ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Ο καιροσκοπισμός και η ξεφτιλα συντηρεί την υπόθεση των Σκοπίων από τη στιγμή της εμφάνισής της στην εγχώρια πολιτική σκηνή και επικαιρότητα- από το μακρινό 1992-93- και τη συνοδεύει μέχρι και σήμερα.

Τότε, το 1992, η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προσπαθώντας να ικανοποιήσει πιεστικά αμερικανο-γερμανικά… αιτήματα επιχείρησε ένα συμβιβασμό. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Η κυβέρνηση έπεσε, καθώς εγχώρια μεγάλα συμφέροντα πόνταραν στην «εθνική υπόθεση» και την μετέτρεψαν σε εκρηκτική ύλη για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Τότε, το μακρινό 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε όσους στενούς συνεργάτες του, τολμούσαν να σημειώσουν ότι «πρόεδρε , μήπως σηκώνουμε πολύ ψηλά τον πήχη μ’ αυτήν την υπόθεση» τους επανέφερε στην τάξη και στον πολιτικό ρεαλισμό: «μα δεν βλέπετε ότι ακουμπάμε την καρέκλα της εξουσίας»…

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έπεσε, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήρθε και το Σκοπιανό έμεινε στο ράφι ως μια από τις εκκρεμότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Με αυτήν την εκκρεμότητα θα μπορούσαν να ζήσουν εύκολα οι ελληνικές κυβερνήσεις επ’ άπειρον, αν η υπόθεση των Σκοπίων δεν δημιουργούσε μια ενοχλητική «τρύπα» στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς για την τύχη των Βαλκανίων.

Μια δεκαετία μετά την εμφάνιση της υπόθεσης των Σκοπίων ως διεθνές πρόβλημα, το 2003, παρακολουθήσαμε την υλοποίηση του δόγματος Μπους του νεότερου περί της οικοδόμησης του «νέου αμερικανικού αιώνα». Τότε, μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους ξημέρωσε ο κόσμος στον οποίο ζούμε τώρα, όπου «όποιος δεν είναι μαζί μας (με τους αμερικανούς) είναι εναντίον μας». Τότε, από το 2003 και αφού οι Αμερικανοί επιβάλουν την (νέα) τάξη με την εισβολή, κατοχή και διάλυση του Ιράκ, στρέφονται και προς την «τακτοποίηση» άλλων μικρότερων αλλά σημαντικών ζητημάτων. Ένα από αυτά ήταν η υπόθεση των Σκοπίων. Στόχος των Αμερικανών ήταν η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ έτσι ώστε η αμερικανική ομπρέλα να καλύψει (και) τα δυτικά Βαλκάνια δημιουργώντας ένα συμπαγές τείχος στην ρωσική επιρροή και διείσδυση. Πρακτικά αυτό σήμαινε την δημιουργία απαγορευτικών συνθηκών για τη δημιουργία του νότιου (ρωσικού) διαδρόμου εφοδιασμού της Ευρώπης με φυσικό αέριο.

Ωστόσο, μια δεκαετία μετά την εμφάνισή της, η υπόθεση των Σκοπίων είχε αποκτήσει διαστάσεις τέτοιες που δύσκολα μια κυβέρνηση θα μπορούσε να αναλάβει το πολιτικό κόστος που συνεπαγόταν η διευθέτησή της. Μια διευθέτηση η οποία μάλιστα ήταν προφανές ότι θα γινόταν κατά κύριο λόγο για την εξυπηρέτηση ευρωατλαντικών, κατά κύριο λόγο αμερικανικών, συμφερόντων.

Οι πιέσεις του αμερικανικού παράγοντα ωρίμασαν και εκδηλώθηκαν με σφοδρότητα τη διετία 2006-2008. Τότε, η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, έθεσε ως προϋπόθεση ένταξης στο ΝΑΤΟ της ΠΓΔΜ, την οριστική και τελεσίδικη λύση του προβλήματος με την υιοθέτηση μιας σύνθετης ονομασίας η οποία θα ίσχυε έναντι όλων. Το θέμα της ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ που ήταν να συζητηθεί στη Σύνοδο της Συμμαχίας στο Βουκουρέστι δεν ήρθε καν στο τραπέζι γιατί είχε διατυπωθεί η κατηγορηματική ελληνική άρνηση. Όπως είναι γνωστό οι αποφάσεις στο ΝΑΤΟ λαμβάνονται ομόφωνα και θέματα τα οποία δεν έχουν εξασφαλίσει ομοφωνία δεν έρχονται στο τραπέζι των τελικών αποφάσεων.

Τότε, το 2008, ο Αλέξης Τσίπρας εκλέγεται πρόεδρος του ΣΥΝ. Η λεγόμενη «κοσμοπολίτικη» ή φιλοευρωπαϊκή αριστερά την οποία αντιπροσώπευε ο ΣΥΝ διακρινόταν από την ελάχιστη έως μηδαμινή ενασχόληση με όσα ζητήματα συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε «εθνικά θέματα». Μέσα στο νεφέλωμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης η οποία υποτίθεται μας προστατεύει οικονομικά και στρατιωτικά, ο ΣΥΝ από θέση αρχής ήταν υπέρ των συμβιβασμών αρκεί αυτοί να είχαν ευρωπαϊκή πιστοποίηση. Τότε, για τον ΣΥΝ, που αποτελούσε τη βασική «συνιστώσα» του ΣΥΡΙΖΑ, οι διευθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και την υπόθεση των Σκοπίων ήταν ζητήματα ήσσονος σημασίας.

Αυτή ακριβώς η κοσμοπολίτικη αντίληψη για τα πράγματα η οποία υποτιμά το ιστορικό βάθος και τις μελλοντικές συνέπειες που συνεπάγονται οι «τακτοποιήσεις» ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής (για χάρη τρίτων) μετέτρεψε τον Αλέξη Τσίπρα στον χρήσιμο…αφελή για τους Αμερικανούς, οι οποίοι εν τω μεταξύ από την πρωθυπουργική καρέκλα άρχισαν να του φαίνονται «διαβολικά καλοί».

Ο Αλέξης Τσίπρας τελικά έκανε την δουλειά των Αμερικανών, μια δουλειά την οποία δεν κατάφεραν, δεν πρόλαβαν ή δεν τόλμησαν να κάνουν όλοι οι προκάτοχοί του από το 1992 μέχρι και τώρα. Ο συμβιβασμός που υποτίθεται διαπραγματεύτηκε σκληρά ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τσίπρα και ο πρωθυπουργός παρουσιάζει ως πολιτικό του επίτευγμα (Τσίπρας και Κοτζιάς μιλούν για «διπλωματικό αριστούργημα»), αποτελεί μια παραλλαγή και συρραφή των προτάσεων που είχαν διατυπωθεί όλα αυτά τα χρόνια από το δικηγορικό γραφείο των Σάιρους Βανς και Μαθιου Νίμιτς με την αρωγή του Αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Την ανάληψη της ευθύνης για την υπογραφή αυτής της γραμμένης με αμερικανικές πένες συμφωνία ο Αλέξης Τσίπρας την χαρακτηρίζει πολιτική γενναιότητα. Οι πρώην πρωθυπουργοί προκάτοχοί του, κάπου μέσα τους χαμογελούν με την αφέλειά του και ίσως αναστενάζουν με ανακούφιση γιατί βρέθηκε κάποιος τόσο υπερβολικά φιλόδοξος και … γενναίος.

Πηγή: topontiki.gr - imerodromos.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

 Μάχη για δύο στον στίβο των φοροαπαλλαγών και των ιδιωτικοποιήσεων

Τόσο η ΝΔ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να προσδώσουν φιλολαϊκό επίχρισμα στη φορολογική πολιτική τους, επικαλούμενοι φοροελαφρύνσεις, μείωση του ΕΝΦΙΑ, μείωση έμμεσων φόρων, επιδόματα κα. Στην πραγματικότητα όμως πρώτιστος στόχος της φορολογικής πολιτικής των δύο μονομάχων είναι η μείωση της φορολογίας των κερδών του κεφαλαίου. Ανοιχτά πλέον, με μεγαλύτερη έμφαση η ΝΔ, και χαμηλότερους τόνους (λόγω «αντιελιτισμού») ο ΣΥΡΙΖΑ, ανταγωνίζονται στον στίβο των φοροαπαλλαγών, των ευνοϊκών όρων γενικά για την επενδυτική ενεργοποίηση του κεφαλαίου.

Αυτή η πολιτική τους αποδεικνύει τον ταξικό χαρακτήρα τους. Παρά τη «φιλολαϊκή» ρητορική τους, η πραγματική πολιτική τους δίνει απόλυτη προτεραιότητα στα κέρδη του κεφαλαίου. Τα περί κοινωνικής ευημερίας είναι μαϊντανός απλώς. Τα πραγματικά στοιχεία βοούν για τον φιλοκαπιταλιστικό χαρακτήρα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ.  Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη ψηφίσει μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου απ’ το 29% στο 25% ως το 2022 και μείωση της φορολογίας στα μερίσματαστο 10%. Η  ΝΔ, για να  υπερκαλύψει τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει ψηφίσει γενναίες μειώσεις φόρων του κεφαλαίου, υπερθεματίζει επαγγελλόμενη μείωση της φορολογίας των κερδών του κεφαλαίου, απ’ το 2020 όμως, απ’ το 29% στο 20%, ενώ μειώνει τη φορολογία στα μερίσματα απ’ το 10% του ΣΥΡΙΖΑ στο 5%. Τα «παχυλά» δώρα των φοροελαφρύνσεων στο κεφάλαιο απ’ τον διπολισμό αποτελούν πρόκληση για τα μεσαία και λαϊκά στρώματα, που καταβάλλουν στην εφορία έως και το 70% του εισοδήματός τους, ενώ, ως γνωστόν είναι οι κυρίως πληττόμενοι και απ’ την εκτίναξη των έμμεσων φόρων. Απεναντίας, το κεφάλαιο επιβαρύνεται με λιγότερο απ’ το 5% των φορολογικών εσόδων της χώρας τον χρόνο. Σκανδαλώδης είναι και η μείωση απ’ το 15% στο 10% στα κέρδη των εφοπλιστών, με νόμο που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ! Την αντιλαϊκή πολιτική αμφοτέρων προδίδουν τα «ματωμένα», όπως τα αποκαλούν, πλεονάσματα, έως το 2060, αλλά και η δήθεν ρύθμιση του χρέους. Στην πραγματικότητα συμφωνήθηκε η μετάθεση  αποπληρωμής του κεφαλαίου του χρέους στον ορίζοντα δεκαετίας (2032) αλλά με επιβολή των αναλογούντων φόρων.

Άλλο πεδίο «άμιλλας» ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ στην εξυπηρέτηση του κεφαλαίου είναι η κατάργηση των ελέγχων για περιβαλλοντικούς και αρχαιολογικούς όρους, αλλά και για την τήρηση της νομιμότητας γενικά σε μιαν επένδυση. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ «υπερτερεί», προς το παρόν, αφού με την πρόταση Μάρδα, μια επιχείρηση μπορεί ν’ ανοίξει μ’ ένα email!

Πεδίο ακραίου ανταγωνισμού ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για την εύνοια προς το κεφάλαιο αποτελούν και οι ιδιωτικοποιήσεις. Η ΝΔ μέμφεται την ηγεσία του  ΣΥΡΙΖΑ ότι με τις ιδεοληψίες και τον γραφειοκρατισμό της, αποθαρρύνει τις ιδιωτικοποιήσεις και επενδύσεις, ενώ η ίδια διαβεβαιώνει τους υποψήφιους αγοραστές ότι και κοψοχρονιά θα αγοράσουν και καμία ελεγκτική υπηρεσία δεν θα τους ενοχλεί. Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δικαιούται να επικαλείται μεγάλες επιτυχίες στις ιδιωτικοποιήσεις. Ξεπούλησε με αποικιακούς όρους το λιμάνι στην COSCO, έχει σχεδόν ολοκληρώσει την εκποίηση του Ελληνικού (που θα αποτελούσε μοναδικό πνεύμονα πρασίνου στον αστικό χώρο), παραχώρησε τα δημόσια αεροδρόμια, παραχώρησε την ΤΡΕΝΟΣΕ για 50 εκατομμύρια ευρώ, αφελλήνισε τις τράπεζες. Χέρι χέρι, εξάλλου, οι δύο μονομάχοι υπονόμευσαν τη μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, τη ΔΕΗ, και ετοιμάζονται να την πουλήσουν για ένα κομμάτι ψωμί. Άξιος ο μισθός τους…

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Ένας τομέας, στον οποίο μπορεί κανείς να διαπιστώσει ανάγλυφα πόση βάση έχουν τα σχετικά επικοινωνιακά τερτίπια της Ν.Δ, αφορά την Ναυτιλία και ειδικότερα την ποντοπόρο Ναυτιλία.

Εν μέσω διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης οι έλληνες εφοπλιστές διατήρησαν και αύξησαν την δεσπόζουσα θέση τους στην παγκόσμια ναυτιλία, παρέμειναν ανάμεσα στις χώρες που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή, φιγουράρουν ανάμεσα στους πρώτους στις αγορές και ναυπηγήσεις πλοίων και η κερδοφορία τους αυγατίζει θεαματικά την ίδια περίοδο.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όπως και προηγούμενα η Ν.Δ άφησαν άθικτο το προκλητικό και σκανδαλώδες καθεστώς των φοροαπαλλαγών και ενός θεσμικού πλαισίου το οποίο προσιδιάζει με αυτό των σημαιών ευκαιρίας και τους παρέχει απλόχερα προνόμια στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα.

Αυτές τις φοροαπαλλαγές στην πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση ΣΥΡΙΖΑ - Ν.Δ - ΚΙΝΑΛ το διατήρησαν αλώβητο αποδεικνύοντας ότι η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία του κεφαλαίου αποτελεί στρατηγική επιλογή των πολιτικών τους.

Από την άλλη αυτός ο απίστευτος πλούτος που αποκομίζει μέσα σε αυτό το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο το εφοπλιστικό κεφάλαιο όχι μόνο δεν αύξησε τις θέσεις εργασίας στην ποντοπόρο Ναυτιλία αλλά αντίθετα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η απασχόληση συνεχώς την τελευταία 20ετία συρρικνώνεται για τους έλληνες Ναυτεργάτες ενώ αντίθετα αυξάνεται για τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς Ναυτεργάτες οι οποίοι είναι αντιμέτωποι με μια ρατσιστική πολιτική στους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις και τα δικαιώματά τους.

Παράλληλα το σύνθημα της Ν.Δ για καλύτερες δουλειές με καλύτερους μισθούς και εργασιακές συνθήκες αποδείχνονται φύκια για μεταξωτές κορδέλες εάν πάλι πάρουμε το παράδειγμα στην Ναυτιλία.

Ενδεικτικά σημειώνουμε ότι οι μισθοί στην ποντοπόρο ναυτιλία για τους έλληνες Ναυτεργάτες είναι καθηλωμένοι στα επίπεδα του 2010, έκτοτε δεν υπογράφτηκε καμιά ΣΣΕ, οι εφοπλιστές θέτουν ως όρο για την ανανέωση της ΣΣΕ την διαμόρφωση μισθών για τους έλληνες Ναυτεργάτες αντίστοιχους των αλλοδαπών Ναυτικών οι οποίοι είναι ανασφάλιστοι, χωρίς ασφαλιστικά, εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Αυτό το μοντέλο στηρίζει, προβάλει και διαφημίζει η Ν.Δ η οποία σημειωτέον στην φιλοεφοπλιστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ επί 4,5 χρόνια όχι μόνο δεν άσκησε την παραμικρή κριτική αλλά ήταν μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ στην ίδια πολιτική γραμμή της στήριξης και ενίσχυσης της πολιτικής της ανταγωνιστικότητας των εφοπλιστών, όλοι μαζί εκθειάζουν αυτό το μοντέλο της επιχειρηματικότητας αποδείχνοντας το μέγεθος της υποκρισίας για το πώς εννοούν τις καλύτερες δουλειές με καλύτερους μισθούς και εργασιακά δικαιώματα.

Το κεφάλαιο έχει αποδείξει διαχρονικά ότι οι όποιες επενδύσεις του γίνονται με την προϋπόθεση του κέρδους.

Η αύξηση του κέρδους επίσης προϋποθέτει φθηνή εργατική δύναμη, χαμηλή φορολογία, εξάλλου τα τερατώδη πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και ακολούθως του 2,2% του ΑΕΠ για τα επόμενα 40 χρόνια, τα πλεονάσματα αυτά σε συνδυασμό με το πακέτο των φοροαπαλλαγών για τις επιχειρήσεις που νυχθημερόν διαφημίζει προεκλογικά ο Μητσοτάκης έχουν αναπόφευκτα ως συνέπεια να φορτωθούν νέα βάρη για τους εργαζόμενους.

Ν.Δ - ΣΥΡΙΖΑ ανταγωνίζονταν ποιός θα εγγυηθεί και θα διασφαλίσει μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για αύξηση το 156% των αποσβέσεων για το μεγάλο κεφάλαιο, ενώ η Ν.Δ ανάλογα με την κατηγορία δαπανών προβλέπει το 130% έως 200% αποσβέσεις.

Δηλαδή για 100 ευρώ ονομαστικές δαπάνες του μεγάλου κεφαλαίου το φορολογητέο εισόδημα των επιχειρήσεων θα μειώνεται κατά 150 ευρώ.

Για τις μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο κάποιος θα κληθεί να πληρώσει το μάρμαρο... Ποιός άραγε;

Εάν δούμε το παράδειγμα της Ναυτιλίας υπάρχει η απάντηση στην κυβερνητική πολιτική Ν.Δ - ΣΥΡΙΖΑ, οι εφοπλιστές αποδίδουν στα δημόσια φορολογικά έσοδα φορολογία επί της χωρητικότητας των πλοίων (κοχ) 13 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο και με την επαίσχυντη συμφωνία Τσίπρα - ΕΕΕ περί εθελοντικής συνεισφοράς άλλα 40 εκατομμύρια ευρώ!!!

Οι Ναυτεργάτες συμβάλλουν με 57 εκατομμύρια ευρώ ετησίως παρά την δραματική μείωση των θέσεων εργασίας που έχει υποστεί ο κλάδος όλα τα τελευταία χρόνια και την καθήλωση των μισθών τους από το 2010!!!

Μύθος και απάτη το σύνθημα της Ν.Δ με βάση το παράδειγμα πρότυπο της ναυτιλίας ότι δήθεν η ανάπτυξη θα οδηγήσει σε περισσότερες δουλειές, σε καλύτερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες δουλειάς.

Η Ναυτιλία στην οποία ασκείται μια τέτοια πολιτική με πολυκομματική αστική συναίνεση αποδομεί την φαιδρή επιχειρηματολογία και προπαγάνδα της Ν.Δ.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Τις ακριβότερες τηλεπικοινωνίες στην Ε.Ε. και στα είδη διατροφής είχε η Ελλάδα το 2018, σύμφωνα με συγκεντρωτικά στοιχεία της Eurostat. Ειδικά στις αγορές ψωμιού, τυριού, γάλακτος, κρεάτων, ψαριών, φρούτων και δημητριακών το καλάθι της Ελληνίδας νοικοκυράς είναι πιο ακριβό από του αντίστοιχο στη Γερμανία, την Ολλανδία, την Ισπανία και τη Βρετανία.