Χρίστος Κρανάκης

Με μία από τις μεγαλύτερες πορείες των τελευταίων χρόνων απάντησαν λαός και νεολαία στην αυταρχική γραμμή της κυβέρνησης

Μετά την ιδιαίτερα μαζική πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, σειρά είχαν οι επίσης μαζικές εκδηλώσεις για την εξέγερση του Δεκέμβρη και τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τα έντεκα χρόνια από τη μαύρη επέτειο συμπληρώθηκαν σε μια περίοδο στην οποία η κυβέρνηση ανάγει σε επιλογή πρώτης γραμμής το ολοκληρωτικό τσάκισμα κάθε φωνής αντίστασης και διαμαρτυρίας. Παρόλα αυτά όμως, οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς, καθώς και του νεολαιίστικου και εργατικού κινήματος δεν τρομοκρατήθηκαν και επέλεξαν να «σπάσουν» στο δρόμο τις επιθετικές κινήσεις του υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη» και να επιστρέψουν -με τον πιο άμεσο τρόπο- το πρόσφατο (φασιστικής εμπνεύσεως) τελεσίγραφο στους αποστολείς του. Υπενθυμίζεται πως προ περίπου 15 μερών το εν λόγω υπουργείο είχε αποστείλει δημόσια ένα εκβιαστικό τελεσίγραφο που απαιτούσε την εκκένωση των κατειλημμένων χώρων ή την ενοικίασή τους…

Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε μαζική μαθητική και φοιτητική πορεία από ένα πολύμορφο αγωνιστικό δυναμικό που από τη μία απέδωσε φόρο τιμής στον αδικοχαμένο 15χρονο Α. Γρηγορόπουλο, ενώ ταυτόχρονα φώναξε ενάντια στην καταστολή της νέας γενιάς που στόχο έχει την εμπέδωση αντιδραστικών κατευθύνσεων για την παιδεία και την εργασία. Ιδιαίτερα μαζικό ήταν το μπλοκ της Πρωτοβουλίας για το Συντονισμό Σχολείων και Μαθητών Αθήνας, όπου συμμετείχαν οι μαθητές/τριες του Ανυπότακτου Μαθητή, ενώ αξίζει να σημειωθεί η θετική μετατόπιση της ΚΝΕ η οποία μετά από χρόνια απουσίας από τη συγκεκριμένη πορεία αποφάσισε φέτος τη συμμετοχή της. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, τη σκυτάλη πήραν οργανώσεις της μαχόμενης Αριστεράς, συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου και χιλιάδες λαού και νεολαίας, που συγκρότησαν μια ιδιαίτερα μαζική και δυναμική πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη πορεία της 6^ης Δεκέμβρη, εδώ και πολλά χρόνια. Ιδιαίτερα μαζικά και μαχητικά ήταν τα μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

Οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης που διατυμπανίζουν την ανάγκη ψήφισης νομοθετικής ρύθμισης για τον έλεγχο των διαδηλώσεων (ξεκινά η διαβούλευση τη Δευτέρα) ώστε να αποτρέπεται το κλείσιμο δρόμων από «ισχνές μειοψηφίες», πήραν μια πρώτη απάντηση για το τι συμβαίνει όταν θέλουν να απονομιμοποιήσουν τις λαϊκές αντιστάσεις. Σημαντική συμβολή στην επιτυχή διοργάνωση της πορείας είχε το κοινό κάλεσμα αριστερών πολιτικών οργανώσεων, το οποίο χαρακτηριστικά αναφέρει πως το δόγμα της ακραίας καταστολής ήδη έχει λάβει μια πρώτη απάντηση από το λαϊκό παράγοντα και έχει οδηγήσει σε κυβερνητικά «στραπάτσα», ενώ ταυτόχρονα τονίζει την ανάγκη ο λαός να είναι στο δρόμο απέναντι σε μια πολιτική που τσακίζει τη ζωή και τις ελευθερίες του. Το κάλεσμα υπέγραψαν οι οργανώσεις ΑΚ, Αναμέτρηση, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΔΕΑ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, Ένωση Δικαίων, ΚΚΕ (μ-λ), Κόκκινο Νήμα, ΛΑΕ, ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νΚΑ, Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά, Συντονισμός Διαλόγου και Δράσης Κομμουνιστικών Δυνάμεων.

Η ισχυρή παρουσία του κόσμου στην απογευματινή πορεία φανερώνεται και από τις επιχειρησιακές κινήσεις της αστυνομίας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Παρότι αρχικά, αστυνομικές δυνάμεις είχαν “πολιορκήσει” το κέντρο και προκαλούσαν με σωματικούς ελέγχους και ακτινογραφία της ευρύτερης περιοχής διά αέρος (drones, ελικόπτερα) προδιαγράφοντας συνθήκες «πολέμου», αμέσως μετά την έναρξη της πορείας οι δυνάμεις του Χρυσοχοΐδη αποσύρθηκαν στα γύρω στενά και προς τα Εξάρχεια, παρακολουθώντας από μακριά τον μεγάλο όγκο της κεντρικής πορείας. Το γεγονός αυτό δείχνει πως η μαζικότητα και η μαχητικότητα μιας διαδήλωσης μπορεί να αναγκάσει την αστυνομία σε επιχειρησιακούς ελιγμούς οπισθοχώρησης. Φυσικά όμως, κυρίως μετά τη λήξη της πορείας και μέσα στα σκοτάδια, οι δυνάμεις «του νόμου» προχώρησαν ξανά σε ένα όργιο καταστολής και ασυδοσίας στην περιοχή των Εξαρχείων. Όπως και στις 17 Νοέμβρη, τα ΜΑΤ αφέθηκαν ελεύθερα από το πολιτικό τους προσωπικό να βγάλουν τα πιο άγρια ένστικτά τους. Βίντεο και φωτογραφίες αδικαιολόγητων προσαγωγών, βασανισμών, ξυλοδαρμού γυναικών και εξευτελισμών έκαναν για ακόμα μία φορά το γύρο του διαδικτύου. Ειδικά η σαδιστική μέθοδος του ξεγυμνώματος πολιτών, όπως έχει καταγραφεί σε σειρά φωτογραφιών, υλοποιείται συστηματικά από τις διμοιρίες των ένστολων βασανιστών. Φαίνεται πως η νεοσύστατη επιτροπή για την αστυνομική βία δεν έχει ακόμα καταφέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα… Συνολικά, η ΕΛΑΣ πραγματοποίησε 19 συλλήψεις και πάνω από 100 προσαγωγές, μεταξύ αυτών και δύο μελών της ΟΚΔΕ, πριν ξεκινήσει η πορεία και καθώς μετέφεραν στα Προπύλαια τα πανό και τις σημαίες.

Ακραία καταστολή μετά τη λήξη της πορείας, με ξυλοδαρμούς και εξευτελισμό συλληφθέντων

         Είναι φανερό πως οι τελευταίες μέρες έχουν αναδείξει σε ιδιαίτερα σημαντικό κόμβο για το κίνημα (και ειδικά το νεολαιίστικο) το ζήτημα των δημοκρατικών ελευθεριών και της καταστολής. Πέρα από την αυτοτελή δράση για το θέμα απαιτείται από τις οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μια βαθύτερη ανάγνωση του γιατί η κυβέρνηση επιλέγει να χτυπήσει τόσο σθεναρά κάθε εν δυνάμει φωνή αντίστασης. Το δόγμα της «βίαιης καταστολής με κάθε κόστος» αποτελεί κατασκεύασμα συγκεκριμένων ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους και του κεφαλαίου οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι τις αντικειμενικές συνθήκες, προσπαθούν να παγιώσουν το τσάκισμα του κινήματος και κάθε αντίστασης ώστε να εφαρμοστούν «ομαλά» όλες οι προβλεπόμενες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, από το νόμο Κεραμέως για την αξιολόγηση- χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τη λεηλασία εργασίας και περιβάλλοντος προς όφελος των «επενδυτών» κλπ. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο αγώνας για τις λαϊκές ελευθερίες, ενάντια στην καταστολή και τον αυταρχισμό πρέπει να δεθεί με την πάλη για τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα συνολικά, να γίνει υπόθεση του μαζικού κινήματος.

πηγη:  prin.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Η δημοσιοποίηση του «Μνημονίου Κατανόησης επί Θαλάσσιων Δικαιοδοσιών» μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, αναθέρμανε τις συζητήσεις σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και τα τεκταινόμενα στην ανατολική Μεσόγειο.

Η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε τις συνήθεις πρωτοβουλίες σε πιο έντονο ρυθμό αυτή τη φορά, έθεσε δηλαδή το ζήτημα αυτό σε ευρωπαίους παράγοντες και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ο πρωθυπουργός  το έθεσε σε ομολόγους του και επίσης σε διεθνείς οργανισμούς. Το έθεσε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο και ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες 12 και 13 Δεκέμβρη.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ακολουθεί την πεπατημένη, την ίδια τακτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αλλά και προηγουμένων κυβερνήσεων, έστω κι αν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ την εγκαλεί για αυτή την τακτική. Εναποθέτει όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα με την Τουρκία και τις διεκδικήσεις της στην ανατολική Μεσόγειο στους συμμάχους της, στο ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρεί -και το επικαλείται συνεχώς- ότι τα προς ανατολάς σύνορα της χώρας είναι και σύνορα της ΕΕ, ότι η περιβόητη αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της ΕΕ είναι ισχυρή και θα βαρύνει στην υπεράσπιση των θέσεων της Ελλάδας, θεωρεί, όπως το έκφρασε ο υπουργός εξωτερικών, ότι «τέτοιες έκνομες ενέργειες σαν αυτές στις οποίες προβαίνει η Άγκυρα δεν μπορούν να ζημιώσουν την Ελλάδα, αντίθετα θα έχουν τις δυσμενείς εκπτώσεις στις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ».

Ο υπουργός εξωτερικών της χώρας κατά την πρώτη συμμετοχή του στο συμβούλιο εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ έκανε αναφορά στην «ιδιαίτερη θετική εντύπωση που του έκανε   η ομόθυμη τοποθέτηση όλων των συναδέλφων του στα ζητήματα που αφορούν στην τουρκική προκλητικότητα έναντι των κυριαρχικών δικαιωμάτων της κυπριακής   δημοκρατίας» και δήλωσε βέβαιος ότι η ΕΕ θα κάνει σαφές στην Τουρκία ότι θα έχει συνέπειες για συμπεριφορές που δεν είναι συμβατές με το διεθνές δίκαιο. Είναι γνωστό όμως ότι όλα αυτά δεν αποδείχθηκαν   σε καμία περίπτωση στην πράξη. Όσο αφορά στη στάση των ΗΠΑ, αρκεί να υπενθυμίσει κάνεις το ξεπούλημα των Κούρδων και την έγκριση της εισβολής της Τουρκίας στη Συρία, καθώς και τις τοποθετήσεις του Τραμπ για τη σημασία της Τουρκίας για τα δυτικά συμφέροντα και πόσο ικανός και φίλος του είναι ο Ερντογάν. Τέλος, το ΝΑΤΟ σε όλα αυτά νίπτει τας χείρας του θεωρώντας ότι είναι πρόβλημα των δύο χωρών και αυτές πρέπει να το επιλύσουν. Αυτή είναι με δύο λόγια η στάση των συμμάχων της χώρας.

Αναρωτιέται κανείς αν αδυνατεί η κυβέρνηση και οι αστικές πολιτικές ηγεσίες να βγάλουν ορισμένα συμπεράσματα, να θυμηθούν τις εξελίξεις παλαιότερες και σύγχρονες, να δουν ποια στάση τηρούν η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλες χώρες πάνω στη συμπεριφορά της Τουρκίας. Είδαν πουθενά μέχρι σήμερα την αλληλεγγύη και τη στήριξη εκ μέρους τους; Δεν θεωρούμε ότι αποτελεί εξήγηση ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη εκείνη που θα διαμορφώσει ενιαία στάση. Ο λόγος είναι σαφέστατα η απόκλιση συμφερόντων μεταξύ των χωρών,  η σύγκρουση συμφερόντων και ο τρόπος μέσω του οποίου θα εξυπηρετηθούν -και εδώ δεν έχει καμία θέση η ηθική και η δικαιοσύνη. Οι πομφόλυγες περί ενωμένης Ευρώπης, αλληλέγγυας Ευρώπης, ευρωπαϊκού κεκτημένου και διεθνούς δικαίου είναι ακριβώς για να συσκοτίζουν και να αποπροσανατολίζουν τον ελληνικό λαό. Είναι οι σοβαρές αντιθέσεις μεταξύ των ηγετικών χωρών της ΕΕ και ο αγώνας τους για την επικράτηση.

 Αυτό η αστική τάξη και τα κόμματά της το γνωρίζουν πολύ καλά, είναι όμως τα ταξικά συμφέροντα της που της επιβάλλουν αυτή τη στάση. Η δράση της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή δεν βλάπτει καθόλου τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αντίθετα από πολλές απόψεις τα εξυπηρετεί. Αμερικανοί και ευρωπαίοι δεν φοβούνται ότι μπορεί να διαρρηχθεί η ενότητα του ΝΑΤΟ με την αποχώρηση της Τουρκίας, ούτε να περάσει αυτή ανοιχτά στην πλευρά της Ρωσίας. Ο Ερντογάν το δηλώνει με σαφήνεια ότι η Τουρκία είναι ο πιο πιστός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και ο Τραμπ επίσης. Ενδεχομένως να προτιμούσαν ένα πιο πειθαρχικό σύμμαχο αλλά και έτσι μία χαρά εξυπηρετούνται. Η στάση της Τουρκίας σε σημαντικό βαθμό οδήγησε χώρες στην ανατολική Μεσόγειο να πάρουν πιο ενεργά μέρος στους  σχεδιασμούς των ΗΠΑ, να συμπήξουν άξονες και να συμβάλουν ουσιαστικά στην πλήρη κυριαρχία των αμερικανών στην ανατολική Μεσόγειο.

Από ό,τι φαίνεται, ο σχεδιασμός της Τουρκίας και κυρίως Αμερικανών και ευρωπαίων είναι μέσα από τις εξελίξεις που προωθούν μέσα από απειλές και προκλήσεις να οδηγήσουν τις εξελίξεις σε ένα συνολικό συμβιβασμό που θα περιλαμβάνει την νατοϊκή λύση του κυπριακού, διευθετήσεις στις θαλάσσιες ζώνες της ανατολικής Μεσογείου για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και ενδεχομένως ρυθμίσεις στο Αιγαίο. Στο συμβιβασμό αυτό θα αποτυπώνονται με πλήρη τρόπο κυρίως τα συμφέροντα των αμερικανικών και ευρωπαϊκών πολυεθνικών της ενέργειας και ο στρατηγικός ρόλος των Αμερικανών ενώ στην μοιρασιά θα μπει και η Τουρκία με ένα τρόπο που θα την αφήνει ικανοποιημένη. Μια τέτοια λύση είναι έτοιμες να δεχτούν η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση, ιδιαιτέρα αν τηρηθούν ορισμένα προσχήματα. Άλλωστε το δήλωσε καθαρά ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Έλληνα πρωθυπουργού και φυσικά με την έγκριση του Κ. Μητσοτάκη.

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, για ευνόητους λόγους, θα επιδιώξουν μία ευρύτερη συναίνεση πάνω σε μία τέτοια λύση με το επιχείρημα των κινδύνων για πολεμικά επεισόδια, ακόμη και των κινδύνων για την ακεραιότητα της χώρας. Φοβούνται τη λαϊκή δυσαρέσκεια που θα προκληθεί ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες που δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί η δυσαρέσκεια λόγω των μνημονίων και της λιτότητας και σε κάθε περίπτωση η ρευστότητα στην πολιτική ζωή.

Την επιδίωξη αυτή της άρχουσας τάξης τη δίνει σαφέστατα η εφημερίδα “Βήμα της Κυριακής”: «Η Τουρκία και ο Ερντογάν», αναφέρει, «έχουν στρατηγική και θέλουν να την επιβάλουν... Το ερώτημα που τίθεται ευθέως είναι αν εμείς έχουμε στρατηγική κι αν ναι πώς την υπηρετούμε. Η συνεχής επίκληση του διεθνούς δικαίου προφανώς δεν αρκεί. Η Ελλάδα είτε θα επιμείνει στα δίκαια της και θα διαθέσει τους απαιτούμενους πόρους και τις δυνάμεις να τα υπερασπιστεί, αναλαμβάνοντας και το όποιο ρίσκο μιας ευρύτερης σύγκρουσης, είτε θα επιχειρήσει να συγκροτήσει ισχυρό συμμαχικό μέτωπο, με ότι αυτό συνεπάγεται. Είτε θα κατευθυνθεί σε απευθείας διαπραγματεύσεις με τη γείτονα αποδεχόμενη όρους συνεκμετάλλευσης, είτε θα πάει μονομερώς στα διεθνή δικαστήρια προκειμένου να κατοχυρώσει τα δίκαια της. Κάθε επιλογή έχει το κόστος, τα ρίσκα και τους περιορισμούς της. Και για αυτό απαιτεί πολιτικές αποφάσεις εθνικού επιπέδου. Όσο δεν χαράσσεται Εθνική στρατηγική η χώρα θα σύρεται πίσω από τις πρωτοβουλίες της Τουρκίας». Με δυο λόγια, “ελληνοτουρκική και ενδεχομένως γενικότερη σύρραξη ή επώδυνος συμβιβασμός”, “όλες οι επιλογές είναι δύσκολες έχουν κόστος”, “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”, κατά την εφημερίδα, και όλες οι δυνάμεις από κοινού καλούνται να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις.

Η ενότητα αυτή, όπως σαφέστατα γίνεται αντιληπτό, θα γίνει πάνω στη βάση που διαμορφώνουν οι αμερικανονατοϊκοί σχεδιασμοί και παράλληλα οι επιδιώξεις της αστικής τάξης της χώρας. Μία εξέλιξη εντελώς απαράδεκτη από κάθε άποψη για κάθε δύναμη της ελληνικής αριστεράς και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής. Η υποχώρηση στην πίεση για εθνική στρατηγική πάνω στις ταξικές επιδιώξεις των αντίπαλων έχει τεράστιες συνέπειες και θεωρούμε ότι οι δυνάμεις της αριστεράς δεν είναι απολύτως προφυλαγμένες από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η ορθή, από ταξική άποψη, απόφαση προϋποθέτει την ολοκληρωμένη ανάλυση των συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή, των αντιθέσεων, των συμφερόντων και των συμπεριφορών με ένα ολοκληρωμένο τρόπο. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να υπάρχει. Υπολογίζεται η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι προκλητικές ενέργειες της, όπως αυτή του μνημονίου με την Λιβύη, ο ρόλος των Αμερικανών και των ευρωπαίων, κυρίως ως ασυνεπών συμμάχων, ενώ συσκοτίζεται ο ρόλος της Ελλάδας αν δεν περιορίζεται σε πολλές περιπτώσεις στο ρόλο του θύματος. Η Ελλάδα όμως μετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, έχει ιδιαίτερα ενεργητικό ρόλο στη δημιουργία τον αμερικανόπνευστων αξόνων με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ευελπιστεί και αυτή σε ορισμένα ψίχουλα που θα περισσέψουν από το πλούσιο τραπέζι των πολυεθνικών και μαζί ένα ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Ακριβώς αυτό το στοιχείο πρέπει να συνυπολογιστεί και κάτι τέτοιο δεν γίνεται τουλάχιστον σε ικανοποιητικό βαθμό. Έτσι ο δρόμος προς μία εθνική στρατηγική υπό την αιγίδα των αστικών δυνάμεων παραμένει ανοιχτός.

Οι εξελίξεις αυτές πέρα από τις δυσκολίες που προσθέτουν στη δράση της αριστεράς εμπεριέχουν και σημαντικές δυνατότητες, κυρίως το γεγονός ότι ευρύτερα λαϊκά τμήματα προβληματίζονται ιδιαίτερα. Ξεκαθαρίζει στα μάτια τους ο ρόλος του ΝΑΤΟ και των νατοϊκών συμμάχων και οι κίνδυνοι που διαμορφώνει η δράση τους. Στην παραίτηση και την ιδιώτευση μεγάλου τμήματος των Ελλήνων εργαζομένων, λόγω των μνημονίων και της λιτότητας και συνολικά των εξελίξεων την περασμένη δεκαετία, δυναμώνει η αίσθηση ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η συμμαχία με τις ΗΠΑ δεν είναι προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αντίθετα χρησιμοποιούν τη χώρα για τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους και αυτό εμπεριέχει μεγάλους κινδύνους.

Σταδιακά διαμορφώνονται και στο μέλλον με εντονότερους ρυθμούς οι προϋποθέσεις για ένα μαζικό κίνημα αμφισβήτησης της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ, προϋποθέσεις να τεθεί με αγωνιστικούς όρους το αίτημα της αποχώρησης και επιπλέον ένα κίνημα αμφισβήτησης της συμμετοχής της χώρας στην ΕΕ και το ευρώ. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις έδειξαν πως το 50% του ελληνικού λαού θεωρεί ότι η ΕΕ δεν έχει μέλλον, παρόλο που η «σωτηρία» της χώρας από τη χρεοκοπία προς χάριν των ευρωπαϊκών τραπεζών και η κατάρρευση της χώρας για γενιές ολόκληρες βαρύνει στο μυαλό του ελληνικού λαού. Σε συνδυασμό, τώρα, με τα αδιέξοδα της ΕΕ και με την κατάλληλη δράση μπορεί να διαμορφωθεί ένα αντιΕΕ πλειοψηφικό κίνημα με ταξικά ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Κατά παρόμοιο τρόπο και η πλήρης ένταξη στις επιδιώξεις και τα σχέδια των ΗΠΑ.

Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβούν από μόνα τους, απαιτούν την παρουσία και τη δράση της αριστεράς και κυρίως των κομμουνιστών στη βάση ενός σαφέστατου σχεδίου σύγκρουσης και ανατροπής.

Μέχρι σήμερα αυτό παραμένει ζητούμενο.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Τις σχέσεις Ελλάδας – Λιβύης στα άκρα ωθεί η Τρίπολη με φόντο τη συμφωνία με την Τουρκία για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών στη Μεσόγειο, καθώς έθεσε σε ισχύ το μνημόνιο συνεργασίας των δύο χωρών.

Όπως αναφέρουν τουρκικά ΜΜΕ, τα οποία με έκτακτη ενημέρωση ενημερώνουν για την εξέλιξη της υπόθεσης, η συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Λιβύης και της Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες, καθώς και η συμφωνία για στρατιωτική συνεργασία και ασφάλεια εγκρίθηκαν από την λιβυκή κυβέρνηση.

Πληροφορίες από πηγές του υπουργείου Δικαιοσύνης της λιβυκής κυβέρνησης του Αλ Σάρατζ αναφέρουν ότι ζητήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Συμβουλίου Προεδρίας να θέσουν σε ισχύ άμεσα τη συμφωνία.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η συμφωνία θα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα στη Λιβύη στις αρχές του επόμενου χρόνου.

Ο χάρτης που δημοσιεύουν τα τουρκικά ΜΜΕ:

Σημειώνεται πως το πράσινο «φως» στη συμφωνία που συνυπέγραψαν στις 27 Νοεμβρίου η τουρκική κυβέρνηση με τον Αλ Σάρατζ έδωσε τις προηγούμενες ημέρες η Βουλή της Τουρκίας.

Ακάρ: Η συμφωνία δεν αποτελεί απειλή για καμία χώρα

Σχολιάζοντας τη συμφωνία ο τούρκος υπουργός Αμυνας, Χουλουσί Ακάρ, δήλωσε πως «δεν αποτελεί απειλή για καμία χώρα, ούτε παρενοχλεί τα δικαιώματα και το δίκαιο των άλλων χωρών».

Ο τούρκος υπουργός Άμυνας πρόσθεσε ότι είναι μία συμφωνία που υπογράφηκε με βάση το διεθνές δίκαιο από δύο κυρίαρχες χώρες.

Ο Ακάρ δήλωσε, επίσης, ότι «τo πιο εύκολο πράγμα στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο είναι η ακριβοδίκαιη και σύμφωνα με το δίκαιο κατανομή κάθε είδους πηγής ενέργειας και πλούτου. Εφόσον δεν γίνεται κάτι τέτοιο, εμείς δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε καμία διαφορετική απόφαση» είπε ο Χουλουσί Ακάρ, που επανέλαβε ότι χωρίς την Τουρκία δεν έχει καμία τύχη καμία άλλη απόφαση και όλοι θα πρέπει να το γνωρίζουν.

Το μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης, με το οποίο η Άγκυρα επιχειρεί την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών σε βάρος της Ελλάδας, δόθηκε την Πέμπτη στη δημοσιότητα, με την Αθήνα να έχει να εξετάζει διεξοδικά κάθε του σημείο.

Από την πρώτη στιγμή η ελληνική πλευρά τόνισε ότι το περιεχόμενο του εν λόγω μνημονίου/συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Επιπλέον, σημειώνουν διπλωματικές πηγές, προβλέπει ότι για να τεθεί σε ισχύ, πρέπει να ολοκληρωθούν οι εσωτερικές διαδικασίες που προβλέπονται στα συμβαλλόμενα μέρη.

Στην περίπτωση της Λιβύης όμως, προσέθεταν οι ίδιες πηγές, αυτό δεν μπορεί να συμβεί καθώς το διεθνώς αναγνωρισμένο Κοινοβούλιο της χώρας έχει επικρίνει σφοδρότατα την υπογραφή του κειμένου από την κυβέρνηση του Φαγές Αλ Σάρατζ.

Την ίδια ώρα, οι πληροφορίες αναφέρουν πως οι νομικές υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών βρίσκονται στη διαδικασία σύνταξης επιστολής προς τον ΟΗΕ, η οποία θα αποδομεί το σύνολο της επιχειρηματολογίας ως προς την ΑΟΖ Τουρκίας – Λιβύης.

Είναι σαφές πως το Μαξίμου επιχειρεί να αποκτήσει ερείσματα στην κυβέρνηση του Χαλίφα Χαφτάρ που ελέγχει τη δυτική Λιβύη και τον εθνικό στρατό της χώρας. Για αυτό το λόγο, σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται να προσκληθεί στην Αθήνα ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας, ενώ έχει ήδη προσκληθεί ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Λιβύης, Αγκίλα Σάλεχ Ίσα Γκουαϊντέρ, να βρεθεί στην Αθήνα την ερχόμενη Πέμπτη.

Μάλιστα, την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να θέσει το ζήτημα της συμφωνίας στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες, ενώ ο Νίκος Δένδιας έχει προγραμματίσει σειρά επαφών με ομολόγους του από σημαντικές χώρες της περιοχής του Κόλπου για να συζητήσει όλες τις εξελίξεις.

Το κείμενο του μνημονίου Τουρκίας-Λιβύης σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες περιήλθε την περασμένη Πέμπτη σε γνώση της ελληνικής πλευράς.

Σε αυτό αναφέρονται τα εξής:

«Η Τουρκία και η Λιβύη, επιβεβαιώνοντας τη δέσμευσή τους στους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, έχοντας αποφασίσει να ορίσουν μια ακριβή και δίκαιη οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών τους στη Μεσόγειο στις οποίες οι δύο πλευρές ασκούν κυριαρχία, κυριαρχικά δικαιώματα και/ή δικαιοδοσία σε συμφωνία με τους ισχύοντες κανόνες διεθνούς δικαίου και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές καταστάσεις αλλά και την προθυμία όλων των μερών να επιτύχουν δίκαιες και αμοιβαία αποδεκτές λύσεις στα παραπάνω θέματα μέσω εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων και σε πνεύμα φιλικών σχέσεων, ούσες πεπεισμένες ότι αυτό το μνημόνιο κατανόησης θα συνεισφέρει στην ενδυνάμωση των σχέσεων και θα ενθαρρύνει περαιτέρω τη συνεργασία μεταξύ των μερών προς το συμφέρον των δύο αδελφών-κρατών, συμφώνησαν τα ακόλουθα:

Στο άρθρο 1 περιγράφονται οι συντεταγμένες που καθορίζουν τα όρια της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Σε ό,τι αφορά τη διευθέτηση διαφορών τονίζεται ότι «οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών που προκύπτει από την ερμηνεία και την εφαρμογή αυτού του μνημονίου κατανόησης θα πρέπει να διευθετηθεί μέσω διπλωματικών διαύλων σε πνεύμα αμοιβαίας κατανόησης και συνεργασίας και σε συμφωνία με το άρθρο 33 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.  Σε περίπτωση που υπάρχουν φυσικοί πόροι που εκτείνονται από την ΑΟΖ της μιας πλευράς στην ΑΟΖ της άλλης, οι δύο πλευρές θα μπορούσαν να συνεργαστούν προκειμένου να συμφωνήσουν στις λεπτομέρειες της αξιοποίησης των πόρων αυτών. Αν κάποιο από τα δύο μέρη (δηλαδή Τουρκία ή Λιβύη) έχει εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις που στοχεύουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με κάποιο άλλο κράτος, αυτό το μέρος πριν καταλήξει σε οριστική συμφωνία με το κράτος αυτό θα πρέπει να ειδοποιήσει και να συμβουλευτεί το άλλο μέρος».

Στο κεφάλαιο που αναφέρεται σε τροποποιήσεις ή επανεξέταση του μνημονίου αυτού επισημαίνεται ότι οποιαδήποτε πλευρά μπορεί να προτείνει τροποποίηση ή επανεξέτασή του μέσω διπλωματικών διαύλων, εάν κριθεί αναγκαίο, με εξαίρεση τα άρθρα 1 και 2. Οι τροποποιήσεις απαιτούν τη συγκατάθεση και των δύο πλευρών.

Το μνημόνιο, όπως αναφέρεται, θα τεθεί σε ισχύ την ημερομηνία που θα ληφθεί η τελευταία γραπτή ειδοποίηση με την οποία τα δύο μέρη ειδοποιούν το ένα το άλλο μέσω διπλωματικών διαύλων για την ολοκλήρωση των εσωτερικών νομικών διαδικασιών που απαιτούνται προκειμένου αυτό εφαρμοστεί. 

Πηγή: in.gr

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Τροπολογία-πρόκληση που προβλέπει σκανδαλώδεις φορολογικές ρυθμίσεις υπέρ ΠΑΕ, ΚΑΕ και γενικά αθλητικές ανώνυμες εταιρείες φέρνει τροπολογία του υπουργείου Οικονομικών στο νομοσχέδιο «Φορολογική μεταρρύθμιση με αναπτυξιακή διάσταση για την Ελλάδα του αύριο», που θα ψηφιστεί σήμερα.

Συγκεκριμένα η ρύθμιση, που θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2020, προβλέπει μείωση του φορολογικού συντελεστή από το 45% στο 22% για ποσά μεγαλύτερα των 40.000 ευρώ.

Για τις αμοιβές που είναι μικρότερες των 40.000 ευρώ, οι  φορολογικοί συντελεστές που θα ισχύσουν από 1.1.2020 είναι 9%, 22%, 28% και 36%. Ο φόρος που προκύπτει με την αυτοτελή φορολόγηση για τα ποσά που υπερβαίνουν τις 40.000 ευρώ παρακρατείται κατά την πληρωμή και δεν συμψηφίζεται με άλλους φόρους.

Στην περίπτωση που το εισόδημα καταβάλλεται ελεύθερο φόρου, ο φόρος υπολογίζεται μετά την αναγωγή του ποσού σε μικτό με την προσθήκη του αναλογούντος φόρου.

Το υπουργείο δικαιολογεί αυτές τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις με την επιδίωξη μείωσης της φοροδιαφυγής, ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και στη δυνατότητα των αθλητικών εταιρειών να εξασφαλίζουν… ακριβούς παίκτες, σε βάρος των δημοσίων εσόδων!

Η τροπολογία:

«Με την προτεινόμενη διάταξη ορίζεται η αυτοτελής φορολόγηση των ποσών, που καταβάλλονται από αθλητικές ανώνυμες εταιρείες σε αθλητές (όπως ποδοσφαιριστές, καλαθοσφαιριστές κά) για την υπογραφή συμβολαίου μετεγγραφής ή την ανανέωση ή λύση συμβολαίου συνεργασίας, εφόσον τα ποσά αυτά υπερβαίνουν τις σαράντα χιλιάδες ευρώ (40.000 €).

Η αυτοτελής φορολόγηση επιτρέπεται μετά την εφαρμογή του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (ν.4172/2013) από 1.1.2014, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις που δικαιολογούνται εξαιτίας συγκεκριμένων περιστάσεων.

Στην περίπτωση των αμειβομένων αθλητών με συμβόλαια διαπιστώθηκαν σημαντικά διαχειριστικά προβλήματα στις αθλητικές εταιρείες και σωματεία, ιδίως στις περιπτώσεις πρόωρης διακοπής των οικείων συμβολαίων, ενώ από τα υφιστάμενα στοιχεία της Φορολογικής Διοίκησης προκύπτει ότι οι αποδοθέντες φόροι ήταν μικρότεροι για τον ίδιο όγκο συμβολαίων.

Η θεσμοθέτηση του συστήματος της αυτοτελούς φορολόγησης για τις αμοιβές αυτές εκτιμάται ότι θα συμβάλλει στη δήλωση του συνόλου των σχετικών ποσών από τους φορολογούμενους. Η διάταξη καταλαμβάνει πληρωμές άνω των 40.000 ευρώ που πραγματοποιούνται από την 1.1.2020 ανεξαρτήτως του χρόνου σύναψης, ανανέωσης ή λύσης του συμβολαίου.

Επισημαίνεται ότι για τις αμοιβές που είναι μικρότερες των 40.000 ευρώ είναι ευνοϊκότερη η υπαγωγή στους φορολογικούς συντελεστές που θα ισχύσουν από 1.1.2020 και είναι 9%, 22%, 28% και 36% αντίστοιχα με βάση την κλίμακα της παραγράφου 1, δεδομένης της εφαρμογής και των μειώσεων φόρου.

Ο φόρος που προκύπτει με την αυτοτελή φορολόγηση για τα ποσά που υπερβαίνουν τις 40.000 ευρώ παρακρατείται κατά την πληρωμή και δεν συμψηφίζεται με άλλους φόρους. Η απόδοση του παρακρατούμενου φόρου διενεργείται σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 5 του άρθρου 60 του ν.4172/2013. Στην περίπτωση που το εισόδημα καταβάλλεται ελεύθερο φόρου, ο φόρος υπολογίζεται μετά την αναγωγή του ποσού σε μικτό με την προσθήκη του αναλογούντος φόρου».

πηγη: iskra.gr