ΝΙΚΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ: Πρόκειται ίσως για την πιο «ήσυχη» υποψηφιότητα, σε επίπεδο δηλώσεων, όχι όμως την πλέον αδύναμη. Ο ευρωβουλευτής του Κινήματος Αλλαγής, φέρεται να έχει τον πιο ισχυρό «μηχανισμό» εντός του κόμματος, ικανό να κινητοποιήσει οργανωμένες δυνάμεις σε όλη την χώρα. Ενδεικτικό ότι υπεύθυνος για τα οργανωτικά ζητήματα είναι ο Στέφανος Ξεκαλάκης πρώην γραμματέας του ΚΙΝ.ΑΛ. Πολιτικά ο Νίκος Ανδρουλάκης θεωρείται «παιδί» του Ευάγγελου Βενιζέλου και αυτό θα μετρήσει στην εκλογική διαδικασία. Όμως έχει λάβει σαφείς αποστάσεις από τον πρώην πρόεδρο του κόμματος και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σαμαρά. Μάλιστα το στοιχείο των «αποστάσεων» μπορεί να είναι το μυστικό του Νίκου Ανδρουλάκη για μία επιτυχημένη πορεία στις εσωκομματικές εκλογές. Ο εν λόγω υποψήφιος φροντίζει να διατηρεί «χαμηλό» προφίλ σε επίπεδο εντάσεων και ταυτόχρονα παίρνει αποστάσεις από κάθε πολιτικό δίλημμα. Κυρίως φροντίζει να μην δίνει καμία απάντηση στο ερώτημα: «Με την Νέα Δημοκρατία ή με τον ΣΥΡΙΖΑ» που αντικειμενικά τίθεται στην συγκεκριμένη πολιτική αντιπαράθεση. Επιδιώκει να βάλει την δική του ατζέντα στην εκλογική διαδικασία που συνίσταται στο δίπολο «συντήρηση ή ανανέωση» θεωρώντας ότι τον ευνοεί μια και ένας από τους νεώτερους ηλικιακά υποψήφιους. Επίσης το «χαμηλό προφίλ» τον βοηθά απέναντι στους ψηφοφόρους του ΚΙΝ.ΑΛ που φοβούνται διάσπαση και διάλυση του κόμματος σε περίπτωση που αναδειχθεί πρόεδρος κάποιο πρόσωπο με σαφή φιλο-Ν.Δ η φιλο – ΣΥΡΙΖΑ αντιλήψεις. Δημοσκοπήσεις φέρεται ότι δίνουν στον Νίκο Ανδρουλάκη ένα σημαντικό ποσοστό που ξεπερνά το 30% όμως οι περισσότερες αφορούσαν την περίοδο όπου ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε ανακοινώσει την υποψηφιότητά του.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Ξεκάθαρα η πιο πολύ-συζητημένη υποψηφιότητα για την προεδρία του Κινήματος Αλλαγής. Το αν τελικά θα είναι η δεν θα είναι υποψήφιος έγινε πολυήμερο σήριαλ στρέφοντας όλα τα φώτα της δημοσιότητας στον πρώην πρωθυπουργό. Λόγω ακριβώς αυτής της ιδιότητας είναι φυσικά και ο πλέον αναγνωρίσιμος από όλους τους υποψήφιους. Επίσης το μεγάλο προσόν της υποψηφιότητάς του είναι προφανώς το επώνυμο «Παπανδρέου». Θεωρείται πως μπορεί να συγκινήσει τους νοσταλγούς του «παλιού ΠΑΣΟΚ» που συνιστούν κρίσιμη μάζα όχι στην κοινωνία αλλά σίγουρα στο «εκλεκτορικό σώμα» ενός κόμματος με το μέγεθος του ΚΙΝ.ΑΛ. Εάν ο θόρυβος που δημιουργήθηκε γύρω από την απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να διεκδικήσει την ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ είναι ανάλογος των ποσοστών που θα πάρει στην κάλπη, τότε ο πρώην πρωθυπουργός είναι πιο δυναμική υποψηφιότητα. Επίσης το γεγονός ότι βασικά στελέχη του μηχανισμού που μέχρι πρότινος συσπειρώνονταν γύρω από την Φώφη Γεννηματά (πχ Β.Κεγκέρολγου, Τ.Αντωνίου, Κ.Μπατζελή κ.α) φέρονται να στηρίζουν σήμερα τον Γιώργο Παπανδρέου δείχνει ότι θα εισπράξει ένα μεγάλο κομμάτι των «γεννηματικών» ψήφων. Μάλιστα αξίζει να σημειωθεί ότι στην ίδια πολιτική τάση ανήκουν και οι πρόεδροι των νομαρχιακών επιτροπών που έχουν την οργανωτική αρμοδιότητα για τις κατά τόπους κάλπες που θα στηθούν (στις εφορευτικές μετέχει ο πρόεδρος της νομαρχιακής και ένας εκπρόσωπος κάθε υποψηφίου). Εύλογα θα παρατηρήσει κανείς ότι το μεγάλο μειονέκτημα της υποψηφιότητας Παπανδρέου είναι το ότι το όνομά του συνδέθηκε με το πρώτο μνημόνιο. Όμως αυτό έως στιγμής δε φαίνεται να αποτελεί πρόβλημα για το κοινό των ψηφοφόρων του ΚΙΝ.ΑΛ ούτε φυσικά εγείρει τέτοιο θέμα κάποιος από τους συνυποψηφίους του για ευνόητους λόγους. Η φράση «προοδευτική διακυβέρνηση» που έχει χρησιμοποιήσει ο Γιώργος Παπανδρέου στις διακηρύξεις του προδιαθέτει για μία πολιτική αντίληψη που «κλίνει» υπέρ της πιθανότητας συγκυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ εφόσον κάτι τέτοιο προκύπτει ως πιθανότητα από την μετεκλογική συγκυρία. Ο ίδιος πάντως έως στιγμής δεν απαντά σε τέτοιου είδους ερωτήματα προκρίνοντας λογικές διακομματικής συναίνεσης σε ζητήματα που ίδιος θεωρεί μείζονος σημασίας όπως η κλιματική αλλαγή ή τα ατομικά δικαιώματα.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ: Είναι ο πρώτος από τους διεκδικητές που ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ και φαίνεται να είναι και ο πλέον δραστήριος οργανωτικά. «Τρέχει» ένα καθημερινό πρόγραμμα συναντήσεων, συσκέψεων και ομιλιών σε όλη την χώρα και έχει σημαντική παρουσία στην δημόσια σφαίρα. Όπως εύκολα μπορεί να παρατηρήσει κανείς η υποψηφιότητα του Ανδρέα Λοβέρδου προβάλλεται και στηρίζεται από πολλά Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία έχουν παράλληλα φιλοκυβερνητικό λόγο ή ανήκουν σε επιχειρηματικούς παράγοντες που στηρίζουν την κυβέρνηση. Πρόκειται για την υποψηφιότητα που δεν κρύβει ότι θέλει να εκφράσει τα «αντι-συριζα» συναισθήματα που εκτιμά ότι υπάρχουν στην βάση του ΚΙΝ.ΑΛ. Έχει δηλώσει ότι εφόσον εκλεγεί πρόεδρος θα σταματήσει κάθε συζήτηση περί «προοδευτικής διακυβέρνησης» με την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ «υπαρξιακό αντίπαλο» του ΚΙΝ.ΑΛ. Το αφήγημα του Ανδρέα Λοβέρδου είναι πως το ΚΙΝ.ΑΛ πρέπει να υπερδιπλασιάσει τα ποσοστά του διεκδικώντας την κυριαρχία στον χώρο του κέντρου και τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παράλληλα «κλείνει το μάτι» στο τμήμα των ψηφοφόρων που αναζητά την αίγλη του παλιού δικομματισμού και έχει δεσμευθεί για την μετονομασία του ΚΙΝ.ΑΛ σε ΠΑΣΟΚ αμέσως μετά την εκλογή του. Το ερώτημα είναι αυτοί οι ψηφοφόροι θα μπορέσουν να δουν τον Ανδρέα Λοβέρδο ως ένα «γνήσιο τέκνο» του «παλιού ΠΑΣΟΚ» και αν σε αυτή την κατεύθυνση βοηθά η ειδική σχέση που φαίνεται πώς θέλει να οικοδομήσει με την Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
ΧΑΡΗΣ ΚΑΣΤΑΝΙΔΗΣ: Σε αντίθεση με τον Ανδρέα Λοβέρδο, η υποψηφιότητα του Χάρη Καστανίδη θέλει να εκφράσει τα όποια «αντι-δεξιά» αισθήματα του χώρου του Κινήματος Αλλαγής. Σε αυτό άλλωστε βασίζεται και ο πολιτικός του λόγος ως βουλευτή όλο το προηγούμενο διάστημα. Θεωρείται πως είναι ο υποψήφιους που φλερτάρει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλων με την προοπτική μιας «προοδευτικής διακυβέρνησης» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Γενικά ο Χάρης Καστανίδης φέρονταν ότι είχε πολλές κοινές πολιτικές αντιλήψεις με τον Γιώργο Παπανδρέου. Όμως πληροφορίες αναφέρουν ότι αιφνιδιάστηκε από την πρωτοβουλία του πρώην πρωθυπουργού να κατέβει και αυτός υποψήφιος, κάτι το οποίο αντιμετώπισε με δυσθυμία. Παρά το γεγονός ότι ο Χάρης Καστανίδης διατηρεί καλές σχέσεις με όλες τις τάσεις του κόμματος, το μειονέκτημα της υποψηφιότητάς του φέρεται να είναι οργανωτικό αφού δεν διαθέτει τον μηχανισμό των συν-υποψηφίων του. Για τον λόγο αυτό πιστεύετε ότι ο πιο σημαντικός ρόλος του θα είναι το «στρατόπεδο» που θα επιλέξει στον δεύτερο γύρο των εκλογών.
ΠΑΥΛΟΣ ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ: Κοινά χαρακτηριστικά με την υποψηφιότητα Καστανίδη έχει και αυτή του Παύλου Γερουλάνου. Πρώην συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου και άνθρωπος της αυτοδιοίκησης πλέον ο Παύλος Γερουλάνος πήρε την απόφαση να «κατέβει», αφότου η Φ.Γεννηματα ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφια και πριν τον αιφνίδιο θάνατό της. Πρόκειται να ένα στέλεχος που ασκεί συνεχώς κριτική για τη πορεία του Κινήματος Αλλαγής τα τελευταία χρόνια. Επίσης θεωρεί ότι έχει αυτόνομο πολιτικό σχέδιο που στηρίζεται σε μία εναλλακτική πρόταση που θα συσπειρώσει τις «προοδευτικές δυνάμεις». Μια για μεταφορά αρμοδιοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση και για ένα σύστημα εξυγίανσης της πολιτικής ζωής με διαφάνεια και λογοδοσία. Ο Παύλος Γερουλάνος έχει στην στήριξη κάποιων μελών της Κ.Ε του ΚΙΝ.ΑΛ ενώ βρίσκει υποστηρικτές και στον χώρο της ΔΗΜ.ΑΡ αλλά έως στιγμής πάντως και αυτός φαίνεται να υστερεί οργανωτικά, παρά το ότι έχει δίκτυο στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
ΠΑΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ: Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι φήμες σχετικά με το ότι η υποψηφιότητα του Παύλου Χρηστίδη, δεν πρόκειται να φτάσει μέχρι την κάλπη μια και ο ίδιος θα διαλέξει να παραιτηθεί. Η απόφαση του εκπροσώπου Τυπου του ΚΙΝ.ΑΛ και συνεργάτη της Φώφης Γεννηματα να κατέβει υποψήφιος φέρεται πώς πάρθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή λόγω των εξελίξεων. Με γνώμονα κυρίως το να αναδείξει το προσωπικό του στίγμα και να αναζητήσει ρόλο στην νέα κατάσταση, παρά το να διεκδικήσει με αξιώσεις τον προεδρικό θώκο. Σε κάθε περίπτωση λόγω της ηλικίας του ο Παύλος Χρηστίδης προβάλλει έντονα το ζήτημα της ανάγκης ανανέωσης στην πολιτική λειτουργία και τον λόγο του ΚΙΝ.ΑΛ.
Είναι πάντα ενδιαφέρον να παρακολουθείς βήμα βήμα τα γεγονότα. Να βλέπεις τα κομμάτια του παζλ να μπαίνουν μόνα τους σχεδόν στη θέση τους, να απλώνεται μπροστά σου η εικόνα χωρίς καν να χρειαστεί κόπος. Και είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον όταν αυτό γίνεται με την αποκάλυψη σειράς από ψεύδη, απάτες, ληστείες.
Αυτά τα τρία – ψεύδη, απάτες και ληστείες- είναι τα όπλα που κατά κόρον χρησιμοποιεί ο Μάικ Πομπέο, ο πρώην διευθυντής της CIA και πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ένα από τα μεγαλύτερα καθάρματα που έχει δει ο εσμός καθαρμάτων που έχει καθίσει σε αυτούς τους θώκους.
Κι αυτά είναι δικά του λόγια, όχι δικά μου. Τα είπε μιλώντας σε φοιτητές του πανεπιστημίου Α&Μ του Τέξας, τον Απρίλη του 2019. Είπε: Ήμουν διευθυντής της CIA. Είπαμε ψέμματα, στήσαμε απατες, κλέψαμε. Είχαμε κοτζάμ μαθήματα για αυτό». Πρόσθεσε δε πως «η Διπλωματία και η στρατιωτική Ισχύς πάνε χέρι χέρι. Έχουν πολύ στενή σχέση. Η μία εξαρτάται από την άλλη».
Όλα αυτά ο Μάικ Πομπέο τα έκανε πράξη σε πολλά επίπεδα. Από το Ισραήλ – όπου στήριξε παντοιοτρόπως την εξαφάνιση της Παλαιστίνης μέσω των εποικισμών-, μέχρι το Ιράν, που έκανε ότι μπορούσε ώστε να του επιτεθούν Ισραήλ και ΗΠΑ, και μέχρι την κατασκευή «αντιπολιτεύσεων» σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Και, βεβαίως, στην Ουκρανία, το «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας.
Ο Μάικ Πομπέο δεν έκρυψε ποτέ τον προτεστάντικο ακροδεξιό του εξτρεμισμό. Αυτός ο Μάικ Πομπέο, λοιπόν, ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην «γιορτή» για το «Ίδρυμα Πατριάρχης Βαρθολομαίος» που ανακοινώθηκε προχτες στις ΗΠΑ, αυτός ήταν ο άνθρωπος που χαιρέτησε την «οικονομική ανεξαρτησία» του Οικουμενικού Πατριαρχείου και χειροκροτήθηκε, μεταξύ άλλων, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Η σεπτή τελετή χειροκροτήματος του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Μάικ Πομπέο, με την ανακοίνωση του ιδρύματος «που θα είναι ικανό να διασφαλίσει το οικονομικό μέλλον του Οικουμενικού Πατριαρχείου», όπως μετάδωσε το ΑΠΕ, ήταν κατάληξη της φαρσοκωμωδίας που παίχθηκε με την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με το Μιχάλη Ιγνατίου, λοιπόν, «πενήντα Αμερικανοί γερουσιαστές και 182 βουλευτές, προχώρησαν σε μία ενέργεια, που χαρακτηρίζεται εντυπωσιακή για τα δεδομένα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής και της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας. Υπέγραψαν μία επιστολή… με την οποία καλούν τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν να αποδώσει στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο τις τιμές που του αξίζουν». Και λίγο παρακάτω μια παράγραφος κλειδί, με υπογραμμιση δική μου: «Πρέπει να τονιστεί -διότι πρόκειται για πολύ τολμηρή ενέργεια- ότι ο κ. Βαρθολομαίος αναγνώρισε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας μετά από συνεχείς εκκλήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, επισκέφθηκε ειδικά το Φανάρι για να ευχαριστήσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη, χωρίς να συναντηθεί με Τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ήταν ένα τρανταχτό μήνυμα υποστήριξης στο Φανάρι». Στην κατακλείδα θα διαφωνήσουμε: ήταν ένα τρανταχτό μήνυμα του γεωπολιτικού ρόλου που θέλουν οι ΗΠΑ να παίξει το Φανάρι στα παιγνίδια τους. Ρόλο που το πατριαρχείο ανέλαβε μετά χαράς.
Στα ευτράπελα της υπόθεσης: μέχρι να γίνει γνωστό ποιοί θα έβλεπαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο Πατριάρχης αισθάνθηκε μια αδιαθεσία που μπορεί και να τον εμπόδιζε να ταξιδέψει. Όταν όλα ετοιμάστηκαν ικανοποιητικά, ο Πατριάρχης συνήλθε, με αποτέλεσμα να χαρεί «για την γρήγορη ανάρρωση» και ο Αντονυ Μπλίνκεν, ο επικεφαλής του Στέητ Ντηπάρτμεντ, που το ανέφερε υποδεχόμενος τον πατριάρχη στο Στέητ Ντηπάρτμεντ.
Το «Ίδρυμα Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος» με τα τόσα οικονομικά οφέλη που θα φέρει, το οποίο εορτάστηκε και με την ομιλία Μάικ Πομπέο, είναι ένα ακόμη κομματάκι του παζλ στο Ουκρανικό ζήτημα (κι ίσως αύριο στο Λευκορωσικό, το Βορειομακεδονικό, το Μαυροβουνιακό…), δηλαδή το σχίσμα που ταλανίζει την Ορθοδοξία τα τελευταία χρόνια, με μεγαλη την ευθύνη του Φαναρίου και κίνητρα μόνον γεωπολιτικά μεταξύ των «συμμάχων» του- μια κρίση που κάθε μέρα που περνάει βαθαίνει περισσότερο.
Κι ενώ ο Πομπέο και ο κυβερνήτης της Ελλάδας Τζέφρυ Πάιατ κάναν πολλές φορές σαφές ό,τι αυτοί κρατούν τα ηνία στο Φανάρι, ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, πριν τα χειροκροτήματα στον Πομπέο και τα περί οικονομικής ανεξαρτησίας, δήλωνε σε κυπριακή εφημερίδα: «Ούτε γεωπολιτικά συμφέροντα εξετάσαμε και μάλιστα από την οπτική η οποία μας αποδίδεται, ούτε οικονομικά, προς Θεού. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις, δεν θα κρίνω καλώς ή κακώς, εισήλθαν στη ζωή της Εκκλησίας και το βλέπουμε αυτό σε όλες τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες που δημιούργησε με θυσίες και στερήσεις το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο». Τραγέλαφος.
Από μόνοι τους, λοιπόν, εισήλθαν, οι έχοντες γεωπολιτικές βλέψεις. Έτσι ξαφνικά. Από μόνοι τους χαιρέτησαν την «οικονομική ανεξαρτησία» – με ομιλητή τον «από μόνο του» Μάικ Πομπέο. Κανείς δεν άνοιξε πόρτα ή έστω κερκόπορτα. Μες στην αθωότητα το Πατριαρχείο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Τι να κάνει; ήρθαν οι «από μόνοι τους» και το μετέτρεψαν σε πιόνι, δημιουργώντας προβλήματα και σχίσματα πάντα «από μόνοι τους».
Στον τίτλο του ίδιου δημοσιεύματος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος φέρεται να δηλώνει επίσης: «Τους Ρώσους τους εκχριστιανίσαμε, για να μην πω τους εκπολιτίσαμε». Η υιοθέτηση αποικιοκρατικού ρόλου, η υιοθέτηση όλου του αποικιοκρατικού παραμυθιού, και μάλιστα ως παράσημο τιμής… η μπάλα έχει χαθεί τελείως…
Κατά τα λοιπά, η πατριαρχική αναφορά γίνεται, αν καταλαβαίνουμε σωστά, σε γεγονότα του 10ου αιώνα, που όλοι οι «εμείς» δεν υπήρχαμε. Υπήρχε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η σημαντικότερη και πλουσιότερη της εποχής, και ήταν οι πολιτικοστρατιωτικές ανάγκες της που επέβαλαν τη συμμαχία με τους Ρος (Ρώσους), και μάλιστα τον πρώτο γάμο πορφυρογέννητης πριγκίπισσας με «βάρβαρο» βασιλέα. Υπήρχε, επίσης, και η ανάγκη του Βλαδίμηρου να ενώσει το «πολυπολιτισμικό» – ας μας επιτραπεί ο νεολογισμός- βασίλειό του. Ακόμη και αν ξεχάσουμε τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα του πατριαρχικού σχολίου, «Εμείς» δεν εκπολιτίσαμε κανέναν, έτσι όπως το θέτει ο Οικουμενικός Πατριάρχης, λοιπόν.
Κι ύστερα «Εμείς» οι ποιοί; που υπηρετούμε τους σχεδιασμούς ποιών; με ποιά ανταλλάγματα; «Εμείς», δηλαδή το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που υποστηρίζει τον εθνοφυλετισμό – την αίρεση μήτρα του ναζισμού και του φασισμού- , που στηρίζει τον περιτριγυρισμένο από νεοναζί Επιφάνιο, που κάνει πέρα την πίστη εκατομμυρίων Ορθοδόξων οι οποίοι αγωνίζονται μες σε αντίξοες συνθήκες, που δημιουργεί σχίσματα εντός εκκλησιών – όπως συνέβη με την Εκκλησία της Κύπρου- και που.. έτσι ξαφνικά βρίσκεται συντονισμένο με τις αμερικάνικες πιέσεις και θελήσεις, παίρνοντας μέρος σε εθνικιστικά, αντικανονικά παιγνίδια, πιόνι στα χέρια της αμερικάνικης διπλωματίας, συμπαίκτης της σε ένα εκκλησιολογικό «δόγμα του σοκ».
Στον αθώο και μη γνωρίζοντα Πατριάρχη που πλέον έχει δώσει και το όνομά του σε καταπίστευμα δολλαριακό, λοιπόν, ας θυμίσουμε τα εξής: Σε κάθε γεωπολιτική σύγκρουση, οι Αμερικανοί βάζουν τους πιο ακραίους να κάνουν τη βρώμικη δουλειά, όταν χρειάζεται, και ταυτοχρόνως βάζουν θεσμούς με κύρος, με τη λεγόμενη «μαλακή ισχύ» (soft power) να «ευλογήσουν» εμμέσως πλην σαφώς τη βία των ακραίων. Στην Ουκρανία οι ακραίοι που έκαναν και κάνουν τη βρώμικη δουλειά των Αμερικανών ήταν και είναι οι νεοναζί και εθνικιστές παρακρατικοί, φίλοι κολλητοί του «αδελφού του» Επιφάνιου, ενώ τη δουλειά της soft power την κάνει το Φανάρι.
Στη Μέση Ανατολή, λ.χ. στη Συρία τη βρώμικη δουλειά την κάνουν τζιχαντιστές, ακόμη και της Αλ-Νούσρα, που συνδέεται με την Αλ Κάιντα ή ακόμη και το εργαλειοποιημένο Ισλαμικό Κράτος (ISIS), ενώ τη soft power την αναλαμβάνουν θεσμοί της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας» (των νεο-αποικιοκρατικών δυνάμεων της Δύσης) που έρχονται με επίκληση και πάλι της βουλήσεως του δύσμοιρου λαού (που έχει υποστεί τη βία των Ναζί στην Ουκρανία ή των τζιχαντιστών στη Συρία) να προσπαθήσουν να παγιώσουν τα τετελεσμένα της βίας όσων έχουν κάνει τη βρώμικη δουλειά.
Στην ουκρανική συνταγή οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι: Τη βρώμικη βία θα την ασκήσουν οι νεοναζί, την «καθαρή» μαλακή ισχύ το Φανάρι. Που κι αυτό ακολουθεί το δόγμα Πομπέο: με το ψεύδος του δικαιώματος του Οικουμενικού να αποφασίζει και να διατάσσει από μόνος του, χωρίς σύνοδο, για μια εκκλησία, όπως η ουκρανική, που από το 1686 ανήκει στη ρωσική ορθοδοξία, με την απάτη περί δήθεν κανονικότητας μιας τέτοιας απόφασης και με την ληστεία / αρπαγή της θυγατρός ουκρανικής Εκκλησίας, που απομακρύνεται από τη μητέρα της, διαγράφοντας, με το αμερικάνικο «έτσι θέλω», 334 ετών κανονικής εκκλησιαστικής ιστορίας όπου η Μικρά Ρωσία (Ουκρανία) αποτελεί μια εκκλησιαστική ενότητα με τη Μεγάλη Ρωσία.
Kαι, βεβαίως, τα έχουμε ξαναπεί, το ζήτημα δεν αφορά μόνο στην Ουκρανία. Εφόσον το Φανάρι συνεχίσει – κι από ότι φαίνεται θα συνεχίσει- να είναι ένα παράρτημα του Στέητ Ντηπάρτμεντ δίκην «μαλακής ισχύος», το ίδιο μπορεί να συμβεί στο μέλλον στη Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο, τη Λευκορωσία και αλλού, ανάλογα με τις εκάστοτε επιδιώξεις του αμερικανικού παράγοντα και τους συσχετισμούς δυνάμεων. Για αυτό και η σπουδή να παγιωθεί μια υποτιθέμενη εκκλησιολογική αρχή ότι μόνο το Φανάρι χορηγεί αυτοκεφαλία. Γι αυτό και το Πατριαρχείο αυτή τη στιγμή είναι χρήσιμο στους «ευεργέτες» του. Όμως οι «ευεργέτες» του, ας το θυμάται, είναι κατά δική τους ομολογία ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες. Όποιος τους πιστεύει και τους βοηθά έχει ευθύνη.
«Διαπιστευτήρια πατριωτισμού δεν θα δώσουμε, με το να ενδώσουμε στο θέλημα του Αρχιεπισκόπου και των ισχυρών της γης, βολευόμενοι, έτσι, υπό τη “σκέπη και προστασία” του “μεγάλου αδελφού”. Εναντίον της ποδηγέτησης της Εκκλησίας μας, της αδικίας, του θρησκευτικού ρατσισμού και του εθνοφυλετισμού μάχεσαι, ανεξαρτήτως προσωπικού κόστους, επιδιώκοντας το δίκαιο και την ενότητα της Ορθοδοξίας. Οι διαδόσεις περί «5ης φάλαγγας» αποτελούν απειλές, εκφοβισμό και εκβιασμό, για να αλλάξουμε γνώμη στο θέμα της ουδετερότητας [στο Ουκρανικό]».
Ταμασού Ησαϊας
πηγη: thepressproject.gr
