των Νίκου Δαμιανάκη & Κώστα Μάρκου

Μπάμπης Συριόπουλος

Η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας ενάντια σε οικογένειες και νέους, που βρίσκονταν στην πλατεία της Ν. Σμύρνης, δείχνει την έκταση της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Η εντελώς απρόκλητη, «προληπτική» διάλυση των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα στις 5 και 6 Μάρτη με χρήση χημικών και του «Αίαντα» και με συλλήψεις δεκάδων διαδηλωτών έρχεται να συμπληρώσει το όργιο καταστολής του τελευταίου διαστήματος με απαγορεύσεις και αστυνομική περικύκλωση συγκεντρώσεων, πρόστιμα καθώς και τη λογοκρισία των ιδιωτικών και όχι κοινωνικών, όπως λέγεται, μέσων του διαδικτύου.

Η δολοφονική κυβερνητική αδιαλλαξία απέναντι στα δίκαια και νόμιμα αιτήματα του φυλακισμένου Δ. Κουφοντίνα και η αντιμετώπιση του κινήματος υποστήριξης σ’ αυτά τα αιτήματα είναι μια πλευρά του κυβερνητικού δόγματος «νόμος-τάξη-φτώχεια» που εφαρμόζεται στις πλάτες της εργαζόμενης πλειονότητας και του κινήματός της, ιδίως την τελευταία χρονιά με την αξιοποίηση της πανδημίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ εκμεταλλευόμενη αυτή τη συγκυρία επιχειρεί να πετύχει μια στρατηγική νίκη ενάντια στην πραγματική 17^η Νοέμβρη του 1973, στους αγώνες και το ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης και στον εργατικό και λαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στα μνημόνια από το 2010 και μετά. Επιδιώκει να «μηδενίσει το κοντέρ», με εργαζόμενους να δουλεύουν χωρίς υπερωρίες και δικαίωμα απεργίας, με φοιτητές σε αστυνομοκρατούμενα πανεπιστήμια και με δρόμους και δημόσιους χώρους διαθέσιμους μόνο για την απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς.

Η κυβέρνηση εφαρμόζει, με υπερβάλλοντα ζήλο είναι αλήθεια, την κυρίαρχη πολιτική στο πλαίσιο του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού που θέτει ως μοναδικό κριτήριο τη μέγιστη απόσπαση υπεραξίας από το κεφάλαιο και αντιμετωπίζει οτιδήποτε άλλο ως εμπόδιο. Η πραγματικότητα του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, των αστικών δημοκρατιών που αργοπεθαίνουν σιωπηλά κρατώντας το τυπικό τους περίβλημα, αλλά σε μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και διαπερνά όλα τα αστικά κόμματα εξουσίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σιωπά με τον ενδεχόμενο θάνατο φυλακισμένου απεργού πείνας στο έδαφός της μετά από 40 χρόνια. Αν αυτό συνέβαινε στη Ρωσία, στην Κίνα ή ακόμα και στην Ουγγαρία του ακροδεξιού Όρμπαν μπορούμε να φανταστούμε τι θα λεγόταν. Πόσος άκαμπτος δογματισμός χαρακτηρίζει την ευρωπαϊκή αριστερά που αρνείται να συγκρουστεί μέχρι τέλους με αυτή τη σύγχρονη «Ιερή Συμμαχία»;

Το σύγχρονο δημοκρατικό ζήτημα δεν αφορά μια ανολοκλήρωτη αστική δημοκρατία ή μια εκτροπή από την κανονικότητά της, αλλά τη σημερινή ουσία της

Το σύγχρονο δημοκρατικό ζήτημα δεν αφορά μια ανολοκλήρωτη αστική δημοκρατία ή μια εκτροπή από την κανονικότητά της, αλλά τη σημερινή ουσία της, δεν αφορά μόνο τη σημερινή κυβέρνηση αλλά και την προηγούμενη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έστρωσε το δρόμο στη ΝΔ διαψεύδοντας τις ελπίδες για έναν άλλο δρόμο και βυθίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι του λαού στην απάθεια και τελικά στη συντηρητικοποίηση. Δεν αφορά μόνο την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του Δ. Κουφοντίνα απέναντι στον κυνισμό και την αδιαλλαξία της κυβέρνησης που περιφρονεί τη ζωή όχι μόνο του συγκεκριμένου κρατούμενου αλλά και των χιλιάδων θυμάτων της πανδημίας. Δεν αφορά επίσης μόνο μειοψηφίες και «ακραία στοιχεία» αλλά τα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας, αναγκαία για την καθημερινή πάλη τους ενάντια στο κεφάλαιο. Η «ελευθερία» πάει μαζί με το «ψωμί», την «παιδεία» και την «υγεία» και δεν είναι πολυτέλεια. Η επίθεση της αστυνομίας στη Ν. Σμύρνη φανερώνει ότι ούτε ο κυριακάτικος περίπατος στην πλατεία δεν είναι αυτονόητος. Η απομόνωση του άμεσου και κρίσιμου αιτήματος της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα δυσκολεύει τη γενικότερη πάλη ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-κεφαλαίου και τη νίκη στο συγκεκριμένο ζήτημα καθώς εμφανίζει αυτό το κίνημα ξεκομμένο από τις αγωνίες της κοινωνικής πλειονότητας. Ο εγκλωβισμός σε ένα μόνο στόχο διευκολύνει και το ΣΥΡΙΖΑ που αν και κομμάτι του αστικού αντιδραστικού δικομματισμού παρουσιάζεται ανέξοδα ως η αστική, αντιλαϊκή αλλά έστω και ελάχιστα πιο ανεκτή, εφικτή λύση.

Η πάλη ενάντια στην κυβερνητική δολοφονική αδιαλλαξία απέναντι στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα χρειάζεται να συνδεθεί με το σύνολο των στόχων ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό της εποχής μας, ενάντια στον περιορισμό -κατάργηση στην πράξη- του δικαιώματος των συναθροίσεων, στην απαγόρευση των μετακινήσεων και στον εγκλεισμό στο σπίτι, στον περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας, στην τηλεργασία και στην τηλεκπαίδευση, στην πανεπιστημιακή αστυνομία, στη λογοκρισία στο διαδίκτυο. Ο αγώνας για τις λαϊκές ελευθερίες και για τα δημοκρατικά δικαιώματα, συλλογικά και ατομικά, είναι αναγκαία πλευρά της συνολικής πάλης για την ανατροπή της πολιτικής που απογειώνει την εκμετάλλευση και συντρίβει καθημερινά τη ζωή της εργατικής τάξης, της νεολαίας, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, των μεταναστών και των προσφύγων. Αυτός ο αγώνας αφορά την εργαζόμενη πλειονότητα, μπορεί να εκφράσει ευρύτερες λαϊκές μάζες και οργανώσεις του μαζικού κινήματος και όχι μόνο των «μυημένων» και «ειδικών» στην αντικατασταλτική πάλη. Αυτός ο αγώνας μπορεί να υπερβεί τη στενότητα των «αντιδεξιών μετώπων» πάσης φύσεως με τη λογική «να φύγει η δεξιά και μετά βλέπουμε». Το είδαμε αυτό το έργο πολλές φορές και κάθε σίκουελ είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Αυτή η συνολική πάλη μπορεί να νικήσει και στον άμεσο στόχο της ικανοποίησης των δίκαιων αιτημάτων της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα.

Αυτή η συνολική πάλη μπορεί να νικήσει και στον άμεσο στόχο της ικανοποίησης των δίκαιων αιτημάτων της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Η κυβέρνηση εμφανίζει τους χιλιάδες διαδηλωτές κατά της κυβερνητικής δολοφονικής αδιαλλαξίας ως υποστηρικτές της 17Ν και της ατομικής τρομοκρατίας. Κραυγάζουν σε όλους τους τόνους «ή με εμάς ή με το δολοφόνο», προσπαθώντας να απομονώσουν και να χτυπήσουν το κίνημα. Η ταύτιση της πραγματικής 17^ης Νοέμβρη του 1973 με την καρικατούρα της «17Ν» διευκολύνει την κυβέρνηση σ’ αυτή της την επιδίωξη στο συγκεκριμένο ζήτημα αλλά όχι μόνο. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το ’73 ήταν μια νεολαιίστικη και λαϊκή εξέγερση που κλόνισε τη δικτατορία και άφησε βαθύ ίχνος στην ελληνική κοινωνία που προσπαθούν μάταια να σβήσουν μέχρι σήμερα, και όχι έργο μιας ομάδας «επαγγελματιών» της ατομικής βίας.

Την ιστορία τη γράφουν οι εργατικές και λαϊκές μάζες. Αυτές, οι οργανώσεις τους και οι πρωτοπορίες τους κάνουν τις ανατροπές και τις επαναστάσεις, αυτές είναι υπεύθυνες για τις κατακτήσεις και τις νίκες, αυτές για τις ήττες, ηρωικές ή ταπεινωτικές, αυτές για τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς. Αυτές μόνο μπορούν να υπερβούν τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες του κινήματός τους και να αντιστρέψουν τις ήττες. Αυτές μπορούν να περιγελάσουν τις πρότερες αυταπάτες και ψευδαισθήσεις τους για τους «εύκολους δρόμους» και να διανοίξουν νέους, όχι οι αυτόκλητοι σωτήρες. Αυτές θα διαλύσουν την ομίχλη της απελπισίας και την αίσθηση του αδιεξόδου. Αυτές θα ξαναβάλουν στο τραπέζι το ζήτημα της ατομικής ιδιοκτησίας και θα ξαναζωντανέψουν τον κομμουνισμό ως πραγματικό κίνημα. Οι αναγκαίες επαναστατικές κομμουνιστικές πρωτοπορίες συγκροτούνται και δρουν εντός τους και όχι μακριά και από πάνω τους. Η πάλη ενάντια στη «σιδερένια φτέρνα» του κεφαλαίου και η υπεράσπιση των ελευθεριών τους και των δικαιωμάτων τους είναι δικό τους έργο και κάθε άμεση νίκη μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί.

πηγη: prin.gr

Αστυνομικοί στη Νέα Σμύρνη φωνάζουν «Πάμε να τους γαμήσουμε!Τελειώσανε! Πάμε! Θα τους σκοτώσουμε!» - Η κυβέρνηση να τοποθετηθεί άμεσα - Είναι επικίνδυνοι.

Ορισμένα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα και δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες. 

Για τους αστυνομικούς στη Νέα Σμύρνη (στο βίντεο το οποίο ακολουθεί) που φωνάζουν

«Πάμε να τους γαμήσουμε!Τελειώσανε! Πάμε! Θα τους σκοτώσουμε!»

η κυβέρνηση να τοποθετηθεί άμεσα. Είναι επικίνδυνοι.

Tο βίντεο που δημοσίευσε στο twitter ο φωτορεπόρτερ Μάριος-Ραφαήλ Μπίκος και αναδημοσίευσε η Ελληνοφρένεια στο κανάλι της στο youtube.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Για να φτάσουμε στο σημείο που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα δώσει το «πράσινο φως» πρέπει να ξεπεραστούν πολλές ανησυχίες και να απαντηθούν πολλά ερωτήματα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιθυμεί διακαώς την επανεκκίνηση των ταξιδιών εντός της ΕΕ και σχεδιάζει ένα «Ψηφιακό Πράσινο Πιστοποιητικό» όπως δήλωσε η πρόεδρος Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα.

Ο στόχος των πιστοποιητικών, έγραψε η πρόεδρος στα κράτη μέλη την Παρασκευή, «είναι να διασφαλίσει ότι όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να απολαμβάνουν την ελεύθερη κυκλοφορία χωρίς κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, θα πρέπει να μπορούν να το κάνουν».

Όμως για να φτάσουμε στο σημείο αυτό η Επιτροπή θα πρέπει να ξεπεράσει τις δικαιολογημένες αμφιβολίες των κυβερνήσεων της ΕΕ, τις πολύ διαφορετικές στρατηγικές εμβολιασμού, τις τεχνικές επιπλοκές, τις ανησυχίες για την προστασία της ιδιωτικής ζωής και τα ηθικά διλήμματα, γράφει το POLITICO.

Το γνωρίζουμε μέχρι τώρα

Ποιο είναι το σχέδιο;

Η νομοθετική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναμένεται να παρουσιαστεί στις 17 Μαρτίου, αλλά περισσότερες λεπτομέρειες δεν έχουν ακόμη γίνει γνωστές.

Η Επιτροπή εξέτασε τις πρώτες σκέψεις των χωρών της ΕΕ την Τετάρτη, σε μια συζήτηση που πολλοί διπλωμάτες χαρακτήρισαν ως ακατάστατοι. «Υπάρχει μια βαθιά έλλειψη σαφήνειας ως προς το τι είναι πραγματικά το πιστοποιητικό αυτό», δήλωσε ένας εξ αυτών.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η ΕΕ θέλει το «πράσινο πιστοποιητικό» να μην περιλαμβάνει μόνο αποδεικτικά στοιχεία εμβολιασμού αλλά και πληροφορίες σχετικά με την ανάρρωση των πολιτών από τον ιό.

Ποιος προωθεί την ιδέα;

Το σχέδιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις χώρες της Νότιας Ευρώπης που εξαρτώνται από τον τουρισμό, όπως η Ισπανία, η Μάλτα, η Κύπρος και η Ελλάδα.

«Η διασφάλιση της ταχύτερης δυνατής αποκατάστασης της ελεύθερης κυκλοφορίας… είναι, κατ' ανάγκη, θεμελιώδης προτεραιότητα για όλους μας», έγραψε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πρώτος που υπερασπίστηκε την ιδέα, τον Ιανουάριο.

Οι χώρες δείχνουν να μην έχουν προσμονή να περιμένουν: Ο υφυπουργός Τουρισμού της Κύπρου δήλωσε την Πέμπτη ότι οι εμβολιασμένοι Βρετανοί θα μπορούν να ταξιδεύουν στη χώρα του χωρίς περιορισμούς από τον Μάιο ενώ η Ισπανία και η Ελλάδα εξετάζουν επίσης έναν αντίστοιχο «πράσινο διάδρομο».

Άλλες χώρες που τάχθηκαν επίσης υπέρ:Η Αυστρία, η Δανία, η Σουηδία και η Εσθονία.

Συμμετέχει κάθε χώρα της ΕΕ;

Οι ηγέτες της ΕΕ συμφώνησαν την περασμένη εβδομάδα ότι η εργασία για μια «κοινή προσέγγιση στα πιστοποιητικά εμβολίων» πρέπει να συνεχιστεί, αλλά αυτή είναι μια χλιαρή έγκριση που αφήνει περιθώρια και γεννά αμφιβολίες.

«Δεν θα δεχτώ ένα σύστημα που προϋποθέτει την πρόσβαση σε αυτήν ή στην άλλη χώρα με πιστοποιητικό», δήλωσε την Πέμπτη ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουήλ Μακρόν. Η ΕΕ πρέπει να αποφύγει ένα σενάριο όπου κάθε χώρα αναπτύσσει το δικό της σύστημα, είπε, αλλά «ένα τέτοιο έγγραφο δεν πρέπει να παρέχει συγκεκριμένα δικαιώματα σε άτομα που έχουν εμβολιαστεί».

Η υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου, Sophie Wilmès, υιοθέτησε παρόμοια άποψη, τονίζοντας ότι η αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων είναι «πιο θεμελιώδης από ποτέ».

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε επίσης την περασμένη εβδομάδα ότι το πιστοποιητικό εμβολιασμού δεν μπορεί να είναι η «μόνη» λύση για να επιτρέπεται ένα ταξίδι, και έφερε ως παράδειγμα το γεγονός πως: δεν υπάρχει ακόμη διαθέσιμο εμβόλιο κορονοϊού για τους ανήλικους προσθέτοντας ότι ένα αρνητικό τεστ PCR θα συνεχίσει να είναι μια εναλλακτική λύση.

Αν και κανείς δεν αντιτίθεται καταρχήν στην ιδέα, υπάρχουν πρακτικές και ηθικές ανησυχίες, δήλωσε ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε. Το «ερώτημα», πρόσθεσε, είναι εάν οι εμβολιασμένοι ταξιδιώτες μεταδίδουν την ασθένεια.

Θα είναι έτοιμο μέχρι το καλοκαίρι;

Οι ηγέτες της ΕΕ συμφώνησαν σε ένα πιστοποιητικό εμβολίου για ιατρικούς σκοπούς τον Ιανουάριο. Η νέα πρόταση για τα ταξίδια ξεπερνά την υπάρχουσα συμφωνία δήλωσε εκπρόσωπος της Επιτροπής αυτή την εβδομάδα.

Εάν οι χώρες της ΕΕ πρέπει να εφαρμόσουν ένα πιστοποιητικό προερχόμενο από τα συστήματα υγείας στα σύνορά τους, η Επιτροπή πρέπει να δημιουργήσει μια «πύλη» για τη σύνδεση των εθνικών συστημάτων. Κάτι τέτοιο θα χρειαστεί τουλάχιστον τρεις μήνες είπε η πρόεδρος της Κομισιόν σε ένα έγγραφο που εστάλη σε αντιπροσωπείες χωρών μη αποκλείοντας την προοπτική η προετοιμασία να διαρκέσει ακόμα και ένα τετράμηνο.

«Ένα σύστημα της ΕΕ μπορεί να λειτουργήσει μόνο εάν τα αντίστοιχα εθνικά συστήματα έχουν εγκατασταθεί έγκαιρα», έγραψε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στα κράτη μέλη την Παρασκευή.

Πρέπει να ανταλλάξω το απόρρητό μου για διακοπές;

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είπε ότι οι «πράσινοι διάδρομοι» θα σέβονται την προστασία δεδομένων, την ασφάλεια και το απόρρητο. Ωστόσο, οι ρυθμιστές αρχές προστασίας της Ευρώπης δεν φαίνεται να επικροτούν. Η βελγική ρυθμιστική αρχή δήλωσε ότι ο δηλωμένος σκοπός για την αποθήκευση των δεδομένων σχετικά με τα εμβολιασμένα άτομα και οι λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο κοινοποίησης αυτών των δεδομένων είναι ασαφείς. Η ρυθμιστική αρχή ανησυχεί επίσης ότι οι αρχές θα διατηρούσαν αυτά τα δεδομένα για πολύ καιρό.

Ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων Wojciech Wiewiórowski χαρακτήρισε την ιδέα ενός διαβατηρίου εμβολιασμών «ακραίο», λέγοντας επίσης «ακόμη και το όνομα με αηδιάζει λίγο».

Ο Γάλλος ρυθμιστής για την Προστασία Δεδομένων δήλωσε ότι είναι δυνατόν να εφαρμοστούν ψηφιακά «πράσινα διαβατήρια» που θα τηρούν τους κανόνες προστασίας δεδομένων της ΕΕ αλλά είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν προσφυγές στη δικαιοσύνη.

Τι θα γίνει με τα διαφορετικά εμβόλια που δεν έχουν πάρει την έγκριση της ΕΕ; 

Με όλο και περισσότερες χώρες να κατατάσσονται στην κοινή στρατηγική εμβολίων της ΕΕ, αυτό που προκαλεί πονοκέφαλο για την προγραμματισμένη διάθεση του πιστοποιητικού εμβολίου είναι: Τι θα γίνει με τους Σλοβάκους ή τους Ούγγρους πολίτες που έχουν λάβει το ρωσικό εμβόλιο Sputnik ή την περίπτωση της Ουγγαρίας με το Κινεζικό εμβόλιο Sinovac; Μπορούν να γίνουν δεκτοί αυτοί οι εμβολιασμοί για το πιστοποιητικό σε επίπεδο ΕΕ, παρόλο που τα εμβόλια δεν έχουν ακόμη εγκριθεί από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων;

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν φαίνεται να έχει ακόμη απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, καθώς ένας εκπρόσωπος είπε ότι ήταν πολύ νωρίς για να απαντηθούν. Υπάρχουν όμως σαφείς αμφιβολίες ακόμη και στις χώρες που διαχειρίζονται τα εμβόλια αυτά.

Υπάρχουν ζητήματα δικαιοσύνης με τα διαβατήρια εμβολίων;

Η τρέχουσα περιορισμένη προμήθεια εμβολίων - όχι μόνο σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως - είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας προτρέπει να είναι ο εμβολιασμός προϋπόθεση για τα ταξίδια.

Η Κοινοβουλευτική Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης σχεδίασε επίσης μια (μη δεσμευτική) κόκκινη γραμμή γύρω από τα πιστοποιητικά εμβολίων τον Ιανουάριο, λέγοντας ότι είναι κατάλληλα μόνο για την παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας και των ανεπιθύμητων ενεργειών.

Οι μη εμβολιασμένοι δεν θα αντιμετώπιζαν διακρίσεις έσπευσε να πει ένας ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Ευρωπαϊκής Μεταρρύθμισης εξηγώντας πως θα εξακολουθούν να μπορούν να ταξιδεύουν υπό περιορισμένες συνθήκες αλλά θα ήταν ευκολότερο για όσους έχουν ακολουθήσει το πλάνο που είναι στα σκαριά.

Θα λειτουργήσει πραγματικά για να μειώσει τους ρυθμούς μετάδοσης της νόσου;

Δεν ξέρουμε. Αυτός είναι ο άλλος λόγος που ο ΠΟΥ κρατά αποστάσεις από την συγκεκριμένη ιδέα.

Υπάρχουν ακόμη «κρίσιμα άγνωστα στοιχεία σχετικά με την αποτελεσματικότητα του εμβολιασμού στη μείωση της μετάδοσης», δήλωσε ο οργανισμός υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ενώ οι εμβολιασμοί αποτρέπουν σαφώς τα συμπτώματα δεν υπάρχει ακόμη βεβαιότητα σχετικά με το εάν άτομα χωρίς συμπτώματα μπορούν να μεταδώσουν τον ιό.

Επίσης, δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό πριν ταξιδέψουν πρέπει να έχουν εμβολιαστεί τα άτομα, ούτε εάν όσοι έχουν αναπτύξει αντισώματα μετά την ανάρρωση από το COVID-19 πρέπει να εξαιρούνται από τις απαιτήσεις.

πηγη: efsyn.gr

Ένας σκάφος του λιμενικού στην Ταϊλάνδη οργάνωσε μια επιχείρηση διάσωσης προκειμένου να σωθούν τέσσερα γατάκια από φλεγόμενο πλοίο που βυθιζόταν ανοιχτά του νησιού Κοχ Αντάνγκ.

Οι οκτώ ναύτες του φλεγόμενου σκάφους βούτηξαν στα νερά και μεταφέρθηκαν στη στεριά, αλλά το λιμενικό της Ταϊλάνδης έστειλε ένα σκάφος για να ελέγξει την περιοχή για τυχόν πετρελαιοκηλίδα.

Τότε ήταν που ένα στέλεχος της ακτοφυλακής χρησιμοποίησε την κάμερά του για να επιθεωρήσει το σκάφος που βούλιαζε και είδε μια-δυο γάτες να προσπαθούν να βγουν από το σκαρί.

Ένας από τους ναύτες στο σκάφος της ακτοφυλακής αμέσως βούτηξε στα νερά για να σώσει τις γατούλες που ισορροπούσαν σε ένα από τους γερανούς του ναυαγίου, καθώς οι φλόγες εξαπλώνονταν.

Ο ναύτης χρειάστηκε να μεταφέρει τα γατάκια στις πλάτες του, ενώ η ομάδα του τον τραβούσε με ένα σκοινί.

Ο ναύτης δήλωσε ανακουφισμένος που κατάφερε να σώσει τα γατιά, που κατά πάσα πιθανότητα θα πνίγονταν.

Τώρα, τα τυχερά γατάκια υιοθετήθηκαν από τους άντρες του λιμενικού και είναι πλέον οι μασκότ της μονάδας στο νησί Κοχ Λίπε.

πηγη: e-nautilia.gr

Πόσα φρούτα και λαχανικά πρέπει να τρώμε ημερησίως για να διασφαλίσουμε τη μακροζωία; Σχετική ανάλυση απαντά και μάλιστα επισημαίνει ότι δεν είναι όλα τα λαχανικά ισότιμα στο κυνήγι της μακροζωίας

Έρευνες που αντιπροσωπεύουν σχεδόν δύο εκατομμύρια ενήλιες παγκοσμίως αποκαλύπτουν ότι η κατανάλωση πέντε μερίδων φρούτων και λαχανικών, όπου περιλαμβάνονται δύο φρούτα και τρία λαχανικά, μάλλον αποτελεί την ιδανική ποσότητα για την εξασφάλιση μακροζωίας σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Circulation της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρίας.

Η πλούσια σε φρούτα και λαχανικά διατροφή μειώνει τον κίνδυνο πολλών χρόνιων προβλημάτων υγείας που αποτελούν κύριες αιτίες θανάτου συμπεριλαμβανομένων των καρδιαγγειακών νόσων και του καρκίνου. Ελάχιστοι ωστόσο καταναλώνουν αρκετά φρούτα και λαχανικά – μόλις ένας στους δέκα – σύμφωνα με το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων (CDC).

Ο επικεφαλής ερευνητής Dong D. Wang, επιδημιολόγος της Ιατρικής Σχολης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ  και οι συνεργάτες του ανέλυσαν δεδομένα από τη μελέτη NHANES (Nurses’ Health Study)  και την Μελέτη Παρακολουθησης Επαγγελματιών Υγείας (Health Professionals Follow-Up Study), δύο μελέτες που περιλαμβάνουν περισσότερους από 100.000 ενήλικες που παρακολουθήθηκαν έως και για 30 χρόνια. Και για τις δυο βάσεις δεδομένων συλλέγονταν λεπτομερείς διατροφικές πληροφορίες ανά δύο έως τέσσερα χρόνια. Για την τρέχουσα ανάλυση, οι ερευνητές συγκέντρωσαν επίσης δεδομένα σχετικά με την κατανάλωση φρούτων και λαχανικών  από 26 μελέτες που περιελάμβαναν περίπου 1,9 εκατομμύρια συμμετέχοντες από 29 χώρες και περιοχές στη Βόρεια και Νότια Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Αυστραλία.

Οι αναλύσεις όλων των δεδομένων αποκάλυψαν ότι:

Η πρόσληψη περίπου πέντε μερίδων φρούτων και λαχανικών καθημερινά συσχετίστηκε με τον χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου. Η κατανάλωση περισσότερων από πέντε μερίδων δεν συσχετίστηκε με πρόσθετο όφελος υγείας.

Η κατανάλωση περίπου δύο μερίδων φρούτων ημερησίως και τριών μερίδων λαχανικών ημερησίως συσχετίστηκε με τη μεγαλύτερη μακροζωία.
Σε σύγκριση με εκείνους που κατανάλωναν δύο μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα, οι συμμετέχοντες που κατανάλωναν πέντε μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα είχαν 13% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου από όλες τις αιτίες, κατά  12% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένων καρδιακών παθήσεων και εγκεφαλικών επεισοδίων, κατά 10% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου από καρκίνο και κατά 35% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου από αναπνευστική νόσο, όπως χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ).

Δεν ηταν όλα τα τρόφιμα που θεωρούνται φρούτα και λαχανικά εξίσου ωφέλμα. Για παράδειγμα: τα αμυλούχα λαχανικά, όπως τα μπιζέλια και το καλαμπόκι, οι χυμοί φρούτων και οι πατάτες δεν συσχετίστηκαν με μειωμένο κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία ή συγκεκριμένες χρόνιες νόσους.

Από την άλλη πλευρά, τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως το σπανάκι, το μαρούλι και το λάχανο, καθώς και φρούτα και λαχανικά πλούσια σε β-καροτίνη και βιταμίνη C, όπως εσπεριδοειδή, μούρα και καρότα, έδειξαν οφέλη.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα ευρήματά τους υποστηρίζουν το μήνυμα της κατανάλωσης «πέντε την ημέρα», εννοώντας ότι πρέπει να καταναλώνουμε ιδανικά πέντε μερίδες φρούτων και λαχανικών κάθε μέρα.

«Αυτός ο αριθμός προσφέρει πιθανώς το μεγαλύτερο όφελος όσον αφορά την πρόληψη σοβαρών χρόνιων παθήσεων και είναι ένας σχετικά εφικτός στόχος», είπε ο Δρ. Wang και συμπλήρωσε «Διαπιστώσαμε επίσης ότι δεν προσφέρουν όλα τα φρούτα και τα λαχανικά το ίδιο όφελος, παρόλο που οι τρέχουσες διατροφικές συστάσεις δεν διαφοροποιουν τους διάφορους τύπους φρούτων και λαχανικών».

Η μελέτη βέβαια είναι παρατηρητική και δεν αποκαλύπτει μια σχέση αιτίου – αποτελέσματος ανάμεσα στην κατανάλωση φρούτων και λαχανικών και τον κίνδυνο θανάτου.

πηγη:  ygeiamou.gr

Των Σάββα Γ. Ρομπόλη, Βασίλη Γ. Μπέτση

Πηγή: Ieidiseis

Οι δημογραφικές υποθέσεις εργασίας αναφέρουν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας από 10,7 εκατομ. άτομα το 2019 θα μειωθεί στα 8,6 εκατομ. το 2070.

Στην δημόσια πολιτική και επιστημονική συζήτηση που διεξάγεται για την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης στην χώρα μας, προβάλλεται, μεταξύ των άλλων, το επιχείρημα ότι λόγω της δημογραφικής γήρανσης του πληθυσμού, το δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν είναι μακροχρόνια βιώσιμο.

Έτσι, κατά την λανθασμένη και μη τεκμηριωμένη αυτή εκτίμηση, οι νέες γενιές έχουν απολέσει την εμπιστοσύνη τους στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ) της χώρας μας, πιστεύοντας ότι δεν θα λάβουν σύνταξη.

Ταυτόχρονα, προβάλλεται λανθασμένα το επιχείρημα ότι η κεφαλαιοποίηση της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των νέων γενεών προς το συνταξιοδοτικό σύστημα.

Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι νέες γενιές πιστεύουν ότι δεν θα λάβουν σύνταξη στο μέλλον επειδή αμέσως ή εμμέσως υπονοείται λανθασμένα από τους υποστηρικτές της κεφαλαιοποίησης της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, προκειμένου να εμφανίσουν το εγχείρημα της κεφαλαιοποίησης ως την λύση τόσο για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της νέας γενιάς προς το ΣΚΑ, όσο και για την αντιμετώπιση της δημογραφικής γήρανσης και της βέβαιης χορήγησης των συνταξιοδοτικών παροχών στο μέλλον.

Βέβαια, η λανθασμένη και μη τεκμηριωμένη εκτίμηση της μη βιωσιμότητας της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, αποδεικνύεται τόσο από την έρευνα μας, όσο και από τις αναλογιστικές μελέτες που εκπονούν, για το Ageing Working Group της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι Εθνικές Αναλογιστικές Αρχές των κρατών-μελών της Ε.Ε-27. Από την άποψη αυτή αξίζει να σημειωθεί ότι πρόσφατα (Φεβρουάριος 2021) η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε τις δημογραφικές και μακροοικονομικές υποθέσεις εργασίας για κάθε κράτος-μέλος, οι οποίες θα ληφθούν υπόψη από τις αντίστοιχες Αναλογιστικές Αρχές των χωρών που θα εκπονήσουν τις μελέτες βιωσιμότητας για το AgeingWorkingGroup (AWG)στο πρώτο 6-μηνο του 2021.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με αυτές τις υποθέσεις εργασίας για την χώρα μας οι δημογραφικές υποθέσεις εργασίας αναφέρουν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας από 10,7 εκατομ. άτομα το 2019 θα μειωθεί στα 8,6 εκατομ. το 2070.

Ο δείκτης γήρανσης (πληθυσμός ατόμων ηλικίας 65 και άνω προς τον πληθυσμό ηλικίας 15-64 ετών) θα αυξηθεί από το 34,6% το 2019 στο 59,9 το 2070 και το προσδόκιμο ζωής των ανδρών από 79 έτη το 2019 θα αυξηθεί στα 86,4 έτη το 2070 και για τις γυναίκες από 84,3 έτη το 2019 θα αυξηθεί σε 90,3 έτη το 2070, λαμβάνοντας υπόψη το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού. Όμως, στις μακροοικονομικές υποθέσεις έχει ληφθεί υπόψη ότι ο μέσος ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ για την περίοδο 2019-2070 θα είναι 1,2%, βελτιωμένος σε σχέση με τις εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πριν τρία χρόνια (AWG 2018),οι οποίες θεωρούσαν ότι θα ήταν 1%.

Αυτή η υπόθεση εργασίας, του 1%, έχει ληφθεί υπόψη και στην αναλογιστική μελέτη του Ν.4670/2020, στην οποία ο δείκτης της συνταξιοδοτικής δαπάνης προς το ΑΕΠ από 15,4% το 2019 μειώνονταν σε 11,9% το 2070, όταν το Μνημονιακό όριο είναι 16,2% του ΑΕΠ και η μέση σύνταξη για το 2070 εκτιμώταν σε 950 ευρώ (730 ευρώ κύρια και 220 ευρώ επικουρική σύνταξη). Όμως, με την βελτίωση της υπόθεσης εργασίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ την περίοδο 2019-2070 στο επίπεδο του 1,2%, ο συντελεστής της συνταξιοδοτικής δαπάνης, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, θα μειωθεί στο 11,2% του ΑΕΠ από το 11,9% του ΑΕΠ το 2070.

Παράλληλα, η μέση σύνταξη θα αυξηθεί από τα 950 ευρώ στα 995 ευρώ (765 ευρώ κύρια και 230 ευρώ επικουρική σύνταξη) και αυτό γιατί σε αυτές τις μελέτες υπάρχει η υπόθεση εργασίας ότι η μέση ετήσια αύξηση των μισθών ακολουθεί τον μέσο ετήσιο ρυθμό μεταβολής του ΑΕΠ. Στην προοπτική αυτή, η χρηματοδότηση του κράτους μειώνεται στο 4,5% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, από 4,8% του ΑΕΠ της μελέτης του Ν. 4670/2020 και αυτό συμβαίνει γιατί η προκαλούμενη ποσοστιαία αύξηση του ΑΕΠ είναι μεγαλύτερη από την αύξηση των συνταξιοδοτικών παροχών.

Κι΄αυτό γιατί οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονται ως ο μέσος όρος όλου του εργασιακού βίου του ασφαλισμένου. Άρα η πραγματικότητα που απαιτείται να γνωρίζουν οι νέες γενεές είναι ότι το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης είναι μακροχρόνια βιώσιμο, οι νέες γενεές θα λάβουν σύνταξη και μάλιστα με ένα μέσο επίπεδο της τάξης των 995 ευρώ, και χωρίς να επιβαρύνονται καθόλου τα δημόσια οικονομικά (δημόσιο έλλειμμα, δημόσιο χρέος)της χώρας μας, αφού η χρηματοδότηση του κράτους θα μειωθεί στο 4,5% του ΑΕΠ το 2070 από το 8,1% του ΑΕΠ που ήταν το 2020.

Παράλληλα, η επικουρική κοινωνική ασφάλιση δεν έχει καμία κρατική χρηματοδότηση και το 4,5% του ΑΕΠ αφορά μόνο την κύρια σύνταξη, λαμβάνοντας υπόψη τις δυσμενείς δημογραφικές προοπτικές και την γήρανση του πληθυσμού της χώρας μας.

Στις συνθήκες αυτές, η προοπτική που μπορεί πραγματικά να δημιουργήσει δυσπιστία στους νέους(ες) είναι η κεφαλαιοποίηση της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, δεδομένου ότι το εγχείρημα αυτό θα προκαλέσει ένα κόστος (χρέος) μετάβασης ύψους 62 δις ευρώ, το οποίο θα χρηματοδοτήσει ο Κρατικός Προϋπολογισμός διαμέσου της φορολογίας των πολιτών.

Επιπλέον, δυσπιστία προκαλείται από το γεγονός ότι στην κεφαλαιοποιητική επικουρική ασφάλιση, η σύνταξη εξαρτάται από τους κινδύνους των χρηματιστηρίων και όχι από την ανάπτυξη της οικονομίας, την αύξηση της απασχόλησης, των μισθών, και της παραγωγικότητας της εργασίας.

Ο Σάββας Γ. Ρομπόλης είναι Ομότ. Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου και ο Βασίλειος Γ. Μπέτσης Δρ. Παντείου Πανεπιστημίου

πηγη: kommon.gr

Καλλιόπη Παναγιωτίδου Τερζόπουλου

Η φετινή 8^η Μάρτη δεν είναι ίδια με τις προηγούμενες. Έρχεται πηγαία, αναπόφευκτα φορτισμένη από τον ένα χρόνο πανδημίας και αλλεπάλληλων lockdown που οδήγησαν σε έξαρση της έμφυλης βίας, αλλά και μέσα από ένα νέο-αναδυθέν κύμα καταγγελιών, το λεγόμενο #metoo που ξεκίνησε στην Αμερική κάποια χρόνια πριν.

Όσο και να προσπαθούν κυβερνήσεις, ΕΕ και κεφάλαιο να μετατρέψουν την 8^η Μάρτη σε μια γιορτή βασισμένη σε στερεοτυπικές αναπαραστάσεις της γυναίκας, σε πεδίο κερδοφορίας και «ημέρα ξεπλύματος» των σεξιστικών πολιτικών τους, οι ίδιες οι γυναίκες της εργατικής τάξης θα είναι αυτές που θα επανοηματοδοτήσουν την αναγκαία πάλη για την ισότητα και την κοινωνική απελευθέρωση.

Σύμφωνα με στοιχεία του 2020, η Ελλάδα κατέχει την τελευταία θέση στο Δείκτη Ισότητας των Φύλων της ΕΕ, φανερώνοντας πως η έμφυλη «ισότητα» δεν υπάρχει, ούτε τυπικά, βάση των ελάχιστων θεσμοθετημένων δεικτών που θέτουν ακόμη και οι αστικές κυβερνήσεις. Οι γυναίκες στην Ελλάδα έχουν κατά μέσο όρο 15% μικρότερο εισόδημα από τους άντρες, γεγονός που φαίνεται εντυπωσιακό μιας και τυπικά δεν υπάρχει διαχωρισμός στους μισθούς των αντρών και των γυναικών, προκύπτει όμως τόσο από το είδος της εργασίας που αναλαμβάνουν οι γυναίκες (κακοπληρωμένες, επισφαλείς δουλειές) όσο και από τον σεξισμό και τις έμφυλες διακρίσεις που συστηματικά βιώνουν.

Η καραντίνα και ο αναγκαστικός εγκλεισμός του «μένουμε στο σπίτι» – ιδιαίτερα στην πρώτη φάση της – εκτόξευσαν τα ποσοστά ενδοοικογενειακών κακοποιήσεων απέναντι σε γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, ενώ η κρατική απουσία από την προστασία των επιζωσών ήταν ηχηρή. Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων υπήρξε πολύ σημαντική αύξηση των κλήσεων στη γραμμή υποστήριξης με τις κλήσεις να αυξάνονται κατά ποσοστό άνω του 300% από Μάρτιο σε Απρίλιο του 2020. Τα στοιχεία της Γραμματείας αποτελούν μόνο την επίσημη καταγραφή, πράγμα που σημαίνει ότι η πραγματική εικόνα είναι σαφώς χειρότερη.

Δεν είναι παράλογο λοιπόν ότι τους τελευταίους μήνες είδαμε να ξεσπάει ένα κύμα καταγγελιών έμφυλης βίας, τόσο σε μια σειρά από εργασιακούς κλάδους (αθλητισμός, θέατρο κ.ά.), όσο και μέσα στα πανεπιστήμια. Όλη αυτή η διαδικασία έδωσε φωνή σε άτομα που έχουν δεχθεί έμφυλη βία, να την καταγγείλουν, χωρίς να φοβηθούν το κύρος, το εργασιακό καθεστώς ή τη δύναμη του κακοποιητή τους, που ήταν κατ’ εξοχήν άτομα σε θέσεις εξουσίας. Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από το θέμα σίγουρα δεν έχει κλείσει ακόμα, και δε θα κλείσει έως ότου να αρθεί η έμφυλη καταπίεση και μορφή εκμετάλλευσης.

Η 8^η Μάρτη φέτος είναι ένας σταθμός για τον αγώνα του φεμινιστικού και ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στον οποίο πρέπει να υψώσουν φωνή οι ίδιες οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα της εργατικής τάξης για να γίνει ημέρα του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Στην πορεία προς την 8^η Μάρτη, μιλούν στο Πριν τρεις γυναίκες για τα δικά τους προβλήματα στην εργασία και τις σπουδές τους, που έγιναν ακόμη πιο έντονα από τις κυβερνητικές πολιτικές διαχείρισης της πανδημίας.

Δήμητρα Παπανικολάου, φοιτήτρια ιατρικής

Εδώ και έναν χρόνο, η κυβέρνηση κρατά τις σχολές κλειστές. Η εκπαίδευσή μας, μέχρι και κλινικές και εργαστήρια, γίνεται εξ αποστάσεως (!), χωρίς καμία μέριμνα καν για πρόσβαση όλων σ’ αυτήν.

Αναγκαζόμαστε να είμαστε ώρες κλεισμένοι και κλεισμένες σπίτι, μπροστά από μια οθόνη, στην οποία πρέπει τάχα για την υγεία μας να συμπυκνώνουμε όλες τις πτυχές της ζωής μας, αφού οι απαγορεύσεις δεν έχουν τελειωμό.

Βγαίνουμε έξω να πάρουμε μια ανάσα, και βλέπουμε πιο πολλούς μπάτσους απ’ ό,τι φίλους. Κι αν κατά λάθος ανοίξουμε την τηλεόραση, θα ενημερωθούμε «έγκυρα» ότι η πολλή μας ανευθυνότητα φταίει που η πανδημία συνεχίζει να θερίζει.

Μυρτώ Ρουμελιώτη, εργαζόμενη στον επισιτισμό

Ως εργαζόμενη στο χώρο του επισιτισμού-τουρισμού θα έλεγα ότι η πανδημία επιβεβαίωσε το συνεχές άγχος που επικρατεί στον κλάδο. Να περιμένουμε πάνω από το τηλέφωνο εάν θα μας χρειαστούν για δουλειά στο νησί και μετά από αυτό αν θα πάρουμε το βοήθημα, εάν μπήκε ή όχι για να πληρώσεις το νοίκι και αν θα σου φτάσουν για το επόμενο σουπερμάρκετ. Πολύ περισσότερο όμως επιβεβαίωσε το άγνωστο μέλλον που περιμένει τη γενιά μας μετά την πανδημία.

Αγωνιώ για τις μέρες που έρχονται και εύχομαι τα μαζεμένα χαμόγελα και η οργή που έχει συσσωρευτεί να εκφραστούν δημιουργικά και διεκδικητικά ώστε να ξεφύγουμε από τις δυστοπίες. Οι μέρες που ζούμε είναι, ταυτόχρονα, μέρες που επαναπροσδιορίζονται μια σειρά ζητημάτων που μέχρι τώρα ήταν δευτερεύοντα αν όχι ανύπαρκτα.

Ο αγώνας που γίνεται στο χώρο του θεάτρου, για παράδειγμα, αγγίζει τελικά όλη την κοινωνία και τον δικό μας κλάδο πολύ έντονα και νομίζω ότι βρισκόμαστε μπροστά από μια μακρά  διαδρομή που θα συμβάλλει θετικά στη νέα τάξη πραγμάτων. Βλέπω ότι ζυμώνονται πράγματα στην κοινωνία και οι γυναίκες του κλάδου με όλες τις αδελφές μας θα ερχόμαστε κάθε μέρα σε καλύτερη θέση.

Ανυπομονώ τελικά να δω πώς όλες αυτές οι διεκδικήσεις, οι σκέψεις που ανοίγονται και η ενέργεια μας που εγκλωβίζεται σε τέσσερις τοίχους θα δώσουν την επόμενη περίοδο έναν λόγο για να χαιρόμαστε.

Merita Muja, σχολική καθαρίστρια

Πάντα επιβαρυμένη είναι η ζωή της γυναίκας. Δουλεύω μια ζωή για να μη λείπει τίποτα στο παιδί μου. Τώρα με την πανδημία ο κόσμος φοβήθηκε, οι δουλειές μειώθηκαν, δουλεύω περισσότερο και παίρνω λιγότερα.

Εκεί που είχα δεκαπέντε με είκοσι μεροκάματα το μήνα βρέθηκα με πέντε. Και μειώνονται και τα ένσημα για τη σύνταξη. Κι αν είσαι μετανάστρια μειώνεται το ψωμί του σπιτιού σου αλλά και το ψωμί των συγγενών που περιμένουν από εμάς. Και τώρα το σπίτι στην πλάτη μας περισσότερο. Και το κλίμα πιο δύσκολο, όλο το 24ωρο ο ένας στα πόδια του άλλου. Αλλά δεν τα παρατάμε.

Αγωνιστήκαμε για να πάρουμε τη δουλειά που είχαμε τόσα χρόνια στα σχολεία, θα αγωνιστούμε και για να καταργηθεί η ρατσιστική διάταξη. Γιατί είμαστε γυναίκες κι οι γυναίκες έχουμε μάθει να κοπιάζουμε για όλα.

πηγη: prin.gr

Κάποτε το 1857, οι εργάτριες στα ραφτάδικα της Ν. Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών και ισότιμα δικαιώματα. Η αστυνομία απάντησε με σφοδρή επίθεση!

Ηταν 8 του Μάρτη κι αυτή ήταν μια μεγάλη στιγμή στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Είχε προηγηθεί η πρώτη γυναικεία απεργία των Αγγλίδων εργατριών στα γάντια, στο Ουόρτσεστερ το 1804, ενώ το 1831 ακολούθησαν οι Γαλλίδες καπελούδες.

Στην Αμερική, η σπίθα ανάμεσα στις γυναίκες άναψε το 1820, στο Νιου Ιγκλαντ, στις βιοτεχνίες ενδυμάτων, με αιτήματα καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς και μικρότερα ωράρια. Να σημειωθεί πως η απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, το 1828, είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, που παραλίγο να επέμβει η πολιτοφυλακή, για να αποσοβηθεί η ...γυναικοκρατία!

Εγιναν κι άλλες πολλές κινητοποιήσεις, ώσπου ιδρύθηκε το 1844 το πρώτο γυναικείο εργατικό σωματείο. Οι γυναίκες πέτυχαν τότε και τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία. Ακολούθησε η δημιουργία σωματείων και στους κλάδους των καπνεργατριών, των ραφτρών, των τυπογράφων, των μοδιστρών και των εργαζομένων σε πλυντήρια.

Από τότε μέχρι σήμερα, οι γυναίκες δεν σταμάτησαν να αγωνίζονται για τα αυτονόητα. Στις σημερινές συνθήκες όμως, του γενικευμένου φόβου και της ανασφάλειας, ζουν στο πετσί τους ακόμα πιο επώδυνα την αντιδραστικότητα της κοινωνίας της εκμετάλλευσης και την όξυνση απαράδεκτων συμπεριφορών απέναντί τους, που φτάνουν μέχρι την ενδοοικογενειακή βία, τη σεξουαλική παρενόχληση, τον βιασμό, ακόμη και τις δολοφονίες. Οι πρόσφατες πρώτες καταγγελίες άνοιξαν το δρόμο της αποκάλυψης και της ανατριχιαστικής περιγραφής μιας κόλασης.

Εργοδοτική βία και τρομοκρατία με την απειλή απόλυσης και ανεργίας, σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση, εκβιασμοί μεγαλοπαραγόντων του αθλητισμού, του θεάτρου, χυδαίες πιέσεις του πανεπιστημιακού, δημοσιογραφικού κι επιχειρηματικού κατεστημένου.

Παρατηρήθηκε όμως και το εξής περίεργο: Οι δήθεν πολέμιοι της κοινωνικής αδικίας και της υπεράσπισης των γυναικείων δικαιωμάτων είναι οι ίδιοι που προωθούν νόμους για την ακόμη πιο στυγνή εκμετάλλευσή τους, την κατάργηση π.χ. του 8ωρου και τη συντριβή κάθε εργατικού δικαιώματος.

Οι - τάχα - εχθροί της βίας κατά των γυναικών χρησιμοποιούν την πιο άγρια καταστολή, για να θωρακίσουν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό που πραγματικά τους νοιάζει είναι να κρύψουν την πραγματικότητα της εμπορευματοποίησης και του ανταγωνισμού, που αποθεώνει την ατομικότητα έναντι της συλλογικότητας.

Τους εξυπηρετεί η σιγή κι η αφωνία για τις πραγματικές ταξικές αιτίες της πολύμορφης βίας σε βάρος των γυναικών. Καλούν τις γυναίκες να διαμαρτυρηθούν για την ενδοοικογενειακή βία και τη βία στους χώρους δουλειάς, αλλά ταυτόχρονα να ...σιωπήσουν για τις πολιτικές που τσακίζουν τη ζωή τους, να μην καταγγείλουν την εργοδοτική και κρατική βία και να ανεχθούν την καταστολή στους αγώνες για τα δικαιώματά τους.

Υπάρχουν βαθιές κοινωνικές και οικονομικές αιτίες που υφίστανται οι γυναίκες τη βία. Γιατί μορφή βίας είναι και η ανεργία, η ανασφάλιστη εργασία, τα σπασμένα ωράρια, η υποαπασχόληση, οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, οι άδειες μητρότητας... Ολα αυτά είναι μορφές κρατικής και εργοδοτικής βίας που υφίστανται γυναίκες και κανένας δεν τις προστατεύει.

Η ρίζα της γυναικείας ανισοτιμίας είναι ταξική. Ποτέ το απάνθρωπο σύστημα του καπιταλισμού δεν πρόκειται να παραχωρήσει πραγματική ισοτιμία, γιατί απλά κάτι τέτοιο δεν συμβαδίζει με τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα.

Το βολεύει η εργασιακή ζούγκλα και όσα απαράδεκτα συμβαίνουν σ' αυτήν. Μάλιστα, με τον νέο Ποινικό Κώδικα που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και διατηρήθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ, απαλείφθηκε ακόμα και η κατώτατη ποινή για τη σεξουαλική παρενόχληση εργαζόμενων γυναικών από εργοδότη, δηλαδή από άτομο «που εξαρτάται εργασιακά από αυτόν ή εκμεταλλευόμενος την ανάγκη ενός προσώπου να εργαστεί», ρίχνοντας «στα μαλακά» τους ενόχους (άρθρο 337).

Στα δύσκολα, οι γυναίκες μένουν χωρίς στοιχειώδη νομική προστασία, αφού με τον νέο Ποινικό Κώδικα π.χ. οι μαστροποί διώκονται μόνο βάσει του άρθρου 323Α για την «εμπορία ανθρώπων», εφόσον δηλαδή αποδειχθεί ότι υπάρχει κακοποίηση.

Οπότε, αν θεωρηθεί ότι υπάρχει «συναίνεση» της γυναίκας, δεν υπάρχει καν δίωξη. Οι γυναίκες - μην ξεχνάμε - έρχονται αντιμέτωπες με τη βία των ιμπεριαλιστικών πολέμων των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ. Αφήνουν την κόλαση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για να βρεθούν στα κολαστήρια των hot spots τύπου Μόριας, εκτεθειμένες στα κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων και σε κάθε είδους κινδύνους.

Δεν πείθει κανέναν το κακοπαιγμένο ενδιαφέρον της ΝΔ, όπως και του ΣΥΡΙΖΑ, για την προστασία των γυναικών προσφύγων, όταν η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, όταν δίνει το 2% του ΑΕΠ το χρόνο για τους εξοπλισμούς της δολοφονικής μηχανής του ΝΑΤΟ, που προκαλεί πόλεμο και προσφυγιά.

Οταν στηρίζει την απαράδεκτη Συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, μαζί με τον αντιδραστικό Κανονισμό του Δουβλίνου, εμποδίζοντας τους πρόσφυγες να φτάσουν στις χώρες πραγματικού προορισμού τους. Οσοι νόμοι και αν ψηφιστούν, όσες διεθνείς συμβάσεις για την καταπολέμηση της βίας και αν κυρωθούν, όσα Εθνικά Σχέδια Δράσης για την ισότητα των φύλων και αν καταστρωθούν, η βία θα εντείνεται, όσο παραμένουν οι παράγοντες του οικονομικού και κοινωνικού καταναγκασμού των γυναικών.

Αυτό που πρέπει να διεκδικηθεί είναι:

• Μέτρα στήριξης άνεργων γυναικών, γυναικών από μονογονεϊκές και πολύτεκνες οικογένειες, μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς, κατοχυρωμένους από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Επίδομα ανεργίας χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
• Χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για λειτουργία κρατικών κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών, για την πρόληψη του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών και για τη στήριξη των κακοποιημένων γυναικών (ξενώνες, τηλεφωνικές γραμμές κ.ά.), με την άμεση και πλήρη στελέχωσή τους από εξειδικευμένο προσωπικό με μόνιμη και σταθερή εργασία χωρίς καμία εμπλοκή ΜΚΟ και ΚΟΙΝΣΕΠ.
• Ενημερωτικά προγράμματα σε σχολεία και σχολές από επιστημονικούς κρατικούς φορείς.

Η σιωπή για την πολύμορφη βία που δέχονται οι γυναίκες, μπορεί να σπάσει μόνο μέσα από τον συλλογικό αγώνα. Μόνο έτσι μπορεί να γιορτάζεται η 8η του Μάρτη, όπως της αξίζει.

πηγη: rizospastis.gr