Άρθρο του Βασίλη Προβατά

Με ένα κατάπτυστο άρθρο της η εφημερίδα Ναυτεργατική (Φλεβάρης 2018 - αριθμός φύλλου 612) από ένα σύνηθες γεγονός συνδικαλιστικής προσέγγισης και πρακτικής σε επίπεδο Ομοσπονδίας, βρήκε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να εκφράσει και να εξωτερικεύσει το μίσος, την αντιπάθεια και το αντισυνδικαλιστικό μένος που την διακατέχει κομματικά και παραταξιακά απέναντι στον σ. Αντώνη Νταλακογεώργο, Πρόεδρο στην ΠΕΝΕΝ.

Στο συγκεκριμένο άρθρο έχει ήδη απαντήσει εμπεριστατωμένα ο σ. Αντώνης μέσα από το περιοδικό ΜΑΤΣΑΚΟΝΙ (Γενάρης – Φλεβάρης – Μάρτης 2018) και το SITEτης ΠΕΝΕΝ κατακεραυνώνοντας με στοιχεία και ατράνταχτα επιχειρήματα τον εμπνευστή αυτού του γελοίου λιβελογραφήματος, έτσι από την πλευρά μου δεν θα χρειαστεί να ασχοληθώ ειδικά με αυτό το θέμα.

Η τοποθέτησή μου η οποία εκφράζει πλήθος συντρόφων – συναδέλφων οι οποίοι βρίσκονται εν ζωή και συνεχίζουν να βρίσκονται δίπλα μας έχει το ειδικό βάρος της καταγραφής ορισμένων αληθινών γεγονότων και τα οποία έχουν μια ιδιαίτερη σημασία, ειδικά σήμερα, να τα αποκαλύπτουμε και να τα μνημονεύουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως καταγράφοντας αναλήθειες θα κερδίσουν πολιτικά και συνδικαλιστικά.

Ένας αριθμός μελών της Ν.Σ.Κ της δεκαετίας του 80 και αρχές του 90 και τα οποία κατά 99% ήταν μέλη του ΚΚΕ δεν αποδέχθηκαν ποτέ την αποχώρηση μεγάλου αριθμού στελεχών κυρίως της ΠΕΝΕΝ τα οποία διαφώνησαν με την τότε κομματική – πολιτική και συνδικαλιστική γραμμή της παράταξης δημιουργώντας στην συνέχεια κάτω από αντίξοες συνδικαλιστικές συνθήκες μια αυτόνομη ανεξάρτητη πορεία στον ναυτεργατικό χώρο και κυρίως στην ΠΝΟ.

Αυτά τα ίδια μέλη της ΝΣΚ και τα οποία παραμένουν στις γραμμές του ΚΚΕ αλλά και σε θέσεις Προεδρείου ή μελών Διοίκησης των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ και ΠΕΣ-ΝΑΤ σε μια πολύχρονη διαδρομή μέχρι και σήμερα με συνδικαλιστικούς αγώνες οι οποίοι χρειαζόντουσαν στέρεες – αγαστές συνεργασίες για να έχουν ανάλογη επιτυχία, κάτω από μια ζηλόφθονη νοοτροπία δεν αποδέχθηκαν ποτέ ανοιχτά την ηγετική φυσιογνωμία και το υψηλό επίπεδο άμεσης σκέψης, έκφρασης, αντίληψης και τοποθέτησης του Αντώνη Νταλακογεώργου σε καίρια ναυτεργατικά ζητήματα που αφορούσαν διεκδικήσεις όχι μόνο αποκλειστικά του κλάδου καταστρώματος αλλά ολόκληρου του ναυτεργατικού κόσμου.

Δεν αντιλήφθηκαν ποτέ την αποδοχή σχεδόν ολόκληρου του κόσμου της ναυτεργασίας και όχι μόνο (εκτός από τον συνδικαλιστικό χώρο που εκφράζουν στερεότυπα τις θέσεις τους τα σωματεία ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, ΠΕΕΜΑΓΕΝ) για τις σταθερές και τεκμηριωμένες θέσεις και απόψεις του, πάντα προς όφελος των ναυτεργατών και κατ’ επέκταση των συνταξιούχων σε όλη την 40χρονη συνδικαλιστική του διαδρομή.

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία πως αν ο Αντώνης Νταλακογεώργος δεν προερχόταν πολιτικά και συνδικαλιστικά από τον χώρο του ΚΚΕ αλλά κατάφερνε να ηγηθεί μέσα από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ κ.λπ δεν θα χρειαζόταν να ασχολούμαστε αυτή την στιγμή με το πρόσωπό του. Θα είχε μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση από τους λεγόμενους «ηγεμόνες του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος» και αυτό διαπιστώνεται σε καθημερινή βάση με τους συνδικαλιστές οι οποίοι στηρίζουν σταθερά και αταλάντευτα αυτό που εκφράζει ο εκάστοτε Γενικός Γραμματέας της ΠΝΟ και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο σημερινός Ι. Χαλάς.

Όποτε τέθηκε θέμα εκδημοκρατισμού του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και αλλαγής πλεύσης της Ομοσπονδίας, έστω και με αργά σταδιακά βήματα, από την πλευρά της ΠΕΝΕΝ και παλαιότερα σε συνεργασία με άλλα σωματεία και μεμονωμένους συνδικαλιστές, έβρισκαν πάντα σε κάποιο συρτάρι την αναμασημένη καραμέλα του εκδημοκρατισμού της ΠΝΟ μέσα και πάνω απ’ όλα κατ’ αρχή της τροποποίησης του καταστατικού, λες και αυτό το θέμα δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στην συνέχεια υπό ευνοϊκές συνδικαλιστικές προϋποθέσεις σε επίπεδο συνεδρίου έχοντας την πλειοψηφία που χρειάζεται .

Στις συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης με αρνητικό τον συσχετισμό δύναμης στον χώρο της Ναυτιλίας και του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με το εφοπλιστικό κεφάλαιο να έχει κυρίαρχο ρόλο και με το πολιτικό και συνδικαλιστικό σύστημα να στηρίζει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του, η πάλη και η δράση από ένα ανεξάρτητο από την εργοδοσία, το κομματικό κατεστημένο και την κυβερνητική πολιτική συνδικάτο ήταν και αποτελεί την μεγαλύτερη επιτυχία που αποδείχνει ότι ένας άλλος δρόμος για το συνδικαλιστικό κίνημα είναι εφικτός, ρεαλιστικός, μπορεί να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει σε ταξική κατεύθυνση τους Ναυτεργάτες και τους εργαζόμενους.

Η μακρόχρονη ταύτιση που προσπαθούν μάταια τόσα χρόνια να μπολιάσουν στις συνειδήσεις ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν επαφή με τον χώρο μας ή ανήκουν στον κομματικό τους μηχανισμό και όχι απαραίτητα τον ναυτεργατικό, ότι ο Αντώνης Νταλακογεώργος είναι ένας αδίστακτος υπονομευτής ολόκληρου του ναυτεργατικού κόσμου έχει πέσει στο κενό και στην ουσία με τις πράξεις τους γυρίζουν μπούμερανγκ εναντίον τους αυτές οι αστήρικτες κατηγορίες εμπνευσμένες από ανθρώπους που στερούνται συνδικαλιστικής προοπτικής και μέλλοντος.

Κλείνοντας αυτό το γραπτό και αποτιμώντας από όλες τις πλευρές την 37χρονη συνδικαλιστική μας στενή και αγαστή συνεργασία, δεν θα αποσιωπήσω το γεγονός πως σε αυτή την διαδρομή ο Αντώνης Νταλακογεώργος έκανε φυσικά και λάθη, τα οποία όμως ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα του προσάπτουν και τον κατηγορούν οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού και κυρίως σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής ή χειρισμών του στο εργατικό και Ναυτεργατικό κίνημα και στην πολιτική – συνδικαλιστική δράση που ανέπτυξε στα πλαίσια της ΠΕΝΕΝ όλα αυτά τα χρόνια.

Τα λάθη όμως που έκανε ήταν ανθρώπινα και δεν είχαν προσωπικό όφελος ούτε ζημιογόνα αποτελέσματα σε βάρος των Ναυτεργατών.

Τα λάθη που θα του προσάψουμε είναι περισσότερο στην υπερβολική του εκτίμηση που εστίασε σε ορισμένους στενούς συνεργάτες σε επίπεδο Προεδρείου και Δ.Σ και οι οποίοι στην πορεία εξαγόρασαν και σφετερίστηκαν αυτήν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό τους στρεφόμενοι εναντίον του και γενικότερα των συναδέλφων, αποσκοπώντας ξεκάθαρα σε εφήμερα προσωπικά οφέλη, όπως διαπιστώνεται από το παρελθόν μέχρι και σήμερα.

Βασίλης Προβατάς

Πρόεδρος ΠΣΣ ΝΑΤ

Πρώην Ταμίας της ΠΕΝΕΝ

Μεγάλες εκτάσεις του Αμαζονίου, οι οποίες έως τώρα θεωρούνταν σχεδόν ακατοίκητες, στην πραγματικότητα φιλοξενούσαν ένα μεγάλο αριθμό χωριών, όπου ζούσαν μισό έως ένα εκατομμύριο άνθρωποι στα προκολομβιανά χρόνια, από το 1250 έως το 1500 μ.Χ. και μάλιστα μακριά από τα μεγάλα ποτάμια.

Η σχετική ανακάλυψη με τη βοήθεια δορυφόρων και η αντίστοιχη επιστημονική ανακοίνωση έγινε από επιστήμονες, με επικεφαλής τον Γιόνας Γκρεγκόριο ντε Σούζα του Τμήματος Αρχαιολογίας του βρετανικού Πανεπιστημίου του Έξετερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications". Η αποψίλωση των δασών βοήθησε στην μελέτη της έως πρόσφατα απρόσιτης περιοχής.

Η περιοχή του Αμαζονίου, γνωστή και ως Αμαζονία, περιλαμβάνει το μεγαλύτερο βροχοδάσος της Γης και καλύπτει μια έκταση περίπου 6,7 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων διαμοιρασμένη σήμερα σε εννέα χώρες.

Πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων στην Αμερική, κατά την τελευταία δεκαετία του 15ου αιώνα, αποδεικνύεται ότι η νότια Αμαζονία κάθε άλλο παρά ακατοίκητη ήταν. Ανακαλύφθηκαν 81 οχυρωμένα χωριά και άλλες εγκαταστάσεις, καθώς και 104 κυκλικά και πολυγωνικά γεωγλυφικά, που καλύπτουν μια τεράστια έκταση περίπου 1.800 χιλιομέτρων σε μήκος και άνω των 400.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων σε επιφάνεια.

Η επιτόπια δειγματοληπτική έρευνα σε 24 από αυτές τις τοποθεσίες στη λεκάνη του ποταμού Ταπάχος, μεγάλου παραπόταμου του Αμαζονίου, στην περιοχή του Μάτο Γκρόσο στη σημερινή Βραζιλία, περίπου 2.000 χιλιόμετρα από τις εκβολές του Αμαζονίου, έφερε στο φως κεραμικά, πέτρινους πελέκεις, ίχνη καλλιεργημένου χώματος και άλλα στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι οι περιοχές αυτές κατοικούνταν επί μακρόν.

Οι οικισμοί είχαν διάμετρο από 30 έως 400 μέτρα, με τον μεγαλύτερο να έχει έκταση σχεδόν 200 στρέμματα. Οι πιο μεγάλοι, συνήθως εξαγωνικού σχήματος, διέθεταν οχύρωση, πλατείες και δρόμους.

Τεράστια τμήματα του Αμαζονίου παραμένουν έως σήμερα ανεξερεύνητα από τους αρχαιολόγους, ιδίως οι περιοχές που είναι απομακρυσμένες από τα ποτάμια. Έως τώρα πιστευόταν ότι κατοικούνταν μόνο οι παραποτάμιες περιοχές, αλλά τώρα γίνεται αντιληπτό ότι η εξάπλωση των ανθρώπων είχε συμβεί πολύ βαθύτερα μέσα στα βροχοδάση.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στο εσωτερικό της Αμαζονίας υπήρχαν 1.000 έως 1.500 χωριά και τουλάχιστον τα δύο τρίτα από αυτά δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη. Επίσης εκτιμάται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1.300 μυστηριώδη γεωγλυφικά, για τα οποία οι επιστήμονες δεν έχουν κάποια εξήγηση, αν και θεωρούν πιθανό ότι είχαν κάποιο τελετουργικό σκοπό. Μερικές φορές υπάρχουν χωριά μέσα στην έκταση των γεωγλυφικών ή ακριβώς δίπλα τους. Πολλά χωριά συνδέονται μεταξύ τους μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου δρόμων μήκους έως ενάμισι χιλιομέτρου.

«Υπάρχει ακόμη μια κοινή παρανόηση ότι ο Αμαζόνιος είναι ένα ανέγγιχτο τοπίο, η κατοικία μόνο διάσπαρτων νομαδικών κοινοτήτων. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Βρήκαμε ότι μερικοί πληθυσμοί μακριά από τα μεγάλα ποτάμια είναι πολύ μεγαλύτεροι από ό,τι νομίζαμε έως τώρα και αυτοί οι άνθρωποι διαμόρφωναν το περιβάλλον τους, όπως μπορούμε να δούμε μέχρι σήμερα» δήλωσε ο Σούζα.

«Πρέπει να επαναξιολογήσουμε την ιστορία του Αμαζονίου. Σίγουρα δεν ήταν μια περιοχή που κατοικείτο μόνο κοντά στις όχθες των μεγάλων ποταμών, ενώ και οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί, άλλαζαν το τοπίο» δήλωσε ο καθηγητής Χοσέ Ιριάρτε του Έξετερ.

Ενώ, έως τώρα, ο συνολικός πληθυσμός του Αμαζονίου (παράκτιος και μη) πριν την έλευση των Ευρωπαίων πιστευόταν ότι δεν ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο, μετά τα νέα στοιχεία οι επιστήμονες δεν αποκλείουν να ξεπερνούσε και τα δέκα εκατομμύρια. Οι αρρώστιες και η γενοκτονία εξαφάνισε τους περισσότερους και μετά η ζούγκλα σκέπασε τα απομεινάρια του πολιτισμού τους.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, η μερική απασχόληση έχει αυξηθεί με ρυθμούς ραγδαίους σε επαγγέλματα που συνδέονται περισσότερο με τις υπηρεσίες. Αντιθέτως, τα τεχνικά επαγγέλματα λειτούργησαν περισσότερο ως προστάτες της πλήρους απασχόλησης, κυρίως επειδή χρειάζονται απόλυτα εξειδικευμένους εργαζόμενους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι περισσότεροι εργαζόμενοι με όρους μερικής απασχόλησης (62.963) είναι πωλητές. Ακολουθούν οι εργαζόμενοι στους κλάδους παροχής υπηρεσιών (54.194), οι ειδικευμένοι γεωργοί, δασοκόμοι, κτηνοτρόφοι (41.099), οι καθαριστές και οι βοηθοί (37.048) και οι εκπαιδευτικοί (33.616).

Αντίστοιχα, το υψηλότερο ποσοστό μερικής απασχόλησης και με διαφορά, καταγράφηκε το 2017 στους πλανόδιους πωλητές (55,4%). Ακολουθούν οι καθαριστές και οι βοηθοί (18,2%), οι ανειδίκευτοι εργάτες του πρωτογενούς τομέα (16,6%), οι ειδικευμένοι γεωργοί, κτηνοτρόφοι, δασοκόμοι (12%) και οι βοηθοί παρασκευής φαγητών (11,2%). Εντούτοις, σε κανέναν απ’ αυτούς τους κλάδους δεν διαπιστώθηκε αντίστοιχη μείωση της ανεργίας, καθώς οι ευέλικτες μορφές εργασίας αδυνατούν να διατηρήσουν την ανεργία σε χαμηλά επίπεδα.

Για παράδειγμα, οι απασχολούμενοι στον τομέα της παροχής ατομικής φροντίδας κατέγραψαν αύξηση της ανεργίας από το 2011 έως το 2017 που έφτασε το 116,2%. Την ίδια περίοδο η μερική απασχόληση στο συγκεκριμένο κλάδο αυξήθηκε περίπου 250%!

Πηγή: iskra.gr

Βαγγέλης Μόσχος

Η γενική απεργία της 22ας Μαρτίου ήταν παραπάνω από επιτυχημένη: Εξέφρασε την συσσωρευμένη οργή του γαλλικού λαού και την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να την ενσωματώσει μέσω ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου». Η συνέχεια, όμως, κυρίως δε η ταξική ενότητα μεταξύ των αγωνιζόμενων τμημάτων του λαού, είναι που θα κρίνει την έκβαση της αναμέτρησης.

Η άνοιξη του γαλλικού κινήματος μύρισε για τα καλά

Η γενική απεργία της 22ας Μαρτίου στο δημόσιο τομέα της Γαλλίας ανέδειξε το εύφλεκτο υλικό που κοχλάζει εντός της γαλλικής κοινωνίας, αλλά και τις υποβόσκουσες δυνατότητες για την εμφάνιση ενός μαζικού και οργανωμένου εργατικού κινήματος σε μια από της χώρες όπου χτυπάει η καρδιά της ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας. Με 500.000 συμμετέχοντες σύμφωνα με τη CGT, πάνω από 35% συμμετοχή στην απεργία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων και 25% στους εκπαιδευτικούς, σύμφωνα με τα κλαδικά τους συνδικάτα, αλλά και τη μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων στα αεροδρόμια και πολλές άλλες υπηρεσίες, με την παρουσία φοιτητών/τριών, ανέργων και συνταξιούχων, η απεργία ήταν παραπάνω από επιτυχημένη: Εξέφρασε την συσσωρευμένη οργή του γαλλικού λαού, την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να την ενσωματώσει μέσω ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου», αλλά και τον πόλεμο στον λαό που θα πρέπει να εξαπολύσει η κυβέρνηση εάν θέλει να περάσει τις νέες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις.

Η κυβέρνηση Μακρόν, ενώ εκλέχθηκε ως το «μη χείρον» και μετά από μια ραγδαία ανακατάταξη στον πολιτικό χάρτη της Γαλλίας, έχει προκατόχων της. Η CAP22, η «επιτροπή για τη δημόσια δράση», φέρνει ιδιωτικοποιήσεις σε σιδηροδρόμους, αεροδρόμια και άλλες υπηρεσίες, καθώς και κύμα 120.000 απολύσεων από το δημόσιο σε βάθος μερικών ετών. Ταυτόχρονα, οι αντιπροσφυγικοί νόμοι σκληραίνουν ενώ η επίθεση στη νεολαία αποτελεί ίσως το πιο ευαίσθητο σημείο. Η κυβέρνηση, συγκεκριμένα, τολμάει όχι απλά να αγγίξει, αλλά επιχειρεί πραγματικά να γκρεμίσει μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του κινήματος στην Γαλλία: τον δημόσιο χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μέσα από το νομοσχέδιο αυτό αναδιαρθρώνεται πλήρως το σύστημα εισαγωγής και εξέτασης των μαθημάτων, οδηγώντας έτσι σε μια εκρηκτική όξυνση των ταξικών φραγμών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ την ίδια στιγμή, τμήματα μαζί με ερευνητικά κέντρα συγχωνεύονται σε υπερ-ιδρύματα. Ταυτόχρονα, ο Μακρόν συζητάει για επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, μάλλον για να κάνει χάρη σε όσους έχουν πεταχτεί εκτός πανεπιστημίων και… βαριούνται.

Η έλλειψη οργανωμένης πολιτικής πρωτοπορίας παραμένει εμφανής και το κίνημα θα περάσει μέσα από τις ρεφορμιστικές συμπληγάδες του Μελανσόν

Η νεολαία όμως, και δη η φοιτητιώσα, αποτελεί μια ιδιαιτέρως ευαίσθητη χορδή του παλμογράφου της λαϊκής οργής — και στην περίπτωση της Γαλλίας, αυτό ισχύει εις διπλούν. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι των μαζικότατων απεργιών απέναντι στο νόμο «El Khomri», προ διετίας, προηγήθηκαν οι νεολαιίστικες διαδηλώσεις του «Nuit Debout». Αλλά και το ίδιο το ιστορικό παράδειγμα του Μάη του ’68, από τον οποίο φέτος συμπληρώνεται μισός αιώνας, επιβεβαιώνει αυτόν τον κανόνα.

Σε κάθε περίπτωση, για το σημερινό ξέσπασμα στο φοιτητικό κίνημα της Γαλλίας τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: Μόνο τις τρεις πρώτες μέρες της περασμένης εβδομάδας, το πανεπιστήμιο του Μονπελιέ πραγματοποίησε γενική συνέλευση με 2.500 άτομα, το Le Mirail στην Τουλούζη με 2000, το Tolbiac του Παρισιού και εκείνα της Νάντ και της Νανσί με 800 και το πανεπιστήμιο της Λιλ με 250. Η συμμετοχή στις συνελεύσεις γιγαντώθηκε κυρίως μετά τη βάρβαρη κρατική και παρακρατική βία, που δέχθηκε το φοιτητικό κίνημα. Μέσα στα πολλά περιστατικά εκκενώσεων πανεπιστημιακών χώρων, ξεχώρισε αυτό του του Μονπελιέ, όπου υπό την εντολή του κοσμήτορα, κουκουλοφόροι φασίστες εισέβαλαν στο χώρο κατειλημμένου αμφιθεάτρου και προπηλάκισαν τους φοιτητές, ώστε να το εκκενώσουν. Ταυτόχρονα, έχει υπάρξει συντονισμός των συνελεύσεων των φοιτητών τόσο από το πανεθνικό φοιτητικό συντονιστικό που διοργανώθηκε στο «κέντρο αγώνα» του πανεπιστημίου της Τουλούζης, με αντιπροσώπους από 38 πανεπιστήμια, όσο και από την συντονιστικά στην εκπαίδευση που συγκροτήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. (διαβάστε το κάλεσμα)

Με επόμενο κόμβο την απεργία που έχουν εξαγγείλει διάφοροι κλάδοι, με πρώτους τους σιδηροδρομικούς, οι οποίοι έχουν αποφασίσει κυλιόμενες απεργίες από τις 3 Απριλίου, πρέπει να βγουν κάποια πρώτα πολιτικά συμπεράσματα όσον αφορά την εξελισσόμενη αναταραχή στη Γαλλία:

Πρώτον, λοιπόν, είναι σαφές πως η λαϊκή οργή δεν οφείλεται μονάχα στην κατά μέτωπο επίθεση και την αδιαλλαξία της κυβέρνησης Μακρόν. Αποτελεί συνέχεια, μέσα από παύσεις, ενός ευρύτερου κύκλου αγώνων που διεξάγονται στη χώρα, ίσως με χρονική διαφορά από τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, αλλά με κοινή αιτία: Την κρίση «συσσώρευσης» στην καπιταλιστική οικονομία αλλά και στο πολιτικό της εποικοδόμημα.

Δεύτερον, είναι παρών και εμφανής ο –κρίσιμος κάθε φορά– παράγοντας που οδηγούσε στη λήξη και την εκτόνωση σε κάθε κύκλο αγώνων. Η έλλειψη οργανωμένης, πολιτικής πρωτοπορίας, η οποία θα μπορούσε να ενοποιήσει τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των επιμέρους κομματιών και να εκφράσει μια συνολική απάντηση σε ανώτερο επίπεδο. Παρά τις τίμιες προσπάθειες του NPA για ανασυγκρότηση, μετά την εκλογική καμπάνια του Φιλίπ Πουτού και ιδιαίτερα των κομματιών του τοποθετούνται σε επαναστατική-κομμουνιστική κατεύθυνση, υπάρχει έλλειμα και αναντιστοιχία με τον βαθμό εξέλιξης του κινήματος.

Τρίτον, η λαϊκή οργή και το μαχόμενο κίνημα θα περάσουν αναπόφευκτα, όπως και στην Ελλάδα, μέσα από τις συμπληγάδες του νέο-ρεφορμισμού και της πολιτικής λύσης που προτείνει. Ο τελευταίος εκφράζεται μέσω του νέου σχήματος της «Ανυπότακτης Γαλλίας», του οποίου ηγείται μια παλιά ρεφορμιστική καραβάνα, ο Μελανσόν. Έχοντας μεγάλη επιρροή, ειδικά στο νεολαιίστικο δυναμικό που τώρα βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα, δεν πρέπει να υποτιμάται η συμβολή του ρεύματος αυτού στην εξέλιξη της σύγκρουσης. Το ξεπέρασμα της λογικής που εκφράζει περί της «ενότητας των αριστερών πολιτικών δυνάμεων» για τη νίκη των αγώνων, είναι αυτό το στοιχείο που θα μπορέσει να πάει τους αγώνες ένα βήμα παραπέρα.

Τέταρτον, αναγκαία συνθήκη είναι η υλοποίηση της ταξικής ενότητας μεταξύ των αγωνιζόμενων τμημάτων του λαού. Φάνηκε και προ διετίας, άλλωστε, ότι το πρωτοπόρο κομμάτι ήταν αυτό των εργαζομένων στη βαριά βιομηχανία και στους στρατηγικούς τομείς, μέσα από το οποίο παρέλυσε κυριολεκτικά η παραγωγή. Με την ταξική ενότητα μπορούν οι εργαζόμενοι να υπερβούν τον αμυντικό σχεδιασμό, ακόμη και των πιο μαχόμενων συνδικάτων και να δημιουργήσουν μια πραγματική «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» για τους από πάνω.

Πηγή: ΠΡΙΝ