Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Άντε πάλι, ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή.

Ας πάμε να βάλουμε λίγο τα πράγματα στη θέση τους, ή μάλλον ας τα βγάλουμε από εκεί που είναι τοποθετημένα γιατί σαν πολύ να αναπόδιασε ο κόσμος, σαν πολύ “κανονικός“ έγινε και μας δείχνουν το μαύρο για άσπρο, το δεξί για αριστερό, το κάτω για πάνω και το κακάσχημο για πεντάμορφο.

Μεγαλώσαμε βλέπεις και δεν έχουμε άλλα άντερα να βγάλουμε. Είναι που μειώνονται οι αντοχές και οι ανοχές στις ανοησίες, είναι που σκλήρυνε και το πετσί γύρω από το στόμα και δεν μπορείς πια εύκολα να χαμογελάσεις για να μην αναγκαστείς να σιχτιρίσεις.

Πώς, αλήθεια, να χωνέψουμε την ευχή, δεν έχει σημασία αν είναι πρόσφατη ή όχι, να έχει επιτυχία μια πολεμική επιχείρηση από τα χείλη κάποιου που εκπροσωπεί υποτίθεται το θεό της αγάπης; Και τι σόι θεός είναι αυτός που δέχεται να έχει τέτοιους εκπροσώπους;

Πώς να καταπιούμε την αναγκαιότητα να υπάρχουν μια χούφτα άνθρωποι που κατέχουν το μισό πλούτο της γης; Τι να τον κάνουν τόσο πλούτο; Τι μάνα είναι αυτή που ξόδεψε 5 εκατομμύρια ευρώ για να κατασκευάσει ενυδρείο με καρχαρίες για την κόρη της; Χάθηκαν οι κούκλες; Τα παραμύθια; Οι κατασκευές; Τα παζλ; Πόσο κόπιασε για να τα βγάλει;

Πόσο ηλίθιοι πρέπει να νιώσουμε που αφήνουμε τον κάθε πλούσιο “δουλευταρά” υπουργό να βρίζει τους φτωχούς, τους άνεργους και όσους δεν έχουν στον ήλιο μοίρα με ύφος χιλίων καρδιναλίων, αποκαλώντας τους τεμπέληδες και χαραμοφάηδες; Και ποιος το κάνει αυτό; Ο αρχιτεμπέλης και αρχιχαραμοφάης!

Πόσο ακόμα να ανεχτούμε τον κάθε “Τάκη” ή “Τάκαρο” που θέλει να μας πείσει ότι ο Νίκος Γόδας εκτελέστηκε όχι επειδή ήταν κομμουνιστής αλλά επειδή ήταν παίχτης του Ολυμπιακού, μόνο και μόνο γιατί ο Γόδας πολέμησε αυτά που ο “Τάκαρος” ασπάζεται; Τι να κάνουμε; Άλλοι τους πολέμησαν τους φασίστες και άλλοι συνεργάστηκαν μαζί τους!

Θα μου πείτε τώρα, είναι φασίστας ο “Τάκης”;

Δεν ξέρω! Θα ρωτήσω τον Θανάση τον Αντετοκούνμπο.

Όμως είναι τόσο “κότα” που δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει “πίθηκο” τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Αν το έκανε ήξερε πως ακόμα και τα αφεντικά του, παρόλο που είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία, θα τον έκραζαν. Βλέπετε φωτογραφίζονται μαζί του με πλατιά χαμόγελα γιατί ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει “κόσμο” πίσω του. Δεν είναι “λάθρο”. Έχει πάρει “προαγωγή” λόγω του ταλέντου του. Τους φέρνει κέρδη το ταλέντο του γι’ αυτό και τον έχουν στο απυρόβλητο.

Υποκριτές του κερατά. Που τρέχετε στις εκκλησιές και το παίζετε και καλοί χριστιανοί σαν τον Άνθιμο τον διδάκτορα!

Θα πει κάποιος, πως δεν αξίζει να ασχολείσαι με τον κάθε υποκριτή. Σημασία έχει η υψηλή πολιτική. Να πιάσεις τα μεγάλα κεφάλια. Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν και όλο το υπόλοιπο τσούρμο. Δε λέω, δίκιο έχουν. Όμως ο κόσμος σκέφτεται αλλιώς. Σου λέει κατάμουτρα πως με αυτούς τους μεγάλους δεν μπορούμε να τα βάλουμε. Ξεχνάμε όμως πως αυτή την άποψη τη διαμορφώνουν οι άλλοι οι μικρότεροι. Οι τηλεαστέρες, οι δημοσιογράφοι κατά παραγγελία, οι υπουργίσκοι, οι τοπικοί μικροπαράγοντες και ο γιος της πλύστρας.

Ας τους κάνουμε να νιώσουν λίγο μόνοι.

Ας τους αφήσουμε χωρίς ακροατήριο.

Μας αξίζουν πιο όμορφες εικόνες και ακούσματα από τις γλοιώδεις απεικονίσεις τους και τα ζωώδη ουρλιαχτά τους.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος που να προτιμάει τον πόλεμο απ' την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ αντίθετα στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους.

Ηρόδοτος

Κι αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα τότε οι κυρίαρχοι των διεθνών εξελίξεων είναι ανόητοι που δείχνουν να προετοιμάζονται συνεχώς για μια γενικευμένη πολεμική αναμέτρηση ή μήπως ανόητοι είμαστε όσοι επιχειρούμε να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου της πολεμικής απειλής;

Μια σύντομη ματιά στην ειδησεογραφική καθημερινότητα μαρτυρά ότι το θέμα των πολεμικών εξοπλισμών της Ελλάδας, της σχέσης της με το ΝΑΤΟ αλλά και οι διεθνείς εξελίξεις σε Μέση Ανατολή και Νοτιανατολική Μεσόγειο (για να μην πάμε μακριά) απασχολούν τη συζήτηση των αστικών μιντιακών μέσων περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν. Χαρακτηριστική άλλωστε η επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ελλάδα που ούτε λίγο ούτε πολύ αποσκοπούσε στην επισημοποίηση του αρραβώνα της χώρας μας με ΝΑΤΟ και ΕΕ με προίκα, την αξιοποίηση της χώρας μας ως βασικού πυλώνα για το πλανητικό τείχος μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Μια πορεία που όχι μόνο δεν ανακόπηκε αλλά εν τέλει πλειοδοτήθηκε από την δήθεν αριστερή διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι η Αλεξανδρούπολη μετατρέπεται σε στρατιωτική βάση περιφρούρησης των ελληνικών συμφερόντων απέναντι στην Τουρκία και των γενικότερων συμφερόντων της Δύσης απέναντι σε αυτά της Ανατολής. Προφανώς και στο ερώτημα ποια είναι τα κοινά Δυτικά συμφέροντα, ή με άλλες λέξεις ποιο είναι το κοινό συμφέρον της Δανείστριας Γερμανίας και της οφειλέτριας Ελλάδας, δεν παίρνουμε καμία απάντηση.

Επιπλέον διαρκής είναι κι η συζήτηση για τις εξορύξεις στο Αιγαίο εν μέσω των αντιτιθέμενων ανταγωνισμών των αστικών τάξεων και κρατών Ελλάδας Τουρκίας.  Άλλωστε για τις ελληνικές κυβερνήσεις η ασπίδα μας είναι η περαιτέρω πρόσδεση της χώρας στο άρμα του ΝΑΤΟ και η εμβάθυνση της γεωπολιτικής συμμαχίας με τον άξονα Αιγύπτου – Κύπρου – Ισραήλ.  

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι στις μέρες μας εφόσον το ζήτημα του πολέμου (ή έστω της συζήτησης και απειλής αυτού) τίθεται με σύγχρονο και αναβαθμισμένο τρόπο, υπό το αντίστοιχο πρίσμα οφείλουμε να δούμε και την ανάγκη συγκρότησης ενός σύγχρονου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Η κινητοποίηση ενάντια στην επίσκεψη και παρουσία του Πομπέο στην χώρας μας, ανέδειξε με χαρακτηριστικό τρόπο την ανάγκη αυτή. Όχι τόσο λόγω της μαζικότητας της κινητοποίησης αυτής – στοιχεία η αξιολόγηση των οποίων δεν πρέπει να υποτιμάται – αλλά λόγω της διαχείρισής της από την Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μια αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση με κατεύθυνση την Αμερικάνικη Πρεσβεία, που δεν πρόλαβε καν να προσεγγίσει τη Βασιλίσσης Σοφίας και εμποδίστηκε από τις δυνάμεις καταστολής στη Σταδίου στο ύψος των Προπυλαίων. Κάτι που αν μη τι άλλο δείχνει ότι τα πάντα ενεργά και με πολλά γραμμένα χιλιόμετρα αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά του ελληνικού λαού, είναι ικανά να παίξουν ρόλο στις απαντήσεις που το εργατικό κι ευρύτερα λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα οφείλει να δώσει.  

Παράλληλα, η συζήτηση γύρω από τις προσφυγικές ροές στην Ελλάδα συνεχίζει να γίνεται ακροδεξιά ηγεμονία, στα πλαίσια της ευρύτερης ιδεολογικής αντεπίθεσης που επιχειρεί η κυβέρνηση της ΝΔ. Ο διαχωρισμός σε πρόσφυγες πολέμου και οικονομικούς μετανάστες δεν οριοθετεί τίποτα παραπάνω από τη μισαλλοδοξία των αστικών κυβερνήσεων που προσπαθούν να υπηρετήσουν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα πάνω στις ανθρώπινες ψυχές. Μια σύγχρονη γραμμή ριζοσπαστικής αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες θα πρέπει να ξεκινάει από ένα μαζικό δημοκρατικό κίνημα που θα βροντοφωνάζει τις ουσιώδεις αιτίες της μετανάστευσης και του ξεριζωμού που δεν είναι άλλες από τον πόλεμο, -οικονομικό, ιδεολογικό, κυνικά στρατιωτικό- και την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε ένα κίνημα που θα αγκαλιάζει τους πληττόμενους λαούς και ταυτόχρονα θα πολιτικοποιεί την ανάγκη για αντίσταση στον σύγχρονο ιμπεριαλισμό.

Σήμερα καμία δύναμη με αναφορά στο μαχόμενο, μαζικό κίνημα δεν μπορεί να μην θέτει επί τάπητος το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, όπως αυτή υπαγορεύεται με σύγχρονο και σύνθετο τρόπο από τις γεωπολιτικές και κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις. Τα παραδείγματα εγκατάλειψης του αντιιμπεριαλιστικών αιχμών στα πλαίσια ανάδειξης άλλων ιεραρχήσεων αιτημάτων πάλης πολλά, αντίστοιχα κι εκείνα της διαστρέβλωσης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και της τελικής αστικής του ενσωμάτωσης. Γι αυτό και σήμερα απαιτείται ένα σύγχρονο μαζικό αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, υπεράσπισης της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας ενάντια στην πολεμική απειλή από όπου κι αν προέρχεται και θα αποκρούει το ακροδεξιό ιδεολογικό και πολιτικό ντεμαράζ της Νέας Δημοκρατίας σε κάθε χώρο, στις γειτονιές μας, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια και τα σχολεία μας. Σήμερα για να ξαναπιάσουμε το νήμα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα θα πρέπει να ξαναμιλήσουμε για το ΝΑΤΟ και τις καταστροφικές του πολιτικές. Θα πρέπει να ξαναμιλήσουμε για τις ΗΠΑ και να μη τρέφουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο τους μέσα στη γεωπολιτική σκακιέρα! Ο υποτιθέμενος θεματοφύλακας της τάξης και της ασφάλειας της Νοτιανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, είναι ο βασικός συνεταίρος του κράτους δολοφόνου, του Ισραήλ και επέτρεψε αν δεν υπαγόρευσε την εν εξελίξει απόβαση του Τουρκικού στρατού απέναντι σε βάσεις Κούρδων και αμάχων στη Βόρεια Συρία. Σήμερα θα πρέπει να ξαναδούμε το ρόλο της Ελλάδας ως μία χώρα-κρίκο στην διαδικασία περάτωσης των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Καμία τακτική συμπόρευση σε διεθνές επίπεδο δε θα μπορεί να έχει νόημα αν δεν μιλήσουμε ξανά για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και δημοκρατική μακριά και έξω από το ευρώ, την Ε.Ε το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Η μάχη απέναντι στο προχώρημα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στη περιοχή μας για την Αριστερά δε θα πρέπει να είναι μια μάχη «κατάκτησης χώρου» ούτε ένας διαγωνισμός για τον καλύτερο και πιο αυθεντικό αντιιμπεριαλισμό. Μια Αριστερά ενωτική, μετωπική, πραγματικά δημοκρατική στη συγκρότηση της θα πρέπει να αρθρώσει και τον αναγκαίο σήμερα προγραμματικό λόγο που θα μπορεί με άμεσο τρόπο, να ορίζει και να καθορίζει το ταξικό της καθήκον στο πλάι του εργαζόμενου λαού της χώρας με μοναδική προοπτική τη χάραξη μιας ανεξάρτητης πορείας για τη χώρα μας, σε σοσιαλιστική κομμουνιστική κατεύθυνση.

Παναγιώτης Καλαβάνος, Σπύρος Τσατσαρώνης

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Το ΝΑΡ και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση χαιρετίζουν τη μεγάλη νίκη του εξεγερμένου λαού στον Ισημερινό (Εκουαδόρ) που κατάφερε να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την συμφωνία της κυβέρνησης Μορένο με το ΔΝΤ.

Οι αυτόχθονες κοινότητες, οι εργάτες και οι φοιτητές του Ισημερινού εξεγέρθηκαν ενάντια στο πακέτο λιτότητας και νεοφιλελεύθερων μέτρων που υπέγραψε ο πρόεδρος για να εξασφαλίσει δανεισμό από το ΔΝΤ. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες τι συνέπειες έχουν οι πολιτικές του ΔΝΤ. Τις νικηφόρες απαντήσεις τους τις έδωσαν με εξεγέρσεις! Στη Βενεζουέλα απάντησαν με το Καρακάζο το 1989 και στην Αργεντινή με το Αργεντινάζο το 2001. Στον ίδιο τον Ισημερινό το κίνημα των αυτοχθόνων ανέτρεψε τρεις προέδρους πριν από το 2007. Ήταν αυτές οι συγκλονιστικές εξεγέρσεις και η γενικότερη ανάταση του κινήματος σε μια σειρά χώρες που επέβαλλαν σε κυβερνήσεις της λεγόμενης «ροζ παλίρροιας», να πάρουν, φιλολαικά μέτρα όπως η μερική διαγραφή του χρέους και να αμφισβητήσουν, στον ένα ή τον άλλο βαθμό τη νεοφιλελεύθερη «ορθοδοξία» και τη κυριαρχία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Τα διαχειριστικά όρια αυτών των κυβερνήσεων οδήγησαν σε ανασυγκρότηση του συντηρητικού πολιτικού στρατοπέδου, που πέρασε σε μια σφοδρή αντιλαϊκή αντιδραστική επίθεση (από τον Μάκρι στην Αργεντινή μέχρι τον Μπολσονάρου στη Βραζιλία). Δεν είναι τυχαίο πως ο Μορένο εκλέχθηκε αρχικά ως συνεχιστής του προηγούμενου κεντροαριστερού προέδρου Κορέα, βγαίνοντας από τον ίδιο εκλογικό συνασπισμό.

Και ενώ το ρολόι έμοιαζε να γυρνάει αντίστροφα, η εξέγερση και η πρώτη νίκη του λαού στον Ισημερινό έρχεται για να θυμίσει ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν είναι ανίκητος και ο λαός μπορεί να πετυχαίνει νίκες απέναντι στους δυνάστες του.

Ο πρόεδρος Μορένο προσπάθησε να καταστείλει την λαϊκή εξέγερση με τρομερή καταστολή, στρατιωτικό νόμο, απαγόρευση κυκλοφορίας, δολοφονίες. Είναι ο ίδιος πρόεδρος που παρέδωσε τον Ασάνζ στις ΗΠΑ και συμφώνησε για δημιουργία στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στη χώρα του. Η συμφωνία με το ΔΝΤ, ο υπερδιπλασιασμός της τιμής του πετρελαίου, η ανατίμηση της βενζίνης κατά 60-75%, οι ιδιωτικοποιήσεις και η ελαστικοποίηση της εργασίας βρήκαν απέναντι τους ενωμένους μικροκαλλιεργητές, εργαζόμενους και σπουδαστές στο Κίτο και άλλες πόλεις της χώρας. Οι διαδηλωτές, οργανωμένοι και αποφασισμένοι, κατέλαβαν τους δρόμους και στη συνέχεια τη βουλή και το υπουργείο Οικονομικών και πρακτικά πήραν υπό τον έλεγχο τους την πρωτεύουσα της χώρας για 12 μέρες, αναγκάζοντας τον πρόεδρο να καταφύγει σε παραλιακή πόλη. Η απειλή για επέμβαση του στρατού στο Κίτο είχε αντίθετο αποτέλεσμα καθώς μαζικοποίησε και ριζοσπαστικοποίησε ακόμα περισσότερο τα οδοφράγματα των διαδηλωτών, ενώ εμφανίστηκαν ρωγμές στις τάξεις του στρατού που διατάχθηκε να σφαγιάσει τον λαό.

Ο φυγαδευμένος πρόεδρος αναγκάστηκε να προσέλθει σε διάλογο και τελικά να ανακοινώσει την ανάκληση των μέτρων της συμφωνίας με το ΔΝΤ. Είναι μια νίκη που έρχεται σε μια εποχή που η επέλαση της βαρβαρότητας έμοιαζε απρόσκοπτη και το δόγμα «δεν υπάρχει εναλλακτική» ανίκητο. Κάθε νίκη φυσικά είναι μετέωρη και μερική, ωστόσο η ανατροπή πολιτικών του ΔΝΤ μπορεί να γίνει το έναυσμα για μια νέα εποχή εξεγέρσεων, ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής εργατικής πάλης και κομμουνιστικής οργάνωσης και προγραμματικής συγκρότησης.

Το ΝΑΡ και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση απευθύνουν μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού. Η νίκη τους ξανάδωσε μήνυμα αξιοπρέπειας και ελπίδας. Οι λαοί μπορούν να νικούν!

πηγη: pandiera.gr