του Σαράντου Φράγκου

Παραμένουν και σήμερα ανάγκη επικοινωνίας και αναζήτησης, καθώς καλλιεργούν το πνεύμα της κοινότητας και της κοινοκτημοσύνης. Παραμένουν όμως και ως πρακτική ανάγκη των κατοίκων, γιατί καλύπτουν κενά σε υποδομές και έργα στο χωριό (σχολεία, δρόμοι, πλατείες, γεφύρια, έργα ύδρευσης και άλλα). Εκεί που το επίσημο κράτος απουσιάζει και δεν ιδρώνει, είτε από ανέχεια είτε από πολιτικό γινάτι, όπως στην περίπτωση της Νικαριάς.

Παραμένουν υπόδειγμα συλλογικότητας και ανιδιοτέλειας, προσφορά από τους ντόπιους κατοίκους-εθελοντές, μελών του τοπικού συλλόγου που αναλαμβάνουν το στήσιμό του χάριν του κοινού σκοπού.

Παραμένουν υπόδειγμα διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης. Πριν από κάμποσα χρόνια, ένας μεγαλοεργοστασιάρχης της τσιμεντοβιομηχανίας επισκέφτηκε τη Νικαριά τον Αύγουστο. Πήγε στα μεγάλα πανηγύρια που τον εντυπωσίασαν. Εκείνο που τον εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ο απολογισμός. Όταν την επόμενη μέρα είδε στους τοίχους της πλατείας την ανακοίνωση του απολογισμού: Έσοδα τόσα. Έξοδα τόσα, Καθαρά κέρδη τόσα, και καλούσε τα μέλη του συλλόγου σε συνέλευση για να αποφασίσουν πως θα τα διαθέσουν. «Να είχα τέτοιους πρακτικούς διαχειριστές», είπε παραπονιάρικα.

Ο Αύγουστος ο πανηγυριώτης, έστω και λειψός από την κρίση, υπόσχεται τη δραπέτευση από το άστυ και την καταφυγή, έστω και για λίγο, στις ζωτικές οάσεις της φύσης και της παράδοσης.

Ο Αύγουστος ο πανσέληνος, με τις πολλές αιγαιοπελαγίτικες Παναγιές, εκείνες της άγιας μάνας που παρηγορούν, μεσολαβούν και θεώνται.

Ο Αύγουστος, ο καλός ο μήνας. «Αύγουστε, καλέ μου μήνα, ν'άσουν δυό φορές το χρόνο». Όπως τον τραγουδά η παλιά λαϊκή μούσα.

Παρ' ότι οι φόρμες και οι κύκλοι έχουν αλλάξει, αυτός εξακολουθεί να επιμένει. Σαν αναγεννημένος Διόνυσος, με τους σειληνούς και τους σατύρους του που υποβάλουν τη λατρεία του.

Ο Αύγουστος ο μιουζικάριος και ο βιολιτζής. Ο Αύγουστος του Καριώτικου χορού. Αυτός ο χορός, ο ακάθιστος και καθιστός. Που τον χορεύεις μέσα σου. Που μαγνητίζει τους νέους που συρρέουν στα πανηγύρια. Ένας χορός χθόνιος, διονυσιακός, ένας ρυθμός που ξορκίζει το χάρο και διεκδικεί τη ζήση. Εκείνα τα πολυπληθή χορικά στη μέση της πλατείας είναι διέξοδος και λευτεριά, ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις καλά τα πατήματα. Είναι σα να περνάς μέσα από τα σίδερα και τη νύχτα που σε ζώνουν και να βγαίνεις στο ξέφωτο.

Χορεύοντας κυκλωτικά, είναι σα να διαδηλώνεις. Συναντάς τον άλλον, τον άγνωστο που γίνεται γνωστός. Είναι μια κοινωνία ψυχών και σωμάτων. Αυτός ο μεγάλος θίασος σπάει τις «αλυσίδες», καταργεί το «κάτεργο» και τραγουδά τη ζωή. Εκεί στην αλάνα, στην πλατεία, κάτω από τον οίστρο του βιολιού.

Όταν κάθεσαι και παρακολουθείς τους πολυάριθμους χορευτές, τους εξουθενωμένους από τα βήματα και τον «πράμνειον οίνον», νιώθεις παράλυτος, μια καταχθόνια εγκαρδιότητα, καθώς ο ρυθμός και οι κραυγές τους σε διαπερνούν. Νιώθεις δυνατός, το αίμα να τρέχει στις φλέβες σου, το σώμα σου δοσμένο για ζωή.

Τα κρουσταλλένια κορίτσια, αυτές οι μούσες ανάμεσα στους διονυσιακούς ακολούθους, κάνουν τον κυκλωτικό χορό πιο νοσταλγικό και παθητικό, πιο καρδιοκλέφτη. Ένας χορός που καταργεί όλες τις προσφυγές και την εγκράτεια. Που καταργεί το εφικτό και σε βγάζει στην ουτοπία, σ' εκείνο το πεδίο που ολοκληρώνεται η ύπαρξη.

Κι όλο αυτό σε λίγα μέτρα χώρο, εκεί που η μουσική μετουσιώνεται.

πηγη: kommon.gr

Την ίδια στιγμή που πρωτοσέλιδα εφημερίδων αναγγέλλουν απελευθερώσεις στην αγορά εργασίας ο Γιάννης Στουρνάρας δίνει «ψήφο εμπιστοσύνης» στην πολιτική της Ν.Δ. Η άρση θα μπορούσε να έχει γίνει από τον Μάιο σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του επικεφαλής της ΤτΕ.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Τελικά το «δωράκι» της Τράπεζας της Ελλάδας, που είχε προαναγγελθεί από τον επικεφαλής της Γιάννη Στουρνάρα για την άρση των κεφαλαιακών περιορισμών, ανακοινώθηκε σήμερα στην Βουλή, από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Συμβαίνει μόλις λίγες ημέρες μετά τις τροπολογίες Βρούτση για την απελευθέρωση των απολύσεων κι ενώ, με διαρροές προς τον Τύπο η κυβέρνηση προαναγγέλλει την κατάργηση της Κυριακής αργίας και σημαντικές διευκολύνσεις στους επενδυτές που περιλαμβάνουν «απελευθερώσεις» στην αγορά εργασίας.

Το… timing

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοινώνοντας την άρση των κεφαλαιακών περιορισμών με τροπολογία του υπουργείου Οικονομικών υποστήριξε πως «αποκαθιστούμε πλήρως την ομαλότητα στην κίνηση κεφαλαίων. Τα capital controls αποτελούν από σήμερα παρελθόν». Υποστήριξε ότι η επιβολή τους οφείλονταν στο ότι «από τον Ιανουάριο του 2015 οι κυβερνήσεις του κ.Τσίπρα προκάλεσαν κρίση εμπιστοσύνης και εκροή δεκάδων εκατομμυρίων καταθέσεων με αποτέλεσμα το κλείσιμο των τραπεζών στις 28 Ιουνίου του 2015». Σημείωσε μάλιστα πως «η προοπτική της πολιτικής αλλαγής και το αποτέλεσμα των εκλογών αποκατέστησαν την εμπιστοσύνη» στην οικονομία.

Παρόλα αυτά από τις 14 Νοεμβρίου του 2018 σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Reuters ο επικεφαλής της ΤτΕ είχε ουσιαστικά δηλώσει ότι είναι εφικτή η άρση των capital controls είτε το Μάιο είτε τον Ιούνιο.  Όπως είχε επισημάνει  «αν όλα πάνε καλά, τότε προσβλέπουμε ότι θα μπορέσουμε να άρουμε τους κεφαλαιακούς ελέγχους έως τα μέσα του επόμενου έτους». Μάλιστα συνέδεσε την εξέλιξη αυτή με το θέμα των κόκκινων δανείων υποστηρίζοντας πως «δεν είμαστε αρκετά τυχεροί, καθώς δεν διαθέταμε εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων, όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία. Προσπαθούμε τώρα και εξελίσσουμε σχέδιο στην Τράπεζα της Ελλάδος προς αυτή την κατεύθυνση».

Τυχαίο;

Με βάση αυτό είναι σαφές ότι η κατάργηση των των τελευταίων ρυθμίσεων κεφαλαιακών περιορισμών που αφορούν τα εμβάσματα και τις εξαγωγές κεφαλαίων στο εξωτερικό, που ελάχιστα αφορούν τα λαϊκά στρώματα, δεν αποτελούν μέτρο ουσίας. Αντίθετα πρόκειται για ένα επικοινωνιακό «τρικ» προκειμένου να δοθεί η αίσθηση θετικών προσδοκιών στην οικονομία. Προσδοκίες που έχουν να κάνουν με την προσέλκυση επενδύσεων και φυσικά συνδέονται με σειρά μέτρων περιορισμού εργασιακών δικαιωμάτων, συνδικαλιστικής δράσης και της μείωσης εργατικού κόστους.

Σαφέστατη ένδειξη των παραπάνω είναι πώς τις τελευταίες εβδομάδες σε συγκεκριμένα πρωτοσέλιδα εφημερίδων έχουν «διαρρεύσει» τα εξής: Ηλεκτρονικό φακέλωμα συνδικαλιστικών οργανώσεων (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ),  μέτρα περαιτέρω απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας (ΒΗΜΑ – ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ), κατάργηση της κυριακάτικης αργίας (ΝΕΑ) μείωση εργοδοτικών εισφορών χωρίς καμία σύνδεση με την απασχόληση (Ελεύθερος Τύπος).

Αυτά ενώ εντός του Σεπτεμβρίου αναμένεται νομοσχέδιο – σκούπα του υπουργείου Εργασίας για όλα αυτά τα ζητήματα, ενώ η πολιτική ηγεσία του υπουργείου με προεξάρχοντα τον Γιάννη Βρούτση, έχει έμπρακτα αποδείξει ότι δεν έχει δισταγμούς στην εφαρμογή «φιλοεπενδυτικών» πολιτικών σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων.

πηγη: imerodromos.gr

Άνθρωποι σε κάθε γωνιά του πλανήτη παρακολουθούν σοκαρισμένοι την καταστροφή στος δάσος του Αμαζονίου από τις τεράστιες πυρκαγιές. Όμως υπάρχουν και εκείνοι οι λίγοι χιλιάδες που ζουν μέσα στο δάσος. Εξαρτάται η επιβίωση τους από το δάσος. Μέσα στην «κόλαση», βλέποντας τη ζωή τους να διαλύεται δεν …υποχωρούν. Δηλώνουν πως είναι εκεί για να το υπερασπιστούν. Για να προστατεύσουν τον Αμαζόνιο που είναι το σπίτι τους…

Ο Raimundo Mura, αρχηγός της φυλής Mura που κατοικεί στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου, μίλησε στο BBC για τον εφιάλτη που ζει. «Θα δώσω την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για το δάσος», λέει βουρκωμένος ο αρχηγός φυλής των αυτοχθόνων του Αμαζονίου.

«Όλα αυτά τα χρόνια αντισταθήκαμε εδώ. Όταν δεν υπήρχε δρόμος, όταν έφτασε το ηλεκτρικό ρεύμα, όταν άρχισε η εισβολή στη γη. Κάθε μέρα που περνούσε ερχόταν η αποψίλωση και η υλοτόμηση», λέει άλλο μέλος της φυλής.

«Μας συγκλονίζει πως το δάσος πεθαίνει συνεχώς. Αισθανόμαστε πως το κλίμα αλλάζει. Ο πλανήτης έχει ανάγκη το δάσος. Το χρειαζόμαστε εμείς και το χρειάζονται τα παιδιά μας», συμπληρώνει.

Δηλώσεις για το θέμα έκανε κι ο ινδιάνος αρχηγός Ραόνι Μετουκτίρε που κατηγόρησε τον πρόεδρο της Βραζιλίας Ζαΐχ Μπολσονάρου ότι θέλει να καταστρέψει το τροπικό δάσος του Αμαζονίου και ζήτησε τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας για την απομάκρυνσή του από την εξουσία το συντομότερο δυνατό.

πηγη: imerodromos.gr