Μια νέα, ταχείας διέλευσης λεωφορειακή γραμμή θα δημιουργηθεί στη Λεωφ. Συγγρού με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού και τον μετριασμό των εκπομπών ρύπων.

Σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα που έχει ως στόχο τη διευκόλυνση των μετακινήσεων των πολιτών και ταυτόχρονα τη μείωση των εκπομπών ρύπων συμμετέχει ο ΟΑΣΑ.

Πρόκειται για το πρόγοραμμα EBRT2030 που θα εφαρμοστεί πιλοτικά στην Αθήνα και αφορά στη δημιουργία ηλεκτρικής λεωφορειακής γραμμής ταχείας διέλευσης στη Λεωφ. Συγγρού και συγκεκριμένα στο τμήμα από τον σταθμό του Μετρό Συγγρού-Φιξ έως και το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Η γραμμή θα αξιοποιεί το υφιστάμενο εναέριο δίκτυο των τρόλεϊ, την ίδια ώρα που θα «επιστρατευτούν» και δύο υβριδικά ηλεκτρικά λεωφορεία της εταιρείας TEMSA-SKODA τα οποία έχουν δυνατότητα φόρτισης από το εναέριο δίκτυο των τρόλεϊ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως διευκρίνισε ο ΟΑΣΑ, η ηλεκτρική λεωφορειακή γραμμή ταχείας διέλευσης δεν θα επιφέρει αλλαγές στη Συγγρού και ως εκ τούτου δεν θα επηρεαστεί στο ελάχιστο η κυκλοφορία των οχημάτων.

Η γραμμή e-BRT (electric Bus Rapid Transit) θα παρέχει αποτελεσματική και μηδενικών εκπομπών CO2 συγκοινωνιακή σύνδεση με το ΚΠΙΣΝ και άλλα σημεία ενδιαφέροντος, κατά μήκος του οδικού άξονα της Λεωφόρου Συγγρού.

Βασικός στόχος του eBRT2030 είναι η δραστική μείωση των εκπομπών ρύπων και της συμφόρησης, υποστηρίζοντας τη μετάβαση προς τις βιώσιμες μεταφορές με μηδενικές εκπομπές σε όλη την Ευρώπη.

Στο πλαίσιο του eBRT2030 θα υπάρξει στενή συνεργασία με τους τελικούς χρήστες ώστε να αντληθούν χρήσιμα δεδομένα για το πώς οι υπηρεσίες eBRT θα μπορούσαν να συνδράμουν στη βελτίωση των μετακινήσεων των πολιτών.

Ο ΟΑΣΑ, επίσης, θα έχει άμεση συνεργασία με τη θυγατρική του ΟΣΥ, η οποία συμμετέχει στο έργο ως συνδεδεμένη εταιρική οντότητα, καθώς και με την Ομάδα ISENSE του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών (ΕΠΙΣΕΥ), και το Εργαστήριο Συγκοινωνιακής Τεχνικής (ΕΣΤε) του ΕΜΠ.

Πέραν της πιλοτικής εφαρμογής της Αθήνας, το έργο περιλαμβάνει δοκιμές σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, όπως το Αϊντχόβεν, το Άμστερνταμ, η Βαρκελώνη, η Πράγα, το Ρίμινι, αλλά και σε πόλεις εκτός Ευρώπης, όπως η Μπογκοτά.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στο πρόγραμμα eBRT2030 συμμετέχουν 49 οργανισμοί από την ΕΕ, αλλά και από άλλες χώρες.

Πηγή: carandmotor.gr

H προσαρμογή των δημόσιων οικονομικών της, που καλείται να εφαρμόσει η Ιταλία μετά την υπαγωγή της στη σχετική διαδικασία της Ε.Ε., μοιάζει να διευκολύνει τον καλπασμό της νεοφασίστριας πρωθυπουργού Τζόρτζιας Μελόνι να εισαγάγει τον πολυπόθητο Βοναπαρτισμό της.

Πλέον η νοσταλγός του Μουσολίνι, σχεδόν 100 χρόνια μετά την εγκαθίδρυση του φασιστικού καθεστώτος, εκμεταλλευόμενη και την ώθηση που πήρε από τις ευρωεκλογές, επιταχύνει το πρόγραμμά της για την «πρωθυπουργοποίηση» της εξουσίας και την κατάλυση της ισονομίας (και της δημοκρατικής διανεμητικής πολιτικής) στη χρηματοδότηση των Περιφερειών, που σε συνδυασμό με την ψηφισμένη παρέμβαση στη δικαστική λειτουργία,  όπως προειδοποιούν σχεδόν όλοι οι Συνταγματολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες καταφέρνει ένα καίριο πλήγμα στη δημοκρατία.

Η απόφαση της Ε.Ε. να συμπεριλάβει επισήμως την Ιταλία (όπως και τη Γαλλία ή το Βέλγιο στον κατάλογο με τις χώρες που έχουν υπερβεί τους κανόνες για το υπερβάλλον χρέος -κάτι που ήταν ορατό από πολλούς μήνες-μετά τις ευρωεκλογές για ευνόητους λόγους, εξυπηρέτησε απόλυτα τη Μελόνι. Πρώτον, γιατί δεν της στοίχισε εκλογικά ο προσδιορισμός των σφικτών μέτρων και των περαιτέρω κοινωνικών περικοπών, που οι ευρωπαϊκοί περιορισμοί επιτάσσουν. Δεύτερον, γιατί πλέον η προβαλλόμενη ανάγκη για «συνέχεια» στη «συνεπή» εφαρμογή τούτων των μέτρων λιτότητας τροφοδοτεί και αιτιολογεί την «κατάληψη» της εξουσίας με τη μεταρρύθμιση του ρόλου του Πρωθυπουργού.

Η «πρωθυπουργοποίηση» του πολιτεύματος, με αμετάκλητη ουσιαστικά πενταετή εκχώρηση της εξουσίας στο πρόσωπο του εκλεκτού και μειωμένη δυνατότητα παρέμβασης από τον πρόεδρο της ιταλικής δημοκρατίας, αφήνει λυτά τα χέρια της Μελόνι να επιβάλει πλήρως το νεοφασιστικό της θεσμικό όραμα και τη διαδικασία της συσσώρευσης εις βάρος της κοινωνίας που έχουν ξεκινήσει από κοινού η κυβέρνηση και το ευρωπαϊκό και ντόπιο κεφάλαιο. 

Η Ιταλία πλέον  θα πρέπει να σφίξει το ζωνάρι και να ξοδέψει λιγότερα, γιατί το έλλειμμά της υπερβαίνει τις παραμέτρους των νέων κοινοτικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας. Η Ιταλία έκλεισε το 2023 με το δεύτερο υψηλότερο δημόσιο χρέος στην Ευρώπη ως ποσοστό του ΑΕΠ (137,3%) και με το υψηλότερο έλλειμμα στην Ευρώπη (7,4%). Το 2024 η Ιταλία θα συνεχίσει να έχει έλλειμμα υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (4,4%), ποσοστό που μεταξύ των μεγάλων χωρών είναι χαμηλότερο μόνο από αυτό της Γαλλίας.

Πλέον η ιταλική κυβέρνηση πρέπει να βρίσκει περίπου 10 δισεκ. ετησίως  και να κατέβει στο 3,7% το 2025, στο 3% το 2026 και στο 2,2% το ‘27. Και για να το επιτύχει αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψει πολλές από τις ενισχύσεις που προβλέπονται από τον προϋπολογισμό της έως το 2025. Στην ουσία πρέπει να συντάξει έναν παράλληλο προϋπολογισμό, όπου θα αναγράφονται τα χρήματα που θα αναζητηθούν, μειώνοντας πολλές παροχές. Πχ. τα 7 δισεκ. για επιδόματα κατά της φτώχειας, που ήδη φθάνουν στους μισούς από τους θεωρητικά δικαιούχους, φέρνοντας την τελευταία διετία τη φτώχεια σε ύψη ρεκόρ . Ή αυξάνοντας  φόρους (για παράδειγμα στη βενζίνη ή την κατανάλωση) ή μειώνοντας κάποιες φοροαπαλλαγές -όπως επιδόματα στέγασης ή ακόμη και τις μειώσεις στο τέλος για τη RAI– ή  πάλι «χαρατσώνοντας» τους πολίτες για βασικές υπηρεσίες (και φυσικά όλοι θα σκεφτούν πρώτα-πρώτα τους τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης). Μέτρα που θα έχουν μακροπρόθεσμα επιπτώσεις στην τσέπη των πολιτών, παρά την ελάφρυνση στην περικοπή εισφορών: οι μισθωτοί ναι μεν δεν θα δούν να μειώνεται τόσο το εισόδημά τους, θα βρουν όμως την επίπτωση αυτή στο ύψος της σύνταξής τους.

Και το θέμα του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι φυσικά το πρώτο που θα επηρεασθεί βαθύτατα από το καθεστώς επιτήρησης των δημοσιονομικών εξόδων. Παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις της Μελόνι πως δεν πρόκειται να πειράξει τα υπάρχοντα θεσμικά μέτρα για τις συντάξεις, ιδίως όσον αφορά τα όρια, οι ευρωπαϊκές επιταγές είναι αμείλικτες. Επιπλέον, η θεσμοθετημένη ποσόστωση του λόγου ηλικία-εισφορές στο 103 λήγει τον Δεκέμβριο και μάλλον δεν υπάρχουν εγγυήσεις πως πολλοί επίδοξοι συνταξιούχοι θα αναγκασθούν να παρατείνουν έως τα 67 χρόνια τα χρόνια εργασίας τους μέχρι να πάρουν την πολυπόθητη σύνταξη.

Όμως για την εφαρμογή τούτων των επίπονων για τους πολίτες μέτρων η Μελόνι μοιάζει να μην έχει θεσμικά, τουλάχιστον, εμπόδια. Ιδίως μετά το πρώτο «ναι» από τη Γερουσία  για την «πρωθυπουργοποίηση» του πολιτεύματος (premierato). Χωρίς να προϋποτίθεται ότι το σχέδιο της Μελόνι, να κατεδαφίσει πλήρως ό,τι έχει απομείνει από το προοδευτικό Σύνταγμα του 1948, θα καρποφορήσει. Πρώτα-πρώτα γιατί θα πρέπει να κυρωθεί από τον λαό σε καθολικό δημοψήφισμα και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να υπογραφεί κι από τον πρόεδρο. Όμως, οι μέχρι σήμερα μισάνοικτες πύλες για τη δρομολόγησή του έχουν ανοίξει, παρά τις αντιδράσεις( 180 συνταγματολόγων μεταξυ άλλων) και τα καλέσματα της αντιπολίτευσης για καταψήφισή του στους δρόμους κι από τη λαϊκή βούληση και φωνή.

Οι βασικές γραμμές του premierato σπερματικά περιέχουν όλα τα στοιχεία μίας λαϊκίστικης και αυταρχικής διακυβέρνησης: ο πρωθυπουργός που, βάσει των προβλέψεων το νομοσχεδίου αποκλείεται να μην είναι κοινοβουλευτικός, εκλέγεται από τον λαό για πέντε χρόνια και επανεκλέγεται μόνο για δύο θητείες. Ωστόσο, έχει απεριόριστες εξουσίες, μιας και ελαττώνονται πολλές από τις πρωτοβουλίες και δη οι παρεμβατικές και ρυθμιστικές εξουσίες σε περιστάσεις έκτακτης ανάγκης και η δυνατότητα διάλυσης της Βουλής, που έχει ο πρόεδρος. Από την άλλη,  η κατάργηση του θεσμού των ισόβιων γερουσιαστών (πολλοί εκ των οποίων εκλέγονται εκ των προσωπικοτήτων και συχνά αλλοιώνουν τις ακραιφνείς κομματικές δρομολογήσεις) και η συνταγματοποίηση του πλειοψηφικού μπόνους -μόλο που το εύρος του θα καθορίζεται από τον εκάστοτε εκλογικός νόμο- ενισχύουν τα «δυναστικά» χαρακτηριστικά της πρωθυπουργικής εξουσίας. Αλλά και οι προβλέψεις για την παραίτηση του πρωθυπουργού, που τη μόνη δυνατότητα που αφήνει στον πρόεδρο είναι να διορίσει ξανά τον ίδιον έναν άλλον από το πλειοψηφών κόμμα -με πρόσχημα τη «σταθερότητα»- αντί να στηθούν αμέσως κάλπες, ενισχύουν τα αντι-δημοκρατικά χαρακτηριστικά της μεταρρύθμισης. Το ίδιο και η ρήτρα για το «λευκό εξάμηνο» του τέλους της θητείας του προέδρου, εντός του οποίου απαγορεύεται -εκτός απροόπτου- να διαλύει το Κοινοβούλιο. Είναι φανερό, πως η Μελόνι στρώνει την πολιτική επικυριαρχία της στην Ιταλία με μακροπρόθεσμα σχέδια και την έμμεση επιβολή του νεοφασιστικού της προγράμματος.

Σε τούτη την προσπάθειά της, η Μελόνι βρίσκει -όπως ακριβώς συνέβη και με τον μέντορά της Μπενίτο Μουσολίνι, πρώτα με τους ισχυρούς της οικονομίας, τους οπορτουνιστές της πολιτικής και με τον βασιλιά-πρόθυμους συμμάχους. Κυρίως στο πρόσωπο της ξενοφοβικής Λέγκας, που πάντοτε επεδίωκε την προνομιακή, σχεδόν αποσχιστική, μεταχείριση των βορείων περιφερειών. Και τούτο επιτεύχθηκε με την έγκριση, επίσης στη Γερουσία, του νόμου Καλντερόλι για τη διαφοροποιημένη αυτονομία. Μια νομοθεσία που έξω από το γεγονός ότι επιβάλλει ένα καθεστώς διακρίσεων μεταξύ πλούσιων (Βορράς) και φτωχών (Νότος) επαρχιών, τόσο στα προνόμια, όσο και στη χρηματοδότησή τους, ουσιαστικά καταλύει και την έννοια της ισονομίας των πολιτών και της ισότητας των δικαιωμάτων τους, καθώς πλέον οι πολίτες χαρακτηρίζονται ως «κάτοικοι» μίας περιοχής και τα «προνόμια» και οι υποχρεώσεις τους ορίζονται όχι οριζόντια, αλλά ανάλογα με την αυτονομία της. Είναι ουσιαστικά το τέλος της Ιταλικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και η διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της αυτοδιοίκησης.

Ο νόμος για τη διαφοροποιημένη αυτονομία πέρασε στη Βουλή έπειτα από μια μακρά και θυελλώδη, ολονύκτια, συνεδρίαση, στο τέλος της οποίας οι βουλευτές της Λέγκας κυμάτισαν χαρούμενοι τις σημαίες του αυτοαποκαλούμενου κινήματος ανεξαρτησίας του Βορρά. Και τούτο λίγες ημέρες μετά το ξυλοφόρτωμα  από Λεγκο-και νεοφασίστες βουλευτές του βουλευτή Ντόνο, ο οποίος είχε, παραμονές της εθνικής γιορτής, επιχειρήσει να δώσει μία ιταλική σημαία στον εισηγητή του νόμου Καλντερόλι, για να του υπενθυμίσει τα δημοκρατικά ιδεώδη που συμβόλιζε η επέτειος και τα οποία καταρρακώνονται με τον νόμο του.

Βέβαια η αντι-ρεπουμπλικανική τούτη ιαχή της Λέγκας είχε νόημα γιατί επετύγχανε εκείνο που πάντοτε επεδίωκε: να καταργήσει την  ύπαρξη της Ιταλικής Δημοκρατίας. Βέβαια, όπως πάντα φέρει και το κεντροαριστερό Pd τις διαχρονικές ευθύνες του: πρώτα απ ‘όλα, θέτοντας τις αρχικές προϋποθέσεις το 2001, όταν επί κυβερνήσεως Τζουλιάνο Αμάτο ήλθε η πρώτη τροποποίηση που άνοιξε τον δρόμο για τις υπόλοιπες. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση του σημερινού ευρωπαίου επιτρόπου Τζεντιλόνι ενέκρινε τις συμφωνίες κράτους -περιφερειών, που επέτρεψαν στη Λομβαρδία, το Βένετο και την Εμίλια Ρομάνια να ξεκινήσουν τη διαδικασία για να καθορίσουν τη διαδικασία απαλλοτρίωσης εξουσιών και πόρων από το κράτος -όπως αυτή που εγκρίθηκε γενικευμένα τώρα. Η Διαφοροποιημένη Αυτονομία έτσι όπως προβλέπει το νομοσχέδιο, δεν είναι ένας «φεντεραλισμός», ένα βήμα προς την ομοσπονδοποίηση της Ιταλίας, αλλά είναι μια ουσιαστική «μεταβίβαση ιδιοκτησίας», από το κράτος στις περιφέρειες για τη διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων και των νομικών ή δημοσιονομικών τους πεδίων, σχεδόν σε όλα τα σημεία. Και λέμε «μεταβίβαση ιδιοκτησίας» γιατί το νόημα πίσω από την «μεταρρύθμιση» συνίσταται αποκλειστικά και μόνο στο σχέδιο για ιδιωτικοποίηση  όλων των δημόσιων υποθέσεων, από την υγειονομική περίθαλψη μέχρι τα σχολεία μέχρι τη φορολογία, τις περιβαλλοντικές πολιτικές, το εμπόριο, τις υποδομές κ.λπ.  Πλέον, ως κάτοικοι μίας περιοχής οι Ιταλοί μεταβάλλονται σε χρήστες υπηρεσιών, διαφορετικά φορολογικά υποκείμενα και όχι πια πολίτες. Χάνουν όχι μόνο την ενότητα της Δημοκρατίας, όσον αφορά τα δικαιώματά τους, αλλά και την εθνική κυριότητα της αυτοδιοίκησης, της κυριαρχίας της. Συνεπώς και της ίδιας της δημοκρατίας αυτής καθαυτής, καθώς αποδυναμώνεται έτσι η καθολική νομοθετική δύναμη της Βουλής, η οποία οιωνεί καταργείται, έναντι του πολιτικού βολονταρισμού της περιφέρειας και του παντοδύναμου πρωθυπουργού και των σχέσεων εξουσίας μεταξύ τους. Και καταργείται έτσι απλά,  χωρίς στρατιωτικά πραξικοπήματα, χωρίς εγκαθίδρυση δικτατοριών.

Οι  πολυάριθμες παρεμβάσεις συνταγματολόγων και μελετητών εξηγούν με τρομακτική σαφήνεια την αντιδημοκρατική σύνδεση μεταξύ της διαφοροποιημένης αυτονομίας, της πρωθυπουργίας και του διαχωρισμού των σταδιοδρομιών στο δικαστικό σώμα και τον πραγματικό κίνδυνο που αυτά συνιστούν για το Σύνταγμα και το πολίτευμα. Όλοι ευελπιστούν ότι, αφ’ ενός η απροθυμία του προέδρου Σέρτζο Ματαρέλα να να υπογράψει το διάταγμα και η επίδραση των επιτροπών πρωτοβουλίας για την διάσωση του Συντάγματος, όπως και η αντίδραση των θιγόμενων περιφερειών, με επικεφαλής την Καμπανία και των συνδικάτων βάσης κάθε κλάδου , θα ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο και θα αποτρέψουν τη πραγματικά δημοκρατική εκτροπή τούτη. Εξάλλου, κλυδωνισμούς προκαλεί και στο εσωτερικό των συγκυβερνώντων κομμάτων: η Forza Italia έχει χωρισθεί στα δύο, ενώ και ο υπερθνικιστής στρατηγός Ρομπέρτο Βανάτσι, που ανέδειξε ευρωβουλευτή η Λέγκα εκφράζει αμφιβολίες. Ακόμη και η Κομισιόν στις Βρυξέλλες, στο κείμενο με τις επιταγές για την οικονομική πολιτική της Ιταλίας, εκδηλώνει για άλλους, πρακτικο-εισπρακτικούς, λόγους την ανησυχία της για τις επιπτώσεις που θα έχει η διαφοροποίηση στη «συνοχή και τα οικονομικά» της Ιταλίας.

Και τούτο γιατί τα διακυβεύματα επί πρωθυπουργίας Μελόνι είναι πολλά. Η νεοφασιστική ιδεολογία και πρακτική εμφιλοχωρεί μέσα σε όλους τους θεσμούς του κράτους και στη λειτουργία του με γοργούς ρυθμούς. Δεν είναι μόνο οι οπισθοδρομικοί νόμοι για τις αμβλώσεις, την υιοθεσία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Είναι επίσης ο νόμος της υπουργού Βαλντιτάρα για την «εθνικιστική» εκπαίδευση, που αρνείται κάθε πολυ-πολιτισμικό ή πολύ περισσότερο ταυτοτικό περιεχόμενο στη σύνταξη της σχολικής ύλης. Είναι οι προς ψήφιση νόμοι για την (και αστυνομική) καταστολή των διαδηλώσεων και ποινικοποίηση συνδικαλιστικών διεκδικήσεων, που νομιμοποιούν πολύ περισσότερο τους αντεργατικούς νόμους για απαγόρευση και διακοπή απεργιών, που εφαρμόζει ο Ματέο Σαλβίνι. Και να μην αναφέρουμε την κλιμακούμενη λογοκρισία, ιδίως των δημοσιογράφων. Μάλιστα, η πολιτική σκοπιμότητα στην Ε.Ε., καθώς η επισφαλής συμφωνία για την επανάληψη της διακυβέρνησης φον ντερ Λάιεν, έχει αναστείλει για μετά την 3η Ιουλίου τη δημοσίευση της έκθεσης για την ελευθεροτυπία, που καταδικάζει την Ιταλία για τις επιδόσεις της. Η στενή φιλία και συνεργασία σε ευρωατλαντικό επίπεδο της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν και της Μελόνι, παραβλέπει τις διαρκείς παραβιάσεις και τον αυταρχισμό που η νεοφασίστρια πρωθυπουργός εγκαθιστά με προσεκτικά βήματα στην Ιταλία.

Η καθυστερημένη αφύπνιση των κομμάτων και του κόσμου στους δρόμους, που δειλά διαδήλωσε για το premierato και κυρίως τη Διαφοροποιημένη Αυτονομία, εξακολουθεί να είναι πολύ μικρή σε σύγκριση με το μέγεθος της εξέγερσης που θα ήταν απαραίτητο . Η ευθύνη για το να γνωρίζει κανείς τι διακυβεύεται και να αγωνίζεται για να σωθεί η δημοκρατία ανήκει σε κάθε άτομο. 100 χρόνια μετά την δολοφονία Ματεότι, τις ένδοξες σελίδες αντίστασης στην Πάρμα και την οριστική εγκαθίδρυση του φασισμού, η ιταλική κοινωνία βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη να αφυπνισθεί, προτού τα δημοκρατικά δικαιώματα,-με την πρόφαση της οικονομικής συγκυρίας, της μεταρρύθμισης του κράτους, της «φιλοπατρίας»- τους αφαιρεθούν τελείως.

Πηγή: kosmodromio.gr

Τουρκική εφημερίδα γράφει ότι μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Νταγκεστάν, ο κόσμος άρχισε να μιλά ξανά για τις δυνάμεις πίσω από τους τρομοκράτες του ISIS. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο γνωστός βασικός κουκλοπαίκτης, οι ΗΠΑ, έχει συνεργό.

“Όταν πρόκειται για την απειλή από την ομάδα, όταν οι εντάσεις κλιμακώνονται και οι συζητήσεις ξεκινούν με το πνεύμα “ποιος είναι ο επόμενος”, λένε πάντα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι επόμενοι. Αλλά στην πραγματικότητα, οι τρομοκράτες πάντα αγνοούν τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ και επιλέγουν άλλους στόχους », αναφέρει το άρθρο.

Το Ισραήλ, για κάποιο λόγο, δεν εμφανίζεται καθόλου στο οπτικό πεδίο του ISIS*, εφιστά την προσοχή η εφημερίδα. Επιπλέον, το Τελ Αβίβ εξοντώνει πλέον μαζικά τους μουσουλμάνους μπροστά σε όλο τον κόσμο.

Το άρθρο αναφέρει επίσης τα γεγονότα ότι το Ισραήλ περιθάλπει τραυματίες μαχητές του ISIS. Αυτό συμβαίνει επειδή η CIA και η MOSSAD πάνε χέρι-χέρι με το ISIS*, σχηματίζοντας ένα «απεχθές διαβολικό τρίγωνο», συνοψίζει ο συγγραφέας.

* τρομοκρατική οργάνωση, απαγορευμένη στη Ρωσική Ομοσπονδία

Πηγή: iskra.gr

Το υπουργείο Ναυτιλίας επιμένει στην πολιτική προσέγγισης και επίλυσης του προβλήματος μέσω της Επιτροπής Ανταγωνισμού

Επαφές με την Επιτροπή Ανταγωνισμού αναμένεται να έχει την επόμενη εβδομάδα ο υπουργός Ναυτιλίας Χρήστος Στυλιανίδης, καθώς οι τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων μέχρι στιγμής δεν υποχωρούν. Τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια αποτελούν ένα πονοκέφαλο για την κυβέρνηση, όπως και γενικότερα το θέμα της ακρίβειας.

Ο υπουργός Χρήστος Στυλιανίδης  φαίνεται να επιμένει στην πολιτική προσέγγισης και επίλυσης του προβλήματος μέσω της Επιτροπής Ανταγωνισμού, καθώς όπως επισημαίνει στους συνομιλητές του η αγορά είναι ελεύθερη. Ωστόσο δεν αρνείται την περίπτωση να υπάρχουν φαινόμενα κατάχρησης της δεσπόζουσας θέσης τα οποία σύμφωνα με επιστολή που έστειλε στο μέσον της περασμένης εβδομάδας στην Επιτροπή Ανταγωνισμού ενδεχομένως να κληθεί να τα διερευνήσει. Ενδεικτικά σε non paper του υπουργείου Ναυτιλίας αναφέρεται ότι οι τιμές  είναι σταθερές, έως και μειούμενες στα συμβατικά πλοία. Ομως σε 2-3 περιπτώσεις παρατηρήθηκε απότομη αύξηση τιμών (Σποράδες, Λαύριο – Λήμνος, Ραφήνα – Ανδρος) και εξετάζεται, με τη συνδρομή της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η μη τήρηση των κανόνων του υγιούς ανταγωνισμού, αλλά και γενικότερα η τήρηση της νομοθεσίας.

Η απελευθέρωση. Η ακτοπλοϊκή αγορά απελευθερώθηκε με υπουργική απόφαση τον Μάιο του 2006,  αρχικά στις γραμμές που ξεκινούσαν από τον Πειραιά και μέχρι τον Αύγουστο του ιδίου έτους με ανάλογες υπουργικές αποφάσεις το καθεστώς επεκτάθηκε και στα υπόλοιπα λιμάνια και γραμμές.

Ωστόσο όλες οι υπουργικές αποφάσεις στηρίζονται στην αρχική παραδοχή ότι μία ακτοπλοϊκή γραμμή απελευθερώνεται εφόσον κατά έτος έχει εξυπηρετήσει 300.000 επιβάτες τουλάχιστον ή 150.000 επιβάτες εάν στην εν λόγω γραμμή δραστηριοποιούνται τουλάχιστον δύο εταιρείες.

Αυτό το θεσμικό πλαίσιο εξετάζεται κάθε χρόνο με τον εκάστοτε υπουργό Ναυτιλίας να εκδίδει σχετική υπουργική απόφαση που αναφέρει και τις γραμμές που δεν απελευθερώνονται και ισχύει το κρατικό ναυλολόγιο. Επίσης ανακοινώνονται και οι γραμμές δημόσιας υπηρεσίας.

Πέρυσι, ωστόσο, ο τότε υπουργός Ναυτιλίας Γιάννης Πλακιωτάκης απελευθέρωσε και τις γραμμές που δεν ήταν απελευθερωμένες ούτε σε καθεστώς δημόσιας υπηρεσίας για το διάστημα 1 Ιουνίου μέχρι 15 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για δρομολόγια μεταξύ νησιών κυρίως. Ωστόσο παραμένει ανοικτό ένα αυτό το καθεστώς ισχύει και φέτος.

Πάντως για το υπουργείο Ναυτιλίας το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στις βασικές γραμμές, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θεωρεί ακριβά τα εισιτήρια για την αγοραστική δύναμη του μέσου πολίτη.

Ωστόσο εκεί που στρέφει περισσότερο το ενδιαφέρον του είναι εάν παρατηρούνται φαινόμενα κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης από πλευράς οποιασδήποτε εταιρείας.

Τι παρατηρείται. Μάλιστα το υπουργείο έχει πληροφορηθεί ότι σε ορισμένες γραμμές όταν δρομολογείται μόνο ένα ταχύπλοο η τιμή του εισιτηρίου είναι υψηλή σε σύγκριση με την επόμενη ημέρα που τα ταχύπλοα στην ίδια γραμμή είναι δύο. Λόγω του ανταγωνισμού οι τιμές μειώνονται.

Στην επιστολή προς την Επιτροπή Ανταγωνισμού με θέμα «Ανάπτυξη αμοιβαίας συνεργασίας επί θεμάτων ναύλων εισιτηρίων» ο Στυλιανίδης, αφού επικαλείται τη σχετική νομοθεσία που διέπει τους ναύλους στην ακτοπλοΐα, επισημαίνει ότι «το υπουργείο μας καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών / επιβατών στις θαλάσσιες μεταφορές, τη μείωση των τιμών των ναύλων και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, με επακόλουθο τη διεύρυνση των επιλογών για τους καταναλωτές / επιβάτες και την αύξηση της αγοραστικής τους δύναμης. Κατόπιν των ανωτέρω θα επιθυμούσαμε μια στενότερη συνεργασία μεταξύ των υπηρεσιών μας ώστε να υπάρχει ταχύτερη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση τυχόν περιστατικών καταχρηστικής συμπεριφοράς στην αγορά, εκ μέρους ακτοπλοϊκών επιχειρήσεων».

Σύμφωνα πάντως με όσα αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας, Διονύσης Θεοδωράτος οι τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων των μελών εταιρειών του συνδέσμου είναι στα ίδια επίπεδα με το 2023.

Πηγή: in.gr

Αν έχετε βιώσει ποτέ πόνο στη μέση, γνωρίζετε πόσο μπορεί να σας περιορίσει. Και δεν είστε μόνοι. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC) για το 2019, το 39% των ενηλίκων στις ΗΠΑ βιώνει πόνο στην πλάτη, με το ποσοστό να αυξάνεται με την ηλικία, από 28,4% στις ηλικίες 18 έως 29 ετών έως 45,6% στις ηλικίες 65 ετών και άνω.

Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να βιώσουν πόνο στην πλάτη από τους άνδρες, 40,6% έναντι 37,2% αντίστοιχα. Επιπλέον, ο πόνος στην πλάτη είναι δαπανηρός. Σύμφωνα με μια ανασκόπηση του 2023 στο BMJ Open, το άμεσο ιατρικό κόστος και το έμμεσο κόστος του χρόνιου πόνου στη μέση ανέρχονται σε τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως και μπορεί να ξεπεράσουν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε ιατρικά έξοδα, χαμένους μισθούς και χαμένη παραγωγικότητα.

Ωστόσο, μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 19 Ιουνίου 2024 στο The Lancet, υποδηλώνει ότι η επιδείνωση του πόνου στη μέση θα μπορούσε να προληφθεί ή τουλάχιστον να καθυστερήσει, με μία απλή συνήθεια, η οποία είναι το περπάτημα.

H μελέτη για τον πόνο στην μέση

Επιλογή συμμετεχόντων

Οι συμμετέχοντες επιλέχθηκαν με βάση κριτήρια που σχετίζονται με τον πόνο στην πλάτη και την τρέχουσα κατάσταση άσκησης. Έπρεπε να είναι τουλάχιστον 18 ετών και να έχουν αναρρώσει από επεισόδιο μη ειδικού πόνου στην πλάτη τους τελευταίους 6 μήνες. Μη ειδικός σημαίνει ότι δεν υπήρχε συγκεκριμένη διάγνωση για τον πόνο στην πλάτη.

Οι ερευνητές όρισαν περαιτέρω ένα επεισόδιο μη ειδικού πόνου στην πλάτη ως εκείνο που διαρκεί τουλάχιστον 24 ώρες με ένταση πόνου τουλάχιστον 2 σε κλίμακα πόνου από 0 έως 10. Ο πόνος έπρεπε να εντοπίζεται στην περιοχή μεταξύ της 12ης πλευράς και της πτυχής των γλουτών για να χαρακτηριστεί ως οσφυαλγία. Επίσης, έπρεπε να έχει επηρεάσει τις καθημερινές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας.

Δουλειά μέχρι και 13 ώρες τη μέρα – 6 μέρες τη βδομάδα: Αυτό το «πακέτο» φέρνουν προς εφαρμογή η κυβέρνηση και η εργοδοσία, αφού από χτες 1η Ιούλη, μέσα στο κατακαλόκαιρο, μπορούν και τυπικά σε μια σειρά μεγάλους χώρους δουλειάς να εφαρμόζονται οι σχετικοί νόμοι και οι ευρωπαϊκές Οδηγίες που ξεχειλώνουν ακόμα περισσότερο τον εργάσιμο χρόνο. Να εφαρμόζονται δηλαδή τα αρρωστημένα σχέδια σύμφωνα με τα οποία δεν υπάρχει κανένα σταθερό ωράριο, το «8ωρο» είναι μόνο ενδεικτικό και το μόνο που «κατοχυρώνεται» από την ΕΕ είναι μια 11ωρη ανάπαυλα ανάμεσα σε δύο μεροκάματα.

Από χτες λοιπόν και με τις σύγχρονες εξελίξεις της τεχνολογίας και της παραγωγής να δίνουν στο «πιάτο» τη δυνατότητα ο εργαζόμενος να εργάζεται λιγότερο και να αμείβεται περισσότερο, η εργατική τάξη καλείται να επιστρέψει δεκαετίες πίσω, αφού η εργοδοσία μπορεί να επιβάλλει 6ήμερη δουλειά σε επιχειρήσεις συνεχούς λειτουργίας και άλλες που λειτουργούν με το σύστημα των βαρδιών.

Μέτρο που έρχεται να προστεθεί στην κατάπτυστη εγκύκλιο του υπουργείου Εργασίας για την «ψηφιακή κάρτα εργασίας», η οποία δίνει στην εργοδοσία μια σειρά ακόμα επιλογές για να επεκτείνει τον απλήρωτο χρόνο εργασίας, με το 2ωρο της «ευέλικτης προσέλευσης», με τη μία ώρα «χρόνου προετοιμασίας», με τα απλήρωτα διαλείμματα κ.ο.κ.

Αυτό λοιπόν που αποδεικνύεται από τη λύσσα της εργοδοσίας να κερδίσει ακόμα και από το απλήρωτο …τέταρτο του διαλείμματος είναι ότι ο χρόνος εργασίας είναι πραγματικό «χρυσάφι» για τα κέρδη της, γι’ αυτό και βρίσκεται στο επίκεντρο της ολομέτωπης επίθεσης εδώ και δεκαετίες: Από την «ευέλικτη» δουλειά μέχρι τις ευρωπαϊκές εκθέσεις για τον «ενεργό και ανενεργό χρόνο» και από τη «διευθέτηση» μέχρι τη δουλειά τις Κυριακές και αργίες.

Πρόκειται για νόμους που έχουν ψηφίσει και εφαρμόσει διαδοχικά όλες οι κυβερνήσεις με αποκορύφωμα τα πρόσφατα αντεργατικά εκτρώματα της ΝΔ το 2021 και το 2023, όπου εκτός των παραπάνω προβλέπονται και η δουλειά σε «πολλαπλούς εργοδότες», οι συμβάσεις «μηδενικών ωρών» κ.λπ.

Ειδικά δε η «ψηφιακή κάρτα» αποτελεί έργο του Ταμείου Ανάκαμψης, δηλαδή ένα ακόμα αντεργατικό προαπαιτούμενο του «υπερμνημονίου» που ψήφισαν μαζί με τη ΝΔ ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα. Είναι τα ίδια κόμματα που την ίδια στιγμή λιβανίζουν την ΕΕ και την υποτιθέμενη «τετραήμερη βδομάδα εργασίας», αποκρύπτοντας ότι αυτή είναι μια ακόμα εφαρμογή της περιβόητης «διευθέτησης» που ψήφισε η ΝΔ, με απλήρωτες υπερωρίες για να βγαίνει η δουλειά σε λιγότερες μέρες.

Επομένως και η νέα αυτή επίθεση είναι «αιτία πολέμου» για τους εργαζόμενους. Σε μια περίοδο που τα στοιχεία της Επιθεώρησης Εργασίας δείχνουν ότι ένας εργάτης σκοτώνεται κάθε τρεις μέρες στο μεροκάματο, η δουλειά μέχρι εξόντωσης, η εντατικοποίηση και τα ατέλειωτα ωράρια, μαζί με τη δουλειά μέχρι τα 65 και 67 έτη, είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν σε ακόμα περισσότερα «ατυχήματα», αποδεικνύοντας στην πράξη το σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Μιλάμε δηλαδή για ένα ακόμα προμελετημένο έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης, φέρνοντας στην επιφάνεια τη βαρβαρότητα με την οποία έχει να αναμετρηθεί το κίνημά της: Με έναν σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα.

Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι στα «χνάρια» των εργαζομένων, που σε μια σειρά χώρους δουλειάς κουρελιάζουν τέτοιες επιδιώξεις, τους ίδιους τους νόμους της εργοδοσίας. Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής, όπου σήμανε ξεσηκωμός μόλις η εργοδοσία τούς ζήτησε να δουλέψουν 12ωρα στις στοές και με τις απανωτές απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις έβαλαν «φρένο».

Τώρα είναι πιο ώριμο από ποτέ να βρεθεί στο επίκεντρο η ανάγκη των εργαζομένων για μειωμένο σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας, κόντρα στην ευελιξία που φέρνει σακατεμένους και ζωές – ρημαδιό. Να σημαδευτεί το μεγάλο «εμπόδιο» για μια τέτοια ζωτική για τους εργαζόμενους ανάγκη, που δεν είναι άλλο από την ανταγωνιστικότητα και την «αγορά εργασίας», από τον ίδιο τον καπιταλισμό και την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Πηγή: rizospastis.gr

Πηγή: vathikokkino.gr

Το Γενικό Συμβούλιο της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. καταγγέλλει την απαράδεκτη ενέργεια της Δημοτικής Αρχής του κ. Γιάννη Μώραλη να εγκαταστήσει σύστημα βιντεοεπιτήρησης-βιντεοπαρακολούθησης (κάμερες) στους χώρους εργασίας του Αμαξοστασίου του Δήμου Πειραιά, επί της οδού Ρετσίνα 45.

Η ενέργεια αυτή της Δημοτικής Αρχής Πειραιά, θίγει κατάφωρα την ελευθερία των εργαζομένων και παραβιάζει τις θεμελιώδεις αρχές επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων και δικαιωμάτων τους.

Η λήψη, αποθήκευση και επεξεργασία δεδομένων εικόνας και ήχου ατόμου στο χώρο και κατά το χρόνο παροχής της εργασίας του, μέσω συστήματος βιντεοεπιτήρησης-βιντεοπαρακολούθησης, που λειτουργεί μόνιμα, συνεχώς ή κατά τακτά χρονικά διαστήματα, στο χώρο της εργασίας του, αποτελεί σαφώς επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, σύμφωνα με τον Ν.2472/1997 για την «Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα».

Η λειτουργία συστήματος βιντεοεπιτήρησης-βιντεοπαρακολούθησης σε χώρους εργασίας και η μέσω αυτού λήψη δεδομένων εικόνας ή και ήχου εργαζόμενου, συνιστά περιορισμό του ατομικού δικαιώματος προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών δεδομένων, όπως το εν λόγω δικαίωμα συνταγματικώς κατοχυρώνεται στο άρθρο 9Α του Συντάγματος.

Η βούληση της Δημοτικής Αρχής για την τοποθέτηση καμερών βιντεοπαρακολούθησης εντός των χώρων εργασίας του Αμαξοστασίου δεν προστατεύει κανέναν εργαζόμενο ή Δημόσιο αγαθό, γίνεται ξεκάθαρα για την παρακολούθηση των εργαζομένων.

Όφειλε να γνωρίζει η Δημοτική Αρχή Πειραιά ότι απαγορεύεται ρητά η χρησιμοποίηση συστήματος βιντεοεπιτήρησης-βιντεοπαρακολούθησης σε χώρους εργασίας για τον σκοπό επιτήρησης των εργαζομένων εντός των χώρων αυτών. Όπως ρητά απαγορεύεται και η χρησιμοποίηση των δεδομένων που τυχόν έχουν συλλεγεί μέσω συστήματος βιντεοεπιτήρησης-βιντεοπαρακολούθησης ως κριτήρια για την αξιολόγηση της συμπεριφοράς και της αποδοτικότητας των εργαζομένων.

Όφειλε επίσης η Δημοτική Αρχή Πειραιά να λάβει σοβαρά υπόψη της την κάθετη αντίθεση και τις παρεμβάσεις των Συλλόγων-Σωματείων Εργαζομένων του Δήμου Πειραιά, Μελών της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. και όχι αυταρχικά να προχωρήσει στην τοποθέτηση συστήματος βιντεοεπιτήρησης-βιντεοπαρακολούθησης στους χώρους εργασίας του Αμαξοστασίου, καταπατώντας θεμελιώδεις δικαιώματα των εργαζομένων.

Καλούμε τον Δήμαρχο Πειραιά κ. Γιάννη Μώραλη να πάρει πίσω κάθε ενέργεια τοποθέτησης συστήματος βιντεοεπιτήρησης-βιντεοπαρακολούθησης στους χώρους εργασίας, που σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί «μέτρο προστασίας» των εργαζομένων.

Το Γενικό Συμβούλιο της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. στηρίζει τα Μέλη της, Συλλόγους-Σωματεία Εργαζομένων στο Δήμο Πειραιά και καλύπτει συνδικαλιστικά τις αποφάσεις οποιασδήποτε μορφής αγώνα λάβουν.

Πηγή: kommon.gr

Σε περιδίνηση έχει μπει ο χώρος της κεντροαριστεράς μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και το πλήγμα που είχε η ΝΔ. Καθώς όμως ο ΣΥΡΙΖΑ του Σ. Κασσελάκη υποχώρησε και αυτός εκλογικά, αλλά ούτε το ΠΑΣΟΚ δεν καταγράφει δυναμική για να γίνει το σημείο αναφοράς, έχουν ξεκινήσει διεργασίες ώστε να υπάρξει ανταγωνιστικό σχήμα απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Στο ΠΑΣΟΚ οι εσωκομματικές εκλογές σύμφωνα με την εισήγηση του Νίκου Ανδρουλάκη θα πραγματοποιηθούν στις 6 Οκτωβρίου και οι επαναληπτικές στις 13 Οκτωβρίου.  Στην ομιλία του κράτησε αποστάσεις από τις διεργασίες και τα κεντροαριστερά σενάρια προειδοποιώντας όσους τον αμφισβητούν ότι «Πρόεδρος υπό ομηρία δεν πρόκειται να γίνω από κανέναν. Είτε εντός, είτε εκτός ΠΑΣΟΚ».   Εκτός από τον Ν. Ανδρουλάκη, Χάρης Δούκας και Παύλος Γερουλάνος δήλωσαν πως θα είναι υποψήφιοι για την αρχηγία.

Ήδη από την Κυριακή των εκλογών μια σειρά από στελέχη έθεσαν θέμα ηγεσίας, αποδίδοντας στον Ν. Ανδρουλάκη αδυναμία να αξιοποιήσει την εκλογική ήττα της ΝΔ, αλλά και την καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ σύντομα, στην συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου στις 19/6, φάνηκε πως το μήνυμα αμφισβήτησης δεν αφορούσε τους «συνήθεις υπόπτους» που βλέπουν κοντά τους τη ΝΔ. Ο Ν. Ανδρουλάκης στην εισήγησή του εμφάνιζε το ΠΑΣΟΚ στους νικητές των εκλογών επικαλούμενος την πρωτιά σε δύο νομούς της Κρήτης και άλλα στοιχεία. Οπότε αιφνιδιάστηκε όταν δέχτηκε ομαδικά πυρά με την απαίτηση να γίνουν εκλογές για νέα ηγεσία.  Στους αμφισβητίες προστέθηκαν ο Φ. Σαχινίδης που χρεώνεται στον Γ. Παπανδρέου, ο Π. Γερουλάνος, αλλά και στελέχη ταυτισμένα με το παλιό κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, όπως οι Κ. Σκανδαλίδης και Π. Ευθυμίου, μαζί με τον Μ. Χριστοδουλάκη, γραμματέα του ΠΑΣΟΚ κατά την προεδρία της Φ. Γεννηματά και άλλα στελέχη αυτής της γενιάς. Ήταν φανερό ότι ο κύκλος της αμφισβήτησης περιλαμβάνει στηρίγματα του Ανδρουλάκη την προηγούμενη περίοδο.

Σύντομα φάνηκε πως προωθείται ο δήμαρχος της Αθήνας Χάρης Δούκας σαν μια κοινή υποψηφιότητα απέναντι στον Ανδρουλάκη.  Το ανακοίνωσε ο ίδιος στην Κεντρική Επιτροπή της Κυριακής 30 Ιουνίου εμφανίζοντας την εκλογή του στο δήμο της Αθήνας σαν συνταγή επιτυχίας για το ΠΑΣΟΚ. Μιλάει για ένα ευρύτερο μέτωπο δείχνοντας την ψήφο ενάντια στην διοίκηση Μπακογιάννη που του επέτρεψε να εκλεγεί παρά το 14% που πήρε στον Α’ γύρο. Όπως σημείωσε: «δεν κρύβομαι, δεν φοβάμαι γι’ αυτό είμαι εδώ και ζητώ την στήριξή σας για να ξανακάνουμε το ΠΑΣΟΚ κυβερνητική δύναμη. Να νικήσει τη ΝΔ όπως στην Αθήνα».

Βέβαια, σύμφωνα με αυτό το παράδειγμα, τα άλλα ρεύματα θα βάλουν μόνο την ψήφο, σε μια εν λευκώ εκπροσώπηση από το ΠΑΣΟΚ. Ο σχεδιασμός αυτός εκτιμά ότι το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει το ΣΥΡΙΖΑ που μπήκε μια νέα φάση εσωτερικών συγκρούσεων. Αυτό το άλμα θεωρείται ότι δεν μπορεί να γίνει από τον Ανδρουλάκη, αν και του αναγνωρίζεται ότι μπόρεσε να σταματήσει τη διάχυση προς την ΝΔ. Φαίνεται πως σε αντίθεση με τον Ανδρουλάκη που θεωρείται άνθρωπος του στενού κομματικού μηχανισμού χωρίς κοινωνικές αναφορές, ο Δούκας προωθείται και γιατί ήδη έχει ψηφιστεί σαν εναλλακτική λύση στην ΝΔ και μάλιστα στον μεγαλύτερο  δήμο από κόσμο που δεν στηρίζει το ΠΑΣΟΚ. Γίνεται φανερό πως δεν ήταν αβάσιμη η τοποθέτηση πως η ψήφος στο Β’ γύρο των δημοτικών εκλογών θα αξιοποιηθεί για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς σαν πόλο διαχείρισης του συστήματος. Εξάλλου σε αυτες τις διεργασίες  δεν αμφισβητείται η πολιτική γραμμή που οδηγεί το ΠΑΣΟΚ να ψηφίζει τα νομοσχέδια της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε ποσοστό 70%, ούτε η βαριά κληρονομιά του μνημονίου που έφερε μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Επιλογές που πέρα από την κοινωνική καταβύθιση, νομιμοποίησαν την ακροδεξιά με την υποδοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση το 2011.  Σε αυτό το πλαίσιο θα αποτελέσει ο Αλέξης Τσίπρας «γέφυρα» για την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς με κορμό το ΠΑΣΟΚ; Στη διημερίδα του ινστιτούτου Τσίπρα πριν δύο εβδομάδες μια σειρά παράγοντες -μεταξύ των οποίων και ο Γ. Παπανδρέου- φαίνεται να προωθούν την ολική επαναφορά της κεντροαριστεράς μέσα από την υπέρβαση και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ που θεωρούνται ξεπερασμένοι μηχανισμοί. Σε αυτά τα σενάρια και τις μεθοδεύσεις αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού είναι εντυπωσιακή η έντονη κινητικότητα και παρέμβαση επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων που δείχνουν ήδη να έχουν επιλέξει στρατόπεδο.

Πηγή: prin.gr

Στον γραμματέα της ΚΟ Στ. Καλαφάτη κλήθηκε ο Λ. Αυγενάκης για εξηγήσεις, μετά το επεισόδιο με εργαζόμενο στο αεροδρόμιο “Ελ. Βενιζέλος”. Συνεδριάζει η επιτροπή δεοντολογίας της ΝΔ με εισήγηση διαγραφής

Βαρύ είναι το κλίμα στη Νέα Δημοκρατία για τον Λευτέρη Αυγενάκη μετά την αποκάλυψη του επεισοδίου με εργαζόμενο στο αεροδρόμιο “Ελ. Βενιζέλος”.

Ο πρώην υπουργός (υπενθυμίζεται ότι έμεινε εκτός κυβέρνησης στον πρόσφατο ανασχηματισμό μετά τις ευρωεκλογές) κλήθηκε για εξηγήσεις από το γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, Σταύρο Καλαφάτη, σύμφωνα με την προβλεπόμενη διαδικασία. Καθώς πάντως ο κ. Αυγενάκης ήταν Κρήτη, έπρεπε πρώτα να επιστρέψει Αθήνα. Ο πρώην υπουργός πήγε στη Βουλή και αποχώρησε χωρίς δηλώσεις μετά τη συνάντηση με Καλαφάτη. Αυτή την ώρα συνεδριάζει η επιτροπή δεοντολογίας της ΝΔ και σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες θα αποφασίσει τη διαγραφή του από την ΚΟ της ΝΔ.

Λόγω του ότι ο κ.Αυγενάκης βρισκόταν Κρήτη και τον ανέμεναν να επιστρέψει, παρότι ήδη έχουν περάσει ώρες από τη δημοσίευση και του βίντεο που επιβεβαιώνει τις καταγγελίες της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων στις Υπηρεσίες και το Εμπόριο, δεν είχαν υπάρξει ακόμη εξελίξεις μέχρι τη μία και μισή το μεσημέρι.

Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, δέχθηκε από την πρώτη στιγμή εισηγήσεις για διαγραφή του κ.Αυγενάκη. Ωστόσο σε πρώτη φάση από το Μαξίμου και το κυβερνών κόμμα δεν προκαταλάμβαναν τις εξελίξεις, επισημαίνοντας ότι πρέπει να ακολουθηθεί η τυπική διαδικασία και ο βουλευτής καταρχήν να δώσει εξηγήσεις στον γραμματέα της ΚΟ.

ΑΓΡΙΟ ΞΥΛΟ ΑΠΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΣΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΤΟΥ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ! #ΥΠΟΥΡΓΟΣ #ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ #ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣΒΕΝΙΖΕΛΟΣ pic.twitter.com/i2OC02jZ1c

— Voice News (@apokalyptikodel) July 2, 2024

Η μισή συγνώμη και ομολογία Αυγενάκη

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Αυγενάκης ζήτησε μισή συγγνώμη με ανάρτηση του και παρεμβάσεις σε τηλεοπτικούς σταθμούς, αφού όμως είχε δημοσιευθεί το αποκαλυπτικό βίντεο.

Ειδικότερα, ο πρώην υπουργός καταρχήν πραγματοποίησε ανάρτηση την οποία και διέγραψε ενώ στη συνέχεια ξεκίνησε μπαράζ παρεμβάσεων σε τηλεοπτικούς σταθμούς, επιχειρώντας να προλάβει εξελίξεις.

Ο κ. Αυγενάκης παραδέχθηκε ότι πήρε το τηλέφωνο από τον εργαζόμενο “απρεπώς”, αλλά υποστήριξε ότι ήταν “η κακιά στιγμή που μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε”, καθώς και ότι υπήρξε διαξιφισμός αλλά όχι χειροδικία. Ξεκαθάρισε μάλιστα πως δεν υπήρξε “καμία σκέψη παραίτησης”, αφού όπως ισχυρίστηκε το περιστατικό έλαβε επικοινωνιακές διαστάσεις πέραν της πραγματικότητας.

Αμηχανία και δυσφορία για Αυγενάκη

Το επεισόδιο με Αυγενάκη προκάλεσε αμηχανία και δυσφορία στη ΝΔ και στην κυβέρνηση. Την ώρα που το αποκαλυπτικό βίντεο έβγαινε στη δημοσιότητα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης βρισκόταν στον αέρα του τηλεοπτικού σταθμού Ant1, και προανήγγειλε ότι ο κ.Αυγενάκης θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις για το περιστατικό.

Πράγματι ο πρώην υπουργός και βουλευτής εκλήθη καταρχήν από τον Πρόεδρο της Βουλής, Κώστα Τασούλα. Ενώ στη συνέχεια τον κ.Αυγενάκη κάλεσε για εξηγήσεις ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, Σταύρος Καλαφάτης, όπως προβλέπεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

“Περιπτώσεις συμπεριφορών πρώτον κρίνονται ακαριαία πολλές φορές και δεύτερον λογικές «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» στην Κυβέρνηση αυτή δεν είναι αποδεκτές. Και νομίζω ότι το έχετε δει σε πάρα πολλές περιπτώσεις”, δήλωσε ο κ.Μαρινάκης, αποφεύγοντας όμως να προεξοφλήσει τη διαγραφή του βουλευτή.

Και ο υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, σχολίασε (ΣΚΑΪ) ότι: “Αυτές οι λογικές τύπου ‘ξέρεις ποιος είμαι εγώ’ δεν έχουν θέση στη ΝΔ.”

Υποστήριξε πάντως ότι τιμά τον κ.Αυγενάκη το γεγονός ότι ζήτησε συγνώμη, αλλά πρόσθεσε ότι: “Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα μιλά από μόνη της”. Ενώ ερωτηθείς εάν ο κ.Αυγενάκης πρέπει να παραιτηθεί από βουλευτής απάντησε με νόημα: “Δεν θα το κρίνω εγώ”.

Εν τω μεταξύ άλλωστε σύσσωμη η αντιπολίτευση καλούσε τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, να διαγράψει τον κ.Αυγενάκη από την ΚΟ της ΝΔ.

 

Πηγή: news247.gr