του εισιτηρίου που καλούμαστε να πληρώσουμε ως επιβάτες είτε μέσω της συνολικής επιβάρυνσης που περιλαμβάνει και τις κρατικές δαπάνες για τις υποδομές.

Σε αυτό το πλαίσιο όσες εξαγγελίες κι αν κάνει ο κάθε υπουργός Μεταφορών για το δίκτυο και τις υποδομές δεν πρόκειται να ακυρώσει τα αρνητικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης. Πολώ δε μάλλον που δεν χρειάζεται να είμαστε και ειδικοί της θεωρίας συστημάτων για να αντιληφθούμε ότι είναι τόσο εντατική η συνεργασία των δύο μερών (υποδομών και εταιρειών διαχείρισης) ειδικά σε κρίσιμες στιγμές που ο διαχωρισμός τους, αν κάτι εξυπηρετεί είναι την δόλια απόσειση ευθυνών και την ανάληψη σκανδαλωδών κερδών.

Γι’ αυτό τίποτε λιγότερο από την ενοποίηση και πλήρη κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων!

Πηγή: kommon.gr

Συνέντευξη του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ για την ασφάλεια των πλοίων και την απεργία στις 16 Μάρτη 2023