Γράφει ο Τριαντάφυλλος  Μπαλωμένος ||

Σε κάθε κατακλυσμιαία δυστυχία  κάθε λαού,
“…του Θεού είναι η τιμωρία…”
ψελλίζει  η θνήσκουσα φωνή
κάθε ανθρώπου  τ “αμαρτωλού “

Τότες  που ο άνθρωπος  ήταν φοβισμένος στις σπηλιές,
απ’ τους  κεραυνούς  τους σεισμούς και  τις αστραπές…
και  τώρα, στις αστροφυσικές του γειτονιές,
που δίνει  ραντεβού  με τις  λιακάδα και τις συννεφιές,
κι αρμενίζει  στους πλανήτες
μ΄ αλητειές…

ΚΙ όταν  σωθεί ένας,
από τα δισεκατομμύρια  των ανθρωπομυρμηγκιών,
“δόξασι ο θεός  όλων ημών”
των πνιγμένων και στη γνώση,
ως  άοπλων  αρματολών…

Βεδουίνοι νομάδες οι άνθρωποι,
στην έρημο των  άστεγων  αναγκών,
και των “αμαρτωλών επιθυμιών.. .”

Σε κάθε χώρα  των Σεΐχηδων
πολυσυλλεκτικών αρπακτικών,
όλων  αυτών  των  αγαθών….

Μαρξ

Μα όσο  προχωράει
στα βάθη  κάθε δυστυχίας
η ανθρώπινη ψυχή
με τη σκέψη  δετή,
χτίζει για τους απόκληρους
μια ακόμα  φυλακή,
να βρουν  οι δούλεψες
τον Προμηθέα τους δεσμώτη,
για  του  φωτός που καίει  την αρπαγή,
και τα σπλάχνα τους ν’ αποκτούν
του καθενός   εμπόρου την  limit up τιμή…

Όταν η  “έγνοια”
όλων των ισχυρών,
πεταρίζει ως  μύγα,
στο ορατό  πεδίο,
των μικρών ή  των μεγάλων
σκελετωμένων παιδιών.

Ποιανού θεού  η “σοφία”
και   η “πρόνοια”   η   τιμωριτική
ερημώνει  κάθε  ανθρώπινη σκέψη
και στεγνώνει  την κάθε ψυχή;
…από τα ποιος;
και τα διότι…
για ποιον…;
και τα  γιατί…;

Σ όλη την Ήπειρο  του
μεταξιού και του μαύρου  χρυσού
χρυσοποίκιλτοι καμβάδες
οι ναοί κάθε  θεού,
κι αποικίες κηφήνων
οι ζωές  κάθε μελιτοφόρου λαού,
του κάθε ομόδοξου ή  αλλόδοξου
-αμέτρητων  ταλάντων
επίγειου αφεντικού…

Και μέσα στις φλέβες  της μεταξένιας γης,
ρέει  ο μαύρος  χρυσός  της ληστρικής χλιδής ,
κάθε κορακοζώητης  πολυεθνικής,
κι ο κρουνός κάθε ανθρώπινης δυστυχίας,
πλημυρίζει  τους ανθρώπινους ναούς,
που χουν για βάλσαμο  τη προσευχή,
για κάθε  πόνο την ματαιοδοξία  τη θεϊκή …

Κι ήρθαν  σε πρόνοια
οι επίγειοι
κι επουράνιοι θεοί,
για των απόκληρων
την απαλλοτριωμένη  ζωή..

Κάθε ανθρώπινο σώμα  κι ένας ναός,
“Να χει  το κάτι του …”
ο κάθε θεός…

Χωρίς  τον κύρη κι αφέντη του,
κάνει πλιάτσικο  η δικαιοαρπαγή,
κι  η περισυλλογή όλων  των θεϊκών παγκαριών,
με τα  χρυσόβουλα  και τα τιμαλφή.

Κι όλοι  οι σταυροφόροι
για των θεών  την “τιμή”
είτε  με ράσο
είτε  με μπούρκα
είτε με τήβεννο Παπική,
μα όλοι όμως,
με του Βούδα  την υπομονή,
για   των Ταλιμπάν
τη homos  sapient idaltu,
την  επιστροφή,
και κάθε  πολιτισμική   καταστροφή
έστησαν  βασίλεια,
με τη φτώχειας  τη ρέουσα  πληγή…

Κι εκεί  που ο ήλιος  δύει,
δύει  κι ανθρωπιά  μαζί…
Στ’ όνομα των θεών,
εκστρατεύουν  όλοι μαζί,
ΝΑΤΟι  οι στρατοί,
σε όλη τη γη…

Πόλεμοι,  Φτώχεια, ξεκληρισμένοι λαοί,
πρόσφυγες  στην “ευσπλαχνία των θεών”,
κι «ο κύκλος  των χαμένων  ποιητών…»

Όταν κάποτε  η  ανθρώπινη ψυχή,
βρει  τη στέγη της  στη νόηση,
και κατοικίσει  στο τσαρδάκι της,
-παλεύοντας-  με τα διότι  και  τα γιατί,

Και θα χει “αναστήσει
δια παντός από κοντά μας …”
κάθε επίγειο ή  επουράνιο Θεό
από τη  θεοκρατούμενη σκλάβα γη…

Οι πόλεμοι  κι  η φτώχεια,
θα χουν αιτίες,
προϊστορικές  δοξασίες,τις θεϊκές.

Το μπουσούλημα  της ανθρωπότητας,
στης πλάνης τις ουτοπίες,
με της κοινωνικής εξέλιξης τις ιστορίες…

Κι όλοι  αυτοί της  αρπαγής  οι ταγοί,
μετά  των  απόκληρων  θεών,
θα  χουν  ένα προσκλητήριο
της ιστορίας και  μία γραφή,
της λαοκρατούμενης κοινωνίας απολογητική.

Μόνο  για ένα  συγνώμη αυτών,
αλλά  ποτέ  τη συγχώρεση όλων ημών.
Κι όλος  αυτός ο   επίλογος,
εναγώνιος  σκεπτικισμός
για το …αν  υπήρχε  θεός.

πηγη: atexnos.gr

Χωρίς υπερβολή, η Τρούμπα, η κακόφημη συνοικία του Πειραιά αποτελεί από μόνη της κεφάλαιο της ευρωπαϊκής κοινωνικής ανθρωπολογίας και επειδή στο ιστορικό της είναι καταγεγραμμένο έντονο και το αμερικανικό στοιχείο, «η χάρη» της καταχωρήθηκε και στην άλλη ήπειρο.

Τα δικά της κόκκινα φανάρια κρατήθηκαν αναμμένα για τρεις «γεμάτες» δεκαετίες και σ΄ αυτό το διάστημα «άντρωσαν» παλικαράκια, ροκάνισαν χαρτζιλίκια, φούντωσαν έρωτες και αίματα, αντήχησαν τον ρεμπέτικο καημό... Αυτά τα φανάρια έσβησαν στις 12 Σεπτεμβρίου, πριν από 54 χρόνια, όταν δήμος και αστυνομία αποφάσισαν να βάλουν λουκέτο στη μακρά παρουσία και προσφορά της. Από την επομένη, η Τρούμπα έγινε ιστορία...

Τρούμπα είναι η ηχητική παραφθορά της τρόμπας, της βρύσης στο δυτικό τμήμα της Τερψιθέας (στη διασταύρωση της σημερινής λεωφόρου 2ας Μεραρχίας με την παραλιακή) απ΄ όπου για πολλά χρόνια μετά την τοπόθετησή της τη δεκαετία του 1860, τροφοδοτούνταν τα ατμόπλοια του Πειραιά. Έτσι ονομάστηκε η περιοχή της Τερψιθέας στα σύνορα του κεντρικού λιμανιού και της Ακτής Μιαούλη ίσαμε την οδό Κολοκοτρώνη. Για την ακρίβεια, τα όρια της θρυλικής Τρούμπας εκτείνονταν ανάμεσα σε δύο εκκλησίες. Τον Άγιο Νικόλαο και τον Άγιο Σπυρίδωνα. «Καρδιά» της ήταν η οδός Νοταρά, όπου κατά κανόνα βρίσκονταν οι οίκοι ανοχής, ξενοδοχεία που χρέωναν με την ώρα και γραφεία γιατρών εξειδικευμένων στα αφροδίσια νοσήματα... Στους γειτονικούς δρόμους, τη Φίλωνος, τη Σκουζέ και την Κολοκοτρώνη, λειτουργούσαν τα μπαρ και τα καμπαρέ.

ΟΙ «Μαγδαληνές» της Τρούμπας

Την περίοδο του Μεσοπολέμου, ή δράση των εκδιδόμενων γυναικών εντοπίζεται χωροταξικά στα Βούρλα, ελώδη περιοχή της Δραπετσώνας, όπου αν δεν είσαι «απόκληρος», δεν κατοικείς... Ειδικότερα, το 1867, υπό την πίεση των κατοίκων του Πειραιά, που διαμαρτύρονται για «χαμαιτυπεία, που ξεφυτρώνουν στην πόλη ως μανιτάρια προκειμένου να καλύπτουν τις ανάγκες των ναυτικών», η δημοτική Αρχή αποφασίζει τη συγκέντρωση των ιεροδούλων σε σημείο, που δεν θα προσβάλλει την αισθητική και την ηθική... Αυτό το αθέατο σημείο είναι τα Βούρλα. Έτσι, το 1876 -με ανάθεση από τον δήμο- κατασκευάζεται συγκρότημα κρατικών πορνείων, που προστατεύεται μάλιστα από τη Χωροφυλακή. Αλλά το 1937, η περιοχή επιλέγεται για εγκατάσταση σωφρονιστικού ιδρύματος και οι εκτοπισμένες πόρνες συγκεντρώνονται πέριξ της Τρούμπας -όπου λειτουργούν ήδη μπαρ και καμπαρέ- στήνοντας εκεί, αυτήν τη φορά με ιδιωτική πρωτοβουλία, ένα άλλο ανθηρό βασίλειο...

«Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα από τα πιο όμορφα λιμάνια της Μεσογείου, τον Πειραιά, υπήρχε μια συνοικία, που ήταν το καμάρι του και η... ντροπή του» γράφει για την Τρούμπα η αείμνηστη Σπεράντζα Βρανά στο σχετικό βιβλίο της και όχι αδίκως. Από τις περιγραφές των βιβλίων, των ταινιών, των ανθρώπων που την έζησαν, προκύπτει ότι η Τρούμπα ήταν μια «άλλη» κοινωνία μέσα στην κοινωνία του Πειραιά. Ένας θορυβώδης μικρόκοσμος που ξεδιπλωνόταν ανάμεσα στα χιλιοχρησιμοποιημένα κρεβάτια των κοριτσιών της χαράς, στα σοκάκια, όπου εύκολα έβγαινε η φαλτσέτα για μια στραβή ματιά, στους γκαζοτενεκέδες που «φιλοξενούσαν» την τέχνη του παπατζή και στα μπαρ, όπου έρεε άφθονο το αλκοόλ, ειδικά όταν ερχόταν ο 6ος αμερικανικός στόλος. Περισσότερες από 500 δηλωμένες γυναίκες όλων των ηλικιών -μαρτυρούν τα αρχεία της Αστυνομίας- πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους κατά την εξαιρετικά ανθηρή δεκαετία του 1950 στα «σπίτια» της Τρούμπας.

" Τα κόκκινα Φανάρια"

Αλλά υπήρχαν και οι... περιστασιακές. Γυναίκες, αδήλωτες, ενίοτε νοικοκυρές, σύζυγοι και μάνες με οικονομικά προβλήματα, που σε περιόδους μεγάλης ζήτησης (όταν ερχόταν ο στόλος) ... εμπλούτιζαν με την παρουσία και τη δουλειά τους την «πρώτη ύλη» των «σπιτιών» για να ενισχύσουν και το δικό τους εισόδημα. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως εκεί όλες ήταν «σπιτωμένες». Δεν πατούσε «καλντεριμιτζού» στην Τρούμπα. Κι αν έκανε το λάθος, ο «προστάτης» των κοριτσιών την έστελνε από κει που ΄ρθε. Εκεί όλοι ζούσαν για μια μπέσα. Ο λόγος του άντρα στον άντρα ήταν ιερός κι αν κάποιος τον βρόμιζε, ήξερε τη συνέχεια... Μόνοι θα καθάριζαν. «Οι μπάτσοι στην Τρούμπα ήταν ανεπιθύμητοι. Εκεί ήταν άλλοι οι νόμοι» μαρτυρά η Σπεράντζα.

Μόνο ο λόγος στη γυναίκα ήταν ανίσχυρος. Γιατί τι κι αν ήταν πόρνες; Είχαν καρδιά και την έδιναν. Συχνά ερωτεύονταν τους «προστάτες» τους, που πουλούσαν αίσθημα και όνειρα για να τις εκμεταλλεύονται. Κι άμα ανακάλυπταν ότι αντίστοιχες υποσχέσεις έδιναν αυτοί και σε άλλες, γίνονταν άγρια θηρία και χειροδικούσαν κι αυτές και μαχαίρωναν και ρίχνανε βιτριόλια... Ήταν αυτές οι ίδιες λαϊκές γυναίκες, που έδιωχναν από την Τρούμπα τους πιτσιρικάδες για να μη «βρομίσουν», που έφτιαχναν πρόσφορο για να πάνε στην εκκλησία την Κυριακή, που κάλυπταν με μαύρα πανιά τα κόκκινα φανάρια τους και κατέβαζαν ρολά τη Μεγάλη Εβδομάδα...

Τα κόκκινα Φανάρια

Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, η συνεύρεση με ένα κορίτσι της Τρούμπας κυμαινόταν στις 25 δραχμές κι όταν ερχόταν ο στόλος, η ταρίφα διπλασιαζόταν υπερδιπλασιαζόταν. Όλα πλήθαιναν όταν ερχόταν ο στόλος. Οι τιμές των ποτών, η δράση των παπατζήδων, η προσφορά των κοριτσιών. Έως και 40 -πολλές φορές και 50- πελάτες έφτανε να πάρει η κάθε μια σε μια μέρα και ασφαλώς τα έσοδα πολλαπλασιάζονταν. Αλλά κυρίως για τον «προστάτη» που πίεζε για μεγαλύτερη... απόδοση κι αν η προστατευόμενη δεν ανταποκρινόταν, ο πέλεκυς έπεφτε βαρύς. Και να σκεφτείς ότι λεόντεια μερίδια από κείνη την ταρίφα των 25 δραχμών έπαιρναν ο προστάτης και η τσατσά. Το κορίτσι αρκείτο στην ασφάλιση («πουτανόσημα» τα λέγανε οι ίδιες) τη δωρεάν στέγη, το φαγητό και σ΄ ένα ισχνό χαρτζιλίκι για τα τσιγάρα και τα μικροέξοδά του...

Πικρή ζωή κι ακόμα πιο πικρό το τέλος γι αυτές τις γυναίκες, που γερνούσαν γρηγορότερα απ΄ όλες κι έχαναν τη φρεσκάδα τους και κατέληγαν στον δρόμο. Αλλά εκεί, στα κακόφημα της Τρούμπας, όση λάσπη κι αν έπνιγε τα σώματα, ήταν και κάτι ψυχές που θαρρείς με το πέρασμα του χρόνου, γίνονταν πιο διάφανες, πιο καθαρές... Κορίτσια που πόνεσαν Έλληνες και ξένους ναυτικούς, που ζούσαν με την ανάμνησή τους, που πέθαιναν κάθε μέρα και ανασταίνονταν με την επιστροφή εκείνων από τα μεγάλα ταξίδια. Κορίτσια που αγάπησαν και αγαπήθηκαν, που παντρεύτηκαν κι έφυγαν μακριά κι άλλαξαν ζωή.

"Καλώς ήρθε το δολάριο"

«Κορίτσια που δεν άφησαν τη μαύρη καθημερινότητά τους να βρομίσει την ψυχή τους. Κορίτσια που κρατήθηκαν μέσα τους αγνά για τα ταίρια τους. Γιατί άμα είσαι τέτοια, μπορείς και κρατάς αμόλυντη την ψυχή σου και πιο αληθινά, πιο πιστά αγαπάς...» έλεγε η Σπεράντζα, στιγματίζοντας με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο την... «οξύμωρη ηθική μιας κοινωνίας που ευκολύνεται να ασκεί την πιο ανηλεή κριτική στην αιδώ, της οποίας η ίδια αποτελεί κομμάτι...». Κοπέλες των οίκων δήλωναν πως «οι χειρότεροι διώκτες τους την ημέρα ήταν οι καλύτεροι πελάτες τους τη νύχτα»... Σ΄ έναν κόσμο, όπου η «ηθική» ερμηνεύεται κατά το δοκούν, ευκολότερα στιγματίζεσαι ως «ανήθικος», παρά ως «περιθωριακός» και όπως δήλωσε κάποτε ο Πειραιώτης συγγραφέας Γιάννης Κακουλίδης «στην Τρούμπα δεν κυριαρχούσε ο υπόκοσμος. Κυριαρχούσε το περιθώριο»... Γι αυτό και ο λόγος ήταν η τιμή. Γι αυτό και οι ρεμπέτες που πλημμύρισαν την Τρούμπα με τη μουσική τους ήταν εκτοπισμένοι στο περιθώριο και πάμπολλα τραγούδια εμπνεύστηκαν από τα καλντερίμια της.

Τα δύο πρόσωπα της Τρούμπας

Όλα τα χρόνια λειτουργίας της Τρούμπας ως παραδείσου του αγοραίου έρωτα, η εικόνα της περιοχής θυμίζει τα δύο πρόσωπα του Ιανού. Το πρωί λειτουργούν εμπορικά καταστήματα, άνθρωποι περιδιαβάζουν αμέριμνοι, οικογενειάρχες τροφοδοτούν τα σπιτικά με τα παιδιά και τις γυναίκες τους. Πολλά νοικοκυριά είναι στημένα ανάμεσα στις επιχειρήσεις του πληρωμένου έρωτα. Μόλις πέφτει ο ήλιος και ανάβουν τα φώτα, το σκηνικό της Τρούμπας αλλάζει. Οι οικογένειες κλείνονται στα σπίτια τους και κάποια άλλα «σπίτια» ετοιμάζονται για το νυχτοκάματο. Οι περίφημες «μαντάμες» ή «τσατσάδες», παλιές πόρνες που λόγω περασμένης ηλικίας περνούν στην εφεδρεία της εκπόρνευσης των δικών τους κορμιών, αλλά όχι εν γένει του επαγγέλματος, ανοίγουν τον ένα μετά τον άλλο τους «οίκους ανοχής» και αντί αδρού αντιτίμου στεγάζουν κοπέλες, τα ραντεβού των οποίων κλείνουν οι ίδιες.

Αλλά στην καθημαγμένη Ελλάδα της δεκαετίας του 1950 συντελούνται και κοσμοϊστορικές αλλαγές υπέρ της γυναίκας, η οποία κατά κανόνα αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης. Το 1956 δίνεται στο «ασθενές φύλο» το προνόμιο του «εκλέγειν» και την ίδια χρονιά η πρώτη γυναίκα υπουργός (Κοινωνικής Πρόνοιας) στην ιστορία της Ελλάδας, η Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ, εκδίδει νόμο, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η λειτουργία των οίκων ανοχής ως ομαδικών εταιρισμών. Σε κάθε «σπίτι» επιτρέπεται η εξάσκηση του επαγγέλματος από μόνον δύο ιερόδουλες. Οι «τσατσάδες» χάνουν τη δουλειά τους και οι ιδιοκτήτες ακινήτων (κυρίως μικρών κατοικιών) στην Τρούμπα βρίσκουν ευκαιρία να πλουτίσουν. Συχνά επιλέγουν να αφήσουν την κατοικία τους στην περιοχή για να τη νοικιάσουν στις πεταλούδες της νύχτας με τη μέρα και για εξωφρενικά ποσά.

Οι... κακές γλώσσες λένε πως ιερέας είναι ο πρώτος ιδιοκτήτης κατοικίας, την οποία ενοικίασε σε ιερόδουλες, κι έχει συμφωνήσει να εισπράττει 150 δραχμές ημερησίως! Για την ιστορία, το 1960, ο μηνιαίος μισθός ενός υπαλλήλου κυμαίνεται μεταξύ 1.500 και 3.000 δραχμών και το ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη είναι περί τις 50 δραχμές!

Αλλά, έτσι κι αλλιώς, καθώς ο καιρός περνά και το βασίλειο του αγοραίου έρωτα φουντώνει, η περιοχή αποψιλώνεται από οικογένειες. Συχνά ανίδεοι ή μεθυσμένοι πελάτες εισβάλλουν σε οικογενειακές κυψέλες, τρομοκρατώντας τα μέλη τους. Τη δεκαετία του 1960 τα εναπομείναντα νοικοκυριά αναγκάζονται να τοποθετήσουν στις εισόδους των σπιτιών τους -πολλές φορές και στην Αγγλική- πινακίδες με την ένδειξη «προσοχή, σε αυτό το σπίτι κατοικεί οικογένεια»!

Στα ύψη το χρηματιστήριο αξιών της αμαρτωλής συνοικίας

Χρόνο με τον χρόνο -και παρά την ανακατεμένη ανθρωπογεωγραφία της περιοχής, που έχει στήσει μια νέα, αυθεντική γενιά νοικοκύρηδων Πειραιωτών υποδεχόμενη νωρίτερα μετανάστες από τα νησιά και την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και μικρασιάτες πρόσφυγες- η Τρούμπα ενσωματώνεται στον οικιστικό ιστό του Πειραιά ως αναγκαίο κακό. Ως «τόπος χαράς που επιβάλλεται να προσφέρει κάθε λιμάνι στον ναυτικό», αλλά και ως πηγή παραγωγής χρήματος. Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα» της 13/2/1966. Ο τίτλος του κειμένου που φέρει την υπογραφή Ν.Ν., είναι «Οι εισπράξεις της Τρούμπας είναι όσες και του ΟΛΠ» και το περιεχόμενο: «Σε πραγματικό χρηματιστήριο έχει εξελιχθεί η Τρούμπα η γνωστή και άγνωστη "αμαρτωλή" συνοικία του Πειραιώς. Οι καθαρές καθημερινές εισπράξεις της- όσο και αν φανεί απίστευτο- είναι γεγονός ότι συναγωνίζονται τις καθημερινές εισπράξεις του πρώτου λιμενικού οργανισμού της χώρας, του ΟΛΠ, δηλαδή υπερβαίνουν τις 260.000 δραχμές περίπου. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε ύστερα από ειδική έρευνα στην περιοχή αυτή.

Σήμερα, στο οικοδομικό τετράγωνο της Τρούμπας, στεγάζονται και εργάζονται -σύμφωνα με τα στοιχεία της Υπηρεσίας Ηθών της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιώς- 140 ιερόδουλοι, 16 καμπαρέ και 25 μπαρ, που συνθέτουν έναν δεύτερο οικονομικό «οργανισμό» με καθημερινά κέρδη καταπληκτικά.

Υπολογίζεται λοιπόν ότι οι 140 αυτές «χαρακτηρισμένες»- γυναίκες που δέχονται αντί 55 δραχμών γύρω στις 15 «επισκέψεις» την ημέρα- εισπράττουν αυτές μόνο συνολικά 115.000 δραχμές ημερησίως. Η Εφορία δεν τις φορολογεί. Τις φορολογούν όμως (κάθε επάγγελμα έχει τα μυστικά του πολύ δε περισσότερο το επάγγελμα του αγοραίου έρωτος) οι υπενοικιαστές ή «προστάτες». Είναι αυτοί, που ενοικιάζουν πρώτοι τα σπίτια από τους ιδιοκτήτες τα οποία υπενοικιάζουν κατόπιν στις ιερόδουλες με το απίστευτο ενοίκιο των 300-400 δραχμών την ημέρα! Δηλαδή περίπου 9.000-12.000 δραχμές εισπράττουν τον μήνα, από τις οποίες αποκλείεται να πληρώνουν στους ιδιοκτήτες -σύμφωνα με την γνώμη των ίδιων των γυναικών- περισσότερες από 3-4000 δραχμές τον μήνα.

Και να φαντασθεί κανείς ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ενοικιαστές στην Τρούμπα οι οποίοι διαθέτουν και 4 και 5 σπίτια ο καθένας!

Τη δεύτερη θέση στη σειρά των συντελεστών που διαμορφώνουν τον τεράστιο «προϋπολογισμό» των 260.000 περίπου δραχμών που παρουσιάζει από ημέρα σε ημέρα το χρηματιστήριο της Τρούμπας κατέχουν τα καμπαρέ. Συγκεντρώνοντας σχετικά στοιχεία που αφορούν την κίνηση πελατών όλον τον χρόνο και τα διάφορα έξοδα που αντιμετωπίζουν, αποδοχές προσωπικού και καλλιτεχνικών συγκροτημάτων, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι και τα 16 καμπαρέ που υπάρχουν θα πρέπει να συγκεντρώνουν την ημέρα καθαρό κέρδος γύρω στις 96.000 χιλιάδες δραχμές. Βεβαίως ο αριθμός αυτός δεν είναι απόλυτος, αλλά κυμαίνεται άλλοτε λιγότερο (όπως αυτή την εποχή) και άλλοτε περισσότερο (όπως όταν επισκέπτεται τον Πειραιά ο στόλος).

Ας σημειωθεί δε ότι οι τιμές των ποτών που σερβίρονται στα καμπαρέ αυτά δεν υπόκεινται σε αγορανομικό έλεγχο και εμφανίζονται κατά μεγάλο ποσοστό ανώτερες από τις τιμές των ελεγχομένων καταστημάτων. Αρκεί να προσθέσουμε ότι τη μικρή φιάλη της μπύρας (τιμή αγορανομίας 4,20)... την κοστολογούν προς 33 δραχμές, ενώ τη φιάλη το ουίσκι (180) προς 1.000 δραχμές.

Τέλος, υπάρχουν και τα μπαρ και δεν είναι λίγα. Είκοσι πέντε εργάζονται σήμερα και συνεχώς αυξάνονται. Κατά τους μετριότερους υπολογισμούς σε 50.000 δραχμές αντιστοιχεί το καθημερινό τους μερίδιο από τον γενικό "τζίρο" των 260.000 δραχμών περίπου».

Η Τρούμπα ως έμπνευση

Η ζωή των γυναικών της πειραϊκής «αμαρτωλής» συνοικίας που από ανάγκη ή και από επιλογή βιοπορίζονται πουλώντας το κορμί τους και συντηρώντας στρατιές προαγωγών και «τσατσάδων» γίνεται συχνά έμπνευση υπηρετών όλων των μορφών της τέχνης. Από τους λογοτέχνες της περίφημης «γενιάς του ΄30», που στα έργα τους θα βρεθεί τουλάχιστον μία αναφορά στη ζώσα τότε Τρούμπα (είναι, βλέπεις, η εποχή της μεγάλης μετανάστευσης, κατά την οποία μετανάστες και εμιγκρέδες ξεφορτώνονται καραβιές στο λιμάνι του Πειραιά) έως τους σύγχρονους συγγραφείς, που αναζητούν μαρτυρίες του παρελθόντος και καταγράφουν στο παρόν, τους Πειραιώτες Διονύση Χαριτόπουλο και Βασίλη Πισιμίση κ.α.. Μια ιδιαίτερη μνεία στη «Μπέμπα» της Τρούμπας κάνει στο βιβλίο του με τίτλο «Αναφορά στον Κύριο Κωστάκη Πρου» ο Γιάννης Κακουλίδης. «Πριν έρθεις να ξαπλώσεις, βγάλε τα φτερά σου κρέμασέ τα κάπου» του έλεγε του 15χρονου Φωκά η περπατημένη «Μπέμπα» και πώς εκείνος να μην πέσει βαθιά, θανάσιμα, στον έρωτά της;

Αλλά και στο σινεμά. Από τον Γιώργο Τζαβέλλα που αποτυπώνει στο πρόσωπο της ηρωίδας του, της Αγνής του λιμανιού, όλη την πίκρα για τη γονική εγκατάλειψη που την οδήγησε στην Τρούμπα έως τον σκηνοθέτη Βασίλη Γεωργιάδη, που φέρνει τα «Κόκκινα φανάρια» του στην Ακαδημία Κινηματογράφου, ως υποψήφια για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, αλλά και τον Μάνο Χατζηδάκι, που κερδίζει το χρυσό αγαλματίδιο για τη μουσική επένδυση της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή», με σκηνοθέτη τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη στον ρόλο της πόρνης του πειραϊκού λιμανιού. Η πρωταγωνίστρια θα βραβευθεί για την ερμηνεία της με το βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών.

Ποτέ την Κυριακή

Καθώς μάλιστα η άνθηση της Τρούμπας συμπίπτει χρονικά με τους πειραματισμούς του ελληνικού σινεμά, η παραγωγή ταινιών με θεματολογία από τη ζωή των ανθρώπων της «αμαρτωλής» συνοικίας είναι πλούσια. «Η Αγνή του λιμανιού» (1952), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Το κάθαρμα» (1963) «Τα κόκκινα φανάρια» (1963), «Λόλα» (1964) , «Το δόλωμα» (1964), «Τρούμπα ΄67» (1967), «Καλώς ήρθε το δολάριο» (1967), «Οι βάσεις και η Βασούλα» (1975) είναι μερικές από τις γνωστές κινηματογραφικές επιτυχίες που «γέννησε» η θρυλική γειτονιά του Πειραιά.

Λόλα

Όσο για τη μουσική, αναμφισβήτητα η δυνατότερη έμπνευση από το χρώμα, τον ήχο, τις μυρωδιές της Τρούμπας πιστώνεται στον Σταύρο Ξαρχάκο, που «ντύνει» αριστουργηματικά τις εμβληματικές ταινίες «Λόλα» και «Κόκκινα Φανάρια», με τη Βίκυ Μοσχολιού (σε πρώτη εμφάνιση στη «Λόλα»), τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, την Πόλυ Πάνου, τον Πάνο Γαβαλά και τη Ρία Κούρτη να ερμηνεύουν επιτυχίες, που θα κρατούν για πάντα τη δική τους φωτεινή σελίδα στα χρονικά του πενταγράμμου.

Το τέλος

Κι εκεί που η Τρούμπα έχει ενταχθεί για τα καλά στο τοπικό ηχόχρωμα του ελληνικού λιμανιού, έρχεται η Χούντα και ο δήμαρχος Αριστείδης Σκυλίτσης, στις 5 Αυγούστου του 1967 αποφασίζει το λουκέτο της «αντιχριστιανικής, αντικοινωνικής και εν πάση περιπτώσει απαραδέκτου δια την κοινωνίαν του Πειραιώς καταστάσεως». Κάποιες... διεισδυτικότερες ματιές αποδίδουν αλλού τον λόγο της απόφασης. Οι εφοπλιστές εγκαθιστούν σιγά σιγά τα γραφεία τους στην ακτή Μιαούλη, σε απόσταση αναπνοής από την Τρούμπα, και μια γειτνίαση με πόρνες και περιθώριο είναι τουλάχιστον ταπεινωτική εικόνα για την επιχειρηματική δράση τους.

Η απόφαση, πάντως, αναφέρει πως σε έναν μήνα πρέπει να αποχωρήσουν τα «σπίτια της χαράς», τα οποία ασφαλώς, φεύγοντας θα πάρουν μαζί τους και την πελατεία που συντηρεί τα ξενοδοχεία, τα μπαρ και τα καμπαρέ της περιοχής. Ένας κόσμος, που τριάντα χρόνια τώρα πορεύεται με τη δική του ηθική στα καλντερίμια της Τρούμπας, εκπαραθυρώνεται, ένα μεγάλο κομμάτι του τοπικού ηχοχρώματος σβήνει, μια «αντιχριστιανική» ανορθόδοξη βιομηχανία παραγωγής χρήματος βάζει λουκέτο. Όσα σπίτια δεν κλείνουν εγκαίρως, όργανα της τάξης τα «τακτοποιούν» σε λίγες ώρες, τη 12η Σεπτεμβρίου του 1967. Οι δρόμοι της Τρούμπας «πνίγονται» στα... αμαρτωλά στρώματα, που μαζεύουν οι υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου. Τα κορίτσια σκορπίζουν. Άλλες ανηφορίζουν στα «σπίτια» της Αθήνας κι άλλες αναζητούν την τύχη τους σε ξένα λιμάνια. Η Τρούμπα καθαρίζει και ο Αρ. Σκυλίτσης καμαρώνει που διαφύλαξε τα χρηστά ήθη των κατοίκων, απαλλάσσοντάς τους από το «κοινωνικόν άγος»...

Τα Πρακτικά της 18ης Συνεδρίας του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιώς, της γενομένης την 15η Ιουλίου 1968, ημέρα Δευτέρα και ώραν 09.30, παρουσιάζουν τα πεπραγμένα του δημάρχου κατά το έτος 1967. Η παράγραφος για την Τρούμπα αναφέρει: «Απομάκρυνσις κακοφήμων οίκων περιοχής Τρούμπας. Ο κεντρικός τομεύς της πόλεως, περιοχή Τρούμπας ως απεκαλείτο, απετέλη τόπον ακολασίας διά των υφισταμένων κακοφήμων οίκων και της εν αυτή εγκαταστάσεως, παραμονής και εκθέσεως των ασέμνων γυναικών. Οι Πειραιείς οι οικογενειάρχαι και οι υγειώς σκεπτόμενοι πολίται, δεν διήρχοντο των οδών του τομέως αυτού [...] Κατόπιν συντόμων ενεργειών μας οι κακόφημοι οίκοι εκλείσθησαν οριστικώς. Άπασαι αι άσεμναι γυναίκες απομακρύνθησαν των οδών του εν λόγω κεντρικού τομέως της πόλεως, ούτω δε εξέλειπεν το κοινωνικόν άγος εκ της περιοχής ήτις απαλλαγμένη πλέον εκ των αμαρτιών του παρελθόντος αφέθη ελευθέρα εις τους Πειραιείς».

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ - zougla.gr

Η είδηση είναι πανομοιότυπη σε σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, Την παραθέτουμε ασχολίαστη:

Εγκρίθηκε πρόσφατα κρατική χρηματοδότηση ύψους 4.332.346 εκατ ευρώ, ως ενίσχυση στην επένδυση του Ρώσου μεγιστάνα Ριμπολόβλεφ στον Σκορπιό, καθώς αυτή εντάχθηκε στην Γραμματεία ιδιωτικών επενδύσεων του υπουργείου Ανάπτυξης,   

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Ριμπολόβλεφ, διαθέτει περιουσία της τάξεως των 6,7δισ. ευρώ, σύμφωνα με το Forbes. 

πηγη: tsak-giorgis.blogspot.com

Γύρω στα μέσα Αύγουστου οι εργάτες της μεγάλης εταιρίας τροφίμων Nabisco ξεκίνησαν απεργιακή κινητοποίηση, αντιδρώντας στην πρόταση της εταιρείας που καταργούσε ουσιαστικά τις υπερωρίες και το οκτάωρο. Όπως λένε οι εκπρόσωποί τους, δεν απεργούν για να διεκδικήσουν τεράστιους μισθούς, αλλά για να κρατήσουν αυτό που έχουν. Η απεργία ξεκίνησε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον και σύντομα επεκτάθηκε στο Κολοράντο, και το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, το Σικάγο.

Είχαν προηγηθεί πιέσεις και απειλές από την εργοδοσία για απολύσεις για να δεχτούν οι εργαζόμενοι, να υπάρχουν δυο ταχύτητες στο πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης με τους νέους εργαζόμενους να έχουν μειωμένες ασφαλιστικές καλύψεις.

Να περικοπεί το ποσό που δίνεται για τις υπερωρίες στο μισό και να έχει την δυνατότητα η εταιρία να υποχρεώνει τους εργαζόμενους να κάνουν και δεύτερη βάρδια αμέσως μετά την λήξη της πρώτης! Τέτοιες «ρυθμίσεις» στο χρόνο εργασίας είναι όλο και πιο συχνές σε όλη τη βιομηχανία παραγωγής τροφίμων στην Αμερική, καθώς οι εργοδότες στρέφονται στις υποχρεωτικές υπερωρίες αντί να κάνουν νέες προσλήψεις.

Η παραπάνω περιγραφή καθώς και η συνέντευξη που  ακολουθεί είναι εικόνες από το μέλλον για το τι περιμένει τους εργαζόμενους στην χώρα μας με την εφαρμογή του νόμου Χατζιδάκι και το νέο πλαίσιο, που διέπει τις υπερωρίες, την διευθέτηση του χρόνου εργασίας, τα διαλείμματα, τις αργίες, την απελευθέρωση των απολύσεων.

Μένει να δούμε αν οι εργαζόμενοι της χώρας μας θα ακολουθούσουν το παράδειγμα των συναδέλφων τους στις ΗΠΑ, ή θα αδρανήσουν περιμένοντας ακόμα μια φορά κάποια άλλη κυβέρνηση να τους σώσει. Εδώ ακριβώς είναι και το μεγάλο ερώτημα για το συνδικαλιστικό κίνημα ιδιαίτερα την ταξική του πτέρυγα: Αν θα μπορέσει τελικά να οργανώσει την αντεπίθεση των εργαζομένων απέναντι σε μια κυβέρνηση που στρατηγική της επιδίωξη είναι οι εργαζόμενοι να μετατραπούν σε μια υποταγμένη ασπόνδυλη μάζα, χωρίς δικαιώματα , χωρίς συνδικάτα, όπου το μόνο δίκαιο που θα υπάρχει θα είναι αυτό του εργοδότη.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να δώσουν την δική τους απάντηση όπως αυτή που έδωσε και η April Flowers-Lewis στην συνέντευξη που ακολουθεί.

«Πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να αγωνίζονται για αυτό στο οποίο πιστεύουν και να είναι ενωμένοι όταν το κάνουν. Αν δεν αγωνιστείς, θα καταρρεύσεις. Θα σε πετάξουν στους λύκους. Δεν θα σας συμπεριφερθούν σαν ανθρώπους αν δεν αγωνιστείτε. Αλλά είμαστε όλοι άνθρωποι. θέλουμε να πάμε σπίτι στις οικογένειές μας όπως αυτοί. Ενώ μας αναγκάζουν να δουλεύουμε τα Σαββατοκύριακα, εκείνοι είναι σπίτι με τις οικογένειές τους. Κι όμως λένε: «Νοιαζόμαστε για εσάς και τις οικογένειές σας». Όχι, δεν το κάνετε, όχι όταν αναγκάζετε κάποιον να εργαστεί δεκαέξι ώρες και μετά να κάνει άλλες οκτώ ώρες το επόμενο πρωί.»

Νίκος Γουρλάς

Συνέντευξη με την April Flowers-Lewis από τον Alex N. Press

Πηγή: Jacobin.

Mετάφραση: Παναγιώτης Παπαδομανωλάκης

Τι οδήγησε εσάς και τους συναδέλφους σας να συμμετάσχετε στην απεργία;

Δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη όταν ήρθε η ώρα να κατέβουμε σε απεργία λόγω του τρόπου που μας εκμεταλλεύονται. Το κανονικό μας πρόγραμμα είναι οκτώ ώρες. Αλλά τώρα δουλεύουμε δεκαέξι ώρες. Ο λόγος είναι ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν συνταξιοδοτηθεί και άλλοι έχουν βγει σε αναρρωτική άδεια. Έχουμε επικεφαλής ομάδων που έχουν φύγει και δεν έχουν αντικατασταθεί. Χωρίς αντικαταστάτη, ποιος άλλος μπορεί να καλύψει τη θέση εκτός από εμάς, δουλεύοντας περισσότερες ώρες;

Αν καλέσουμε κάποιον να έρθει να βοηθήσει, μπορεί να έχουμε την τύχη να πάμε σπίτι στις δώδεκα ώρες, αλλά συχνά δεν είσαι τυχερός. Τα Σάββατα, μας αναγκάζουν να βοηθήσουμε, και στη συνέχεια μας αναγκάζουν να κάνουμε άλλη μια βάρδια αμέσως μετά, επειδή οι άνθρωποι δεν έρχονται στη δουλειά. Φοβόμαστε να έρθουμε στη δουλειά τα Σάββατα, επειδή θα αναγκαστούμε να περάσουμε άλλη μια βάρδια.

Έρχεσαι για οκτάωρη βάρδια το Σάββατο και σου λένε να δουλέψεις οχτώ ώρες αμέσως μετά τη βάρδια;

Φυσικά, και μετά πρέπει να γυρίσουμε πίσω την επόμενη μέρα και να έρθουμε στη δουλειά εκείνο το πρωί. Δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλεια ή την υγεία μας. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ήμασταν αναγκασμένοι να δουλεύουμε δεκαέξι ώρες κάθε μέρα, ο καθένας. Οι κανονικές ώρες μας είναι σαράντα την εβδομάδα, αλλά μπορεί να καταλήξουμε να εργαζόμαστε ογδόντα την εβδομάδα.

Πόσοι από τους συναδέλφους σας απεργούν;

Είναι το 99,9%. Έχουμε όλα τα διαφορετικά τμήματα: αναμικτήρες, φούρνος, συσκευασία, και αποχέτευση. Σχεδόν όλοι βγαίνουν έξω — είχαμε περίπου τέσσερις ανθρώπους που προσπαθούσαν να περάσουν την περιφρούρηση, αλλά έξω βρίσκονταν τριακόσιοι και βάλε άνθρωποι, που είναι αρκετά καλό. Το εργοστάσιο έκλεισε.

Ο χρονοπρογραμματισμός είναι σαφώς ένα πρόβλημα, και η εταιρεία προτείνει να αφαιρέσει τις αμοιβές των υπερωριών σας από τις υπερωρίες, οι οποίες, σύμφωνα με κάποιους ανθρώπους, θα μπορούσαν να κοστίσουν σε κάποιους εργαζόμενους $10.000.

Θέλουμε πίσω τη σύνταξή μας. Όταν πήραν τη σύνταξή μας το 2018, οτιδήποτε και αν κάναμε τότε, κινητοποιηθήκαμε. Το δεύτερο είναι: απλά θέλουμε να εργαζόμαστε τις οκτώ ώρες μας. Θέλουμε να μπορούμε να φεύγουμε μετά την κανονική μας βάρδια. Στη συνέχεια, θέλουμε τα οφέλη μας: δεν πληρώνουμε για την υγειονομική περίθαλψή μας και θέλουμε να παραμείνει έτσι. Βγάζουν αρκετά χρήματα για να μας καλύψουν. Θα θέλαμε να προσλάβουν νέα άτομα για να μην μας αναγκάζουν συνεχώς να παραμένουμε. Παλιά ήταν σαν οικογένεια, και μπορούσες να προτείνεις μέλη της οικογένειας για δουλειές, αλλά τώρα επιλέγουν χωρίς να μας ακούν. Και θα θέλαμε ένα μπόνους: δεν παίρνουμε μπόνους, παρόλο που δουλεύουμε σκληρά ως ομάδα. Έβγαλαν τόσα πολλά χρήματα πέρυσι, και δεν πήραμε τίποτα γι’ αυτό.

Ζητάμε επίσης σεβασμό, επειδή δεν μας δίνουν σεβασμό. Η διοίκηση έρχεται και δεν μας μιλάει καν το πρωί. Έχουμε μια διοίκηση που δεν μας παίρνει στα σοβαρά. Προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε — με εκπαίδευση, με στελέχωση — αλλά δεν ακούν.

Είσαι στη Nabisco εδώ και 27 χρόνια, οπότε ήσουν εκεί μετά τις απολύσεις το 2015-16.

Ήταν απαίσιο. Δεν είχαμε την ευκαιρία να πολεμήσουμε. Άφησαν τους ανθρώπους να φύγουν και έστειλαν τα Oreos μας στο Μεξικό, το οποίο ήταν ένα άσχημο συναίσθημα. Στη νότια πλευρά του εργοστασίου, είχαμε το Double Stuff Oreos και στην άλλη ήταν το κανονικό Oreos, και στη συνέχεια στη βόρεια πλευρά, είχαμε δύο ακόμη γραμμές Oreo. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πηγή εσόδων μας, και στέρησε περίπου πεντακόσιες θέσεις εργασίας όταν χάσαμε αυτές τις γραμμές. Ήταν επώδυνο και εξακολουθούμε να υποφέρουμε από αυτό. Είμαστε οικογένεια και μας το πήραν αυτό. Όσο για αυτά που παράγουμε τώρα, είναι Nutter Butter, μπισκότα belVita, Wheat Thins και Chips Ahoy!

Πώς αντέδρασε η κοινότητα στην απεργία;

Μας υποστηρίζουν. Οι τοπικοί δημοτικοί σύμβουλοι έχουν έρθει να μας υποστηρίξουν και θέλουν να μιλήσουν μαζί μας για το πώς πηγαίνει και αν υπάρχει κάτι που χρειαζόμαστε. Αλληλοϋποστηριζόμαστε: αγοράζοντας νερό, παίρνοντας φαγητό. Οι οδηγοί των φορτηγών κορνάρουν προς υποστήριξη. Οι άνθρωποι σταματούν τα αυτοκίνητά τους και βγαίνουν έξω για να ρωτήσουν γιατί απεργούμε, το οποίο είναι σημαντικό επειδή θέλουν να καταλάβουν — καθώς οι νέοι που πιάνουν δουλειά, πρέπει να ξέρουν τι να πολεμήσουν και πώς να είναι ενωμένοι.

Δεν έχουν πολλοί άνθρωποι τα τελευταία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες την εμπειρία της απεργίας. Πώς ήταν μέχρι τώρα;

Η γιαγιά μου συνταξιοδοτήθηκε από τη Nabisco. Είχαν μια απεργία που κράτησε μόνο μια ημέρα. Έτσι, δεν είναι εντελώς άγνωστο. Αλλά είναι μια εκπληκτική εμπειρία. Δεν έχω ξανακάνει απεργία. Είναι κάτι νέο για όλους μας, αλλά είμαστε όλοι εκεί έξω και στηρίζουμε ο ένας τον άλλο. Έχουμε βάρδιες έτσι ώστε η γραμμή παραμένει ισχυρή είκοσι τέσσερις ώρες την ημέρα. Δεν αφήνουμε τη βάρδια μας μέχρι να είναι δυνατή η επόμενη βάρδια. Η τοποθεσία είναι 7300 S. Kedzie Avenue, και οι άνθρωποι μπορούν να έρθουν οποτεδήποτε για να μας υποστηρίξει, και να φέρουν νερό ή φαγητό. Έφερα και την κόρη μου στην γραμμή της περιφρούρησης, για να καταλάβει τον αγώνα.

Τι πιστεύει η κόρη σου;

Ήταν ενθουσιασμένη επειδή πήγε επίσης μαζί μου στην αίθουσα του συνδικάτου για να κάνει γραμμές περιφρούρησης. Είπε, «Μα, κάνεις πολλά!» Ξέρει ότι δουλεύω πολύ και ότι δουλεύω σκληρά για εκείνη. Σπουδάζει μαγειρική και έτσι έφερε σπιτικά μπισκότα με κομμάτια σοκολάτας στη πικετογραμμή. Είναι μια καλή εμπειρία γι’ αυτήν να μαθαίνει τι να παλεύει όταν δουλεύει ως σεφ. Τι να πάρει και τι να μην πάρει στην εργασία.

Η Mondelez απέλυσε εκατοντάδες συναδέλφους σας πριν από μερικά χρόνια, και φέτος, έκλεισαν τοποθεσίες στο Fair Lawn, στο New Jersey και στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Ανησυχείτε μήπως η εταιρεία κλείσει περισσότερες λειτουργίες της;

Δεν μας το έχουν πει αυτό, αλλά δεν θα μας προκαλούσε έκπληξη. Παίρνουν όλα αυτά τα χρήματα για να τα διαθέσουν στην εταιρεία μας, αλλά δεν τα επενδύουν σε αυτήν. Να ένα παράδειγμα του πόσο πίσω είναι όλα: το καλοκαίρι, κάνει ζέστη, αλλά στο κυλικείο, έχουν τη θέρμανση αναμμένη. Όταν κατεβαίνεις στο τμήμα ανθρώπινων πόρων, φυσάει ο αέρας και φοράνε σακάκια επειδή κάνει τόσο κρύο. Το χειμώνα στην καφετέρια, βάζουν τον αέρα. Αρρωσταίνουμε. Όταν προσπαθούμε να τους πούμε κάτι, μας αγνοούν.

Παίρναμε μπόνους — γαλοπούλες ή ζαμπόν στις διακοπές — ως ένδειξη εκτίμησης. Ένας από τους παλιούς διευθυντές μας έδωσε εισιτήρια για να πάμε τις οικογένειές μας στο ζωολογικό κήπο. Μας έκανε βόλτα με βάρκα: μπορούσαμε να φέρουμε έναν επισκέπτη και οι τρεις βάρδιες μπορούσαν να πάνε στο σκάφος. Μας άρεσαν αυτά τα πράγματα. Ζήτησα μια έκθεση για την υγεία, αλλά δεν μας δίνουν καν αυτό.

Ο σύζυγός μου δουλεύει για την Αρχή Διαμετακόμισης του Σικάγο, και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, του έδωσαν ένα πακέτο με απολυμαντικό χεριών, γάντια και μάσκες. Το μετέφερα στην ομάδα ασφάλειας της εταιρείας, και δεν έκαναν τίποτα. Κατέληξα να φέρω μερικές από αυτές τις προμήθειες από τον σύζυγό μου για να δώσω σε μερικούς από τους συναδέλφους μου. Κάθε φορά που προσπαθούμε να παρουσιάσουμε κάτι στην εταιρεία, δεν το χρησιμοποιούν, παρόλο που ζητούν τις προτάσεις μας.

Υπάρχει κάτι άλλο που θα έπρεπε να γνωρίζει ο κόσμος για την απεργία;

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να αγωνίζονται για αυτό στο οποίο πιστεύουν και να είναι ενωμένοι όταν το κάνουν. Αν δεν αγωνιστείς, θα καταρρεύσεις. Θα σε πετάξουν στους λύκους. Δεν θα σας συμπεριφερθούν σαν ανθρώπους αν δεν αγωνιστείτε. Αλλά είμαστε όλοι άνθρωποι. θέλουμε να πάμε σπίτι στις οικογένειές μας όπως αυτοί. Ενώ μας αναγκάζουν να δουλεύουμε τα Σαββατοκύριακα, εκείνοι είναι σπίτι με τις οικογένειές τους. Κι όμως λένε, «Νοιαζόμαστε για εσάς και τις οικογένειές σας». Όχι, δεν το κάνετε, όχι όταν αναγκάζετε κάποιον να εργαστεί δεκαέξι ώρες και μετά να κάνει άλλες οκτώ ώρες το επόμενο πρωί.

Δεν έχουμε πρόβλημα με την εργασία· το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να πάμε σπίτι. Πώς καλείτε τον σύζυγό σας και του λέτε, «Δεν έρχομαι σπίτι»; Πρέπει να καταλάβει τι να κάνει με τα παιδιά, και τώρα δεν μπορεί να πάει στη δουλειά. Έτσι είναι οι ζωές μας τώρα. Να μας φέρεστε σαν ανθρώπους. Φερθείτε μας όπως θα θέλατε να σας φερθούν.

ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΡΛΑΣ

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Τα 600€ το μήνα στον πρωτοπροσλαμβανόμενο νέο, τελικά κατέληξαν 100€!

Κοροϊδία, απάτη και προχειρολογία οι εξαγγελίες Μητσοτάκη στη ΔΕΘ.

Για σχεδόν δύο 24ωρα τα κυβερνητικά επιτελεία προπαγάνδας και τα μιντιακά φερέφωνα τους …πουλούσαν την πρωθυπουργική εξαγγελία για το επιδοτούμενο «πρώτο ένσημο» με βαρύγδουπους τίτλους και αναφορές περί παροχής 1.200 ευρώ σε νέους εργαζόμενους. Μάλιστα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε την κουτοπονηριά να μιλήσει για 1200 ευρώ προκειμένου να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι τόσος θα είναι μηνιαίως ο μισθός!!! 

Αυτά μέχρι τη Δευτέρα το μεσημέρι. Τότε ήρθε η εξειδίκευση του μέτρου από τον υπουργό Οικονομικών Χρ. Σταικούρα για να μάθουμε:

«Για το 2022 όλοι οι νέοι από 18 έως 29 ετών που δεν έχουν προηγούμενη εργασιακή εμπειρία και θα προσληφθούν εντός του έτους, λαμβάνουν «προπληρωμένο χρόνο εργασίας» που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για την πρώτη τους απασχόληση.

Η ενίσχυση ανέρχεται συνολικά στα 1.200 ευρώ για τους πρώτους 6 μήνες πλήρους απασχόλησης. Από αυτό το ποσό, τα μισά θα τα λαμβάνει ο εργαζόμενος – επιπλέον του μισθού του – ως κίνητρο εύρεσης εργασίας, και τα υπόλοιπα ο εργοδότης ως επιδότηση του μισθολογικού κόστους. Για εργασία μερικής απασχόλησης, που αντιστοιχεί περίπου στο 50% της πλήρους, θα δίνεται το ήμισυ του ποσού».

Μάλιστα! Αφού οι κυβερνώντες και οι «πρόθυμοι» παπαγάλοι τους πούλησαν «φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες» επί δύο μέρες περί 1.200 ευρώ που θα δίνονταν στους εργαζόμενους αφήνοντας μάλιστα συγκεχυμένο ποιο μέρος του ποσού θα κατέληγε σ’ αυτούς. Αν θα ήταν μηνιαία (και πόση) ή εφάπαξ η χρηματική ενίσχυση των 1.200 ευρώ που θα κατέληγε στους νέους εργαζόμενους, τι ανακοίνωσαν επίσημα; Ότι οι νέοι εργαζόμενοι θα λαμβάνουν – στην καλύτερη περίπτωση – 100 ευρώ το μήνα για έξι μήνες και αντίστοιχο ποσό θα καταλήγει στους εργοδότες.

Ειδικά, δε, για εργασία μερικής απασχόλησης (δίνεται και τέτοιο δικαίωμα στην εργοδοσία), που αντιστοιχεί περίπου στο 50% της πλήρους, θα δίνεται το ήμισυ του ποσού… Δηλαδή 50 ευρώ το μήνα. Αυτή θα είναι η …«επιδότηση» Μητσοτάκη για τον μερικά απασχολούμενο νέο εργαζόμενο.

Πρόκεται για μια εξαγγελία, με στόχο την εξαπάτηση από τον κ. Μητσοτάκη ο οποίος μάλιστα προκλητικά την «βάφτισε» δράση αντιμετώπισης της ανεργίας την ίδια ώρα που με τις πολιτικές του έχει επιβάλλει έναν εργασιακό μεσαίωνα θεσπίζοντας ουσιαστικά κατάργηση του 8ωρου, απλήρωτες υπερωρίες, δουλειά την Κυριακή κ.α.  

Πρακτικά μέσα από το πρόγραμμα «πρώτο ένσημο», αν κάποιος νέος εργαζόμενος προσληφθεί από την 1η Φεβρουαρίου 2022, με τον κατώτατο μισθό 569 ευρώ (καθαρά) για πλήρη απασχόληση θα λαμβάνει επιδότηση 100 ευρώ το μήνα για το διάστημα Φεβρουαρίου – Ιουλίου 2022.

Όσον αφορά για τον εργοδότη,  ο οποίος θα λάβει επίσης 600 ευρώ σε εξαμηνιαία βάση για την κάλυψη του μισθολογικού κόστους του εργαζομένου που προσλαμβάνεται με τον κατώτατο μισθό των 569 ευρώ, θα καλύψει, μέσω της σχετικής επιδότησης, το 17,5% σε μηνιαία βάση το κόστος του μισθού αυτού (100 ευρώ/μήνα: 569 ευρώ/μήνα). Δηλαδή ο εργοδότης θα δίνει μόλις 469 ευρώ το μήνα από την τσέπη του για μισθό στον εργαζόμενο.

Επίσης μέχρι στιγμής δεν έχει τεθεί επίσημα από το υπουργείο Εργασίας καμιά ρήτρα διατήρησης της απασχόλησης. Δηλαδή, αν θα μπορεί μία επιχείρηση να προσλάβει εργαζόμενους μέσα από το πρόγραμμα “πρώτο ένσημο” μόνο αν διατηρήσει το ίδιο πλήθος εργαζομένων τουλάχιστον για όσο διάστημα διαρκεί αυτή η επιδότηση.

Επίσης δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για το μέλλον του εργαζόμενου όταν τελειώσει το εξάμηνο της επιδότησης. Δηλαδή αν θα τον κρατήσει ο εργοδότης για το επόμενο διάστημα ή θα μπορεί να πάρει τον επόμενο «επιδοτούμενο» νέο εργαζόμενο εξασφαλίζοντας εκ νέου ακόμα φτηνότερα εργατικά χέρια αφού θα έχει 17,5% λιγότερο σε μηνιαία βάση κόστος για την κάλυψη του μισθού.

Έτσι θα λειτουργήσει το περιβόητο «πρώτο ένσημο» της κυβέρνησης Μητσοτάκης, το οποίο παρά τις πομπώδης αναφορές προσφέρει ακόμα φτηνότερα χέρια στα αφεντικά που μάλιστα μπορούν να «αντλούν» νέα παιδιά από μια τεράστια δεξαμενή ανέργων αυξάνοντας ακόμα περισσότερους τους όρους εκμετάλλευσης τους…

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Η επιταχυνόμενη επανεκκίνηση της βιομηχανίας κρουαζιέρας φτάνει τώρα περίπου το ήμισυ του παγκόσμιου στόλου κρουαζιερόπλοιων των 410 πλοίων.

Καθώς περισσότερα από 200 πλοία πλέουν σε διάφορες περιοχές του πλανήτη τον τρέχοντα μήνα 61 εταιρείες κρουαζιέρας βρίσκονται σε λειτουργία αυτό το μήνα. Υπενθυμίζεται ότι τον Ιούλιο είχαν σηκώσει άγκυρα 141 κρουαζιερόπλοια. Μέχρι το τέλος του έτους ο παγκόσμιος στόλος θα εντάξει ακόμη έντεκα νεότευκτα κρουαζιερόπλοια μέσης χωρητικότητας 2.156 επιβατών που ήδη παραδόθηκαν ή θα παραδοθούν εντός του έτους στις εταιρίες που τα έχουν παραγγείλει στην προ COVID περίοδο.

ΠΗΓΗ: theseanation.gr

Πρόκειται για συνηθισμένη διαταραχή του γαστρεντερικού, η οποία συχνά επηρεάζει έντονα τόσο τη ψυχολογία όσο και την κοινωνική ζωή.

Ουσιαστικά, τα αέρια δημιουργούνται στο έντερο κατά την πέψη και προκαλούν το γνωστό «φούσκωμα». Αυτό μπορεί να προκαλέσει κοιλιακή δυσφορία και αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, μπορεί να προκαλέσει έντονους κοιλιακούς πόνους και διαταραχές στον ύπνο, εφόσον παρατηρείται και κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ακόμα και υγιεινές τροφές μπορούν να δημιουργήσουν υπερβολική συγκέντρωση αερίων στο λεπτό έντερο, προκαλώντας φούσκωμα.

×

Καρπούζι: Λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε φρουκτόζη, στο φυσικό σάκχαρο που δεν απορροφάται πλήρως από το πεπτικό, προκαλεί φούσκωμα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, 1 στους 3 υποφέρει από δυσαπορρόφηση της φρουκτόζης.

×

Φρέσκα κρεμμυδάκια: Τα λαχανικά με έντονη γεύση, όπως τα φρέσκα κρεμμυδάκια (το λευκό μέρος), το σκόρδο, τα κρεμμύδια και τα πράσα είναι πλούσια σε φρουκτάνες, δύσπεπτα σάκχαρα που συγκρατούν νερό και παράλληλα ζυμώνονται από τα βακτήρια του εντέρου παράγοντας αέρια. Οι άνθρωποι δεν έχουν ένζυμα που διασπούν τις φρουκτάνες και κανείς δεν μπορεί να τις αφομοιώσει πλήρως. Το αποτέλεσμα είναι αέρια και φούσκωμα.

×

Βατόμουρα: Είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικά, αλλά έχουν πολυόλες, το κύριο συστατικό των υποκατάστατων ζάχαρης, που συχνά ενοχοποιούνται για κοιλιακή δυσφορία. Οι πολυόλες παραμένουν για μεγάλο διάστημα στο πεπτικό, δεν απορροφώνται εντελώς και προκαλούν φούσκωμα ή υπερβολικό μετεωρισμό.

×

Αγκινάρες: Έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτάνες, ίνες που δεν διασπώνται στο πεπτικό και βρίσκονται σε τρόφιμα που προκαλούν αέρια και φούσκωμα.

×

Μάνγκο: Περιέχει περισσότερη φρουκτόζη από ότι γλυκόζη, μια ανισορροπία που κάνει πιο δύσκολη την απορρόφηση της φρουκτόζης από το σώμα. Όταν συμβεί αυτό, προκαλείται φούσκωμα και άλλα στομαχικά προβλήματα.

×

Φασολάκια: Περιέχουν γαλακτο-ολιγοσακχαρίτες (GOS), μια αλυσίδα σακχάρων που είναι δύσκολο να αφομοιωθούν και τροφοδοτούν τα βακτήρια του εντέρου, προκαλώντας φούσκωμα. Περιέχουν επίσης φρουκτάνες και πολυόλες.

×

Δαμάσκηνα: Είναι πλούσια σε πολυόλες, οι οποίες όταν ζυμώνονται από τα βακτήρια του εντέρου, προκαλούνται στομαχικά προβλήματα, όπως φούσκωμα.

×

Μήλα: Όσοι υποφέρουν από δυσαπορρόφηση της φρουκτόζης πρέπει να τα αποφεύγουν, καθώς τέτοιες τροφές μπορεί να οδηγήσουν σε φούσκωμα, διάρροια και άλλα προβλήματα του πεπτικού.

×

Κρεμμύδια: Περιέχουν φρουκτόζη που προκαλεί αέρια, αλλά και βραχείας αλύσου υδατάνθρακες (ζυμώσιμοι ολιγοσακχαρίτες, δισακχαρίτες, μονοσακχαρίτες και αλκοόλες), οι οποίοι ευθύνονται για την εκδήλωση των ενοχλήσεων σε πολλούς ασθενείς με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου.

×

Σκόρδο: Είναι και αυτό πλούσιο σε βραχείας αλύσου υδατάνθρακες, ενώ άλλα συστατικά που περιέχει συνδέονται με αλλεργία ή δυσανεξία στην κατανάλωσή του.

Πηγή: Reader's digest - onmed.gr

 

678.572  συνταξιούχοι (27,5%) έως 500 € μεικτά (470 € καθαρά)!!

• συντάξεις έως 700 ευρώ λαμβάνουν 1.142.156 συνταξιούχοι (46,3% επί του συνόλου)!
• συντάξεις έως 500 ευρώ λαμβάνουν 678.572 συνταξιούχοι (27,5%)!
• η μέση κύρια σύνταξη έχει πέσει στα 737,28 ευρώ και είναι η χαμηλότερη σε ΟΛΕΣ τις χώρες της ΟΝΕ,
• η μέση επικουρική σύνταξη ανέρχεται στα 194,66 ευρώ,
• το μέσο μέρισμα ανέρχεται στα 102,58 ευρώ!

Αποκαλυπτικά στοιχεία του Υπουργείου Εργασίας («ΗΛΙΟΣ») για τον μήνα Αύγουστο 2021!

Άκρως αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία του Ενιαίου Συστήματος Ελέγχου και Πληρωμών των Συντάξεων «ΗΛΙΟΣ» του Υπουργείου Εργασίας για τον μήνα Αύγουστο 2021, που δημοσιεύθηκαν σήμερα.

Τα ευρήματα του συστήματος «ΗΛΙΟΣ» της ΗΔΙΚΑ αποτελούν και αποστομωτική απάντηση στους δανειστές και τους Έλληνες μνημονιακούς πολιτικούς και επιστήμονες, που ακόμη και σήμερα επιμένουν ότι στην Ελλάδα οι συνταξιούχοι συνεχίζουν να λαμβάνουν υψηλές κατά μέσο όρο συντάξεις. Η γενικευμένη «συνταξιοδοτική φτώχεια»  είναι συνέπεια των μνημονιακών περικοπών, καθώς και της απαγόρευσης τής αύξησης των συντάξεων («πάγωμα» αυξήσεων) μέχρι τον Δεκέμβριο του 2022, σύμφωνα με τον ν. 4475/2017 (άρθρο 3) που παραμένει ακόμη σε ισχύ.

Από τα σχετικά στοιχεία (Πίνακες 3 και 4, σελ. 5-7 της Έκθεσης, καθώς και Πίνακας Σ.1 του Παραρτήματος της Έκθεσης) προκύπτει ότι:

α– συντάξεις έως 700 ευρώ λαμβάνουν 1.142.156 συνταξιούχοι (46,3% επί του συνόλου)!

β- συντάξεις έως 500 ευρώ λαμβάνουν 678.572 συνταξιούχοι (27,5%)!

γ- η μέση κύρια σύνταξη έχει πέσει στα 737,28 ευρώ και είναι η χαμηλότερη σε ΟΛΕΣ τις χώρες της ΟΝΕ,

δ- η μέση επικουρική σύνταξη ανέρχεται στα 194,66 ευρώ,

ε- το μέσο μέρισμα ανέρχεται στα 102,58 ευρώ!

Ιδού τα στοιχεία από το Π/Σ «ΗΛΙΟΣ»-ΗΔΙΚΑ!

Αναφορικά με το ύψος των συντάξεων, ο Πίνακας 4 (σελ. 7 της Έκθεσης) δεν χωρεί αμφισβητήσεις

ΠΗΓΗ: iskra.gr