Γράφει ο Νικόλας Ακτύπης.

Περίπου 55 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο. Με απλά μαθηματικά, αυτό μεταφράζεται σε 151.600 θανάτους την ημέρα. Ανάμεσα σε αυτούς, χθες Κυριακή, καταγράφονται κι εκείνοι του Κόμπι Μπράιαντ, της κόρης του και των άλλων επιβαινόντων στο μοιραίο ελικόπτερο που κατέπεσε στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες.

Αν θες να το περιγράψεις με απλές γραμμές, ένας πατέρας σκοτώθηκε με το παιδί του, ενώ πήγαιναν για προπόνηση. Το NBA, τα συμβόλαια εκατομμυρίων, η παγκόσμια φήμη, οι χλιδές και τα ελικόπτερα, έπονται της είδησης. Την ακολουθούν και την «ντύνουν», χωρίς όμως να αλλοιώνουν την ουσία, που δεν είναι άλλη από τον θάνατο. Ένα γεγονός τόσο κορυφαίο και τελεσίδικο, που επισκιάζει τα πάντα.
Ανάμεσα στα αμέτρητα μηνύματα έκφρασης θλίψης, βρίσκει κανείς και αρκετά που έρχονται να κουνήσουν τον δάχτυλο με αποδοκιμασία, κατηγορώντας τους συμμετέχοντες στο πένθος για υποκρισία. Θεωρώντας δηλαδή ότι αυτή η διαδικασία προϋποθέτει ότι ο καθένας μας βγάζει μια ζυγαριά με την οποία αξιολογεί την κάθε ανθρώπινη ζωή και αποφασίζει ατομικά ότι για εκείνον κάποια έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος και αξία από μια άλλη.
Ο Κόμπι δεν ήταν άγιος. Και η θέση του στον «παράδεισο» δεν είναι εγγυημένη όπως συνέβαινε σχεδόν για 20 χρόνια στην πεντάδα των Λέικερς. Έζησε όπως εκείνος επέλεξε και είχε την σπάνια τύχη και ικανότητα να επιβάλει τον δικό του τρόπο στους άλλους και να γίνει αποδεκτός για αυτό που ήταν.
Παίχτες και παιχταράδες υπήρξαν πολλοί και στο μέλλον αυτή η παραγωγική διαδικασία δεν πρόκειται να σταματήσει. Λίγοι, όμως, από αυτούς θα έχουν ανάλογη συνεισφορά στο σύνολο. Όχι λόγω των τίτλων ή των ρεκόρ που σημείωσε αυτός ο τύπος στην καριέρα του, αλλά κυρίως επειδή εξαιτίας και όλων αυτών, κατάφερε να αφήσει πίσω του ένα αποτύπωμα πολύ μεγαλύτερο και σπουδαιότερο από τους ξερούς αριθμούς του.
Η είδηση του θανάτου του σόκαρε τους πάντες. Κι ας μην μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί του ή να θεωρήσουν τον Μπράιαντ «έναν από αυτούς». Η ταύτιση με ανθρώπους σαν τον Κόμπι έρχεται σε ένα άλλο επίπεδο. Φαντασιακό και βγαλμένο μέσα από παιδικά ανεκπλήρωτα όνειρα και απρόσιτες επιδιώξεις. Αντιγράφεις ένα step back καθοριστικό σουτ του με τον ίδιο τρόπο που αναπαριστάς την αγαπημένη σου σκηνή στον κινηματογράφο ή σιγομουρμουράς τους στίχους του τραγουδιού που σε σημάδεψε, όχι για να αισθανθείς ότι υποδύεσαι κάποιον άλλον, ούτε για να «κλέψεις» την ζωή του. Το κάνεις χωρίς να μπορείς κι εσύ καλά-καλά να εξηγήσεις το γιατί. Το κάνεις επειδή σε μια λέξη, ένα πλάνο ή μια φάση είχες την ευκαιρία να «δεις» κι εσύ κάπου εκεί, φευγαλέα, τον εαυτό σου.
Αν κάτσεις να το σκεφτείς λιγάκι παραπάνω, θα συμφωνήσεις ότι αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους απώλειες σαν κι αυτή του Κόμπε. Τα πλατιά χαμόγελα και τα έντονα συναισθήματα που μοιράστηκαν χωρίς να το ξέρουν εκατομμύρια άνθρωποι την ίδια στιγμή, στο ίδιο αποτύπωμα του χρόνου σε ένα και μοναδικό «παγωμένο» καρέ, είναι ο λόγος για αυτήν την «παγκόσμια υστερία», που σου δίνει την λανθασμένη εντύπωση ότι κάποιες ζωές αξίζουν παραπάνω από άλλες.
Εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι ότι άτομα όπως ο Κόμπι έχουν μια επιρροή και μια επίδραση πολύ μεγαλύτερη από αυτή που περιγράφει η αθλητική σταδιοδρομία τους. Αν το σκεφτείς, ο Μπράιαντ –και άλλοι σαν κι αυτόν- έχουν επηρεάσει περισσότερο και από προέδρους ή πρωθυπουργούς κρατών, που κατά την διάρκεια της θητείας τους ανεξάρτητα από τους πόσους νόμους ή διατάγματα υπέγραψαν, προκάλεσαν μικρότερη επίδραση στην κοινωνία από τον πρώην σταρ του ΝΒΑ. Τα «δυσκολεμένα» παιδιά και οι «φτωχοδιάβολοι» των κακόφημων γειτονιών των αμερικανικών μεγαλουπόλεων μπορούν να μιλήσουν γι΄ αυτό. Και να εξηγήσουν όχι δίχως ανθρώπους που τα κατάφεραν τόσο καλά όσο αυτός, δεν θα είχαν ποτέ το κουράγιο, την δύναμη και σε τελική ανάλυση το πρότυπο για να κυνηγήσουν κι εκείνοι το δικαίωμά τους σε μια άλλη, καλύτερη ζωή. Μπορεί όχι τόσο χλιδάτη σαν κι αυτή που ευτύχισε να έχει ο συγχωρεμένος, αλλά σίγουρα διαφορετική (προς το πολύ καλύτερο) σε σχέση με αυτή που προόριζε για εκείνους η «εργοστασιακή» κατασκευή τους την ημέρα που γεννήθηκαν σε μια άθλια συνοικία.
Προφανώς και δεν μπαίνει ζύγι στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως στην περίπτωση του Κόμπι ο δείκτης… τερμάτισε, με κάθε σεβασμό στους υπόλοιπους 151.599 ανθρώπους που έφυγαν χθες από τον κόσμο, έχοντας ζήσει στην πλειοψηφία τους πολύ χειρότερα κι έχοντας βιώσει –πριν το φευγιό- απαίσιες καταστάσεις. Κάποιοι από αυτούς ίσως να χαμογέλασαν ελάχιστες φορές στην ζωή τους. Κι ενδεχομένως μερικά χαμόγελά να σχηματίστηκαν στα πρόσωπά τους μετά από ένα απίθανο σουτ του Μπράιαντ…

Πηγή: sport-fm.gr

Κώστας Σουφτάς

▸ Αμφίβολο το εάν θα επαναληφθεί το οικονομικό «θαύμα» της δεύτερης, με ανάλογη ανάταση της κερδοφορίας

Η κυρίαρχη αφήγηση για τη σχέση των τεχνολογικών καινοτομιών με την κοινωνία παρουσιάζεται μονοσήμαντα ως αντιστοίχιση των κοινωνικών εξελίξεων με κάποιες μεμονωμένες εφευρέσεις. Η αλήθεια είναι ότι οι τεχνολογικές καινοτομίες δεν αλλάζουν από μόνες τους την κοινωνία αλλά ενισχύουν και αναπτύσσουν –και αναπτύσσονται από– δυναμικές που υπήρχαν ήδη. Αυτό σημαίνει ότι καμία εξέλιξη της τεχνολογίας και καμιά επίπτωσή της δεν μπορεί να εξεταστεί, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η ίδια η κοινωνία και ο κυρίαρχος τρόπος παραγωγής. Η τεχνολογία στον καπιταλισμό τίθεται στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ώστε να βοηθήσει στην απόσπαση υπεραξίας. Συμβάλλει την εντατικοποίηση της εργασίας και την αύξηση της παραγωγικότητας, εισάγοντας αυτοματισμούς και επιτρέποντας τον έλεγχο μέσω επιτήρησης.

Ήδη από την πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση, οι μηχανές και τα εργοστάσια αρχικά εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν, όχι λόγω κάποιου πλεονεκτήματος σε επίπεδο ποιότητας ούτε με σκοπό να βελτιώσουν το επίπεδο ζωής των εργατών. Αντιπροσώπευαν, πρώτα και κύρια, ένα χτύπημα στην εξουσία των εργατών πάνω στην παραγωγική διαδικασία. Η σύνδεση της βιομηχανίας με την επιστήμη, η μείωση των αποστάσεων (τρένα, τηλέγραφοι κ.α.), σε συνδυασμό με το πολιτικό πλαίσιο του ιμπεριαλισμού και τις δυνατότητες πρόσβασης σε νέες αγορές, οδήγησαν σε μια οικονομική ανάπτυξη χωρίς προηγούμενο. Με τις εξελίξεις στη χαλυβουργία και τη χημική βιομηχανία, με τα νέα μηχανήματα και τις νέες πηγές ενέργειας, παράγονταν πρωτόγνωρα ως τότε αγαθά, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει έξω από το νέο βιομηχανικό σύστημα και την ανεπανάληπτη παραγωγικότητά του.

Οι επιθέσεις του κεφαλαίου και οι αντιστάσεις των εργατών δεν σταμάτησαν ποτέ. Όμως, με τις κατακτήσεις που κερδήθηκαν στην πορεία, υπήρξε βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και για τους εργάτες. Αυτή η «ανοδική πορεία», όμως, είχε ημερομηνία λήξης. Μετά την κρίση του 1970, η αστική τάξη αναζήτησε διάφορες λύσεις για αντιρρόπηση της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Η απάντηση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού συνδέθηκε εξαρχής με τους νέους τομείς της ηλεκτρονικής, της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, που αναπτύσσονταν χέρι-χέρι με την απορρύθμιση της εργασίας, την «παγκοσμιοποίηση» και τις (νεο)φιλελεύθερες πολιτικές. Με την βοήθεια της ανάπτυξης της μικροηλεκτρονικής, των τηλεπικοινωνιών και των δικτύων (Η/Υ, Ίντερνετ, PLC κ.α), επιτεύχθηκε σε πρωτοφανή έκταση η αυτοματοποίηση τόσο της διανοητικής εργασίας όσο και της επιτήρησης/ελέγχου της παραγωγικής διαδικασίας με πιο συγκεντρωτικές και απομακρυσμένες μορφές. Οι νέες μορφές αυτοματοποίησης επέτρεψαν αντίστοιχα τη μείωση, για την ίδια ποσότητα εργασίας, των υπαλληλικών και εξειδικευμένων θέσεων εργασίας που απαιτούνταν, καθώς και τη μεταφορά/κατάργηση ολόκληρων τμημάτων ή επιχειρήσεων μέσω του φαινομένου του outsourcing.

Η γοητεία που ασκεί το νέο αφήγημα σε επιχειρήσεις και πολιτικό προσωπικό
είναι έντονη

Αυτό το τρίτο κύμα τεχνολογικής καινοτομίας έδωσε μια ώθηση στην κερδοφορία του κεφαλαίου, η οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν έφτασε την αντίστοιχη που έδωσαν οι βιομηχανικές επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα, συνταράσσοντας τον κόσμο και την οικονομία. Οι νέοι αυτοί κλάδοι αντιπροσωπεύουν, μετά τη δεκαετία του ’90, τα μεγαλύτερα «success story» κερδοφορίας και αποδεικνύονται ιδιαιτέρως διεισδυτικοί. Αρχικά με την ανάπτυξη των ψηφιακών καταστημάτων που στηρίζονται σε αποθήκες οι οποίες διαθέτουν αυτοματοποιημένη εφοδιαστική αλυσίδα και, μετέπειτα, με την ανάπτυξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των διάφορων «πλατφορμών» (Uber, Airbnb κ.α.) και των υπηρεσιών «νέφους» (cloud), έχουν καταφέρει να συμμετέχουν ή και να διαμεσολαβούν τόσο στην αυτοματοποίηση των επιχειρήσεων όσο και στις διαπροσωπικές σχέσεις και την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Στην αιχμή των νέων τεχνολογιών και επιχειρηματικών μοντέλων βρίσκονται τα λεγόμενα «μεγάλα δεδομένα» (big data), το «Ίντερνετ των Πραγμάτων» (Ιnternet of Things), η μηχανική μάθηση, οι υπηρεσίες cloud και οι πλατφόρμες διαμεσολάβησης. Με το «Ίντερνετ των Πραγμάτων» εφοδιάζονται τα «φυσικά» αντικείμενα (συσκευές, άνθρωποι, κτίρια, χωράφια κ.λπ.) με αισθητήρες και δυνατότητα δικτυακής επικοινωνίας με υπολογιστικά συστήματα, ώστε να μπορούν να παρακολουθηθούν ή να ελεγχθούν απομακρυσμένα. Στις δύο άλλες περιπτώσεις, η συγκέντρωση τεράστιων όγκων δεδομένων (από μηχανές αναζήτησης, e-mail, δορυφόρους, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έγγραφα, αισθητήρες κ.λπ.), η επεξεργασία και αποθήκευση τους, έδωσε τη δυνατότητα να μετατρέπονται τα ίδια τα δεδομένα σε εμπόρευμα, αλλά και να χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση αλγορίθμων μηχανικής μάθησης σε τεράστιες υπολογιστικές υποδομές. Μέσω δε των υπηρεσιών cloud, τόσο οι υπολογιστικές υποδομές όσο και οι αλγόριθμοι μπορούν να παρέχονται σε άλλες επιχειρήσεις ως υπηρεσίες. Τέλος, οι πλατφόρμες έχουν τον ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα σε χρήστες που προσφέρουν κάποιο προϊόν και χρήστες που το επιθυμούν/αναζητούν, με κάποιο αντίτιμο για τη διαμεσολάβηση φυσικά, προσφέρουν πολύ εύκολη συμμετοχή, αλλά και συνεχή αξιολόγηση.

Η γοητεία που ασκείται σε επιχειρήσεις και πολιτικό προσωπικό είναι ευδιάκριτα. Το χαράτσι των παρόχων και οι αυξημένοι κίνδυνοι ωχριούν μπροστά στην υπόσχεση για τη μείωση του κόστους της αρχικής επένδυσης όσον αφορά στους νέους αυτοματισμούς και τη μείωση των αναγκών σε εργατικό δυναμικό. Από την άλλη, η εδραίωση των πλατφορμών σε διάφορους κλάδους (όπως εμπόριο, συγκοινωνίες και τουρισμός) δημιουργεί ένα ασφυκτικό κλίμα εξατομίκευσης και ανταγωνισμού στις τάξεις των εργαζόμενων ή των μικρών επιχειρήσεων — οι οποίες θα μετακυλήσουν το βάρος της συμπίεσης κερδών πάλι στους εργαζόμενους.
Είναι, παρ’ όλα αυτά, αμφίβολο κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για νέα Βιομηχανική Επανάσταση, υπό την έννοια μιας επαναφοράς του οικονομικού θαύματος που κορυφώθηκε με τη δεύτερη. Οι απόπειρες υποστήριξης μιας τέτοιας θέσης σκοντάφτουν πάνω στα δεδομένα πληθώρας εμπειρικών ερευνών. Αυτό που τελικά συμβαίνει είναι μια εκτόπιση της ζωντανής εργασίας, της παραγωγού δηλαδή της αξίας και της υπεραξίας. Πίσω από τη μελλοντολογία συγκαλύπτεται μια περίοδος συχνότερων κρισιακών φαινομένων και ανάπτυξης των θέσεων εργασίας χωρίς ιδιαίτερη αύξησή τους, με την κερδοφορία να εξασφαλίζεται περισσότερο μέσα από τη συμπίεση των πραγματικών μισθών.

πηγη:  prin.gr

Η συνάντηση του προέδρου της Γαλλίας, Εμ. Μακρόν και του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κυριάκου Μητσοτάκη, παρουσιάζεται από τα φιλικά ΜΜΕ της κυβέρνησης σαν μια επιτυχία, διότι η χώρα έλαβε «στήριξη» απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα. Η αλήθεια, όμως, είναι (λίγο έως αρκετά…) διαφορετική. Εάν είναι να επιλέξει κανείς τη σημαντικότερη αναφορά του πρωθυπουργού, τότε χρειάζεται να σταθεί στο καλωσόρισμα των γαλλικών πολεμικών πλοίων στην Ανατ. Μεσόγειο σε ρόλο «εγγυητών της ειρήνης»: 

«Ο μόνος δρόμος για την επίλυση των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο είναι το Διεθνές Δίκαιο. Σε αυτόν τον δρόμο εμμένει η Ελλάδα, επιδεικνύοντας αυτοσυγκράτηση αλλά και αποφασιστικότητα να υπερασπιστεί την κυριαρχία της και τα νόμιμα δικαιώματά της. Και στο πλαίσιο αυτό η Αθήνα καλωσορίζει την παρουσία γαλλικών ναυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, ως εγγυητές της ειρήνης. Και χαίρεται που θα έχει συνεργασία μαζί τους».

Αν συμπληρωθεί, δε, και η ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των δύο υπουργείων Άμυνας, την οποία περιέγραψε ο πρόεδρος της Γαλλίας, τότε τα συμπεράσματα από τη συνάντηση γίνονται ακόμα πιο σαφή. «Μιλάμε για βιομηχανική συνεργασία και για κοινές επιχειρήσεις στη θάλασσα και στην ξηρά. Θα θέλαμε να δούμε και άλλες όμορες χώρες να εμπλέκονται», είπε ο Εμ. Μακρόν. Σε αυτό να προσθέσουμε και ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που καταγράφει το ΑΠΕ – ΜΠΕ, συζητήθηκε μεταξύ Μητσοτάκη και Μακρόν το ζήτημα της αγοράς δύο φρεγατών, που, όπως έλεγαν κύκλοι του Μεγάρου Μαξίμου, θα είναι διακρατική συμφωνία, δηλαδή η μια χώρα θα τις μεταβιβάσει στην άλλη.

Κατά τα άλλα ο Εμ. Μακρόν αναφέρθηκε στην συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, υποστηρίζοντας:  «Η Γαλλία υποστηρίζει την Ελλάδα, την Κύπρο σε σχέση με το σεβασμό των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, καταδικάζοντας τις προκλήσεις της Τουρκίας ως προς τούτο. Επαναλάβαμε τις ανησυχίες μας. Καταδικάσαμε με σαφή τρόπο τη συμφωνία Τουρκίας- Λιβύης».  Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποστήριξε από την πλευρά του ότι «είναι κοινή η καταδίκη της παραβατικής συμπεριφοράς της Τουρκίας. Τόσο στις θάλασσες της Κύπρου, όσο και σε σχέση με το απολύτως άκυρο έγγραφο το οποίο συνυπέγραψε με ένα μέρος της πολιτικής τάξης της Λιβύης».

Ο πρωθυπουργός, επίσης, στάθηκε στα θέματα της «ενέργειας και της ασφάλειά της» στη «γεωστρατηγική σημασία της υπογραφής του αγωγού EastMed» (γι’ αυτό – ανάμεσα στα άλλα – και τα καλωσορίσματα στα γαλλικά πολεμικά πλοία, στην Ανατολική Μέσογειο).

Κι επειδή αυτές οι διμερείς επαφές καταλήγουν και σε «καθαρές μπίζνες», ο πρωθυπουργός συναντήθηκε στη συνέχεια με εκπροσώπους από 24 γαλλικές πολυεθνικές εταιρείες στους τομείς της ενέργειας, της άμυνας, των κατασκευών, της διαχείρισης απορριμμάτων, της τεχνολογίας, της ασφάλισης, του τουρισμού, των ποτών και του φαρμάκου. Επίσης, είχε, πιο συγκεκριμένα, συνάντηση με τον CEO της TOTAL, Πάτρικ Πουγιάν.

πηγη: imerodromos.gr