Την ώρα που οι πυρκαγιές στον Αμαζόνιο συνεχίζονται, αποτεφρώνοντας χιλιάδες στρέμματα παρθένου τροπικού δάσους, η αντιδραστική κυβέρνηση της Βραζιλίας του Ζαΐρ Μπολσονάρο διαπληκτίζεται με το G7 (την ομάδα των 7 πιο αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών στον κόσμο – ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία και η ΕΕ) για την έτσι κι αλλιώς υποκριτική προσφορά 20 εκατομμυρίων δολαρίων για την προστασία και αποκατάσταση του Αμαζονίου. Μάλιστα, ο Μπολσονάρο προβάλλει και διάφορες προσβολές που αντάλλαξαν με τον Γάλλο Πρόεδρο Εμ. Μακρόν, που τον κάλεσε να ανακαλέσει ως προϋπόθεση για να δεχτεί τη βοήθεια. Επί της ουσίας, πρόκειται για μια ενδοαστική διαμάχη, που όχι μόνο δεν έχει σχέση με την προστασία του σημαντικού οικοσυστήματος του Αμαζονίου και του περιβάλλοντος – αυτό άλλωστε δεν θα μπορούσε να προκύψει από τους εκπροσώπους των καπιταλιστών – αλλά επιβεβαιώνει ότι αυτό που παίζεται και σε αυτή την περιοχή του πλανήτη είναι μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν έρθει στο προσκήνιο.

Η διαμάχη εκφράστηκε και με μηνύματα ειρωνικού χαρακτήρα, όπως αυτό που εξέφρασε ο Ονίξ Λορενζόνι, γενικός γραμματέας της βραζιλιάνικης προεδρίας, που είπε: «Ευχαριστούμε, αλλά τα μέσα αυτά ίσως να είναι πιο προσήκον να διατεθούν για την αναδάσωση της Ευρώπης», ή ότι «ο Μακρόν, που δεν μπόρεσε καν να αποτρέψει μια προβλέψιμη πυρκαγιά σε μια εκκλησία που αποτελεί μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της ανθρωπότητας (σ.σ. Παναγία των Παρισίων), θέλει να μας κάνει μαθήματα για τη χώρα μας;».
Στο επίκεντρο του διεθνούς ανταγωνισμού και η Αμαζονία

Πίσω από τις κόντρες για το θεαθήναι, αυτό που κρύβεται είναι ότι ο Αμαζόνιος δεν καταστρέφεται γιατί είναι ανίκανες κάποιες κυβερνήσεις, αλλά γιατί συνειδητά δίνεται βορά στα επιχειρηματικά συμφέροντα, κάτι που κλιμακώνει ο Μπολσονάρο σήμερα, αλλά προχώρησαν και οι προηγούμενες σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις των Λούλα και Ρουσέφ, προωθώντας τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Η εκμετάλλευση του δάσους (βλέπε μαζική υλοτομία), του υπεδάφους για εξορύξεις πολύτιμων ορυκτών, της γης γενικότερα μπαίνει στην υπηρεσία των καπιταλιστών, που μπροστά στο κέρδος ρυπαίνουν και καταστρέφουν το περιβάλλον, εξοντώνουν και αυτόχθονες πληθυσμούς.

Στη Βραζιλία, όπως και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική, υπάρχει απίστευτος πλούτος που χρόνια τώρα έχει μπει στο στόχαστρο ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και μονοπωλιακών ομίλων, ενεργειακών κολοσσών, μεγάλων βιομηχανικών συγκροτημάτων. Αμερικανικά και ευρωπαϊκά μονοπώλια συγκρούονται με κινεζικά, ρωσικά και άλλα. Η ΕΕ εμφανίζεται υποκριτικά ως υπερασπιστής του περιβάλλοντος, όταν βρίθουν τα περιβαλλοντικά εγκλήματα στο έδαφός της, όπου αντιπυρικά, αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά μέτρα για την προστασία του λαού χαρακτηρίζονται «κόστος» και δεν πριμοδοτούνται. Το δήθεν ενδιαφέρον για την Αμαζονία σχετίζεται άμεσα με τις επιδιώξεις να κερδίσουν τα ευρωενωσιακά μονοπώλια και τα επιμέρους από κάθε χώρα (Γαλλία, Γερμανία κ.λπ.) σε σχέση με ανταγωνιστές, από τη συμφωνία ΕΕ – Mercosur (της διακρατικής καπιταλιστικής ένωσης της Νότιας Αμερικής, όπου κυριαρχούν Βραζιλία και Αργεντινή).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της περιοχής του Αμαζονίου είναι η τρομερή τα τελευταία χρόνια αύξηση της παραγωγής καλαμποκιού και σόγιας, που πάει κυρίως για εξαγωγή (δεν αφορά δηλαδή τη διατροφή του ντόπιου πληθυσμού) και ελέγχεται από δύο αμερικανικών συμφερόντων κολοσσούς, τους «Archer Daniels Midland» και «Bunge». Η πρώτη χώρα εισαγωγέας βραζιλιάνικης σόγιας είναι η Κίνα και στη δεύτερη θέση είναι η ΕΕ. Ιδια περίπου εικόνα υπάρχει και για κτηνοτροφικά προϊόντα, για να μη μιλήσουμε για ορυκτά και τα μεγάλα μονοπώλια που κρύβονται από πίσω, στη Βραζιλία και αλλού. Και φυσικά, όσοι πάνε κόντρα στα συμφέροντά τους, αντιμετωπίζουν τα οργανωμένα τάγματα θανάτου από τους σύγχρονους γαιοκτήμονες και τα καρτέλ, όπως δείχνουν οι πολλές δολοφονίες ηγετών ιθαγενών, ειδικότερα τα τελευταία χρόνια.

Αυτό που τελικά δείχνει και το έγκλημα που γίνεται στον Αμαζόνιο, είναι ότι στο στόχαστρο των λαών πρέπει να μπει η ίδια η καπιταλιστική εξουσία μέχρι την ανατροπή της, για να θέσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα με τη σχεδιασμένη σοσιαλιστική οικονομία και εξουσία τις βάσεις για την ικανοποίηση των αναγκών τους και σε αρμονία και ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον.

Από iraklis3

Πηγή: Ριζοσπάστης - atexnos.gr

Με τις υπ’ αριθμόν 1307-1316/2019 (όμοιες και οι 1309-1316/2019) αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας μπήκε «ταφόπλακα» στη διεκδίκηση των Δώρων-Επιδομάτων (Χριστουγέννων, Πάσχα και Αδείας) από χιλιάδες εν ενεργεία μονίμους δημοσίους υπαλλήλους (αλλά και των με σύμβαση αορίστου και ορισμένου χρόνου), για τα έτη από το 2013 και εντεύθεν,καθώς και στην επαναθέσπισή τους από 1-1-2019 και εφεξής.

Η πλειοψηφία του Ανωτάτου Ακυρωτικού, υπό την προεδρία της Αικ. Σακελλαροπούλου, επανέλαβε, σχεδόν ολόκληρο, το σκεπτικό περί δημοσιονομικού κόστους, όπως είχε διατυπωθεί στην υπ’ αριθ. 668/2012 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με Πρόεδρο τότε τον Παναγιώτη Πικραμένο, σημερινό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που είχε κρίνει κατά πλειοψηφία όλες τις περικοπές των συντάξεων καθώς και τη δραστική μείωση των Δώρων-Επιδομάτων (1.000 ευρώ κατ’ έτος για δημόσιους υπαλλήλους και 800 ευρώ κατ’ έτος για τους συνταξιούχους) του 1ου μνημονίου ως νόμιμες, συνταγματικές και συμβατές με τις Διεθνείς Συμβάσεις που δεσμεύουν τη χώρα.

Όπως έχει σχολιάσει το ΜΕΤΑ, πέραν των ευθυνών που έχουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των παρατάξεων της ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΝΑΝ της ΑΔΕΔΥ που καλούσαν τους εργαζόμενους να κάνουν αγωγές, με αποτέλεσμα να θησαυρίσουν τα δικηγορικά γραφεία, «εμείς, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, πρέπει να κάνουμε την δική μας δουλειά: να διαλέξουμε το δρόμο του αγώνα για να διεκδικήσουμε! ΜΟΝΟ τότε και ΜΟΝΟ έτσι θα κερδίσουμε!»

ΕΔΩ οι επίμαχες πρόσφατες απορριπτικές αποφάσεις της Ολομέλειας του ΣτΕ.

πηγη: iskra.gr

Για τα κακουργήματα της απιστίας, ηθικής αυτουργίας σε αυτή και συνέργεια, καθώς και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, διώκονται από την εισαγγελέα κατά της Διαφθοράς, Ελένη Τουλουπάκη, 40 πρώην (και κάποιων νυν) στελέχη της Τράπεζας Πειραιώς μεταξύ των οποίων και ο πρώην ισχυρός άνδρας Μιχ. Σάλλας.

Η δίωξη πάντως ήδη προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις από την υπεράσπιση των κατηγορουμένων καθώς απ΄ τη στιγμή που κλήθηκαν ως ύποπτοι , κατήγγειλαν ότι είχε αφαιρεθεί με την ισχύ του νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας από τους εισαγγελείς κατά της Διαφθοράς η αρμοδιότητα να ελέγχουν τράπεζες (καθότι οι τράπεζες δεν ανήκουν στον στενό δημόσιο τομέα). Εισαγγελικές πηγές σχολίαζαν σχετικά πως αυτές οι αρμοδιότητες που τους είχαν αφαιρεθεί επανήλθαν πλήρως στις 8/8 και δημοσιεύθηκαν ήδη στο ΦΕΚ.

Δίωξη

Υπό κατηγορία βρίσκονται τραπεζικά στελέχη της περιόδου 2015-2016. Η υπόθεση αφορά τη χορήγηση δανείων χωρίς- κατά την κατηγορία- τις απαραίτητες εξασφαλίσεις για τα συμφέροντα της τράπεζας αλλά και τη διαρροή κεφαλαίων στο εξωτερικό την περίοδο κατά την οποία ίσχυαν μέτρα capital control στη χώρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, συνολικά τα ποσά τα οποία χορηγήθηκαν σε δάνεια χωρίς επαρκείς εξασφαλίσεις φέρονται να αγγίζουν τα 400.000.000 ευρώ ενώ στο εξωτερικό εκτιμάται ότι «φυγαδεύτηκαν» περίπου 127.000.000 ευρώ.

Η έρευνα ξεκίνησε μετά από πόρισμα της Τράπεζας της Ελλάδος ενώ στο αρχείο τέθηκε η δικογραφία για δυο εκ των προσώπων που είχαν κληθεί αρχικά ως ύποπτοι.

Δεν είχαν αρμοδιότητα

Οι συνήγοροι κατηγορουμένων καταγγέλλουν πάντως ως «ακραία δικονομική παραβίαση , την ασκηθείσα ποινική δίωξη εφόσον δεν έλαβε χώρα προκαταρκτική εξέταση, είχαν δε αφαιρεθεί τα δικαιώματα χειρισμού της υποθέσεως δικονομικά από 1ης Ιουλίου. Έκτοτε παρανόμως κράτησαν τη δικογραφία οι αναρμόδιοι εισαγγελείς διαφθοράς, και άσκησαν δίωξη προπετώς χωρίς να λάβουν γνώση παντάπασι οι διωκόμενοι».

Σφοδρή αντίδραση

Συγκεκριμένα, οι συνήγοροι των κατηγορουμένων μιλούν για απολύτως παράνομη δίωξη: «Πληροφορηθήκαμε κατάπληκτοι από τα ΜΜΕ ότι η Εισαγγελία Διαφθοράς άσκησε ποινική δίωξη κατά των εντολέων μας. Η δίωξη αυτή είναι απολύτως παράνομη. Η προκαταρκτική εξέταση που προηγήθηκε, χωρίς να ολοκληρωθεί νομότυπα, παραβίασε όλα τα θεμελιώδη δικαιώματα των εμπλεκομένων διότι:

1) Λόγω της αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου ως προς την αρμοδιότητα της Εισαγγελίας Διαφθοράς υπήρξε παλινωδία μεταξύ των διαφόρων εισαγγελικών αρχών ως προς το ποια είναι αρμόδια για την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης. Ενώ δε οι εμπλεκόμενοι, με έγγραφο αίτημά τους είχαν επισημάνει την έλλειψη αρμοδιότητας της Εισαγγελίας Διαφθοράς για την υπόθεση, εξηγώντας το αυτονόητο, ότι δηλαδή μόνο για το λόγο αυτό δεν παρείχαν και επί της ουσίας εξηγήσεις, αναμέναμε τον τελικό καθορισμό της αρμόδιας εισαγγελικής αρχής και τη νομότυπη εκ μέρους της κλήση για παροχή εξηγήσεων, εν τούτοις ασκήθηκε η δίωξη, χωρίς να δοθεί στους περισσότερους από τους εντολείς μας η δυνατότητα παροχής γραπτών εξηγήσεων όπως ρητά επιτάσσουν ως απαραίτητη προϋπόθεση του κύρους της προκαταρκτικής εξέτασης οι σχετικές διατάξεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

2) Στους εντολείς μας και τους λοιπούς εμπλεκομένους δεν γνωστοποιήθηκαν καθόλου ποιες είναι οι πράξεις για τις οποίες κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις κατ’ ωμή παράβαση της ρητής διάταξης του άρθρου 244 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

3) Δεν τηρήθηκαν οι κανόνες προδικασίας που προβλέπονται στα άρθρα 95, 96 και 244 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, δηλαδή δεν τους γνωστοποιήθηκαν με τον προβλεπόμενο τρόπο τα δικαιώματά τους.

Εξ αιτίας των προηγούμενων παραβάσεων εκ μέρους της Εισαγγελίας Διαφθοράς και παρά την απολύτως δικαιολογημένη πεποίθησή μας ότι μετά την άρση της παλινωδίας περί αρμοδιότητας ή μη της ως άνω Εισαγγελίας οι εντολείς μας θα καλούντο νομοτύπως για παροχή εξηγήσεων, με τις εγγυήσεις που παρέχει ο νέος Κώδικας Ποινικής Δικονομίας, αιφνιδιάστηκαν ωστόσο με την παράνομη και καταχρηστική άσκηση ποινικής δίωξης διότι δεν μπόρεσαν να ακουστούν για την υπόθεσή τους, όπως επιβάλλεται από τις σχετικές διατάξεις τόσο του Κοινοτικού όσο και του εσωτερικού Δικαίου. Κατά συνέπεια η προκαταρκτική εξέταση, όπως και η ποινική δίωξη που ακολούθησε, είναι απολύτως άκυρη. Η ακυρότητα αυτή θα ζητήσουμε άμεσα να κηρυχθεί αρμοδίως. Είναι αυτονόητο ότι θα ζητήσουμε επίσης άμεσα από τον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την πειθαρχική διερεύνηση της υποθέσεως, στο βαθμό που τέτοιες συμπεριφορές εκ μέρους εισαγγελικών λειτουργών υπονομεύουν σοβαρά τη λειτουργία του κράτους δικαίου.

Με δεδομένο το βαθύτατο σεβασμό που τρέφουμε για τη Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της, οφείλουμε παρόλα αυτά να επισημάνουμε ότι η συρροή τόσων παραβάσεων, που δεν μπορεί να οφείλονται σε άγνοια ή αμέλεια, σε συνδυασμό με την άμεση δημοσιοποίηση της ποινικής δίωξης προκαλεί έντονο προβληματισμό για τα πραγματικά κίνητρά της».

Αθήνα, 28.8.2019

Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι

Αριστοτέλης Χαραλαμπάκης

Παναγιώτης Μιχαλόλιας,

Ηλίας Αναγνωστόπουλος,

Οββαδίας Ναμίας,

Ιωάννης Μπενετάτος

Αναφορά στον Άρειο Πάγο

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι δηλώσεις των δικηγόρων ομίλου εταιρειών που συνεργάσθηκε με την Τράπεζα Πειραιώς,.

Οι Αθανάσιος Βαρλάμης και Ηλίας Τσινταβής δήλωσαν ότι «εμμένουν στις ήδη υποβληθείσες ενστάσεις περί της μη τήρησης της νόμιμης διαδικασίας εκ μέρους της Εισαγγελίας Διαφθοράς ως προς την προκαταρκτική εξέταση η οποία, πράγματι, ουδέποτε διενεργήθηκε στα πλαίσια των διατάξεων και του παλαιού κώδικα ποινικής δικονομίας αλλά και του νέου κώδικα ποινικής δικονομίας που ισχύει από 1/7/2019. Συνεπώς, το ζήτημα της παραβιασθείσης νόμιμης διαδικασίας μετακυλίεται στους αρμοδίους κατά νόμο δικαστές που θα παραλάβουν μια άκυρη ποινική δίωξη. Άλλωστε, από τους ανωτέρω, ο συνήγορος Αθανάσιος Βαρλάμης έχει υποβάλλει σχετική καταγγελτική αναφορά από τέλη Ιουλιου 2019 ενώπιον του αρμοδίου Αντιεισαγγελέα Αρείου Πάγου και Προϊσταμένου της Εισαγγελίας Διαφθοράς καθώς της πρώην Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. Μέχρι σήμερα ουδεμία απάντηση υπήρξε σχετικά με την αναφορά αυτή η οποία εκκρεμεί και είναι αναγκαίο να επιληφθεί αυτής ο νεοεκλεγείς Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Το κείμενο της συγκεκριμένης αναφοράς αυτούσιο είχε υποβληθεί και στους αρμοδίους εισαγγελείς διαφθοράς την 30/7/2019 προς γνώση τους και προς αποκατάσταση της νομιμότητος περί την δικονομική διαδικασία και αντ’αυτού οδηγηθήκαμε σήμερα στα τέλη του μηνός Αυγούστου σε μια άτακτη και μη νόμιμη στα πλαίσια της δικονομικής τάξεως δίωξη».

Η απάντηση της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς

Mε αφορμή τις δηλώσεις των δικηγόρων από την Εισαγγελία Διαφθοράς διευκρινίζεται ότι: «Η ποινική δίωξη στην εν λόγω υπόθεση ασκήθηκε από την Εισαγγελία Διαφθοράς , η οποία σύμφωνα με τη ρύθμιση είναι η αποκλειστικώς αρμόδια για το χειρισμό της . Η κλήση σε εξηγήσεις των καθ΄ ών η προκαταρκτική εξέταση έλαβε χώρα σε χρόνο που η Εισαγγελία Διαφθοράς επίσης είχε αποκλειστική αρμοδιότητα και χορηγήθηκε η αιτηθείσα προθεσμία . Ως εκ τούτου δεν τίθεται κανένα ζήτημα καταχρηστικότητας της δίωξης».

πηγη:  ergasianet.gr

Του Γ.Γ

Σήμερα τα ξημερώματα ο λεγόμενος "Εθνικός Στρατός" καταλαμβάνει το ύψωμα Κάμενικ στο Γράμμο, εξέλιξη που σηματοδοτεί την λήξη του Εμφυλίου πολέμου και την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Θα αναφερθούμε αναλυτικά σ' αυτό, σε επόμενες αναρτήσεις μας.

Εδώ θα κάνουμε μια αναφορά ποιοι εκτός των άλλων στελέχωναν τις κυβερνητικές δυνάμεις, Ποιοι ήταν οι ένοπλοι που εκπροσωπούσαν την "ενιαία εθνικοφροσύνη". Μια εθνικοφροσύνη η οποία μεταξύ άλλων χρησιμοποίησε τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου,
Αυτές οι παρακρατικές συμμορίες έχοντας την αμέριστη υποστήριξη από το αστικό κράτος, μετά την απελευθέρωση από την Γερμανική κατοχή, μετατράπηκαν σε παραστρατιωτικές οργανώσεις, με επικουρική δράση προς τον Εθνικό Στρατό, προσφέροντας από νόμιμο πια μετερίζι υπηρεσίες στον «αντισυμμοριακό» αγώνα.

Σ' αυτή την ανάρτηση θα αναφερθούμε αναλυτικά για την παρακρατική εγκληματική συμμορία του Γρηγόρη Σούρλα  η οποία έδρασε στη Δυτική Θεσσαλία.

Ο χώρος δράσης δεν ήταν τυχαίος. Η Θεσσαλία αποτελούσε στην Κατοχή ένα από τα προπύργια του ΕΑΜ. Ο εύφορος κάμπος της ήταν καίριας σημασίας για τον επισιτισμό του αντάρτικου στρατού ΕΛΑΣ. Εκεί δόθηκε εξάλλου και η μάχη της σοδειάς.
Γι' αυτό στην περιοχή εμφανίστηκαν δωσίλογες οργανώσεις, όπως τα ΕΑΣΑΔ και στη συνέχεια παρακρατικές συμμορίες, οι οποίες έλεγχαν εκτός από την παραγωγή και τις διαδρομές από και προς τον θεσσαλικό κάμπο. Γι' αυτό τον λόγο έστησαν το αρχηγείο τους σε συγκοινωνιακούς κόμβους, όπως ο σιδηροδρομικός σταθμός του Δεμερλί (σημ. Σταυρός Φαρσάλων).

Ο Γρηγόρης Σούρλας, Σαρακατσάνος, παραδοσιακός ληστής προπολεμικά, αφού έκανε ένα σύντομο πέρασμα ως αυτοτελής καπετάνιος της ομάδας του ταγματάρχη Κωστόπουλου κατά τη διάρκεια της Κατοχής, φέρεται να πρωταγωνιστεί στη συγκρότηση ένοπλης οργάνωσης του ΕΔΕΣ στην περιοχή των Φαρσάλων.

Η οργάνωσή του διαλύθηκε από τον ΕΛΑΣ, όπως και οι άλλες οργανώσεις του ΕΔΕΣ εκτός Ηπείρου, τον Οκτώβριο 1943, με την έναρξη των συγκρούσεων ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ στην Ηπειρο.

Προς το τέλος της Κατοχής ο Σούρλας, όπως και άλλοι ΕΔΕΣίτες, φέρεται να προσχωρεί στον ΕΑΣΑΔ (Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσης), οργάνωση χρηματοδοτούμενη και εξοπλισμένη από τους Γερμανούς .
.Συνέχισε ωστόσο να διατηρεί σχέσεις με τον ΕΔΕΣ και τον αρχηγό του Ναπολέοντα Ζέρβα, όπως διαφαίνεται από την καταγραφή στο ημερολόγιο του Ζέρβα, με τον οποίο ανταλλάσσει επιστολή με ημερομηνία 29 Απριλίου 1944

Λίγο πριν από τη γερμανική υποχώρηση, τα ΕΑΣΑΔ, αφού για μήνες τρομοκρατούσαν την περιοχή, συγκεντρώθηκαν υπό τον Σούρλα στο χωριό Δεμερλί στη μέση του θεσσαλικού κάμπου για να προσφέρουν την τελευταία τους υπηρεσία στους Γερμανούς πάτρονές τους.
Η τοποθέτησή τους πάνω στη σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε την Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη και τη δυτική Θεσσαλία στόχευε να προστατέψει τη γερμανική υποχώρηση από τις επιθέσεις του ΕΛΑΣ στη σιδηροδρομική γραμμή και στην περιοχή της Γούρας (Ορθρυς).
Αυτές τις ομάδες διέλυσε ο ΕΛΑΣ, με ταυτόχρονη επίθεσή του στον σιδηροδρομικό σταθμό του Δεμερλί και στη φρουρά των Φαρσάλων.

Για τη δράση του στις γραμμές των συνεργαζομένων με τους Γερμανούς ΕΑΣΑΔ ο Σούρλας παραπέμφθηκε επανειλημμένα στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων Λάρισας, όπως καταδεικνύουν τα υπ. αριθμ. 221,222,223/25 Οκτωβρίου 1946 πρακτικά του δικαστηρίου.

Μετά την Απελευθέρωση ο Σούρλας ακολούθησε τη συνήθη πορεία όσων ηγήθηκαν παρακρατικών συμμοριών. Η συμμορία του αποτελούμενη από 14 άτομα έκανε την εμφάνισή της στην περιοχή Αλμυρού και Φαρσάλων στις αρχές Φεβρουάριου 1945, πριν ακόμη από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας.

Δύο ημέρες ύστερα από την εγκατάσταση των κυβερνητικών αρχών στα Φάρσαλα, ο Σούρλας με την ομάδα του εισήλθαν πανηγυρικά στα Φάρσαλα και άρχισαν να «διαφεντεύουν» την περιοχή.
Ενα από τα γνωστότερα «κατορθώματα» του είναι η απαγωγή, στις 24 Απριλίου 1945, του εισαγγελέα Πρωτοδικών Λάρισας Χρ. Πατακιά.
Πολυάριθμα ήταν τα περιστατικά τρομοκρατίας που καταγράφηκαν σε στρατιωτικά έγγραφα, αναφορές, υπομνήματα, βρετανικές εκθέσεις, προφορικές και γραπτές μαρτυρίες.

Η κατάσταση στη Θεσσαλία ώθησε τον πολιτικό συντάκτη του «Ριζοσπάστη» Κώστα Βιδάλη να μεταβεί στον θεσσαλικό κάμπο για να κάνει επιτόπια έρευνα για τις συνθήκες που επικρατούσαν εκεί.
Στις 14 Αυγούστου ο Βιδάλης συνελήφθη στο χωριό Μέλια λίγα χιλιόμετρα από τη Λάρισα από τη συμμορία του Σούρλα. Υστερα από βασανιστήρια με υπόδειξη του Μίλερ που παρακολουθούσε το περιστατικό και με τη συνενοχή των κρατικών αρχών ο Βιδάλης δολοφονήθηκε.
Η είδηση συγκλόνισε την Ελλάδα και τη δημοκρατική διεθνή κοινή γνώμη. Το περιστατικό καταγγέλθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Τις παραμονές του δημοψηφίσματος για την επιστροφή ή όχι του βασιλιά Γεωργίου Β' μια βρετανική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία από βουλευτές όλων των κομμάτων, αφού συγκέντρωσε πλήθος αποδεικτικών στοιχείων, κατέληξε στα ακόλουθα συμπεράσματα:

Με το ΚΘ’ ψήφισμα της 14ης Σεπτεμβρίου 1947 «περί αμνηστίας παραδιδομένων στασιαστών», ο τυπικά επiκηρυγμένος Σούρλας παρουσιάστηκε «αυθόρμητα» στις αρχές και αμνηστεύθηκε για τα αδικήματα που «σχετίζονται, οπωσδήποτε, με τη συμμοριακή ή αντισυμμοριακή δράση».

Η συμμορία του, όπως και άλλες παρακρατικές συμμορίες, παρόλο που τυπικά διαλύθηκε, κατ’ ουσίαν μετασχηματίσθηκε σε παραστρατιωτική οργάνωση, με επικουρική δράση προς τον Εθνικό Στρατό. 

Πληροφορίες συγκεντρώσαμε από εδώ

πηγη: tsak-giorgis.blogspot.com