«Περιορίζοντας, μεταξύ των άλλων, οι ασκούμενες πολιτικές το επίπεδο της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, από την απελθούσα στις επόμενες δεκαετίες, από 10% του ΑΕΠ(2016) στο 4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο την περίοδο 2018-2070, ουσιαστικά μεταφέρουν την χρηματοδότηση του κινδύνου του γήρατος από το κράτος στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό τους επίπεδο κατά τις επόμενες δεκαετίες», τονίζουν, μεταξύ άλλων στο άρθρο τους οι δυο συγγραφείς.

Τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο είναι εντυπωσιακά. Μεταξύ άλλων:

-«Κατά την Μνημονιακή περίοδο 2009-2019, πραγματοποιήθηκε μία μείωση του επιπέδου των συντάξεων (κύρια και επικουρική) κατά 45% (σωρευτική απώλεια 63 δις ευρώ). Με άλλα λόγια, η μακροχρόνια χρηματοοικονομική επιδίωξη των δανειστών, συνίσταται στον περιορισμό αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες επιπλέον του ποσοστού (13,5% του ΑΕΠ) που ήταν το 2009. Ως εκ τούτου, σε συστημικούς όρους ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων αλλά μη εγγυημένων παροχών, με την έννοια ότι ο ασφαλισμένος πλέον δεν θα μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της συνταξιοδοτικής του παροχής, δεδομένου ότι αυτή μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ».

-«Η συνολική κρατική χρηματοδότηση (τριμερής χρηματοδότηση 4,5% του ΑΕΠ- 8,9 δις ευρώ) και η κρατική επιχορήγηση (κάλυψη ελλειμμάτων 5,5% του ΑΕΠ-9,1 δις ευρώ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που το 2015 ήταν 10% του ΑΕΠ (18 δις ευρώ), δεν θα υφίσταται από 1/1/2026, δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση μετά το 2025 θα περιορίζεται στην χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (386 ευρώ με ασφάλιση 20 ετών και 346 ευρώ με ασφάλιση 15 ετών), η οποία θα ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ (13 δις ευρώ περίπου). Οι δυσμενείς αυτές προοπτικές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης κατά τις επόμενες δεκαετίες τόσο εξαιτίας των λαθών των μελετών των δανειστών, όσο και εξαιτίας των ασκούμενων Μνημονιακών κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών, επιβάλλεται να κατανοηθούν ως ανησυχητικές προκλήσεις και όχι ως δεδομένες εξελίξεις».

-«Η επιδίωξη προσαρμογής στη σχετική απόφαση του ΣτΕ για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών με τη θέσπιση 6+1 ασφαλιστικών κατηγοριών εισφορών και νέα τεκμαρτά επίπεδα εισοδήματος στους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με ανισότητες, δεδομένου ότι οι μισθωτοί θα χρηματοδοτούν τη μηνιαία σύνταξη των επαγγελματιών ανάλογα με τα έτη ασφάλισης και την ασφαλιστική κλάση από 12 μέχρι 21 ευρώ τον μήνα. Οι ανισότητες μεταξύ των ελεύθερων επαγγελματιών και των μισθωτών διευρύνονται και στο επίπεδο των εισφορών υγείας, όπου, σύμφωνα με τον Ν.4670/2020, οι ελεύθεροι επαγγελματίες στο ανώτερο δεύτερο επίπεδο θα καταβάλλουν μηνιαίως 66 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί θα καταβάλλουν εισφορές υγείας 7% του ασφαλιστέου εισοδήματος του, γεγονός που σημαίνει ότι ο μισθωτός με μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ και άνω θα χρηματοδοτεί και το επίπεδο παροχών υγείας των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοαπασχολουμένων».

-«Αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοσιονομική βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης μετά την ψήφιση του Ν.4670/2020 επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με τη μακροχρόνια (μέχρι το 2070) διατήρηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε χαμηλά επίπεδα (12% του ΑΕΠ- 34 δις ευρώ), ποσοστό πολύ κατώτερο του μνημονιακού πλαφόν του 16,2% του ΑΕΠ, αντιστοιχώντας σε αριθμό συνταξιούχων 2.580.000 ατόμων και σε επίπεδο κύριας και επικουρικής σύνταξης 1.150 ευρώ μεικτά σε σταθερές τιμές (52% συνολικός συντελεστής αναπλήρωσης από 75% το 2009). Στην προοπτική αυτή, η κρατική χρηματοδότηση, κατά τις επόμενες δεκαετίες, μειώνεται στο 4% του ΑΕΠ, όταν το επιβαλλόμενο όριο από τους δανειστές προβλέπεται στο 7% του ΑΕΠ. Έτσι, αντί η κοινωνικο-ασφαλιστική στρατηγική και οι ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα να επιδιώκουν την δημιουργία δημοσιονομικού χώρου εντός του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), αξιοποιώντας το περιθώριο της τάξης του 3% του ΑΕΠ για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μελλοντικών συνταξιούχων ( της σημερινής νέας γενιάς των εργαζομένων), όσο και των σημερινών συνταξιούχων, εκχωρείται ο δημιουργούμενος δημοσιονομικός χώρος του ΣΚΑ στον Κρατικό Προϋπολογισμό».

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΩΝ Σ. ΡΟΜΠΟΛΗ-Β. ΜΠΕΤΣΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ

Των Σάββα Γ. Ρομπόλη, Ομ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου, Βασίλειου Γ. ΜπέτσηΥποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου

Το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΣΚΑ) στην Ελλάδα, ιδιαίτερα, κατά την Μνημονιακή δεκαετία (2009-2019) αντιμετωπίσθηκε από τους δανειστές λανθασμένα και δογματικά ως δημοσιονομικό και όχι ως κοινωνικό- αναπτυξιακό εργαλείο της οικονομικής πολιτικής.

Έτσι, στο πλαίσιο αυτό οι δανειστές επέβαλαν, μεταξύ των άλλων, στις ελληνικές κυβερνήσεις την ψήφιση νομοθετικών παρεμβάσεων αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, κατάτμησης της ενότητας της συνταξιοδοτικής παροχής σε εθνική και ανταποδοτική σύνταξη,μετατροπής της επικουρικής σύνταξης σε ατομικούς λογαριασμούς νοητής κεφαλαιοποίησης, μείωσης των συντελεστών αναπλήρωσης , θεσμοθέτησης αυτόματου κόφτη του επιπέδου των συντάξεων, κ.λ.π.

Κι’ αυτό, μεταξύ των άλλων, προκειμένου η συνταξιοδοτική δαπάνη (κύρια και επικουρική σύνταξη) στην Ελλάδα να μην υπερβεί κατά την περίοδο 2018-2070 το 16,2% του ΑΕΠ. Έτσι, στην κατεύθυνση αυτή, κατά την Μνημονιακή περίοδο 2009-2019, πραγματοποιήθηκε μία μείωση του επιπέδου των συντάξεων (κύρια και επικουρική) κατά 45% (σωρευτική απώλεια 63 δις ευρώ). Με άλλα λόγια, η μακροχρόνια χρηματοοικονομική επιδίωξη των δανειστών, συνίσταται στον περιορισμό αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες επιπλέον του ποσοστού (13,5% του ΑΕΠ) που ήταν το 2009.

Ως εκ τούτου, σε συστημικούς όρους ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων αλλά μη εγγυημένων παροχών, με την έννοια ότι ο ασφαλισμένος πλέον δεν θα μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της συνταξιοδοτικής του παροχής, δεδομένου ότι αυτή μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ.

Παράλληλα, η συνολική κρατική χρηματοδότηση (τριμερής χρηματοδότηση 4,5% του ΑΕΠ- 8,9 δις ευρώ) και η κρατική επιχορήγηση (κάλυψη ελλειμμάτων 5,5% του ΑΕΠ-9,1 δις ευρώ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που το 2015 ήταν 10% του ΑΕΠ (18 δις ευρώ), δεν θα υφίσταται από 1/1/2026, δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση μετά το 2025 θα περιορίζεται στην χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (386 ευρώ με ασφάλιση 20 ετών και 346 ευρώ με ασφάλιση 15 ετών), η οποία θα ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ (13 δις ευρώ περίπου).

Οι δυσμενείς αυτές προοπτικές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης κατά τις επόμενες δεκαετίες τόσο εξαιτίας των λαθών των μελετών των δανειστών, όσο και εξαιτίας των ασκούμενων Μνημονιακών κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών, επιβάλλεται να κατανοηθούν ως ανησυχητικές προκλήσεις και όχι ως δεδομένες εξελίξεις. Στις συνθήκες αυτές , η μελέτη του νέου ασφαλιστικού νόμου (Ν.4670/2020-ΦΕΚ 43/Α/28-2-2020) αναδεικνύει με τον πιο σαφή και εύληπτο τρόπο ότι, ακολουθώντας κατά γράμμα την προαναφερόμενη στρατηγική κατεύθυνση των Μνημονιακών επιλογών, περιορίζεται σε μία παρέμβαση δημοσιονομικού, εφαρμοστικού και διευθετικού χαρακτήρα, προσαρμοσμένη, κατά βάση, στις αποφάσεις (4/10/2019) του ΣτΕ.

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος νόμος στερείται των προϋποθέσεων μίας κοινωνικο-ασφαλιστικής μεταρρύθμισης και μίας αναγκαίας εναλλακτικής επιλογής, η οποία θα ανέτρεπε τον δημοσιονομικό χαρακτήρα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα και θα εγκαθίδρυε νέα στοιχεία κοινωνικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα με ισότητα, οικονομική ισορροπία και σταδιακή βελτίωση του επιπέδου των συντάξεων.

Πιο συγκεκριμένα, η νομοθετική αυτή παρέμβαση και κοινωνικο-ασφαλιστική επιλογή είναι περιορισμένων προσδοκιών, δεδομένου ότι αφορά σε αριθμό και σε όφελος λίγους συνταξιούχους τόσο για την κύρια, όσο και για την επικουρική σύνταξη. Επιπλέον, η επιδίωξη προσαρμογής στη σχετική απόφαση του ΣτΕ για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών με τη θέσπιση 6+1 ασφαλιστικών κατηγοριών εισφορών και νέα τεκμαρτά επίπεδα εισοδήματος στους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με ανισότητες, δεδομένου ότι οι μισθωτοί θα χρηματοδοτούν τη μηνιαία σύνταξη των επαγγελματιών ανάλογα με τα έτη ασφάλισης και την ασφαλιστική κλάση από 12 μέχρι 21 ευρώ τον μήνα.

Οι ανισότητες μεταξύ των ελεύθερων επαγγελματιών και των μισθωτών διευρύνονται και στο επίπεδο των εισφορών υγείας, όπου, σύμφωνα με τον Ν.4670/2020, οι ελεύθεροι επαγγελματίες στο ανώτερο δεύτερο επίπεδο θα καταβάλλουν μηνιαίως 66 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί θα καταβάλλουν εισφορές υγείας 7% του ασφαλιστέου εισοδήματος του, γεγονός που σημαίνει ότι ο μισθωτός με μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ και άνω θα χρηματοδοτεί και το επίπεδο παροχών υγείας των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοααπασχολουμένων.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοσιονομική βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης μετά την ψήφιση του Ν.4670/2020 επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με τη μακροχρόνια (μέχρι το 2070) διατήρηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε χαμηλά επίπεδα (12% του ΑΕΠ- 34 δις ευρώ), ποσοστό πολύ κατώτερο του μνημονιακού πλαφόν του 16,2% του ΑΕΠ, αντιστοιχώντας σε αριθμό συνταξιούχων 2.580.000 ατόμων και σε επίπεδο κύριας και επικουρικής σύνταξης 1.150 ευρώ μεικτά σε σταθερές τιμές (52% συνολικός συντελεστής αναπλήρωσης από 75% το 2009).

Στην προοπτική αυτή, η κρατική χρηματοδότηση, κατά τις επόμενες δεκαετίες, μειώνεται στο 4% του ΑΕΠ, όταν το επιβαλλόμενο όριο από τους δανειστές προβλέπεταιστο 7% του ΑΕΠ. Έτσι, αντί η κοινωνικο-ασφαλιστική στρατηγική και οι ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα να επιδιώκουν την δημιουργία δημοσιονομικού χώρου εντός του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), αξιοποιώντας το περιθώριο της τάξης του 3% του ΑΕΠ για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μελλοντικών συνταξιούχων ( της σημερινής νέας γενιάς των εργαζομένων), όσο και των σημερινών συνταξιούχων,εκχωρείται ο δημιουργούμενος δημοσιονομικός χώρος του ΣΚΑ στον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Με άλλα λόγια, περιορίζοντας, μεταξύ των άλλων, οι ασκούμενες πολιτικές το επίπεδο της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, από την απελθούσα στις επόμενες δεκαετίες, από 10% του ΑΕΠ(2016) στο 4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο την περίοδο 2018-2070, ουσιαστικά μεταφέρουν την χρηματοδότηση του κινδύνου του γήρατος από το κράτος στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό τους επίπεδο κατά τις επόμενες δεκαετίες.

πηγη: kommon.gr

Τις τελευταίες βδομάδες, η εξέλιξη της επιδημίας σε όλο τον κόσμο κατέγραψε θανάτους και μεταξύ εφήβων, μικρών παιδιών, ακόμα και βρεφών. Όσο κι αν πρέπει κανείς να ακούει με προσοχή τις διαπιστώσεις των επιστημόνων ότι πρόκειται για «σπάνιες περιπτώσεις», δεν μπορεί να αγνοήσει τις μαρτυρίες των οικογενειών των θυμάτων που συγκλίνουν όλες στον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης από την πλευρά των συστημάτων Υγείας: Συστάσεις για «παραμονή κατ' οίκον» σε περιπτώσεις ασθενών με ήπια συμπτώματα, συμβουλές για επικοινωνία με τον «προσωπικό γιατρό». Στην πλειοψηφία, όμως, των περιπτώσεων δεν υπάρχει ένα επαρκώς οργανωμένο και δωρεάν δίκτυο Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας για όλους και η Ιδιωτική Υγεία είναι μόνο για τους λίγους. Μπορεί, επομένως, με τον αυτοπεριορισμό και την «αυτοθεραπεία» το σύστημα να απαλλάσσεται από το κόστος εκατομμυρίων αναγκαίων τεστ και να ελαφρύνει τα νοσοκομεία που ήδη «βογκούν», οι ασθενείς όμως αφήνονται κυριολεκτικά στη μοίρα τους, στο έδαφος των ανεπαρκειών και των ελλείψεων στα συστήματα Υγείας όλων των καπιταλιστικών κρατών, όπου θριαμβεύει η δολοφονική για τις λαϊκές ανάγκες αντίληψη του «κόστους - οφέλους».

* * *

Με τον τρόπο αυτό αυξάνονται οι πιθανότητες να στερηθούν την έγκαιρη και αναγκαία βοήθεια ακόμα και νέοι άνθρωποι όταν αντιμετωπίσουν απότομες εξάρσεις της νόσου, πολύ περισσότερο που αυτές είναι διαπιστωμένες από τους γιατρούς. Αυτό έγινε και με τη 12χρονη Ρασέλ από το Βέλγιο, η οποία την Τρίτη 31 Μάρτη υπέκυψε από τον Covid-19, χωρίς να έχει κάποιο υποκείμενο νόσημα. Η αδελφή της εξήγησε στην εφημερίδα «Λε Σουάρ» ότι η μικρή ένιωσε αδιάθετη μόλις πριν από τέσσερις μέρες: «Ανέβασε πυρετό και η μητέρα μου την πήγε κατευθείαν στον γιατρό. Φυσικά, η μητέρα μου σκέφτηκε τον κορονοϊό, ενώ ο γιατρός σκέφτηκε ότι επρόκειτο για μια αλλεργία. Μας έγραψε ένα φάρμακο για το βήχα και η μητέρα μου ησύχασε επειδή αποκλείστηκε ο Covid-19...». Τη νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα η 12χρονη ξύπνησε με πολύ πυρετό. «Ανήσυχη η μητέρα μου κάλεσε τον γιατρό. Αλλά εκείνος δεν μπορούσε να τη δεχτεί πριν από τις 10.30, γιατί "εξαιτίας της ηλικίας της, δεν ήταν προτεραιότητα"...». Το ίδιο πρωί η κατάσταση της μικρής χειροτέρευσε κι άλλο, είχε μεγάλες δυσκολίες στην αναπνοή, η μητέρα της κάλεσε ασθενοφόρο που δεν ήρθε ποτέ. Το ρεπορτάζ της «Λε Σουάρ» ανέφερε ότι «η μικρή κατέληξε σπίτι, λίγο πριν τις 9 το πρωί, ενώ ο πατέρας της την έντυνε για να πάει στο νοσοκομείο, αφού ένας γνωστός είχε δεχτεί να τους μεταφέρει εκείνος...». Εννοείται πως η μικρή δεν είχε υποβληθεί καν σε εξέταση για τον SARS-CoV-2.

* * *

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του 19χρονου Ιταλού Λούκα (δούλευε και ζούσε μαζί με τη μητέρα του στο βόρειο Λονδίνο) που υπέκυψε στις 24 Μάρτη. Ο νεαρός επίσης δεν είχε άλλες παθήσεις. Σύμφωνα με βρετανικά και ιταλικά ΜΜΕ, εμφάνισε πυρετό και βήχα μόλις μια βδομάδα πριν υποκύψει. Ο γιατρός τού έδωσε αντιπυρετικά. Εκείνος χειροτέρευσε, ωστόσο ο γιατρός, αφού τον επισκέφτηκε για να τον εξετάσει σπίτι, του είπε ότι είναι νέος και «δεν χρειάζεται να ανησυχεί εξαιτίας μιας "άσχημης γρίπης"». Αλλά και την επομένη ο Λούκα συνέχισε να χειροτερεύει, σύμφωνα με τα ίδια ρεπορτάζ, «παραπονέθηκε για πόνους στο στήθος, τελικά κατέρρευσε. Κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, το πλήρωμα του ασθενοφόρου προσπάθησε να τον επαναφέρει, αλλά οι πνεύμονές του δεν άντεξαν, είχαν γεμίσει υγρό και αίμα...». Σημειωτέον, σύμφωνα με μαρτυρίες μελών της οικογένειας του νεαρού, «οι γιατροί (απλά) συνέστησαν στη μητέρα του και τον σύντροφό της (που έμεναν μαζί) να μείνουν σε 14ήμερη καραντίνα», δεν τους έστειλαν καν να κάνουν τεστ για τον ιό.

* * *

Αντίστοιχες μοιραίες καθυστερήσεις και ελλείψεις στους μηχανισμούς έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης του ιού καταγγέλλουν οι οικογένειες και άλλων παιδιών ή νέων που χάθηκαν. Φυσικά, αρμόδιοι για να διαγνώσουν και να αξιολογήσουν την υγεία ενός ασθενούς είναι οι γιατροί. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, όπως και σε αντίστοιχες που καταγράφηκαν στην Ελλάδα, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι εκτιμήσεις των γιατρών δεν επηρεάστηκαν από τα «πρωτόκολλα» διαχείρισης της νόσου, που δεν διαμορφώνονται με αμιγώς επιστημονικά κριτήρια, αλλά με βάση τις δυνατότητες και τις προτεραιότητες των ξεχαρβαλωμένων συστημάτων Υγείας; Ποιος αμφισβητεί ότι η εξέλιξη αυτών των ασθενών θα ήταν άλλη, αν βρίσκονταν υπό την εποπτεία ενός πλήρως ανεπτυγμένου συστήματος ΠΦΥ; Μπορεί, επομένως, η θνητότητα σε μικρότερες ηλικίες να είναι μικρή, μπορεί όντως τα ήπια συμπτώματα να έχουν κατά κανόνα θετική εξέλιξη, αλλά η υγεία και η ζωή του καθενός είναι μοναδικές. Κανείς δεν έχει ένα δεύτερο κέρμα για να ανανεώσει τη ζωή του, δεν είναι η ζωή βιντεοπαιχνίδι. Ζωές που θα μπορούσαν να σωθούν, χάνονται άδικα, ενώ υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις και οι δυνατότητες να δοθεί με υψηλά ποσοστά επιτυχίας η μάχη της πρόληψης και της ίασης για τον καθένα. Προκύπτουν λοιπόν ερωτήματα: Γιατί ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, θεωρείται «πρόοδος» η «νοσηλεία» ενός ασθενούς «κατ' οίκον», ακόμα και η αυτοδιάγνωση - αυτοθεραπεία; Γιατί η προστασία της υγείας να είναι «ατομική ευθύνη»;

Α. Μ.

πηγη: 902.gr

Καταργείται μετά το φιάσκο και τις καταγγελίες για επιλεκτικές χρηματοδοτήσεις το πρόγραμμα vouchers για τους επιστήμονες. Μετά τις αποκαλύψεις  και τα δημοσιεύματα ότι πίσω από τις εταιρείες που θα μοιράζονταν τα 36 εκατ. ευρώ για να παρέχουν τηλεκάρτιση βρίσκονται «γαλάζιοι» εκλεκτοί, η κυβέρνηση αποφάσισε τον τερματισμό του προγράμματος. 

Όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης, οι επιστήμονες θα λάβουν την ενίσχυση των 600 ευρώ για τον μήνα Απρίλιο χωρίς προϋποθέσεις, ενώ το πρόγραμμα οικονομικής στήριξής του με τηλεκάταρτιση καταργείται. Ειδικότερα, σε ανακοίνωση που εξέδωσε, μεταξύ άλλων, αναφέρει:

«Δυστυχώς, το περιεχόμενο, σε πολλά σημεία του, δεν ήταν αυτό που αντιστοιχεί σε ένα τέτοιο Πρόγραμμα. Και, βεβαίως, δεν υπηρετεί απόλυτα τον σκοπό για τον οποίο αρχικά επελέγη από την Κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό, αφού προηγήθηκε σχετική έρευνα με απόφαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, το πρόγραμμα οικονομικής στήριξης επιστημόνων με τηλεκατάρτιση καταργείται. Οι επιστήμονες, όμως, τους οποίους αφορούσε το Πρόγραμμα, θα λάβουν κανονικά την ενίσχυση των 600 ευρώ για τον μήνα Απρίλιο χωρίς προϋποθέσεις.

Ταυτόχρονα, με εντολή του πρωθυπουργού, ξεκινά αξιολόγηση των Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτισης μέσω ενδελεχούς ελέγχου της ποιότητας των προγραμμάτων κατάρτισης και ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού. Κάτι που δεν συνέβη, βεβαίως, τα τελευταία χρόνια (…) Χτίζουμε, όλοι μαζί, ένα αποτελεσματικό Κράτος που εμπνέει εμπιστοσύνη. Τυχόν αστοχίες, όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, εντοπίζονται και διορθώνονται».

Υπενθυμίζουμε ότι από τα διάφορα «προγράμματα κατάρτισης» επιστημόνων με τα οποία η κυβέρνηση όχι μόνο εξαίρεσε τους χτυπημένους από την αναστολή δραστηριοτήτων αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες (δικηγόρους, μηχανικούς κλπ) από το έκτακτο βοήθημα των 800 ευρώ, αλλά ταυτόχρονα έκανε ένα «δωράκι» πάνω από 85 εκατ. ευρώ  στους ομίλους των ιδιωτικών ΚΕΚ – κολεγίων και έδωσε ταυτόχρονα τη δυνατότητα σε εργοδότες να πιέζουν εργαζόμενους με «μπλοκάκι» να δουλεύουν χωρίς μισθό, αφού θα «πληρώνονται» με voucher (διαβάστε αναλυτικά εδώ). 

Διαβάστε επίσης, σε ποιους και γιατί «χαρίζετε» 84.760.740€ κύριε Βρούτση; (*)   του Δημήτρη Κοκαρίδα καθώς και τον «εμπαιγμό των σεμιναρίων και το «μαγικό» κουτί του ΕΣΠΑ με τα 180 εκ. ευρώ,  από τον Γιώργο Φραγκογιάννη (Μηχανικός, Δρ ΕΜΠ — Ελεύθερος Επαγγελματίας).

πηγη: imerodromos.gr

Πυκνώνουν τα σύννεφα στον εργασιακό ορίζοντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού η απασχόληση αναμένεται να είναι από τους τομείς που θα πληγούν περισσότερο από τις συνέπειες της πανδημίας του κορονοϊού.

Σχεδόν 60 εκατομμύρια Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, δηλαδή περισσότεροι από το ένα τέταρτο του συνολικού αριθμού τους, μπορεί να δουν την απασχόλησή τους να πλήττεται από το lockdown που έχει επιβληθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, με τις επιπτώσεις να κυμαίνονται από μείωση μισθών μέχρι απολύσεις, σύμφωνα με μελέτη του γραφείου McKinsey που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Η πανδημία του νέου κορονοϊού μπορεί "να διπλασιάσει σχεδόν το ευρωπαϊκό ποσοστό ανεργίας μέσα στους επόμενους μήνες", εκτιμά αυτό το αμερικανικό γραφείο συμβούλων, σύμφωνα με το οποίο η εξέλιξη της κατάστασης στην αγορά εργασίας θα εξαρτηθεί από "την αποτελεσματικότητα της απάντησης που θα δοθεί από τη δημόσια υγεία" στον κορονοϊό και από τις πολιτικές απαντήσεις στις οικονομικές συνέπειες του lockdown στην Ευρώπη.

Το McKinsey Global Institute (MGI), το οποίο διεξήγαγε τη μελέτη, εργάσθηκε πάνω σε δύο σενάρια. Στη μία περίπτωση, την πιο αισιόδοξη, ο ιός τίθεται υπό έλεγχο μέσα σε δύο ή τρεις μήνες αφότου σταμάτησε η οικονομία, κάτι που θα περιόριζε την άνοδο του ποσοστού ανεργίας μέχρι το 7,6% το 2020, πριν επανέλθει σ' ένα επίπεδο προ κρίσης (6,3% τον Νοέμβριο 2019 στην Ευρώπη των 28, στην οποία αναφέρεται η μελέτη του McKinsey) στα τέλη του 2021.

Το μαύρο σενάριο βασίζεται στην υπόθεση ότι ο περιορισμός του ιού αποτυγχάνει και τα μέτρα κοινωνικής απόστασης και εγκλεισμού παρατείνονται στη διάρκεια του καλοκαιριού, "κάτι που θα επιδείνωνε τον αντίκτυπο" στην οικονομία και θα μπορούσε να αυξήσει το ποσοστό της ανεργίας στους κόλπους των 28 μέχρι το 11,2% το 2021, χωρίς να υπάρχει βεβαιότητα επιστροφής στο επίπεδο του 2019 πριν από το 2024.

Όσο για τον αριθμό των 59 εκατομμυρίων απειλούμενων θέσεων εργασίας, το MGI εντόπισε τα επαγγέλματα στα οποία η επιστροφή στην ομαλότητα θα διαρκέσει περισσότερο, εξαιτίας για παράδειγμα των μέτρων κοινωνικής απόστασης ή της έκθεσης που τα επαγγέλματα αυτά έχουν στο μεγάλο κοινό, και στάθμισε το σύνολο με βάση το επίπεδο του οικονομικού κινδύνου στους κόλπους του κάθε τομέα.

Το γραφείο εκτιμά πως σχεδόν τα τρία τέταρτα των θέσεων εργασίας στον τομέα της φιλοξενίας και της εστίασης απειλούνται, δηλαδή 8,4 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Το 44% των θέσεων εργασίας του τομέα του χονδρικού και του λιανικού εμπορίου στην Ευρώπη απειλούνται επίσης και αυτό αντιπροσωπεύει 14,6 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Εξάλλου οι μισές από τις θέσεις εργασίας στον τομέα των τεχνών και της ψυχαγωγίας απειλούνται, από ένα σαφώς μικρότερο σύνολο θέσεων απασχόλησης (1,7 εκατομμύριο).

Ως τελευταίο ανησυχητικό δεδομένο, το γραφείο σημειώνει πως "οι κίνδυνοι που βαραίνουν βραχυπρόθεσμα την απασχόληση συσχετίζονται πολύ με το μορφωτικό επίπεδο, κάτι που θα μπορούσε να επιδεινώσει το υφιστάμενο επίπεδο των κοινωνικών ανισοτήτων". Περίπου 80% των θέσεων εργασίας που κινδυνεύουν κατέχουν άνθρωποι που δεν έχουν δίπλωμα ανώτερης εκπαίδευσης.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: efsyn.gr

Αναλυτές και διανοούμενοι προσπαθούν να ανιχνεύσουν τη δυναμική του ισχυρότερου σοκ που γνώρισε ο πλανήτης στα μεταπολεμικά χρόνια.

Καθώς οι κυβερνήσεις αρχίζουν να σχεδιάζουν τη σταδιακή χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων, οι πάντες κατανοούν ότι ο κόσμος στον οποίο θα επιστρέψουμε διαγράφεται πολύ διαφορετικός από εκείνον που αφήσαμε. Ωστόσο, πολιτικοί και αναλυτές διχάζονται ως προς την έκταση, το βάθος και τον χαρακτήρα των ανατροπών που ήδη αλλάζουν την ανθρώπινη συνθήκη σε πλανητική κλίμακα.

Ύστερα από κάθε μεγάλο σοκ, προσδοκίες Αναγέννησης και προφητείες Αποκάλυψης βρίσκουν γόνιμο έδαφος. Αυτό συνέβη την τελευταία εικοσαετία με την 11η Σεπτεμβρίου, όπως και με τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008-9. Και στις δύο περιπτώσεις, ο πλανήτης έζησε μεγάλες αναστατώσεις, αλλά δεν υπήρξε αλλαγή υποδείγματος. Η Ιστορία δεν άλλαξε τροχιά.

Αυτή τη φορά, τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν πολύ διαφορετικά, καθώς βιώνουμε μια οικουμενική, αστραπιαία και εξαιρετικά βίαιη κρίση, χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη Ιστορία. Όχι τόσο στην υγειονομική της διάσταση (η ισπανική γρίπη του 1918 αφάνισε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, περίπου το 2% του τότε παγκόσμιου πληθυσμού), όσο στο πεδίο της οικονομίας. Στην Αμερική 17 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους μέσα σε τρεις μόνο εβδομάδες και στο σύνολο των αναπτυγμένων χωρών η οικονομία θα συρρικνωθεί φέτος περισσότερο κι από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929-33, εκτιμά το ΔΝΤ.

Ένας τόσο έντονος, ιστορικών διαστάσεων, κλονισμός δεν μπορεί παρά να φέρει εξίσου ιστορικές αλλαγές στη διεθνή τάξη πραγμάτων και στη ζωή των ανθρώπων, σκέφτονται πολλοί. Άλλοι δεν είναι τόσο σίγουροι: “Ο Covid-19 δεν θα αλλάξει τόσο πολύ τη βασική κατεύθυνση της Ιστορίας, αλλά θα την επιταχύνει. Ο κόσμος που θα αναδυθεί από την κρίση θα είναι αναγνωρίσιμος: εξασθένιση της αμερικανικής ηγεμονίας, απορρύθμιση της παγκόσμιας συνεργασίας, εντεινόμενη διαμάχη μεγάλων δυνάμεων”, εκτιμά ο Ρίτσαρντ Χάας, πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, ενός από τα σοβαρότερα think tank των ΗΠΑ. Το στοίχημα για την κατεύθυνση που θα πάρει ο κόσμος είναι ανοιχτό, καθώς η μεγάλη δοκιμασία βγάζει στην επιφάνεια τα καλύτερα και τα χειρότερα στοιχεία του καθένα μας και των κοινωνιών μας, υποστήριξε στο Πασχαλινό μήνυμά του ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ- Βάλτερ Στάινμαγερ, πεισμένος ότι αυτοί που θα κρίνουν τελικά πού θα γείρει η πλάστιγγα, δεν θα είναι μόνο οι πολιτικοί και οι επιστήμονες, αλλά οι ίδιοι οι λαοί.

Το κράτος ενισχύεται, αλλά ποιο κράτος;

Η ιδέα ότι όλα τα προβλήματα προέρχονται από το κράτος και όλες οι λύσεις από την αγορά ήταν από τα πρώτα θύματα του Covid-19. Ένας πρωθυπουργός των Τόρις, ο Μπόρις Τζόνσον, εθνικοποίησε τους σιδηροδρόμους που είχαν ιδιωτικοποιήσει Θάτσερ και Μέιτζορ. Ο Τραμπ αποφάσισε να επιτάξει το μεγαθήριο General Motors για την κατασκευή δεκάδων χιλιάδων αναπνευστήρων. Σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία, οι κυβερνήσεις υιοθετούν προγράμματα οικονομικής στήριξης που φτάνουν το 10% ή και το 20% του ΑΕΠ και πολλά κράτη μετατρέπονται στον εργοδότη τελευταίας καταφυγής, καλύπτοντας το 80% ή και το 90% των μισθών εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα.

Όσοι όμως οραματίζονται μια αναβίωση του ισχυρά παρεμβατικού, σοσιαλδημοκρατικού κράτους- πρόνοιας, πιθανότατα θα απογοητευτούν. Τα έκτακτα μέτρα είναι προσωρινά και ο λογαριασμός δεν θα αργήσει να έρθει- όπως έγινε και στην κρίση του 2008, όπου εφαρμόστηκε η συνταγή «σοσιαλισμός για τις τράπεζες, νεοφιλελευθερισμός για τους πολλούς». Οι Αντριάν Γούλντριτζ και Μάικλ Μίκλετγουέιτ γράφουν στο πρακτορείο Bloomberg ότι «οι κυβερνήσεις θα συμπιέζονται από δύο αντίρροπες τάσεις. Η πρώτη είναι να αναπτύξουν το κοινωνικό κράτος, ιδιαίτερα στο σύστημα Υγείας και την κοινωνική ασφάλιση, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν ανάλογες κρίσεις στο μέλλον. Η άλλη είναι να ισορροπήσουν τους προϋπολογισμούς τους, καθώς το δημόσιο χρέος εκτοξεύεται σε απαράδεκτα επίπεδα».

Παράλληλα, οι δύο αναλυτές ανησυχούν για τον κίνδυνο να αναδυθεί, μέσα από αυτή την κρίση, ένα αυταρχικό «κράτος- Λεβιάθαν», στο πρότυπο που μας άφησε ο Άγγλος φιλόσοφος Τόμας Χομπς. «Σε όλο τον κόσμο, ο φόβος επελαύνει και, προκειμένου να προστατευτούμε από τον τρομερό ιό, παραιτούμαστε εθελουσίως από βασικά δικαιώματα στον Λεβιάθαν του κράτους», υποστηρίζουν. Ήδη, αυταρχικοί ηγέτες όπως ο Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, εκμεταλλεύονται την κρίση για να κυβερνούν με διατάγματα επ’ αόριστον, αλλά η καμπάνα χτυπάει για όλους. Η μετά την 11^η Σεπτεμβρίου Αμερική μας δίδαξε ότι αδιανόητα μέχρι χθες μέτρα, τύπου νόμου PATRIOT, που θεσπίζονται ως προσωρινά σε μια κατάσταση εξαίρεσης, μπορεί να επιβιώσουν και μετά τη λήξη του συναγερμού.

Η παγκοσμιοποίηση σε υποχώρηση

Ο Ρόμπερτ Νίμπλετ από το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Μελετών (Chatam House) της Βρετανίας βλέπει την πανδημία ως «σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της παγκοσμιοποίησης». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο διεθνούς φήμης Γάλλος οικονομολόγος Ντανιέλ Κοέν εκτιμά ότι «βλέπουμε το τέλος ή τουλάχιστον την αρχή του τέλους του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού όπως τον γνωρίσαμε τα τελευταία σαράντα χρόνια».

Το φαινόμενο είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα, με τους εμπορικούς πολέμους και τη νίκη του Τραμπ να αποτελούν χαρακτηριστικά συμπτώματα. Στην παρούσα δοκιμασία, η δυναμική επιταχύνεται. Σε αντίθεση με το 2008, όπου η συνεργασία σε επίπεδο G8 βοήθησε στη γρήγορη υπέρβαση της ύφεσης, αυτή τη φορά κυριάρχησε το πνεύμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Διεθνείς παραγωγικές αλυσίδες σπάνε και βιομηχανίες επαναπατρίζονται, καθώς ισχυρά κράτη όπως η Αμερική και η Γαλλία διαπιστώνουν ότι το μοντέλο της εντατικής εξαγωγής κεφαλαίων στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους τις μετέτρεψε σε ομήρους της Κίνας ακόμη και για μάσκες των 75 σεντς.

Μένει να αποδειχθεί, όμως, αν θα πρόκειται για αναπροσαρμογή ή για πλήρη κατάρρευση της διεθνούς οικονομικής τάξης. Η αλληλεξάρτηση των εθνικών οικονομιών, ιδίως μεταξύ ΗΠΑ- Κίνας, είναι τόσο βαθιά που το κόστος της ρήξης και των ανοιχτών εμπορικών πολέμων θα ήταν τεράστιο για όλους, όπως έδειξε και η πρόσφατη συνεννόηση ΗΠΑ- Ρωσίας- Σαουδικής Αραβίας για τον τερματισμό του πολέμου των τιμών πετρελαίου.

Επιπλέον, δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι το τέλος της παγκοσμιοποίησης θα ευνοούσε προοδευτικές λύσεις. Λεπέν και Σαλβίνι εμφανίζουν εαυτούς δικαιωμένους, ενώ στις ΗΠΑ πυκνώνουν τα κρούσματα ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον κινεζικής καταγωγής Αμερικανών και στο Παρίσι ασιατικής προέλευσης πολίτες φορούν T- shirt που γράφουν «δεν είμαι ιός». Στο μεταξύ, ο Τραμπ κόβει τη χρηματοδότηση στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για να καλύψει τα δικά του, εγκληματικά λάθη, την ώρα που η ανθρωπότητα χρειάζεται όσο ποτέ τη διεθνή συνεργασία για την αντιμετώπιση της μάστιγας.

Εξασθένιση της αμερικανικής ηγεμονίας

«Πολύ προτού o Covid- 19 αφανίσει τον πλανήτη, το αμερικανικό μοντέλο βρισκόταν σε απότομη πτώση», διαπιστώνει ο Χάας. Το σχέδιο των νεοσυντηρητικών επί προεδρίας υιού Μπους για έναν «Νέο Αμερικανικό Αιώνα» μέσω του λεγόμενου πολέμου κατά της τρομοκρατίας λειτούργησε ως μπούμπερανγκ, αναδεικνύοντας τα όρια της στρατιωτικής ισχύος.

Η παρούσα κρίση αποκάλυψε την εξασθένιση της ήπιας ισχύος της υπερδύναμης. Και πάλι ο Χάας: «Το εσωτερικό πολιτικό αδιέξοδο, η οπλοκατοχή, η κακή διαχείριση που οδήγησε στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η επιδημία των οπιοειδών και άλλα πολλά έκαναν την Αμερική ολοένα και λιγότερο ελκυστική. Η αργή, ασυνάρτητη και κατά κανόνα αναποτελεσματική απάντηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στην πανδημία θα ενισχύσει τη διάχυτη εντύπωση ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει το δρόμο τους». Άλλοι αναλυτές βιάστηκαν να ανακηρύξουν την πανδημία ως τη «στιγμή Σουέζ» της Αμερικής, κατ’ αναλογία με τη γεωστρατηγική σύγκρουση του 1956, που αποτέλεσε τη χαριστική βολή για τη βρετανική Αυτοκρατορία.

Έχοντας τραυματιστεί από την αποτυχία της να ελέγξει την επιδημία στα αρχικά της στάδια, προτού ξεφύγει από το Γουχάν και διαδοθεί σε όλο τον κόσμο, η Κίνα επένδυσε στην αποτελεσματική απάντησή της, σε δεύτερο χρόνο, και στη διπλωματία της μάσκας, των γιατρών και των αναπνευστήρων, διεκδικώντας να καλύψει το κενό που άφησε η Αμερική. Ωστόσο το τελικός απολογισμός δεν έχει γραφτεί ακόμη, καθώς ένα δεύτερο κύμα της επιδημίας απειλεί την Κίνα και όλη την Ανατολική Ασία. Σε κάθε περίπτωση, ο μετα- αμερικανικός κόσμος διαγράφεται όχι κινεζικός, αλλά χαοτικά ασταθής.

Υπαρξιακά διλήμματα για την ΕΕ

«Σήμερα η ΕΕ αντιμετωπίζει μια ιστορική πρόκληση, από την οποία θα κριθεί το μέλλον της και εκείνο ολόκληρου του κόσμου», τόνισε στο Πασχαλινό του μήνυμα ο Πάπας Φραγκίσκος, καλώντας την Ένωση να υιοθετήσει «καινοτόμες λύσεις», έκφραση που στη σκληρά δοκιμαζόμενη Ιταλία έχει γίνει συνώνυμο των ποθητών ευρωομολόγων. Ωστόσο η άρνηση της Γερμανίας και άλλων βορείων χωρών να προχωρήσουν σε ριζοσπαστικά μέτρα ενεργητικής αλληλεγγύης, έχει φέρει την ΕΕ στα πρόθυρα υπαρξιακής κρίσης, πιο επικίνδυνης από την κρίση χρέους του 2010, την πρόκληση του προσφυγικού το 2015 και τη δοκιμασία του Brexit.

«Σε τι χρειάζεται λοιπόν η ΕΕ αν δεν αποδείξει, στην εποχή του κορωνοϊού, ότι οι Ευρωπαίοι μάχονται από κοινού για ένα κοινό μέλλον», αναρωτιέται ο Γιούργκεν Χάμπερμας. Ο Γερμανός φιλόσοφος κατηγορεί και τα δύο κόμματα του κυβερνώντος συνασπισμού στη χώρα του για «εγωκεντρισμό, οικονομικό εθνικισμό και αυτοδικαίωση», σημειώνοντας: «Ακόμη και σήμερα, Μέρκελ και Σολτς μένουν πεισματικά αγκυροβολημένοι στην πολιτική που ακολούθησαν στην κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, παρά τις διαμαρτυρίες των χωρών του Νότου, προς μεγάλο όφελος της Γερμανίας και των χωρών του Βορρά».

Είναι αλήθεια ότι, μετά την αποκαρδιωτικά αναιμική απάντησή τους στα αρχικά στάδια της κρίσης, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ανέλαβαν πιο ουσιαστικές πρωτοβουλίες, όπως η μεγάλη ένεση ρευστότητας, ύψους 750 δισ με αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ και η πρόσφατη απόφαση του Eurogroup για πακέτο στήριξης ύψους 540 (κυρίως με δάνεια και εγγυήσεις) μέσω του ESM, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και του μηχανισμού SURE. Ωστόσο η επικρατούσα αντίληψη είναι ότι η ΕΕ εξακολουθεί να τρέχει πίσω από τα γεγονότα, κατά το “too little, too late”.

Το κυριότερο, βέβαιο αποτέλεσμα της τρέχουσας κρίσης θα είναι η γιγάντωση των ήδη εκρηκτικών αντιθέσεων μεταξύ Βορρά- Νότου. Ειδικά η Ιταλία θα δει το ήδη πολύ μεγάλο χρέος της να εκτοξεύεται σε αστρονομικά ύψη. Η Γερμανία και οι σύμμαχοί της θα βρεθούν μπροστά στο σκληρό δίλημμα είτε να αποδεχτούν το αδιανόητο, δηλαδή μια Ένωση μεταφοράς πόρων, είτε να διακινδυνέψουν τη διάρρηξη της ευρωζώνης, από την οποία αντλούν το μεγαλύτερο μέρος των πλεονασμάτων τους.  Οι Γάλλοι οικονομολόγοι Λοράνς Σιαλόν και Μπατίστ Μπριντονό προτείνουν μερική διαγραφή των κρατικών χρεών από την ΕΚΤ με ρήτρα η οποία θα δεσμεύει τα ευνοούμενα κράτη με ενίσχυση της βιώσιμης ανάπτυξης και της περιβαλλοντικής προστασίας.

Προς το οικουμενικό βασικό εισόδημα;

Πρόσφατα η συντακτική επιτροπή των Financial Times πρότεινε την καθιέρωση Οικουμενικού Βασικού Εισοδήματος (UBI) για όλους τους πολίτες, στο πλαίσιο ενός “νέου κοινωνικού συμβολαίου” για την αντιμετώπιση της επαπειλούμενης οικονομικής καταστροφής και της μαζικής ανεργίας.

Η ιδέα του UBI κέρδιζε έδαφος αρκετά χρόνια τώρα λόγω των φόβων για τις επιπτώσεις της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης- κυρίως της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης- στην απασχόληση. Οι υποστηρικτές τους απλώνονται σε ένα ευρύ φάσμα, από τους μεγαλοεπιχειρηματίες Ίλον Μασκ της Tesla και Μαρκ Ζάκερμπεργκ της Facebook μέχρι στοχαστές της ελευθεριακής Αριστεράς όπως ο Τόνι Νέγκρι. Σε προηγούμενες δεκαετίες, είχε βρει υποστήριξη από διάσημους οικονομολόγους διαφορετικών σχολών σκέψης, όπως ο Κεϋνσιανός Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ και ο ιδρυτής- πατέρας του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν.

Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες πειραματίστηκαν με το εν λόγω μέτρο, χωρίς ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Φινλανδίας το εφάρμοσε σε περιορισμένη κλίμακα για δύο χρόνια, αλλά το εγκατέλειψε στα τέλη του 2018. Πέρα από την επιβάρυνση στα δημόσια οικονομικά, οι δύσπιστοι θεωρούν ότι ισοδυναμεί με παραίτηση του κράτους στην προοπτική της μαζικής ανεργίας και απλά εξασφαλίζει στοιχειώδη επιβίωση, στο κατώτατο επίπεδο, των ανθρώπων που πετιούνται εκτός παραγωγικής διαδικασίας. Ο ίδιος ο Τζον Μέιναρντ Κέινς ήταν, στην εποχή του, αντίθετος με αυτό το μέτρο, επισημαίνοντας την ψυχολογική φθορά των ανθρώπων που μένουν μακροχρόνια εκτός εργασίας. Ένα επίδομα ανεργίας δεν μπορεί να είναι η απάντηση στον μαρασμό ολόκληρων βιομηχανικών, αγροτικών και αλιευτικών κοινοτήτων, που αφανίζονται από την κρίση.

Ηλεκτρονικό χρήμα ή το τέλος των μετρητών

Τα capital controls το δραματικό καλοκαίρι του 2015 οδήγησαν μεγάλα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού που δεν ήταν μέχρι τότε εξοικειωμένα με το πλαστικό χρήμα στις χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα, σε παγκόσμια κλίμακα, με το ηλεκτρονικό χρήμα, καθώς οι διαδικτυακές συναλλαγές εκτοξεύονται, ενώ το ρευστό, στη μεταλλική ή στη χάρτινη μορφή του, γίνεται ανεπιθύμητο, ως δυνητικός παράγοντας μόλυνσης.

Η συζήτηση για το επικείμενο “τέλος των μετρητών” βρισκόταν στην ατζέντα ήδη προ κορωνοϊού. Τεχνολογικά αναπτυγμένες χώρες, όπως η Φινλανδία και η Νότια Κορέα, προσανατολίζονταν προς την πλήρη κατάργηση των συναλλαγών με ρευστό. Η εμφάνιση των κρυπτονομισμάτων, τύπου bitcoin, έδωσε ώθηση σε αυτή την τάση, ενώ το Facebook ανακοίνωσε το δικό του κρυπτονόμισμα, τη Libra, αν και τελευταία φαίνεται να κάνει πίσω. Στις αρχές Φεβρουαρίου, προτού ενσκήψει για τα καλά η κρίση του Covid- 19 στη Δύση, έξι κεντρικές τράπεζες (Αγγλίας, Ιαπωνίας, Καναδά, Ελβετίας, Σουηδίας και η ΕΚΤ) σε συνεργασία με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) δημιούργησαν ομάδα εργασίας η οποία ανέλαβε να μελετήσει τη δημιουργία ψηφιακών νομισμάτων.

Ο αντίλογος στο ψηφιακό χρήμα δεν λείπει. Το bitcoin έχει επικριθεί ως σχήμα τύπου “πυραμίδα” ή “αεροπλανάκι”, ευάλωτο σε απρόβλεπτες διακυμάνσεις της αγοράς και μέσο για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος από μαφίες και τρομοκράτες. Η πλήρης κατάργηση των μετρητών θεωρείται αδύνατη για πολλές χώρες, ιδιαίτερα της περιφέρειας, ενώ το ψηφιακό χρήμα θα καταργήσει κάθε ιδιωτικότητα των συναλλαγών, δίνοντας στις τράπεζες δεδομένα ακόμη και για τις πιο προσωπικές συναλλαγές μας.

Επέλαση του ψηφιακού καπιταλισμού

Ενώ βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις αφανίζονται ή κινδυνεύουν να αφανιστούν από το τσουνάμι της ύφεσης, οι μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες επωφελούνται τα μέγιστα από τα περιοριστικά μέτρα. Ο όμιλος Alphabet της Google  είδε τα κέρδη του να εκτοξεύονται και η κίνηση στο Facebook αυξήθηκε κατά 50% στις αναπτυγμένες χώρες. Η Amazon ανακοίνωσε προσλήψεις 275.000 υπαλλήλων, κυρίως οδηγών και χειριστών στις αποθήκες, αυξάνοντας το εργατικό της δυναμικό κατά 20% μέσα σε δύο εβδομάδες. Μικρότεροι παίκτες αναπτύσσονται με εκθετικούς ρυθμούς, όπως η πλατφόρμα τηλεδιασκέψεων Zoom, που έχει μπει πια σε σχολεία, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, καθώς η τηλεργασία και η τηλεκπαίδευση γενικεύονται.

Η πανδημία λειτουργεί ως καταλύτης για την ανάδυση “ενός νέου, ψηφιακού καπιταλισμού”, εκτιμά ο Ντανιέλ Κοέν, κάνοντας λόγο για “ακραία αριθμοποίηση”, δηλαδή για μετατροπή των πάντων σε αλληλουχίες αριθμών. Ο Γάλλος οικονομολόγος και συγγραφέας δεν κρύβει την ανησυχία του για τις αρνητικές πλευρές αυτής της τάσης: όταν η τηλεργασία αντικαθιστά τη δουλειά στον κοινό εργασιακό χώρο, η τηλεϊατρική την άμεση επαφή με τον γιατρό, η κατ’ οίκον ψυχαγωγία μέσω Netflix τον κινηματογράφο, οι άνθρωποι θα ζουν πολύ περισσότερο από ό,τι χθες σε έναν εικονικό κόσμο, με πιο ατροφικές κοινωνικές σχέσεις.

Από την πλευρά του, ο διευθυντής της Le Monde Diplomatique Σερζ Αλιμί εφιστά την προσοχή στη γενίκευση των πρακτικών ηλεκτρονικής παρακολούθησης των πολιτών. Στο Παρίσι, drones παρακολουθούν πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους μετά την απαγόρευση της κυκλοφορίας, στη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν όποιος δεν έχει το κινητό του σε λειτουργία για κάμποσα λεπτά μπορεί να δεχθεί έφοδο της αστυνομίας που ελέγχει την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων, στην Κίνα οι πολίτες χωρίζονται σε τρεις χρωματικές κατηγορίες ανάλογα με την επικινδυνότητά τους ως προς τον ιό. Σε έκτακτες συνθήκες σαν τη σημερινή, παρόμοια μέτρα γίνονται ευρέως αποδεκτά, αλλά ο κίνδυνος να μακροημερεύσουν φαίνεται υπαρκτός. Ήδη προ κορωνοϊού η καθηγήτρια του Χάρβαρντ Σοσάνα Ζούμποφ προειδοποιούσε, στο βιβλίο της “Κατασκοπευτικός Καπιταλισμός”, που έγινε διεθνές μπεστ σέλερ, για τις τεράστιες δυνατότητες κλοπής και εκμετάλλευσης των προσωπικών δεδομένων πολιτών όχι τόσο από κρατικές υπηρεσίες, όσο από τους γίγαντες της ψηφιακής οικονομίας.

Εύθραυστα κράτη στην περιφέρεια

Για λόγους που δεν είναι απολύτως κατανοητοί, τα κράτη της περιφέρειας δεν έχουν γνωρίσει μέχρι τώρα τις σφοδρές εκδηλώσεις της πανδημίας που βιώνουν οι πιο αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Ενδεχομένως η κατάσταση σε αρκετές χώρες της Αφρικής, της Ασίας, ίσως και της Λατινικής Αμερικής να υποεκτιμάται λόγω ελλιπούς καταγραφής κρουσμάτων και θανάτων.

Σε κάθε περίπτωση, πολλοί φοβούνται ότι μια εφιαλτικών διαστάσεων υγειονομική κρίση σε αυτές τις πολυπληθείς περιοχές του πλανήτη δεν μπορεί να αποκλειστεί στο προσεχές μέλλον. Ο διάσημος Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί προειδοποιεί ότι τα συστήματα Υγείας αυτών των χωρών είναι πολύ αδύναμα για να αντέξουν σε μεγάλων διαστάσεων κρίση και εφιστά την προσοχή στην πρώτη εξέγερση εσωτερικών μεταναστών στην Ινδία, οι οποίοι έχουν μείνει χωρίς δουλειά και εμποδίζονται να γυρίσουν στα χωριά τους. Ο ακραίος συνωστισμός στις παραγκουπόλεις καθιστά πρακτικά αδύνατο να εφαρμοστεί το social distancing, ενώ τεράστια πλήθη που επιβιώνουν στην άτυπη οικονομία ανησυχούν περισσότερο για την πείνα και λιγότερο για την αρρώστια.

Στο μεταξύ, η έκρηξη του χρέους απειλεί να αποσταθεροποιήσει πλήρως πολλά εύθραυστα κράτη της περιφέρειας, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλης κλίμακας μεταναστευτικά κύματα προς το Βορρά. Την περασμένη Κυριακή, η G20 άρχισε να προσανατολίζεται σε μορατόριουμ αποπληρωμής του χρέους των 76 φτωχότερων χωρών, αλλά είναι πολύ αμφίβολο ότι αυτό το (εν πολλοίς αναγκαστικό) μέτρο θα καταφέρει να ανακόψει την πορεία προς την οικονομική και κοινωνική αποδιάρθρωση.

Η κλιματική αλλαγή στο ψυγείο;

Μια από τις θετικές συνέπειες της κατά τα άλλα δραματικής περιπέτειας που ζούμε ήταν η σοβαρή μείωση των ρύπων που επιβαρύνουν την κλιματική αλλαγή σε παγκόσμια κλίμακα, όπως και η γενικότερη περιστολή επιβλαβών για το περιβάλλον δραστηριοτήτων. Ωστόσο, και στην κρίση του 2008 είχε συμβεί κάτι παρόμοιο, για να αποδειχθεί μόνο βραχύβια παρένθεση. Η πανδημία ήταν μια καταστροφή που κλιμακώθηκε με αστραπιαία ταχύτητα, ενώ η κλιματική αλλαγή εξελίσσεται σε πιο αργούς ρυθμούς, κάτι που επιτρέπει στις κυβερνήσεις να βαυκαλίζονται ότι έχουν ευρύ χρονικό περιθώριο για την αντιμετώπισή της.

‘Ηδη η Βρετανία ανακοίνωσε την αναβολή της Διεθνούς Διάσκεψης του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (COP26), που επρόκειτο να φιλοξενήσει τον Νοέμβριο, καθώς η πανδημία δεν άφηνε τον απαραίτητο χρόνο για τις κοπιώδεις διπλωματικές προετοιμασίες που απαιτούνταν προς αναζήτηση συμφωνίας. Τα χειρότερα, πιθανότατα, έπονται. Αντιμέτωπες με την ασφυκτική πίεση για επανεκκίνηση της οικονομίας, οι κυβερνήσεις είναι πολύ πιθανό να άρουν περιβαλλοντικούς περιορισμούς που ήδη είχαν επιβάλει. Όχι απροσδόκητα, πρώτη άνοιξε το χορό η κυβέρνηση Τραμπ, δίνοντας την άδεια σε επιχειρήσεις να παραβιάζουν τα περιβαλλοντικά όρια εφόσον αποδεδειγμένα υπέστησαν σοβαρή ζημιά από την πανδημία και τα περιοριστικά μέτρα.

Ασφαλώς, οικολογικές οργανώσεις και κινήματα θα συγκρουστούν με παρόμοιες επιλογές, τονίζοντας ότι ίσα- ίσα η περιβαλλοντική καταστροφή, η αποψίλωση των δασών, η πυρετική αστικοποίηση και η καταστροφή βιότοπων ευνοούν τη μετάδοση φονικών ιών στον άνθρωπο και τη γρήγορη εξάπλωση των επιδημιών. Ωστόσο ο αγώνας τους θα δοθεί σε πιο δυσμενές, ανηφορικό έδαφος.

Κοινωνικές εντάσεις στην ημερήσια διάταξη

Η περασμένη χρονιά σημαδεύτηκε από ένα πλανητικό κύμα μεγάλων λαϊκών εξεγέρσεων διαρκείας από το Χονγκ Κονγκ μέχρι τη Χιλή και από τα Κίτρινα Γιλέκα της Γαλλίας μέχρι τον Λίβανο και το Ιράκ. Ο κορωνοϊός έβαλε φρένο σε αυτό το φαινόμενο, αλλά μόνο για το μεταφέρει προσωρινά στο Διαδίκτυο.

“Ο ιός ξυπνά την πάλη των τάξεων”, έγραφαν την περασμένη Τρίτη οι Times του Λονδίνου και επεξηγούσαν: “Φτωχοί και πλούσιοι βιώνουν την κρίση με διαφορετικούς τρόπους, κάτι που δημιουργεί κοινωνικές αντιθέσεις, οι οποίες είναι πιθανό να επιβιώσουν για μεγάλο διάστημα, αφότου η μάστιγα θα έχει φύγει… Οι μη προνομιούχοι και οι εθνικές μειονότητες κάνουν τις πιο επικίνδυνες δουλειές, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν πιο γρήγορα από τους πλούσιους, τους λευκούς και τους προνομιούχους”.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο αναλυτής του Bloomberg Αντρέας Κλουντ εκτιμά ότι η πανδημία “ενισχύει τις προϋπάρχουσες συνθήκες κοινωνικής ανισότητας απ’ όπου περνάει. Σύντομα αυτό θα προκαλέσει κοινωνική αναταραχή, ακόμη και εξεγέρσεις ή επαναστάσεις”. Ο Κλουντ εκτιμά ότι η απώλεια εισοδημάτων και κυρίως η μαζική ανεργία θα ενισχύσουν “νέα λαϊκιστικά ή και ριζοσπαστικά κινήματα”, τα οποία απεύχεται μεν, αλλά θεωρεί πολύ πιθανό να προκύψουν τους επόμενους μήνες.

*Πηγή: ppapacon.blogspot.com - iskra.gr

Με καθυστέρηση πέντε εβδομάδων ίσως και περισσότερο θα είναι εφικτή η αποκρυστάλλωση της εικόνας των διακυμάνσεων στην κίνηση των ευρωπαϊκών λιμένων από την κρίση που προκάλεσε η πανδημία στις αγορές. Προς ώρας η εικόνα του πρώτου τριμήνου παραμένει συγκεχυμένη καθώς το Ρότερνταμ αναφέρει πτώση στα εμπορευματοκιβώτια της τάξης του 4,7% εν αντιθέσει με την Αμβέρσα που εμφανίζει αύξηση της τάξης του 4% και τον Πειραιά να διατηρεί τα θετικά πρόσημα παρά την πτώση του Μαρτίου. Να σημειωθεί ότι ο όγκος των εμπορευματοκιβωτίων από την Ασία ήταν 2,8% χαμηλότερος από ότι το πρώτο τρίμηνο του 2019. Τα «κενά» εμπορευματοκιβώτια εξακολουθούν να αποτελούν πηγή προβληματισμού με την MSC να έχει δρομολογήσει το MSC Anna για να περισυλλέξει τα «κενά» από τις Δυτικές ακτές των ΗΠΑ.

πηγη: portcity.gr

Στις 7 Απριλίου η φωνή πίσω από τις μάσκες ακούστηκε δυνατά.
Στις 7 Απριλίου το σύνθημα «Σπάμε τη σιωπή. Δυναμώνουμε τη φωνή της διεκδίκησης και του αγώνα», διαδόθηκε παντού σε όλη τη χώρα αλλά και πέρα από τα σύνορα.

Η μεγάλη συμμετοχή στην αγωνιστική κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας, το κύμα αλληλεγγύης που εκδηλώθηκε από σωματεία, συλλογικότητες, μαζικούς φορείς, αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τη συνέχεια.

Κλιμακώνουμε τους αγώνες μας.
Στις 28 Απριλίου προχωράμε σε νέα πανελλαδική κινητοποίηση!

Καλούμε τις Ενώσεις να πάρουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την επιτυχία και αυτής της κινητοποίησης. Με παραστάσεις διαμαρτυρίας στις διοικήσεις των νοσοκομείων, στις ΥΠΕ, με συμβολικές κινητοποιήσεις στις πύλες και στα προαύλια των νοσοκομείων και των ΚΥ.

Τιμούμε την μνήμη των συναδέλφων που έχασαν τη ζωή τους στην πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση της επιδημίας.

Διεκδικούμε:
• Μονιμοποίηση των επικουρικών, όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
• Πρόσληψη όλου του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού (γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού υγειονομικού προσωπικού) για τη στελέχωση των νοσοκομείων και των Κ.Υ.
• Μέτρα και μέσα προστασίας για την υγεία και την ασφάλεια των υγειονομικών.
• Ένταξη στα BAE.

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας εκπρόσωποι της ΟΕΝΓΕ και όλων των υγειονομικών θα πραγματοποιήσουν παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Υγείας για να επιδώσουν υπόμνημα με τα αιτήματά μας.

Στις 28 Απρίλη η φωνή μας θα ακουστεί ακόμα μία φορά. Ακόμα πιο δυνατά!

πηγη: pandiera.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει τον αγώνα των εργαζομένων στην ΛΑΡΚΟ ο οποίος συνεχίζεται για δεύτερη συνεχόμενη μέρα με απεργιακή κινητοποίηση.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ έχει ήδη δρομολογήσει το ξεπούλημα της επιχείρησης ενώ οι εργαζόμενοι βιώνουν επί μήνες ένα καθεστώς ανασφάλειας με την μη καταβολή των δεδουλευμένων, με ανεπαρκή μέτρα στην ασφάλεια ενώ τεράστιο αναμένεται να είναι το ψαλίδισμα και στους μισθούς τους.

Στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις όπως είναι η ΛΑΡΚΟ είναι έγκλημα η ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημά τους και οι συνέπειες είναι πολύ σοβαρές για τον εθνικό πλούτο της χώρας ενώ σε κοινωνικό επίπεδο οι στρατιές των ανέργων από αυτή την πολιτική αυξάνονται και πολλαπλασιάζονται.

Απαιτούμε την κατάργηση του νόμου και της εκκαθάρισης που έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση, την οικονομική στήριξη της επιχείρησης, την επαναλειτουργία, την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο δίκαιο αγώνα των εργαζομένων στην ΛΑΡΚΟ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για το νέο νομοθετικό πλαίσιο που θα διέπει τις δημόσιες συναθροίσεις (πορείες, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις) βρίσκεται «στην ουρά» για ψήφιση στο κοινοβούλιο. Έχει ήδη ολοκληρωθεί η διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης και παρά τις προειδοποιήσεις της αντιπολίτευσης ώστε να μην κατατεθεί βρίσκεται ψηλά στις προτεραιότητες του κυβερνητικού σχεδιασμού.

Ως εκ τούτου θα είναι ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που θα ψηφιστούν όταν – σύντομα – η Βουλή θα μπει σε καθεστώς νομοθετικής λειτουργίας. Κάτι που αναμένεται να συμβεί το αργότερο στα μέσα Μαΐου, αν όχι νωρίτερα.

Από την Δικατατορία της 21^ης Απριλίου του 1967 έχουν περάσει 53 χρόνια. Η ψήφιση του εν λόγω νομοσχεδίου θα γίνει σε καθεστώς προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με βάση την αρχή της δεδηλωμένης και την κυβερνητική πλειοψηφία των 156 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. Μάλιστα, διόλου απίθανο είναι η ψήφιση του νομοσχεδίου με τη συνδρομή των 10 βουλευτών της Ελληνικής Λύσης, του Κυριάκου Βελόπουλου.

Παρ’ όλα αυτά το «πνεύμα» – και σε κάποιες περιπτώσεις το «γράμμα» της νομοθεσίας που είχε θεσπίσει η χούντα, μέσω διαταγμάτων για τις δημόσιες συναθροίσεις (δηλαδή τις διαδηλώσεις, τις πορείες κ.λ.π) – φαίνεται να… αναβιώνει με σύγχρονους όρους στο νομοσχέδιο που θα προωθήσει η Νέα Δημοκρατία.

 Άλλωστε η κυβέρνηση δεν κρύβει την πρόθεση της να προσαρμόσει στα σύγχρονα δεδομένα το «πνεύμα» του νόμου των διατάξεων που θεσμοθετήθηκαν επί χούντας. Όπως ξεκαθαρίζει στο άρθρο 16 του νομοσχεδίου που ορίζονται οι καταργούμενες διατάξεις, δηλαδή οι διατάξεις που αντικαθίστανται, αναφέρεται ξεκάθαρα η χουντική νομοθεσία: Δηλαδή το «ν.δ.794/1971 «Περί δημοσίων συναθροίσεων» (Α’1), το β.δ. 269/1972 «Περί εγκρίσεως του κανονισμού διαλύσεως δημοσίων συναθροίσεων» (Α’59) και το β.δ. 168/1972 «Περί καθορισμού των χώρων πόλεων τινών εις τους οποίους απαγορεύεται η πραγματοποίησις δημοσίων συναθροίσεων εν υπαίθρω και η διέλευσις κινουμένων τοιούτων» (Α΄35)».   Φυσικά από το παραπάνω στοιχείο, συνάγεται εύκολα το συμπέρασμα ότι τα χουντικά διατάγματα ισχύουν κανονικότατα μέχρι σήμερα.

Στον παρακάτω πίνακα, μπορεί κανείς να συγκρίνει τις σημαντικότερες από τις  διατάξεις που προκρίνει η σημερινή κυβέρνηση και αυτές που ίσχυαν με τα δύο χουντικά διατάγματα.

Σε ορισμένα σημεία είναι εμφανέστατο ότι πρόκειται για ευθεία αντιγραφή και μεταφορά στη… δημοτική από την καθαρεύουσα. Συνολικά πολύ δύσκολα θα μπορέσει να διακρίνει ο αναγνώστης ουσιαστικές διαφορές.

(Σημείωση:Το νομοσχέδιο ανακοινώθηκε για πρώτη φορά στο τελευταίο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, τον Δεκέμβριο του 2019, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η κατάρτιση του είχε ξεκινήσει από το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, ενώ το περιεχόμενό του έχει «διαρρεύσει» δύο φορές σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες. Άρα είναι προφανές ότι καμία σχέση δεν έχει με την πανδημία του Covid 19. Αν και προφανώς η κυβέρνηση θεωρεί την περίοδο ιδιαίτερα ευνοϊκή για να το εισάγει για ψήφιση στην Βουλή για ευνόητους λόγους.)

Διαβάστε τον αποκαλυπτικό πίνακα παρακάτω ή ΕΔΩ.

πηγη: imerodromos.gr

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

150 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη γέννηση στο Ουλιάνοφσκ (Σιμπίρσκ) της Ρωσίας του σπουδαιότερου επαναστάτη του 20ου αιώνα. Του ανθρώπου που υπήρξε ο ιδεολογικός κληρονόμος του έργου των Μαρξ-Ένγκελς, πρωτεργάτης της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και ιδρυτής του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στην ιστορία.

Ο Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν, γεννημένος στις 22 Απρίλη 1870, δεν αποτελεί απλά και μόνο άλλη μια σημαντική προσωπικότητα στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ο άνθρωπος που η ζωή, το έργο και η δράση του σημάδεψαν την ίδια την πορεία της κοινωνικής εξέλιξης, το πέρασμα από το εκμεταλλευτικό σύστημα σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο που σηματοδότησε η Οκτωβριανή Επανάσταση και η δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο Λένιν έδωσε σάρκα και οστά στις ελπίδες, τα όνειρα και τις προσδοκίες εκατομμυρίων εργαζόμενων σε όλο τον κόσμο. Έγινε καθοδηγητής, εμπνευστής και σύμβολο για τους καταπιεζόμενους λαούς, για τα εκατομμύρια των μαζών ανά τον κόσμο που πνίγονταν από τα δεσμά της ταξικής εκμετάλλευσης.

«Τιμώ το Λένιν ως έναν άνθρωπο που θυσίασε πλήρως τον εαυτό του και αφιέρωσε όλη του την ενέργεια για την πραγμάτωση της κοινωνικής δικαιοσύνης […] Άνθρωποι σαν κι’ αυτόν είναι οι φύλακες και αποκαταστάτες της ανθρωπότητας».

    – Άλμπερτ Άϊνστάιν.

Το όνομα του Β. Ι. Λένιν ταυτίστηκε τόσο με το κοσμοϊστορικό γεγονός της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης του 1917 όσο και με το τεράστιας αξίας επιστημονικό έργο που άφησε πίσω του και που αποτέλεσε συνέχεια του έργου των Μαρξ-Ένγκελς. Στη ζωή και το έργο του Λένιν αντικατοπτρίζεται η διαλεκτική σχέση επαναστατικής θεωρίας και πράξης, η οποία είναι αναγκαία προκειμένου η εργατική τάξη μαζί με τους συμμάχους της να επιτελέσει το ιστορικό της έργο, δηλαδή το πέρασμα από το εκμεταλλευτικό σύστημα στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Το επιστημονικό έργο του Βλ.Λένιν αποτέλεσε και αποτελεί ανεκτίμητο θησαυρό για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Και αυτό, διότι μέσα από το έργο του Λένιν αναπτύχθηκαν, αλλά και συγκεκριμενοποιήθηκαν, περαιτέρω όλα τα συστατικά μέρη του μαρξισμού- στη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία, τον επιστημονικό κομμουνισμό. Οι θεωρητικές του επεξεργασίες και προσεγγίσεις για τον Ιμπεριαλισμό, σαν ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, έχουν σήμερα, έναν αιώνα μετά, εξαιρετικά επίκαιρη και διδακτική σημασία. H διδασκαλία του για το Κόμμα Νέου Τύπου της εργατικής τάξης αποτέλεσε γιγαντιαία συνεισφορά – πραγματικό θησαυρό – στον αγώνα του προλεταριάτου σε όλο τον κόσμο.

Δικαίως, λοιπόν, ο Λενινισμός- ως ιδεολογικοπολιτική έννοια- χαρακτηρίζεται ως ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού.

Στοχαστές και θεωρητικοί του μαρξισμού υπήρξαν πολλοί- και πριν το Λένιν και μετά απ’ αυτόν. Ωστόσο, το στοιχείο που διαφοροποιεί το Λένιν είναι το γεγονός ότι δεν περιορίστηκε σε μια γενικόλογη κριτική του καπιταλισμού, ούτε σε μια απλή επανάληψη και εκλαΐκευση των βασικών συμπερασμάτων του «Κεφαλαίου» του Μαρξ. Αξιοποίησε τις νομοτέλειες και τις θεμελιώδεις τάσεις του καπιταλισμού, που είχαν ήδη αποτυπωθεί από τους Μαρξ και Ένγκελς, για να αναλύσει και να προσδιορίσει συγκεκριμένα τα βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, στην εποχή που ξεσπούσε ο Α΄ Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος. Η επιστημονική εργασία του είχε καθοριστικό ρόλο στη χάραξη νικηφόρας επαναστατικής στρατηγικής στην Οκτωβριανή Επανάσταση.
Vladimir Ilich Lenin

«Λένιν, ο μεγάλος μαθηματικός των σωστών τύπων του Οχτώβρη, άνοιξε με το κλειδί του τη γιγάντια φυλακή που μέσα της χάνονταν το μέλλον του κόσμου…», έγραφε ο πολωνός ποιητής Βλόντμιερζ Σλόμποτνικ.

Η ζωή και η δράση του Λένιν είναι αξεχώριστα δεμένη με την ίδρυση και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Με επικεφαλής τον Λένιν, το Κόμμα των μπολσεβίκων μπήκε μπροστάρης στην ταξική πάλη του προλεταριάτου και των λοιπών καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, κυρίως της φτωχής αγροτιάς και των μισοπρολετάριων της Ρωσίας, και οδήγησε ως τη νίκη, με την κατάληψη της εξουσίας, την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, στη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση. Έτσι ο πάγος έσπασε και άνοιξε ο δρόμος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού για πρώτη φορά στον κόσμο.

«Οι ιδέες», έγραφε ο Λένιν λίγο πριν τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, «μετατρέπονται σε δύναμη, όταν κατακτούν τις μάζες. Και ακριβώς τώρα οι μπολσεβίκοι, δηλαδή οι εκπρόσωποι του προλεταριακού διεθνισμού, με την πολιτική τους ενσάρκωσαν εκείνη την ιδέα, η οποία κινεί σ’ όλο τον κόσμο τεράστιες μάζες των εργαζομένων. Η κοσμοθεωρία του μαρξισμού έγινε το μεγάλο ιδεολογικό όπλο του επαναστατικού μετασχηματισμού του κόσμου».

Στον επαναστατικό μετασχηματισμό του κόσμου, μέσω της Οκτωβριανής Επανάστασης αλλά και του σπουδαίου επιστημονικού του έργου, η συμβολή του Λένιν υπήρξε κολοσσιαία. Οι αντεπαναστατικές ανατροπές στην Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης δεν κατάφεραν να σβήσουν το μεγαλείο και την τεράστια σημασία της λενινιστικής κληρονομιάς.

Οι ιμπεριαλιστές και οι θεωρητικοί απολογητές της αστικής τάξης, με την συνδρομή του πάντα πρόθυμου οπορτουνισμού, επιχείρησαν πολλαπλώς και σπιλώσουν το έργο του Λένιν, να προεξοφλήσουν τον ιδεολογικό θάνατο και την αποτυχία του μαρξισμού-λενινισμού, διακηρύσσοντας αυτάρεσκα το «τέλος της Ιστορίας». Ωστόσο, η ίδια η Ιστορία φρόντισε να τους διαψεύσει και να υπενθυμίσει πως ο μαρξισμός-λενινισμός όχι μόνο δεν «πέθανε», αλλά επανέρχεται επιτακτικά στο προσκήνιο ως η μόνη πραγματικά εφικτή για τους λαούς διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

«Ο Λένιν είναι ένας γίγαντας της ιστορίας και οι φωτεινές του ιδέες αντιπροσωπεύουν την κοινή κληρονομιά των επαναστατών μαχητών σε κάθε γωνιά του κόσμου».

    – Φιντέλ Κάστρο, Ομιλία 22 Δεκέμβρη 1972.

Σήμερα, 150 χρόνια από τη γέννηση του, ο Λένιν παραμένει πιο ζωντανός, πιο επίκαιρος από ποτέ άλλοτε, γιατί όλα αυτά που σηματοδότησε το έργο και η δράση του παραμένουν επίκαιρα. Σήμερα, ο Λένιν δεν είναι μαυσωλείο, ανδριάντας, μήτε συλλογή από τόμους επαναστατικής θεωρίας. Παραμένει, όπως έγραφε ο Μπρεχτ, «θρονιασμένος στη μεγάλη καρδιά της εργατικής τάξης».

Εκεί υπάρχει και θα υπάρχει ο Λένιν. Σε κάθε έκφανση της ταξικής πάλης, σε κάθε απεργία, σε κάθε διαδήλωση που χτυπά η καρδιά της εργατικής τάξης. Υπάρχει – και θα υπάρχει – στον αγώνα ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, ενάντια στους πολέμους των αστών. Υπάρχει – και θα υπάρχει – στην κάθε μικρή και μεγάλη προσπάθεια των κομμουνιστών, της εργατικής τάξης, των αγωνιζόμενων λαών, να αλλάξουν τον κόσμο.

Μέχρι την επόμενη έφοδο στον ουρανό.

    Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.

πηγη: atexnos.gr