Του ΑΚΗ ΜΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

Η πρόσφατη παρουσίαση από το ΤΕΕ της μελέτης για την αξία του Ελληνικού απέδειξε τεκμηριωμένα το επιχειρούμενο ξεπούλημα του χώρου. Η μελέτη ανεβάζει την αξία του Ελληνικού στα 3 δισ ενώ η Lamda αγοράζει το χώρο με λιγότερα από το 30% αυτού του ποσού πληρωτέα σε βάθος αρκετών χρόνων.

Το ξεπούλημα λοιπόν τεκμηριώνεται. Είναι όμως απολύτως υπαρκτός ο κίνδυνος να θεωρηθεί ένα τίμημα 3 δισ ως «σωστό» για την πώληση. Τα πράγματα δεν έχουν έτσι.

Θυμίζουμε κατ’ αρχήν ότι στις αρχικές εξαγγελίες, των υπουργών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το 2010 – 2011, για την εκποίηση, προβάλλονταν ο ισχυρισμός ότι θα εισέρεαν 5 δισ στα ταμεία της χώρας.

Η μελέτη που παρουσίασε το ΤΕΕ έγινε με το σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ και είχε ξεκινήσει προκειμένου να διαμορφωθεί μια τιμή εκκίνησης για το διαγωνισμό που θα ακολουθούσε.

Στο ΤΕΕ χρωστάμε την ολοκλήρωση της μελέτης αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, όπως ο πρόεδρος του ΤΕΕ ανέφερε στην σχετική παρουσίαση, «Η σημερινή εκτίμηση, πέρα των υπολοίπων, βασίζεται στο σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ, ώστε να μπορεί να γίνει σύγκριση της τιμής πώλησης και της πραγματικής αξίας του Ελληνικού με αυτό το απαράδεκτο μοντέλο, που υιοθετήθηκε. Αν υιοθετούνταν άλλο μοντέλο διαγωνιστικών διαδικασιών, η εκτίμηση θα ήταν μεγαλύτερη και ίσως πολλαπλάσια της σημερινής[1]».

Συνεπώς όσοι αναφέρονται στο ζήτημα του Ελληνικού πρέπει να θυμούνται ότι η μελέτη σχεδιάστηκε για να βγάλει ένα νούμερο βολικό για τους στόχους του ΤΑΙΠΕΔ. Αλλά στα πλαίσια της λογικής «Δεν πουλάμε. Χαρίζουμε!» το ΤΑΙΠΕΔ, ξεπερνώντας τα όρια που το ίδιο είχε θέσει, προχώρησε στη σύμβαση εκποίησης του χώρου.

Η υπόθεση βέβαια δεν έχει κριθεί οριστικά και επιβάλλεται η επαγρύπνηση όσων νιώθουν πως ο πνεύμονας αυτός έχει αξία που καμιά τεχνική μελέτη δεν μπορεί να αποτιμήσει.

[1] βλ ΤΕΕ newsleter No 750

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μεγάλη συγκέντρωση ενάντια στην πώληση του ΟΛΠ και του ΟΛΘ πραγματοποιήθηκε, το μεσημέρι, στην πλατεία Κλαυθμώνος και ακολούθησε πορεία στο υπουργείο Οικονομικών, στο Σύνταγμα.

Εκατοντάδες εργαζόμενοι και κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά έδωσαν δυναμικό παρών διαδηλώνοντας ενάντια στην κυβερνητική προσπάθεια, που έχει αρχίσει για την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών (67%) των δύο Οργανισμών.

Φτάνοντας στο υπουργείο επικράτησε ένταση καθώς γνωστοποιήθηκε στους διαδηλωτές ότι απουσίαζε ο υπουργός Γκίκας Χαρδούβελης και μετά από διαβουλεύσεις που διήρκησαν περίπου 30 λεπτά της ώρας έγινε δεκτή αντιπροσωπεία τους από τον υφυπουργό Οικονομικών Γιώργο Μαυραγάνη.

«Η κυβέρνηση αρνείται τις συναντήσεις με τους εργαζόμενους και τους κατοίκους και δέχεται συναντήσεις μόνο με τα συμφέροντα, τα οποία και εξυπηρετεί», κατήγγειλε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ) Γιώργος Γεωργακόπουλος εξερχόμενος από το υπουργείο Οικονομικών.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, αρχικά ο κ. Μαυραγάνης ζήτησε να δει μια αντιπροσωπεία τριών ατόμων αλλά τελικά αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει και να δεχτεί μια 7μελη  αντιπροσωπεία στην οποία εκτός από τους εκπροσώπους των εργαζόμενων συμμετείχαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας και Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο πρώην ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Τούσσας.

Στην διάρκεια της σύντομης συνάντησης ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ κατήγγειλε, σύμφωνα, πάντα, με πληροφορίες τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης λέγοντας ότι «εν κρυπτώ, ακόμα και με έκνομες πράξεις, επιδιώκει να πωλήσει τα λιμάνια» αδιαφορώντας για τις συνέπειες στην Εθνική Οικονομία και στις τοπικές οικονομίες.

Ο υφυπουργός δεσμεύτηκε ότι θα μεταφέρει τις απόψεις των εργαζόμενων στον υπουργό Οικονομικών όπως και ότι επιθυμούν να υπάρξει μια συνάντηση ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Η συγκέντρωση

Νωρίτερα, είχε γίνει μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος όπου έκαναν σύντομες ομιλίες ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ Γ. Γεωργακόπουλος, ο πρόεδρος της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ Νίκος Γεωργίου, οι Θοδωρής Δρίτσας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Νίκος Συρμαλένιος και Δέσποινα Χαραλαμπίδου από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τούσσας από το ΚΚΕ.

Ακόμα, στη συγκέντρωση συμμετείχαν ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης, ο δήμαρχος Περάματος Γιάννης Λαγουδάκης κ.α.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης σε δήλωσή του υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«"Η πώληση των λιμανιών Πειραιά (ΟΛΠ) και Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) αποτελεί ένα μεγάλο εθνικό και οικονομικό έγκλημα.  Ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή έχει δηλώσει ότι είναι αντίθετος σε αυτή την πώληση, πόσο μάλλον με τις φωτογραφικές και χαριστικές διαδικασίες που ακολουθούνται.  Δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται να τις αναγνωρίσει και να τις νομιμοποιήσει.  Σήμερα μαζί με τους εργαζόμενους δίνουμε τον αγώνα για να μην περάσει η επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση».

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr

Αγωνιστικό ραντεβού έδωσε η εκπαιδευτική κοινότητα την ώρα που συνεχίζονται οι καταλήψεις σε Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας. Οι μαθητές διαμαρτύρονται για το «νέο σχολείο», την Τράπεζα Θεμάτων, τις συγχωνεύσεις τμημάτων και τις καταστροφικές πολιτικές που εφαρμόζονται στην εκπαίδευση. Στο συλλαλητήριο έδωσαν το «παρών» διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ, φοιτητικοί σύλλογοι και η ΟΛΜΕ. 

Το συλλαλητήριο ολοκληρώθηκε λίγο πριν τις 4 το απόγευμα και πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας. Περίπου 5000 οι συμμετέχοντες.

Λίγο πριν την ολοκλήρωση του συλλαλητηρίου σημειώθηκαν επεισόδια μικρής έκτασης. Ομάδα διαδηλωτών εκτόξευσε νεράτζια προς τους αστυνομικούς που βρίσκονταν στο προαύλιο της βουλής. Το επεισόδιο, ωστόσο, δεν έλαβε έκταση και λίγο αργότερα οι δρόμοι, που είχαν κλείσει, δόθηκαν στην κυκλοφορία.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Του Γ. Γ.

Αρκετά σχόλια –τα περισσότερα επικριτικά, για την συνεργαζόμενη με το ΚΚΕ βουλευτίνα- υπήρξαν στο διαδίκτυο για την συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα  Realnews η Λιάνα Κανέλλη.

Εγώ θέλω να της κάνω δημόσια μια ερώτηση –αφού δεν έχω άλλο τρόπο. Όχι για το παρελθόν, αλλά για το σήμερα. Προσπερνάω μονοκονδυλιά στην ένταξη της σε εθνικιστικές κινήσεις, ότι είχε επιλέξει σαν διευθυντή της στο αποτυχημένο περιοδικό  «Νέμεσις»  που είχε εκδώσει  έναν δεδηλωμένη αντικομουνιστή – τον Γιώργο Μπαχά- και στο οποίο αρθρογραφούσε για χρόνια ο πρώην βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ Κώστας Αϊβαλιώτης με το ψευδώνυμο «Κώστας Κυδωνιάτης» ζυμώνοντας πολιτικοϊδεολογικά τους αναγνώστες του στον εθνικισμό και στην πατριδοκαπηλία.

Ούτε θεωρώ επιλήψιμο το ότι εργάζεται στον ρ/σ του Χατζηνικολάου. (Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι εργαζόταν σε ραδιοσταθμό της Γιάννας Αγγελοπούλου «γιατί δεν της φτάνει η βουλευτική αποζημίωση» όπως είχε πει. Σημειωτέον ότι είναι η μοναδική απ’ την κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ που λαμβάνει την βουλευτική αποζημίωση όπως οι υπόλοιποι αστοί βουλευτές).

Η ερώτησή μου είναι πολύ απλή. Μπορεί η κ. Κανέλλη να μας πει ποιοι είναι οι τέσσερις συνεργάτες που έχει επιλέξει –όπως έχει δικαίωμα κάθε βουλευτής- και  οι οποίοι αμείβονται από τον προϋπολογισμό της βουλής;
Λογικά αυτό δεν θα πρέπει να είναι μυστικό. Θα επανέλθουμε στο θέμα είτε υπάρξει μια απάντηση είτε όχι.
ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ (9/11) Η ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Την Κυριακή 9 Νοεμβρίου θα διεξαχθεί η ημερίδα ''Χρέος και Τράπεζες'' στο Πάντειο, η οποία διοργανώνεται από συλλογικότητες της Αριστεράς. Στόχος της είναι η συμμετοχή ευρύτερων δυνάμεων και κοινωνικών φορέων που θα συζητήσουν ανοιχτά τα δύο αυτά καίρια θέματα, καθώς υπάρχει έντονη ανάγκη για πειστικές ριζοσπαστικές θέσεις. Κατά τη διάρκεια της ημερίδας θα παρουσιαστούν σχετικές επιστημονικές εργασίες, αλλά ο κύριος κορμός της θα είναι ο διάλογος με τους παρευρισκόμενους τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό σκέλος των δύο θεμάτων. Με αφορμή τη δράση αυτή αναρτάται και το παρακάτω κείμενο ειδικά για το δημόσιο χρέος.  

Στο τέλος του 2013 το ύψος του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν (στρογγυλεύοντας) 320δις, από τα οποία τα 65δις ήταν στα χέρια ιδιωτών, με μέσο επιτόκιο περίπου 4,4% και άλλα 65δις κατείχαν η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, με σχεδόν το ίδιο μέσο επιτόκιο. Τα υπόλοιπα 190δις ήταν στην κατοχή της ΕΕ και του ΕΤΧΣ (διμερή και μνημονιακά δάνεια), με μέσο επιτόκιο ίσως κοντά στο 1%. Οι ετήσιοι τόκοι στο σύνολο ανέρχονταν στα 8-9δις.

Το ΔΝΤ επισήμως πιστεύει ότι αυτό το χρέος είναι βιώσιμο, αρκεί να ικανοποιηθούν ορισμένοι όροι. Συγκεκριμένα, αν το διάστημα 2015-19 η Ελλάδα αναπτυχθεί με μέσο ρυθμό 3,4%, ο ετήσιος πληθωρισμός είναι περίπου 1,1%, τα μέσα επιτόκια παραμείνουν τα ίδια και οι ιδιωτικοποιήσεις αποφέρουν ετήσια έσοδα της τάξης του 1,4% του ΑΕΠ, τότε το δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο. Με την επιπλέον προϋπόθεση φυσικά ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να ζει με σκληρή λιτότητα παρουσιάζοντας πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 4,1% κατ' έτος. Αν συμβούν όλα αυτά, το ελληνικό χρέος θα μειωθεί παράλληλα από 175% του ΑΕΠ το 2013 σε 135% το 2019.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι όροι του ΔΝΤ έχουν ελάχιστες πιθανότητες να ικανοποιηθούν. Πως θα πετύχει τόσο υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης η χώρα σε περιβάλλον διεθνούς οικονομικής δυσπραγίας; Πως θα υπάρξει πληθωρισμός 1,1%, όταν ήδη έχουμε περάσει σε αποπληθωρισμό – πτώση των τιμών – περίπου 1% το 2014; Ο αποπληθωρισμός είναι εξαιρετικά επίμονο φαινόμενο που φυσικά κάνει το χρέος ακόμη επαχθέστερο. Πως θα υπάρξουν ετήσια έσοδα 1,4% του ΑΕΠ (δηλαδή περίπου 2,5δις!) από τις ιδιωτικοποιήσεις, όταν τον στόχο αυτό δεν τον έχει καν πλησιάσει η χώρα το 2011-14; Πως θα αντέξει, τέλος, ο ελληνικός λαός πρωτογενή πλεονάσματα (δηλαδή αφόρητη λιτότητα) 4,1% για άλλα πέντε χρόνια, όταν η κοινωνία είναι ήδη σε κατάσταση διάλυσης;

Ο υπολογισμός του ΔΝΤ είναι ανεδαφικός και για αυτό επισφαλέστατος. Αν πάρουμε μια πιο ρεαλιστική περίπτωση, όπου για το 2015 – 19 η ανάπτυξη της Ελλάδας θα είναι 2,5% κατ' έτος (δηλαδή όσος ήταν ο μέσος όρος της μεταπολεμικής περιόδου), τα επιτόκια θα μείνουν ως έχουν, αλλά ο πληθωρισμός θα κινηθεί στο -0,4% και οι ιδιωτικοποιήσεις θα αποφέρουν 0,4% του ΑΕΠ (δηλαδή και για τα δύο μεγέθη ο μέσος όρος του 2011-13), τότε για να εξυπηρετείται το χρέος και για να μειωθεί στο 135% του ΑΕΠ μέχρι το 2019, θα πρέπει τα δημοσιονομικά πλεονάσματα να κινηθούν γύρω στο 10% του ΑΕΠ!

Ακριβώς αυτό είναι το νόημα του μη βιώσιμου χρέους για την Ελλάδα. Ακόμη και με τις υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις του ΔΝΤ, η δημοσιονομική πολιτική που θα απαιτηθεί για την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση του χρέους είναι εξαιρετικά σφιχτή και δύσκολη. Με μια μικρή και ρεαλιστική αλλαγή των εκτιμήσεων, η απαιτούμενη δημοσιονομική πολιτική γίνεται απολύτως εξωπραγματική.

Μπορεί το πρόβλημα να λυθεί με ''ήπιους'' τρόπους, όπως η επιμήκυνση, ή η μείωση των επιτοκίων; Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι. Η επιμήκυνση στα 50, ή ακόμη και στα 70 χρόνια θα μειώσει φυσικά την καθαρή παρούσα αξία του χρέους και θα ελαφρύνει την πίεση χρηματοδότησης των χρεολυσίων, αλλά δεν θα επηρεάσει σημαντικά τους τόκους, οι οποίοι είναι και το καθοριστικό στοιχείο για τη διαμόρφωση δημοσιονομικής πολιτικής. Κοινώς, δεν πρόκειται να υπάρξει άρση της λιτότητας μέσω της επιμήκυνσης, ούτε και θα ανασάνει σημαντικά η οικονομία.

Η μείωση των επιτοκίων, από την άλλη, για να έχει ένα σημαντικό μέγεθος – ας πούμε, συνολικά 1% - απαιτεί να πέσουν δραστικά τα επιτόκια της ΕΚΤ και του ΔΝΤ και να μειωθούν κι άλλο τα ήδη πολύ χαμηλά επιτόκια του ΕΤΧΣ. Ακόμη όμως κι αν επιτευχθεί η εξαιρετικά δύσκολη αυτή μείωση, το αποτέλεσμα στο χρέος θα είναι πολύ περιορισμένο. Η ελάφρυνση ως προς το ΑΕΠ θα είναι της τάξης του 10% μέχρι το 2019, ενώ το δημοσιονομικό όφελος θα είναι περίπου 2-3δις κατ' έτος. Πρόκειται για ημίμετρα σε μια οικονομία στην κατάσταση της ελληνικής.

Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη σε μακροχρόνια οικονομική δυσανεξία και συνεχή λιτότητα όσο το χρέος της θα αντιμετωπίζεται με τέτοιους τρόπους. Το επιχείρημα ότι η ανάπτυξη και το ξεπέρασμα της κρίσης θα έρθει από τις περιβόητες ''μεταρρυθμίσεις'' αντιπροσωπεύει την εγκατάλειψη της λογικής και την εναπόθεση των ελπίδων στον Μεγαλοδύναμο. Η χώρα χρειάζεται βαθιά διαγραφή και συνακόλουθη άρση της λιτότητας με στόχο την επανεκκίνηση της οικονομίας. Αυτή και μόνο αυτή μπορεί να είναι η βάση για τις ριζικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να περάσουμε σε φάση υγιούς ανάπτυξης υπέρ της κοινωνίας συνολικά.

Πως όμως θα επιτευχθεί η βαθιά διαγραφή και η ουσιαστική άρση της λιτότητας δεδομένου ότι 255δις του χρέους είναι στα χέρια της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, του ΕΤΧΣ και της ΕΕ; Είναι δυνατόν να υπάρξει συναινετική διαγραφή, όταν οι ζημίες θα επιβαρύνουν αμέσως τους δημόσιους φορείς της ΕΕ και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος; Και γιατί να δεχθούν συναινετική διαγραφή του ελληνικού χρέους οι χώρες της περιφέρειας της ΟΝΕ, χωρίς να την απαιτήσουν και για τον εαυτό τους; Αλλά πως θα δεχθούν η Γερμανία και οι άλλες χώρες του κέντρου γενική διαγραφή του χρέους της περιφέρειας, αφού θα σημαίνει αποδοχή μεγάλων ζημιών από την πλευρά τους;

Είναι προφανές ότι η συναινετική διαγραφή του χρέους είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο για την Ελλάδα. Εξίσου προφανές είναι ότι η χώρα δεν μπορεί να περιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα, ή έως ότου αναγκαστεί να λάβει κάποια απόφαση η ΕΕ για το χρέος συνολικά, γιατί η οικονομία και η κοινωνία της είναι σε οριακό σημείο. Η πίεση είναι ήδη αφόρητη. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, μια ριζοσπαστική κυβέρνηση θα είναι αναγκασμένη να εξετάσει την προοπτική μονομερών ενεργειών και της επιβολής λύσης με κυρίαρχο τρόπο.

Αυτό ακριβώς το ζήτημα θα συζητηθεί με λεπτομέρεια την Κυριακή 9 Νοεμβρίου.

* Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.gr

Ας δούμε τι συμβαίνει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στο πλαίσιο της… «δημόσιας και δωρεάν Παιδείας»:

• Προ 4ετίας το Πανεπιστήμιο της Αθήνας είχε κρατική χρηματοδότηση περίπου 40 εκατομμύρια ευρώ. Σήμερα ο προϋπολογισμό του 2015 προβλέπει χρηματοδότηση 11 εκατομμύρια ευρώ.
• Το Πανεπιστήμιο χρειάζεται 2.000 υπαλλήλους για να λειτουργήσει στοιχειωδώς. Σήμερα έχει 732...
• Μόνο με το PSI τα αποθεματικά του Πανεπιστημίου της Αθήνας «κουρεύτηκαν» κατά 13 εκατ. ευρώ, του Πολυτεχνείου κατά 30 εκατ. ευρώ, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κατά 4,5 εκατ. ευρώ, του Αριστοτέλειου κατά 8 εκατ. ευρώ, της Πάτρας κατά 4 εκατ. ευρώ, του Παντείου κατά 9 εκατ. ευρώ και ούτω καθ’ εξής.
• Στη χώρα που ο πρωθυπουργός κύριος Σαμαράς για να δικαιολογήσει την ένταση στα Πανεπιστήμια επιτίθεται στους φοιτητές – «θρασίμια» (!) που δεν έχουν καλή αγωγή από το σπίτι τους, όπως είπε στη γιορτή της ΟΝΝΕΔ, οι φοιτητές και οι βυθισμένες στην φτώχεια οικογένειές τους καλούνται να πληρώνουν για οτιδήποτε έχει σχέση με την… «δημόσια και δωρεάν Παιδεία», από σίτιση και στέγαση μέχρι για μετακινήσεις και για συγγράμματα.

***

    Ας δούμε τι συμβαίνει στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο πλαίσιο της… «δημόσιας και δωρεάν Παιδείας»:

• Στα τρία μόνο πρώτα χρόνια των Μνημονίων οι κυβερνώντες βάλανε λουκέτα σε 980 σχολεία, αλλά σύμφωναμε το λεξικό της πολιτικής απάτης φρόντισαν τα λουκέτα να τα βαφτίσουν… «συγχωνεύσεις».
• Στις σχολικές αίθουσες τσουβαλιάζονται σε κάθε τάξη 27 – 30 μαθητές και αυτό λέγεται «μάθημα»…
• Μόνο πέρσι από τα σχολεία χάθηκαν λόγω ελλείψεων σε καθηγητές πάνω από 32.000 (!) διδακτικές ώρες.
• Από το 2009 και μετά, οι μειώσεις δαπανών για τα σχολεία ξεπέρασαν το 47%!
• Στα σχολεία δεν καλύπτονται στοιχειώδεις ανάγκες, από τη στέγαση και τη θέρμανση, μέχρι τις καθαρίστριες και τους φύλακες.
• Η Ελλάδα είναι η χώρα της ΕΕ, που, εκτός από το υψηλότερο ποσοστό μαθητικής διαρροής, παρουσιάζει και το «προνόμιο» το ποσοστό της αύξησης των νέων που βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης, κατάρτισης και απασχόλησης να έχει αυξηθεί από το 2008 μέχρι το 2011 κατά 54,7%! 
• Με την πολιτική τους περί το λεγόμενο «νέο Λύκειο» εκείνο που κατόρθωσαν ήταν το με - μαθηματική ακρίβεια - προβλεπόμενο: Να έχουν εξαναγκάσει τα παιδιά και τους γονείς να τρέχουν στα φροντιστήρια από το… Δημοτικό! 

    Εν ολίγοις: Στα σχολεία της χώρας, που παιδιά λιποθυμούν λόγω της ασιτίας, οι μεν καθηγητές πασχίζουν να αντεπεξέλθουν στο λειτούργημά τους σε συνθήκες φτωχοποίησής τους (σσ: ο μισθός του νέου εκπαιδευτικού ισοδυναμεί πλέον με το 56% του μέσου όρου των χωρών της Ευρώπης), οι δε γονείς πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους: Γι' αυτή την «Παιδεία» οι Έλληνες γονείς πληρώνουν πάνω από 5 δισ. ευρώ το χρόνο.

***

    Αν αυτή είναι (και είναι) η κατάσταση της Παιδείας στην Ελλάδα των Μνημονίων, ας πάμε να θυμηθούμε τι συνέβαινε και πριν από τα Μνημόνια.

    Μια παλιότερη μελέτη των καθηγητών Μάνου Αντωνίνη και Πάνου Τσακλόγλου (www.aueb.gr/Users/tsakloglou/educ-imop.pdf) με θέμα τις «αναδιανεμητικές επιπτώσεις της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα» δίνει ενδιαφέρουσες απαντήσεις για τον (ταξικό) χαρακτήρα της ακολουθούμενης εκπαιδευτικής πολιτικής με ή χωρίς Μνημόνια. Τα στοιχεία και συμπεράσματα των ερευνητών μιλούν από μόνα τους:

    α) Η εμπειρία όλων των (καπιταλιστικών) χωρών δείχνει ότι στην κούρσα για την είσοδο στην ανώτατη εκπαίδευση τα παιδιά των πλούσιων στρωμάτων έχουν πολλαπλάσιες πιθανότητες από τα παιδιά των φτωχότερων στρωμάτων. «Παρόμοια – τονίζεται - είναι η κατάσταση και στην Ελλάδα».

    β) Η δομή του συστήματος για την είσοδο στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα οδηγεί στη δημιουργία ενός παράλληλου εκπαιδευτικού συστήματος φροντιστηρίων και ιδιωτικών μαθημάτων για την υποστήριξη των υποψηφίων «σε βάρος της ποιότητας της διδασκαλίας στη σχολική αίθουσα (...). Αναπόφευκτα το σύστημα αυτό επιδρά στις πιθανότητες επιτυχίας μαθητών από διαφορετικά εισοδηματικά στρώματα».

    γ) Η θεωρία της «δωρεάν δημόσιας» εκπαίδευσης είναι μια απάτη καθώς στην πράξη «οι μαθητές που δε συνεχίζουν τις σπουδές στο λύκειο προέρχονται κυρίως από φτωχότερες ομάδες του πληθυσμού». Η πιθανότητα να μη μετέχουν οι φτωχοί στην εκπαιδευτική διαδικασία του λυκείου «είναι 12 φορές μεγαλύτερη» από την πιθανότητα να μη μετέχουν οι πλούσιοι. «Έτσι λιγότερα παιδιά από τα φτωχότερα νοικοκυριά φτάνουν στο σημείο αφετηρίας για τις πανελλήνιες εξετάσεις».

    δ) Η πιθανότητα ένας μαθητής να συμμετέχει στην παράλληλη διαδικασία (φροντιστήρια, ιδιαίτερα) για την προετοιμασία του για τις πανελλήνιες είναι 3 φορές υψηλότερη αν ανήκει στα πλούσια εισοδηματικά στρώματα έναντι των φτωχότερων. Καθόλου τυχαία λοιπόν, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση εισάγονται 6 στους 10 πλούσιους μαθητές λυκείου έναντι 3 στους 10 των φτωχών μαθητών.

    ε) Στις ηλικίες των 15-17 ετών εκτός εκπαιδευτικού συστήματος σύμφωνα με στοιχεία της δεκαετίας του '90 ήταν το 2,5% των μαθητών από πλούσια εισοδηματικά στρώματα έναντι 31,5% των μαθητών από τα φτωχά εισοδηματικά στρώματα. Μάλιστα, τα 3/5 των παιδιών που εγκαταλείπουν το σχολείο στην ηλικία των 14 χρόνων προέρχονται από τα πιο φτωχά, μεταξύ των φτωχών, στρώματα.

    Συμπέρασμα:  Στα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης οι εκάστοτε κυβερνώντες – οι ίδιοι που έκαναν καμιά τριανταριά (!) εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις» - κάθε φορά παρέδιδαν χειρότερο μπάχαλο απ' ό,τι παραλάμβαναν.

    Προκάλεσαν αμορφωσιά. Μετέτρεψαν τα σχολεία σε πάρκινγκ παιδιών και σε παρακολούθημα του φροντιστηρίου. Επέβαλαν ένα σύστημα ταξικής εκπαιδευτικής «κρησάρας».

    Αυτή είναι η κατάσταση στο χώρο της Παιδείας, συνολικά. Τόσο «δημόσια» και τόσο «δωρεάν» είναι.

    Αλλά οι καλοί ταγοί μας, από τους κυβερνώντες μέχρι τους Ποταμίσιους φίλους τους, εκείνο που προκρίνουν ως «φάρμακο» είναι τo ίδιο το «δηλητήριο»: Την επέκταση της ιδιωτικοποίησης!

***

    Μετά από όλα αυτά, οι κύριοι που διαλύουνε τα πάντα, που την πολιτική για την Παιδεία από ταξικό κόσκινο την «αναβάθμισαν» σε ταξικό πέλεκυ για τα παιδιά του λαού,

    οι ταγοί μας που στα κάθε λογής «Χάρβαρντ» που σπούδασαν πρέπει να είχαν ιδιαίτερη έφεση στα μαθήματα της υποκρισίας, του θράσους και του «μαυρογιαλουρισμού»,

    αυτοί που εξοντώνουν τους γονείς των μαθητών, αυτοί που εξαθλιώνουν τους δασκάλους των μαθητών,

    έχουν για μια ακόμα φορά το «ανάστημα» να παριστάνουν τους προστάτες των «ονείρων», των «ελπίδων» και των «δικαιωμάτων» των μαθητών.

    Οι μαθητές – όπως λένε οι ταγοί μας – κινητοποιούνται, διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται διότι «υποκινούνται» από… σκοτεινές δυνάμεις και όχι γιατί βιώνουν πραγματικό πρόβλημα.   

    Από μια άποψη, πράγματι, οι μαθητές… «υποκινούνται». Οι δημοκράτες της κυβέρνησης, λοιπόν, που έχουν επιδοθεί στο κατασταλτικό σαφάρι «του νόμου και της τάξης» αναζητώντας τους «υποκινητές» των κινητοποιήσεων των μαθητών, μπορούν με μια απλή κίνηση να εντοπίσουν τους υποκινητές των μαθητικών καταλήψεων: Ας κοιταχτούν στον καθρέφτη. 

ΠΗΓΗ: enikos.gr

ΑΠΕΙΛΕΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ: ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΑΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

ΠΡΟΒΑ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ: ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ-ΓΟΝΙΩΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΗΨΗ

Την Πέμπτη (6/11) στα Προπύλαια στις 12:00 έχει οριστεί το νέο αγωνιστικό ραντεβού της εκπαιδευτικής κοινότητας. Ενώ συνεχίζονται οι καταλήψεις σε Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας και ο κυβερνητικός αυταρχισμός εντείνεται διαπιστώθηκε, το απόγευμα της Τετάρτης ότι ''έπεσε'' η σελίδα "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ,ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΥΣΤΗΜΑ" στο Facebook.
Η σελίδα λειτουργούσε ως κέντρο επικοινωνίας, συντονισμού των κινητοποιήσεων και πληροφόρησης των μαθητών που συμμετέχουν στις καταλήψεις σχολείων, σε όλη την Ελλάδα.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΕΙ ΝΑ ''ΧΡΥΣΩΣΕΙ'' ΤΟ ΧΑΠΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑΣ

Με μια απεγνωσμένη και απέλπιδα προσπάθεια ο Γκ. Χαρδούβελης επιχειρεί να δώσει την εντύπωση, στην πραγματικότητα ψευδαίσθηση, ότι η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει σε νέο μνημόνιο , τονίζοντας ότι από τις αρχές του 2015 διεκδικεί να τεθεί κάτω από την ομπρέλα μιας ''προληπτικής γραμμής στήριξης'' διαρκείας 6-12 μηνών , με κεφάλαια κατά προτίμηση τα 11δισ του ΤΧΣ, με υποτιθέμενη ''χαλαρή εποπτεία''της ΕΕ και του ΔΝΤ και με μια συμφωνία εφαρμογής ''10-15 διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων''.

Οικονομικοί παρατηρητές τόνιζαν ότι το σενάριο αυτό, που παρουσίασε στο Reuters o Γκ. Χαρδούβελης ενόψει του Εurogroup της Πέμπτης (6/11), είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να εφαρμοστεί στην πράξη, αφού προϋποθέτει την έξοδο της χώρας στις αγορές, πράγμα μάλλον απίθανο μεσοπρόθεσμα όσες ''προληπτικές γραμμές στήριξης'' κι αν υπάρξουν.

Οι ίδιοι παρατηρητές πάντως υπογράμμιζαν πως ακόμα και αν το σενάριο Γκ. Χαρδούβελη υλοποιηθεί και τότε η συμφωνία των ''10-15 διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων'' για τη οποία έκανε λόγο ο ΥΠΟΙΚ θα ισοδυναμεί με νέο, ουσιαστικά, μνημόνιο, ενώ η ''χαλαρή'' , τάχα, εποπτεία ΕΕ και ΔΝΤ θα αντιπροσωπεύει μια άλλη μορφή της τροϊκανής κηδεμονίας.

Η εναγώνια απόπειρα του Γκ. Χαρδούβελη να προετοιμάσει το έδαφος, ώστε να πέσουμε στα μαλακά, μπροστά στις επικείμενες οδυνηρές εξελίξεις, το μόνο που επιβεβαίωσε είναι το πλήρες και απόλυτο αδιέξοδο της παραδομένης κυβερνητικής πολιτικής.

Μια φορά μνημόνιο, για πάντα στον αέναο φαύλο κύκλο της εποπτείας και των έξωθεν προγραμμάτων.

XΑΡΔΟΥΒΕΛΗΣ: ''ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ 6-12 ΜΗΝΩΝ ΜΕ ΧΑΛΑΡΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ''  

Σε μια μεταβατική περίοδο 6 έως 12 μηνών, κατά την οποία η επιτήρηση από την ΕΕ και το ΔΝΤ θα είναι περιορισμένη, προσδοκά η Ελλάδα, αμέσως μετά το τέλος του ευρωπαϊκού προγράμματος στα τέλη του 2014, σύμφωνα με αποκλειστικό  δημοσίευμα του πρακτορείου Reuters, που παρουσιάζει τα σχέδια της κυβέρνησης για την επόμενη μέρα.

"Η Ελλάδα επιθυμεί μια μεταβατική περίοδο, διάρκειας το πολύ ενός έτους, με ήπια επιτήρηση από τους δανειστές της", δηλώνει στο Reuters ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, ανακοινώνοντας τα σχέδια της ελληνικής πλευράς, τα οποία θα παρουσιαστούν στο αυριανό Εurogroup.

Όπως σχολιάζει το Reuters, πρόκειται για την πρώτη φορά που ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών αποκαλύπτει με λεπτομέρεια τους σχεδιασμούς και τους στόχους της Αθήνας για την ''μετά το μνημόνιο εποχή'', η οποία ξεκινά από το επόμενο έτος, 2015.

Αντιμέτωπη με τον κίνδυνο διεξαγωγής πρόωρων εκλογών, εάν δεν κατορθώσει να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στις αρχές του 2015, η ελληνική κυβέρνηση έχει στηρίξει την επιβίωσή της στο εγχείρημα της δήθεν εξόδου της Ελλάδας από τα μνημόνια, νωρίτερα από τους αρχικούς σχεδιασμούς.

Ωστόσο τα σχέδια της Αθήνας προσέκρουσαν στην αντίδραση των Ευρωπαίων αξιωματούχων, αλλά και των αγορών, οι οποίες απάντησαν... μέσω της εκτόξευσης των αποδόσεων των ελληνικών 10ετών ομολόγων στο μη βιώσιμο επίπεδο του 8% και άνω.

"Η κατάσταση αυτή δεν αλλάζει τα σχέδια της Αθήνας", σχολιάζει στο Reuters ο Γκ. Χαρδούβελης.

Όπως προσθέτει ο υπουργός Οικονομικών, η Ελλάδα βρίσκεται σε συζητήσεις για να λάβει ένα δίχτυ ασφαλείας, υπό τη μορφή μιας προληπτικής πιστωτικής γραμμής, διάρκειας από 6 έως 12 μήνες και θα έχει βασικό χαρακτηριστικό την ηπιότερη επιτήρηση από τους δανειστές.

"Η Ελλάδα θα συνεχίσει να λαμβάνει τη στήριξη των Ευρωπαίων εταίρων της. Μπορεί να μην είναι συνοδηγοί στο αυτοκίνητο, αλλά θα κάθονται με ασφάλεια στην πίσω θέση. Θα υπάρχει ένα απόθεμα, σε περίπτωση που σημειωθεί κάποια αρνητική εξέλιξη, ώστε να μπορούμε να βασιστούμε σε αυτό", εξήγησε επίσης ο Γκ. Χαρδούβελης.

Ταυτόχρονα σημείωσε πως τα ελληνικά σχέδια για την επόμενη μέρα θα συζητηθούν στο Eurogroup της Πέμπτης (6/11) στις Βρυξέλλες.

"Το απόθεμα αυτό θα μοιάζει με μια βελτιωμένη πιστωτική γραμμή και δεν θα έχει σχέση με τους όρους που προέβλεπαν, μέχρι σήμερα, τα πακέτα διάσωσης που έχει χορηγήσει η Ευρωζώνη", αναφέρει επίσης ο υπουργός Οικονομικών.

Ο Γκ. Χαρδούβελης εξήγησε μάλιστα πως η Ελλάδα θα ήθελε να μπορεί να κάνει χρήση των 11,4 δισ. ευρώ που διαθέτει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για αυτή την ''προληπτική πιστωτική γραμμή στήριξης''.

"Η Ελλάδα αναμένεται να αξιολογηθεί, στην τρέχουσα συγκυρία, σε έναν πολύ μικρότερο αριθμό διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, από 10 έως 15", συμπληρώνει ο κ. Χαρδούβελης, αναλύοντας το τι θα περιλαμβάνει η επικείμενη αξιολόγηση από την τρόικα, η έλευση της οποίας στην Αθήνα αναμένεται εντός των ερχόμενων ημερών.

ΚΛΕΙΔΙ Η ΧΑΛΑΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ

Όπως επισημαίνει στη συνέχεια το Reuters, οι εκπρόσωποι των δανειστών, οι επιθεωρητές της ΕΕ και του ΔΝΤ, επισκέπτονται τακτικά την Αθήνα από το 2010 μέχρι και σήμερα.
Οι τακτικές αυτές επισκέψεις της τρόικας δεν είναι καθόλου δημοφιλείς στην ελληνική κοινή γνώμη, με τα συνδικάτα να διοργανώνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα απεργίες και διαμαρτυρίες, οι οποίες συχνά καθίστανται εξαιρετικά βίαιες.
''Το μένος που δείχνουν απέναντι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο οι Έλληνες - για την επιμονή του στα αυστηρά μέτρα - λιτότητας - δεν περιγράφεται'', αναφέρει το δημοσίευμα.

"Το ΔΝΤ θα συνεχίσει να έχει έναν ρόλο σε αυτή τη μεταβατική περίοδο για την Ελλάδα", διευκρινίζει ο Γκίκας Χαρδούβελης.
"Θα θέλαμε το ΔΝΤ να έχει ρόλο, υπό την έννοια χορήγησης εμπιστοσύνης προς τις αγορές, οι οποίες εμφανίζονται επιφυλακτικές με την Ελλάδα", σημειώνει επίσης ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών. ''Η ακριβής σχέση της Ελλάδας με το ΔΝΤ είναι κάτι που ακόμη βρίσκεται υπό συζήτηση'', προσθέτει ο Γκ. Χαρδούβελης.
Παρακολουθώντας στενά την ελληνική αγορά ομολόγων, ο Γκ. Χαρδούβελης εκτιμά πως οι αποδόσεις των 10ετών ομολόγων θα αρχίσουν να υποχωρούν, αμέσως μόλις η Αθήνα καταλήξει σε συμφωνία με τους δανειστές για τη ''μετά το μνημόνιο εποχή''.
"Εάν υπάρξει συμφωνία, τότε θα θωρακιστεί η επόμενη μέρα για την Ελλάδα. Μόλις θωρακιστεί η επόμενη μέρα, τότε θα σταλεί μήνυμα στις αγορές για το πως πορεύεται η χώρα", υποστηρίζει ο υπουργός Οικονομικών.

"Το πιο πιθανό είναι να μπορέσει η Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές, αμέσως μετά την οριστικοποίηση της συμφωνίας. Θεωρούμε ότι μόλις υπάρξει συμφωνία, τότε θα μειωθούν και τα spreads. Επομένως, έχει νόημα η επιστροφή στις αγορές, μετά την ύπαρξη συμφωνίας", σημειώνει ο υπουργός Οικονομικών.

Ο Γκ. Χαρδούβελης απέφυγε να αποκαλύψει το ύψος των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας για το 2015, διευκρινίζοντας ωστόσο πως "οι χρηματοδοτικές ανάγκες θα είναι διαχειρίσιμες και όχι πολύ μεγάλες".

"Η επικείμενη αξιολόγηση από την τρόικα είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Τώρα ξέρουμε ότι πρέπει να τελειώσουμε γρήγορα. Δεν υπήρχε προθεσμία στις προηγούμενες αξιολογήσεις", ανέφερε ο κ. Χαρδούβελης για να καταλήξει πως "αμέσως μόλις ολοκληρωθεί η τρέχουσα αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας από τους δανειστές, θα μπορεί να ξεκινήσει η συζήτηση για τον νέο γύρο ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους".

ΠΗΓΗ: http://iskra.gr

Κατατέθηκε, τη Δευτέρα 3 Νοέμβρη, στη Βουλή, η τροπολογία του υπουργείου Ανάπτυξης σχετικά με τη διαχείριση και το «κούρεμα» των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων προς τις τράπεζες, ενώ σε επόμενη φάση θα προωθηθεί και η «λύση» για τα στεγαστικά δάνεια. Το συνολικό κυβερνητικό σχέδιο είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στις σημερινές και τις μελλοντικές ανάγκες των τραπεζών, ενώ παράλληλα είναι ενταγμένο στην εξυπηρέτηση του γενικότερου πλαισίου των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην οικονομία.

Ο απερχόμενος υπουργός Ανάπτυξης Ν. Δένδιας παρουσίασε τη Δευτέρα και το υπό διαμόρφωση κυβερνητικό σχέδιο, για τη ρύθμιση των «κόκκινων» στεγαστικών δανείων, που θα κατατεθεί στη Βουλή σε επόμενη φάση. Κομβικό κριτήριο αποτελεί η τρέχουσα εμπορική αξία του υποθηκευμένου στις τράπεζες ακινήτου. Σύμφωνα με τον Ν. Δένδια, το κυβερνητικό σχέδιο προβλέπει το σπάσιμο του στεγαστικού δανείου σε δυο τμήματα, συγκεκριμένα «σ' ένα τμήμα το οποίο θα συνεχίσει να εξυπηρετείται κατά το 70% με το τρέχον επιτόκιο και σ' ένα άλλο τμήμα (30%), το οποίο θα μετακινηθεί στο μέλλον και θα εκπληρωθεί, υπό την προϋπόθεση της οικονομικής ανάκαμψης, καθώς και η αξία του ακινήτου φτάσει στα προηγούμενα επίπεδα, μετά από μια πάροδο καθ' υπολογισμό του μοντέλου που εξετάσαμε 15 ετών».

Να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδας, οι εμπορικές τιμές, στα τελευταία χρόνια, έχουν μειωθεί σε επίπεδα της τάξης του 35% και διαμορφώνονται πολύ χαμηλότερα από την αξία της υποθήκης που έχουν εγγράψει οι τραπεζίτες. Είναι δηλαδή ολοφάνερο ότι σε ενδεχόμενο πλειστηριασμών, οι τράπεζες δε θα μπορούσαν να βρουν αγοραστές, οι οποίοι θα κατέβαλαν το ύψος της αρχικής υποθήκης και του δανείου. Πρόκειται για μια ακόμη ρύθμιση, απόλυτα εναρμονισμένη στα μέτρα των τραπεζών. Από τη μια πλευρά, τα καταχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά θα βρεθούν αντιμέτωπα με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς. Από την άλλη μεριά, οι τράπεζες, χωρίς να αναγράψουν, νέες επισφάλειες στους ισολογισμούς τους, αφήνουν παρακαταθήκη για το μέλλον, το μέρος του δανείου, το οποίο έτσι και αλλιώς, σε αυτή τη φάση, δε θα μπορούσαν να εισπράξουν (είτε μέσω ρυθμίσεων είτε με τη διενέργεια πλειστηριασμών)...

Οι βασικοί άξονες της ρύθμισης, που κατατέθηκε στη Βουλή, για τα επιχειρηματικά δάνεια, είναι οι παρακάτω:

Στις διατάξεις του νομοσχεδίου εμπίπτουν επιχειρήσεις με ετήσιο τζίρο (για τη χρήση του 2013) μέχρι 2,5 εκατ. ευρώ και με ύψος οφειλής προς τις τράπεζες μέχρι 500.000 ευρώ. Ταυτόχρονα, προβλέπεται σωρεία προϋποθέσεων, όπως να να μην έχουν υποβάλλει αίτηση για την υπαγωγή τους στην πτωχευτική διαδικασία (ή να έχουν παραιτηθεί από αυτή) και επίσης να συνεχίζουν την επιχειρηματική δραστηριότητά τους κ.ά.

Σε διαδικασία ρύθμισης υπάγονται αποκλειστικά και μόνο οι «βιώσιμες» επιχειρήσεις. Τον καθοριστικό λόγο θα έχουν οι τράπεζες, με «κριτήρια τα οποία επιλέγουν για την αξιολόγηση της ικανότητας του αιτουμένου να αντεπεξέλθει στις ρυθμίσεις υποχρεώσεις». Είναι απόλυτα φανερό το γεγονός ότι η υπαγωγή στη ρύθμιση αφορά αποκλειστικά και μόνο σε δάνεια που θεωρούνται εξυπηρετήσιμα. Επιπλέον, οι τράπεζες έχουν το ελεύθερο να προχωρούν σε «ρύθμιση ή και διαγραφή υπό διαφορετικούς όρους» ή ακόμη και να αρνηθούν το αίτημα του οφειλέτη.

Σε περίπτωση νέων καθυστερήσεων πάνω από 3 μήνες, προκαλείται απώλεια των... ευεργετημάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, το σύνολο των οφειλών γίνεται άμεσα ληξιπρόθεσμο και απαιτητό, σε μια εξέλιξη που επιταχύνει τα λουκέτα και την οριστική πτώχευση των πλέον αδύναμων κρίκων, όπως οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικρότερου μεγέθους επιχειρήσεις.

Οι τράπεζες, από την πλευρά τους, θα σχηματίζουν ειδικές πρόσθετες προβλέψεις στους ισολογισμούς τους, στη βάση των οποίων θα έχουν πρόσθετα φορολογικά μπόνους και εκπτώσεις, με την αφαίρεση της «χασούρας» (για τόκους και κεφάλαιο) από τα καθαρά έσοδα σε 15 ετήσιες δόσεις.

Ακόμη, με βάση και τον «Κώδικα Δεοντολογίας» της Τράπεζας της Ελλάδας, οι τράπεζες μπορούν να συμμετάσχουν ως συνεταίροι των επιχειρήσεων, που μπαίνουν σε διαδικασία ρύθμισης. Κατά τα λοιπά, η διαγραφή χρέους διαμορφώνεται ανάλογα με την «καθαρή περιουσιακή θέση» της εταιρείας, ενώ με βάση το προηγούμενο, λόγος γίνεται για διαγραφή οφειλών στο 50% των συνολικών απαιτήσεων που έχουν οι τράπεζες. Οι υπαγόμενες επιχειρήσεις μπορούν στη συνέχεια να ενταχθούν και σε ρύθμιση τμηματικής διευκόλυνσης και πρόσθετων εκπτώσεων (40%) για οφειλές προς την Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Ειδική «έκτακτη διαδικασία ρύθμισης υποχρεώσεων» προβλέπεται για εμπόρους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, προβλέπεται η συναίνεση τουλάχιστον του 50,1% των πιστωτών (τραπεζών και άλλων επιχειρηματιών), οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν στα δικαστήρια αίτηση πτώχευσης σε βάρος του οφειλέτη τους. Σε αυτή την περίπτωση, αναστέλλονται οι τυχόν εκκρεμούσες αιτήσεις υπαγωγής σε «καθεστώς εξυγίανσης» ή κήρυξης πτώχευσης (άρθρα 99 και 100 του Πτωχευτικού Κώδικα). Με τη σύντμηση και των δικαστικών δικαστικών, προβλέπεται ο ορισμός «ειδικού διαχειριστή», ο οποίος το «συντομότερο δυνατόν» διενεργεί πλειοδοτικό διαγωνισμό για την εκποίηση του συνόλου του ενεργητικού της «υπό ειδική διαχείριση» επιχείρησης.

ΠΗΓΗ: 902.gr

τ

Του Γιάννη Τόλιου

Τελευταία από δυνάμεις του κατεστημένου, γίνεται προσπάθεια να φέρουν σε δύσκολη θέση το ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας το δίλημμα: «μονομερείς ενέργειες» ή «διαπραγματεύσεις» στην κατάργηση του Μνημονίου και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του Χρέους. Στόχος να ενοχοποιηθεί κάθε προσπάθεια άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και αμφισβήτησης του νεοφιλελεύθερου πλαισίου της ευρωζώνης και υποταγής τελικά στους όρους των πιστωτών.

Τι λένε οι επίσημες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ

Τόσο στις συνεδριακές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στην πρόσφατη ευρω-εκλογική διακήρυξη, τονίζεται ρητά ότι στόχος του είναι: «η ακύρωση του Μνημονίου και της πολιτικής λογικής που τα επιβάλλει, καθώς η αντιμετώπιση του χρέους… Χωρίς διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του αποκλείεται να ανασάνει η χώρα….. Η διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης θα ξεκινήσει άμεσα και θα απαιτηθεί η ακύρωση των επαχθών όρων και συμβάσεων. Για την επίτευξη των στόχων θα αξιοποιηθούν στην περίπτωση εκβιασμών, όλα τα όπλα: η διακοπή πληρωμών, η καταγγελία και πρόκληση ζημιάς στη χώρα με στόχο τη διάσωση του ευρώ και των ιδιωτικών τραπεζών, ….κά. Εμείς θέλουμε να σώσουμε τη χώρα μέσα στο ευρώ και όχι με πρόσχημα τη σωτηρία του ευρώ να οδηγήσουμε τη χώρα στην καταστροφή. Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι υποθηκεύοντας τη χώρα…»

«Μαξιμαλισμοί» και βιωσιμότητα χρέους;

Το παραπάνω πλαίσιο, ανεξάρτητα από επί μέρους επιφυλάξεις ή ερωτήματα που μπορεί κάποιος να έχει, χαράσσει το γενικότερο πλαίσιο του στρατηγικού στόχου και της τακτικής επίτευξης του. Η ακύρωση της λιτότητας (Μνημόνιο), η διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους και εξόφληση υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς ο δημόσιος-κοινωνικός έλεγχος των τραπεζών, αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις για προώθηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και προοδευτικής έξοδο από την κρίση με ανοικτό τον ορίζοντα της σοσιαλιστικής προοπτικής. Δεν πρόκειται για «μαξιμαλισμό» αλλά «αναγκαία και ικανή συνθήκη» να βγει η οικονομία και κοινωνία από την κρίση με κυβέρνηση της Αριστεράς. Η βιωσιμότητα (εξοφλησιμότητα) του χρέους είναι αντικειμενική ανάγκη και όχι «φαντασίωση» αριστερών «μαξιμαλιστών». Αντίθετα η υποτίμηση ή αποδοχή μικρής ελάφρυνσης (επιμήκυνση, οριακή μείωση επιτοκίων ή «πάγωμα», κά), παρά τα όποια θετικά, δεν επιλύει το πρόβλημα της βιώσιμης εξόδου από την κρίση σε προοδευτική κατεύθυνση. Πρακτικά, στο υποθετικό σενάριο της αύξησης του ΑΕΠ 3% (ή 5,4 δις €), ο επιμερισμός για στοιχειώδη ανακούφιση του λαού, στήριξη ανάπτυξης, εξυπηρέτηση χρέους, δεν μπορεί να ξεπερνά τα 1,8-2 δις € κατά περίπτωση. Δηλαδή οι δαπάνες για τοκοχρεολύσια από το «πραγματικό πλεόνασμα», δεν μπορούν να υπερβαίνουν 1,5-2 δις το χρόνο. (Αν γινόταν δικαιότερη κατανομή φορολογικών βαρών ίσως να διατίθετο κάτι περισσότερο).! Ωστόσο το 2014 τα τοκοχρεολύσια ανέρχονται σε 31 δις, το 2015 σε 22 δις, το 2016 σε 13,5 δις και συνεχίζουν στο ίδια περίπου ύψος ως το 2020, ενώ μετά κάνουν άλμα σε 28 δις 2021, σε 33 δις 2022, σε 29 δις 2023, διατηρούμενα στα 16-17 δις το χρόνο ως το 2030. Από εδώ πηγάζει η ανάγκη διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους για να αποφύγουμε «διαχρονική λιτότητα» και όχι λόγω αριστερών «μαξιμαλισμών», όπως ισχυρίζονται ορισμένοι.!

Ποιες θεωρούνται μονομερείς ενέργειες;

Το αίτημα της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, ασφαλώς δεν είναι ιδέα που αρέσει στους πιστωτές. Το ζήτημα έχει τεθεί στην «τρόϊκα» από τον πρ. υπουργό οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, αλλά η απάντηση του Β.Σόϊμπλε ήταν η γνωστή φράση: «forgetitYiannis» (ξέχνα το Γιάννη).! Το πρώτο ερώτημα είναι αν η συγκεκριμένη απάντηση αποτελεί ή όχι μονομερής ενέργεια; Και πότε θεωρείται τέτοια; Μόνο όταν προέρχεται από τους οφειλέτες ή και τους πιστωτές; Δεν ήταν άραγε μονομερής η ενέργεια ένταξης στο ΔΝΤ, η επιβολή της «τρόϊκας» και του Μνημονίου στη χώρα; Γιατί η χρήση κυριαρχικού δικαιώματος και η επίκληση του διεθνούς δικαίου από μια χώρα («κατάσταση ανάγκης», «απεχθές χρέος» κά) θεωρείται «μονομερής ενέργεια»; Η παραβίαση ευρωπαϊκών συνθηκών (Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, κά) δεν είναι μονομερής ενέργεια;

Χρειάζεται κατά συνέπεια να δούμε το ζήτημα τόσο από νομική, όσο οικονομική, κοινωνική και πολιτική άποψη. Από νομική άποψη η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μιας χώρας, δε καμιά περίπτωση δεν είναι μονομερής ενέργεια. Σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, η απαίτηση διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πηγάζει από αντικειμενικά δεδομένα (διάλυση οικονομίας, βύθιση μεγάλου μέρους ελληνικού λαού στη φτώχεια και περιθωριοποίηση). Πέρα από τις ευθύνες των κομμάτων της συγκυβέρνησης, υπάρχουν ταυτόχρονα μεγάλες ευθύνες της τρόϊκας (με τις «συνταγές σωτηρίας») και του οικοδομήματος της ΟΝΕ (με τις ανισότιμες σχέσεις μεταξύ ισχυρών και αδύναμων χωρών). Αυτό που πρέπει να δούμε είναι η ουσία της πολιτικής διαπραγμάτευσης και τα αποτελέσματα της. Οι αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν το πλαίσιο για τη στάση στο τελικό «δια ταύτα» των διαπραγματεύσεων. Η ουσιαστική άρνηση επίλυσης του χρέους, μια κυβέρνηση της Αριστεράς με στήριξη του λαού, πρέπει «να πράξει τα δέοντα», ώστε να δοθεί βιώσιμη λύση και να ανοίξει ο δρόμος μιας ελπιδοφόρας προοπτικής, με βάση τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και όχι υποχώρηση σε ανεδαφικά διλήμματα ή προσχηματικά εμπόδια, που εξυπηρετούν τελικά, άμεσα ή έμμεσα, τους δανειστές.

Blog: ytoliosblog.wordpress.com