Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από τότε που έφυγε από την ζωή ο Αριστείδης Πετρόπουλος, μηχανικός ΕΝ ο οποίος είχε επιδείξει μια σπουδαία καριέρα στο Ναυτικό επάγγελμα και μας άφησε ως  παρακαταθήκη ένα πλούσιο – αξιόλογο συγγραφικό έργο  κυρίως με διηγήματα και μυθιστορήματα αφιερωμένα στη Ναυτοσύνη ενώ για αυτό το έργο είχε βραβευτεί!

Ο Αρ. Πετρόπουλος καταγόταν από τον Δομοκό, Θαυμακό Φθιώτιδας. Πέθανε τον Ιούνη του 2013.

Σε συνέχεια  στη μνήμη του παραθέτουμε από το διήγημα του «Θαλάσσιοι ορίζοντες» το κείμενο: «Μια παράξενη γυναίκα μέσα στην νύχτα»

Ο ίδιος το βιβλίο αυτό το αφιέρωσε σε «όλους τους συντρόφους εκείνους που άφησαν την τελευταία τους πνοή πιασμένοι πάνω σ΄ ένα σωσίβιο».

Χρόνος ανάγνωσης: 13–17 λεπτά

Μια παράξενη γυναίκα μέσα στην νύχτα

Οι ναυτικοί με τις συνθήκες του επαγγέλματος τους αρκετές φορές καταντούν να γυρνούν ζητιανεύοντας στα λιμάνια ένα κομμάτι απόλαυσης στους μοχθηρούς κόσμους των κίβδηλων.

Το αλκοόλ κατρακυλά μέσα στα τραχειά λαρύγγια. Οι καημοί και οι στερνές φαντασίες θα χαθούν μαζί με τις τελευταίες σταγόνες.

Η πλατειά αθέλητη νύχτα στην ύστατη πράξη της θα σκεπάσει τα κορμιά που θα κυλιστούν με κάποια γυναίκα της νύχτας.

Διπλαρωμένοι δεξιά σε μια προβλήτα της Βομβάης μια υποβαθμισμένη περιοχή του μεγάλου Ινδικού λιμανιού με χαμόσπιτα, τεϊοποτεία, βρωμομαγέρικα μικρά γεμάτα μύγες, δρόμους με βρώμικα λασπόνερα γεμάτους με Ινδούς και Ινδές κάθε ηλικίας.

Να τους βλέπεις και να πλακώνεται η ψυχή σου απ΄την κακομοιριά τους, την πείνα τους, την δυστυχία τους. Η εκφόρτωση στο καράβι έχει αρχίσει. Σιτηρά από Ν. Ορλεάνη της Αμερικής. Τα βράδια με το που σκοτεινιάζει ανοίγουν και οι μπυραρίες με περιορισμένο ωράριο. Τους έχει  μείνει και το εφαρμόζουν από τότε που οι Ινδίες ήταν κοινοπολιτεία της Αγγλίας.

Κι αφού σκοτεινιάζει για καλά, ανοίγουν τις πόρτες τους και τα πολυάριθμα στην περιοχή φτηνιάρικα πορνεία, με γυναίκες τρίτης διαλογής, φτιασιδωμένες με μπογιές και πομάδες δικής τους επινόησης και κατασκευής. Πασαλειβόντουσαν να προσελκύσουν με τη βοήθεια της φτωχής φωτισμένης σάλας, την προσοχή και προτίμηση μισομεθυσμένων ή μεθυσμένων στρατιωτών και ντόπιων, ξένων πελατών, που μετέφεραν και άδειαζαν σωρηδόν μπροστά στις πόρτες τα ρισκά.

Σαρανταπεντάρης τότε, μπαρκαρισμένος μηχανικός. Τις ελεύθερες ώρες χανόταν στην καμπίνα του.

Το χόμπυ του βλέπεις ήταν να κάθεται μόνος του και να μαζεύει σκέψεις για τα γραφτά του. Στα είκοσι αυτά χρόνια ταξίδεψε όλες τις θάλασσες, είδε τόπους, συνάντησε ανθρώπους αλλιώτικους, μα αυτό που ζητούσε δεν το βρήκε.

Εκείνο το βράδυ με την έξοδο του από το καράβι σε κάποιο μπαρ του λιμανιού της Βομβάης, η πόλη ξαπλωνόταν γύρω του. Λένε πως υπάρχουν μάτια που ξενυχτούν για να χαμογελούν στους ξένους. Στοχάστηκε, ένιωθε λίγη ψύχρα, εκείνη την τοπική με υγρασία. Η νύχτα είχε προχωρήσει κι έπλεε βυθισμένη στα βαθιά. Ήταν καιρός να φύγει, αφήσει τους ανθρώπους που διασκέδαζε μαζί τους. Κοντά σ’ αυτούς που γλεντούν με τα ίδια τους δάκρυα δεν μπορούσε να βρει τίποτα. Οι ανησυχίες του δεν είχαν δύσει. Μέσα στην ερημιά του, στην απελπισία του, στον ξεσηκωμό του, τέντωσε διψασμένα τα μάτια για λίγο φως. Αγωνιζόταν, όταν όλοι αυτοί είχαν οριστικά καταλήξει. Η μοίρα τους ήταν ξένη για εκείνον. Δεν γύρευαν τίποτα πια. Ίσως να είχαν βρει μια γαλήνη. Η πορεία της ημέρας θα χάραζε πάνω τους την ίδια τροχιά και το βράδυ θα τους εύρισκε πάλι σ΄αυτά τα θολά μπαρ, ενώ εκείνος θα αρμένιζε τα πέλαγα γράφοντας αυτά που είδε και αφουγκράστηκε.

Σηκώθηκε, τράβηξε πέρα, κοντά στην ανάσα της πόρτας. Από το ξύλο που άνοιξε τρίζοντας, κουβάλησε μαζί του την ανησυχία που δυνάστευε τον εαυτό του. Στη σκοτεινιά έσυρε τα βήματα που ζαλισμένα χορεύουν στους πέτρινους δρόμους. Προσπάθησε να μετρήσει τ΄ αστέρια που χάιδευαν τη νύχτα. Η μοναξιά και η σιωπή τον τυλίγουν. Αναρωτιέται αν αξίζει τον κόπο, αν μπορεί να βρει κάποια λύση… Ελπίδες… προσπάθεια… μια λύση.

Τα πόδια του σκόνταψαν πάνω σε ια πέτρα και του θύμισαν πάλι τους αφιλόξενους δρόμους, την προσπάθεια που συνεχιζόταν, τ΄ όραμα της άπιαστης λύτρωσης.

Στη γωνιά στο φαρδύ σταυροδρόμι, κάτω από μια λάμπα που ξεψυχά γράφοντας τους ξεθυμασμένους της κύκλους, σταμάτησε μπροστά στην κοπέλα που ήταν βυθισμένη στη συλλογή. Οι πλάτες ακουμπούσαν στον τοίχο. Οι ωμοί λυγισμένοι γέρναν μπροστά. Τα χέρια της στη βουβή ηρεμία τους μελετούσαν το σκοτάδι. Οι σκιές παίζαν πάνω στο βαμμένο της μούτρο που αχνόφεγγε κάτω από το κουρελιάρικο φως.

Στάθηκε με τ’ αμφίβολα βήματα στη γυναίκα που περίμενε το σύντροφο της νύχτας.

Μετρούσε τις δυνατότητες της ευτυχίας που έκρυβε μέσα  της, μελέτησε τη θλιμμένη της φάτσα και ζήτησε να γνωρίσει τις πιθανότητες μιας καινούργιας δοκιμής.

Οι δισταγμοί θ΄αραξόλιαζαν γύρω του, αν πίσω από το πρόσωπο που διαλαλούσε την εγκατάλειψη, δεν έρχονταν οι άνθρωποι του μπαρ με τη μοιραία γαλήνη τους και πίσω ακόμα, η δυστυχία του, που προσπαθούσε να πάρει ανάσες, ν΄ανοίξει ένα δρόμο, να καρφώσει τα ματωμένα της νύχια πάνω στους άλλους για να σκορπίσουν την αθυμιά της.

Ζύγιασε για στερνή φορά τη λύπη του για το παιδιάστικο πρόσωπο, ζύγιασε την ερημιά του κι έβαλε το χέρι του πάνω στον ώμο της, τα δάχτυλα του πάνω στο πρόστυχο ύφασμα, γυρεύοντας μια τελευταία ελπίδα.

Στο άγγιγμα του τα βλέφαρα της κινήθηκαν. Το βλέμμα της έπαιξε, σκόρπισε ολοτρίγυρα και ήρθε ρωτώντας να στηλωθεί πάνω στο κλεισμένο του μούτρο.

Κοιταχτήκανε σιωπηλοί. Οι ματιές τους ήταν γεμάτες συμφέρον. Οι αριθμοί ήταν οι μόνοι που ήρθαν για να δέσουν οι δυο τους. Το νούμερο που ξεγλίστρησε από τα χείλη της βρήκε τη συμφωνία του.

Κούνησε το κεφάλι του κι αμήχανος ακολούθησε τα χνάρια που ξετυλίγονταν μπροστά του. Ακολούθησε την πιο εύκολη λέξη που υπάρχει. Ξέχασε τις ευθύνες των ανθρώπων, τις δικές του ευθύνες, έκλεισε τα μάτια και πήρε από πίσω τα βήματα της πόρνης.

Αναθυμήθηκε τον αρχιεργάτη του καραβιού της εκφόρτωσης που έχει το δικαίωμα πρόσληψης αι απόλυσης των εργαζομένων, που το ξέρανε σκύβοντας το κεφάλι χωρίς καμμία διαμαρτυρία ή παράπονο. Αυτός έπαιρνε και παίρνει μεροκάματο, χωρίς να δουλεύει, πέντε ρούπιες. Δεν ήταν όμως οι πέντε ρούπιες που πήγαιναν στην τσέπη του αρχιεργάτη. Ήτανε και οι έξτρα ρούπιες που έβαζε στη τσέπη του, από φιλοδωρήματα για τις υπηρεσίες που πρόσφερε σε μέλη του πληρώματος, προμηθεύοντας τα με νεαρές κοπελίτσες, εργάτριες δεκατεσσάρων χρονών.

Οι κοπελίτσες πεθαμένες, ψόφιες στην κούραση, ίδιες με άψυχες κούκλες, δεχόντουσαν τα χάδια και τις ορέξεις του καθενός αρσενικού για μερικές ρούπιες που έκρυβαν μάσα στο πολύπτυχο λερωμένο με τη σταρόσκονη και ιδρώτα σάρι τους.

Τις έκρυβαν για να φτάσουν σίγουρα στις με χίλιες δυο ανάγκες οικογένειες τους και όχι στην τσέπη του συμπατριώτη τους ρουφιάνου αρχιεργάτη.

Να που το παζάρεμα της τιμής, σκέφθηκε ακολουθώντας την πόρνη, γλύτωσε το μπαχτσίσι του ρουφιάνου.

Ύστερα από λίγο σταματήσανε σ΄ένα σοκάκι τυφλό μπροστά σε μια πόρτα. Κατεβήκανε δυο σκαλοπάτια. Έσπρωξε το θυρόφυλλο. Η βαρειά μυρωδιά της κάμαρας ξεχύθηκε στα ρουθούνια του. Έμεινε πίσω κι εκείνη προχώρησε μόνη της. Άκουσε τα χέρια της που έψαχναν μέσα στο σκοτάδι. Σε λίγο μια λάμπα πετρελαίου έριξε πάνω τους φως και φώτισε τις δειλές τους ματιές.

Ένα σιδερένιο κρεβάτι ακουμπούσε στον τοίχο που δεν έκρυβε τη γύμνια του. Μια καρέκλα τριπόδιζε πλάι του. Στα πόδια τους ξαπλωνόταν ένα κουρελιασμένο χαλί. Μέσα στο τετράγωνο που γέμιζε εχθρότητες, στέκονταν σαν αντίπαλοι που μετρούνε τη δύναμη τους, που γύρευαν να ζυγίσουν, να μαντέψουν ο ένας τον άλλον, πριν τα χέρια τους μπλέξουν στη μανία της έχθρας.

Περίμενε. Το χλωμό της πρόσωπο ήταν ακίνητο. Το βλέμμα της μ΄ ένα ατσάλι σκληρό τόξευε πάνω του το μίσος της.

Ήταν δυο άνθρωποι, που πριν λίγες στιγμές αγνοούσαν τις υπάρξεις τους.

Ανταλλάξανε μερικές συλλαβές, μείνανε πιστοί στη συμφωνία και βρεθήκανε κάτω από την προστασία μιας φλόγας για να δοθούνε συμβατικά.

Η συνήθεια της κοινωνίας ξεχνά σε κάτι τέτοιες στιγμές να μιλήσει για τον ιερό δεσμό του γάμου, στην πιο αληθινή, στην πιο δυνατή, στην πιο όμορφη δημιουργία των θεών μας.

Στεκόντουσαν σιωπηλοί. Η απόσταση που τους χώριζε, μεγάλωνε μέσα στην αφιλόξενη κάμαρα. Ο κρύος αγέρας που στριφογύριζε γύρω του, έφερε τον πόθο για λίγη ζεστασιά. Ζήτησε να δεθεί λίγο μαζί της, ν΄ αλλάξει μερικά λόγια, να γνωρίσει κάτι απ΄ αυτήν πριν ξαπλώσει μαζί της στο ίδιο κρεβάτι.

Πώς σε λένε;

Τι σε νοιάζει; Μια λεπτή ειρωνεία ξεχώριζε μέσα από τους τόνους της. Δε θα ξαπλώσεις με όνομα, μαζί μου θα πέσεις.

Περίμενε να συναντήσει την μαλακή ψυχή κάποιας πόρνης.

Μα η απάντηση ήταν σκληρή κι αλόγιαστη, δεν άφηνε τόπο για λόγια.

Το δωμάτιο έγινε ακόμα πιο μακρινό. Μετάνιωσε πικρά, γιατί είχε σταματήσει στο σταυροδρόμι, γιατί είχε ακουμπήσει τα δάχτυλα του πάνω στον ώμο της. Μετάνιωσε γιατί τη ρώτησε πώς τη λένε.

Η εικόνα βουβή, άρχισε να ξετυλίγεται πάνω στην πορεία που έχει από πριν χαραχθεί γι΄ αυτές τις στιγμές. Με κινήσεις αργές, συνηθισμένες μιας ιστορίας που δεν αλλάζει, άρχισε να ξεντύνεται καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού. Το φόρεμα της κυλίστηκε σε μιαν άκρη. Ένα λυωμένο μεσοφόρι έμεινε στη θέση του. Μια μπρετέλλα ξεγλίστρησε. Ο καταρράκτης της πλαδαρής σάρκας σχημάτισε τις καμπύλες του στήθους. Μια πλατειά ρόγα ατένισε ηλίθια τριγύρω. Το μεσοφόρι κατρακύλησε στις λαγόνες, οι βαθειές ρίγες χάραξαν την κοιλιά. Πέρασε από τα γόνατα κι έπεσε στα πόδια της.

Έμεινες ακίνητος, αφού για μια στιγμή πήρε φευγαλέα την ηδονή της αφής της. Με μια στερνή κίνηση, η γυναίκα που ήταν τυλιγμένη στη γύμνια της, ξαπλώθηκε στο κρεβάτι. 

Τα σίδερα έτριξαν σαν ξεκουρντισμένες χορδές χτυπώντας το γαμήλιο εμβατήριο. Τα σεντόνια τραντάχθηκαν, γέμισαν κύματα κι ήρθαν να ξεσπάσουν στο αραγμένο σώμα. Η φωνή της άχρωμη, ακούστηκε για να θυμίσει τη συνέχεια που οι τοίχοι περίμεναν. Έλα… έφυγαν τρία γράμματα, πέταξαν, χάιδεψαν τις τεντωμένες μεμβράνες, ακολούθησαν τις άσπρες κλωστές των νεύρων κι έφτασαν για να ξυπνήσουν ένα κομμάτι λησμονημένης χαράς ανάμεσα στις παλιές μνήμες. Ήρθαν για να ξαναφτιάξουν ολόκληρη της ιστορία της όμορφης μέρας που πέρασε κάποτε.

Ο ήλιος ταξίδευε στα γαλάζια. Η γη άπλωνε την αγκαλιά της. Θυμάται τα κοράλλινα χείλη της, τα μάτια που ήταν γεμάτα αγάπη, το σταρένιο δέρμα που χαμογελούσε μελαχρινά. Καθισμένη κάτω από την ανάλαφρη σκιά κάποιου πεύκου, κοιτώντας κάποιο σύννεφο που ήταν μπλεγμένο μέσα στα κλαδιά του, του φώναξε δειλά γεμάτη υπόσχεση. Έλα…

Πήγε κοντά στο κρεβάτι που έτριξε, στο γυμνό κορμί της δυστυχίας, στη συνείδηση που γύρευε να πνίξει τους δισταγμούς της. Είδε το λαιμό του ρίγους, τα σπασμένα τόξα των μαστών, τα μυστικά τρίγωνα ανάμεσα στην κοιλία και στα πόδια και ξέχασε την καλοκαιριάτικη μέρα. Έσβησε από την καρδιά του η συμπόνια για το παιδιάστικο πρόσωπο και δέχθηκε την πρώτη ανατριχίλα της ηδονής, που έρχεται βίαια να θυμίσει τον ατράνταχτο νόμο.

Η θύελλα τάραξε τις σταγόνες που κυλούσαν ήρεμα μέσα στις φλέβες, ξύπνησε την αφή. Έριξε τον εαυτό του στην κυριαρχία του ενστίκτου. Ξαπλώθηκε γρήγορα πλάι της. Ο πόθος ούρλιαζε μέσα του. Τα δάχτυλα τριγύρισαν βάναυσα πάνω στη γύμνια της. Οι άκρες τους σαν άρπαγες γαντζώθηκαν πάνω της.

Τα χείλια του κόλλησαν με μανία πάνω στη ρόγα της. Με τα γόνατα που ορμούσαν, άνοιξε τα πόδια της κι ακούμπησε πάνω στη σάρκα που αδιάφορη συνέχιζε την ύπαρξη της. Μάλαξε βίαια το κορμί που βρισκόταν πλάι του.

Ζητούσε απ΄ αυτήν να κλείσουνε τη χαρά μέσα στις στιγμές που περνούσαν. Μα η απόκριση που περίμενε δεν ερχόταν. Ακατανόητη για το αρσενικό που τη χάιδευε. Χωρίς να ζητά από κανένα, χωρίς να έχει να δώσει τίποτα, έμεινε ακίνητη μέσα στα μπράτσα του.

Ο πόθος αντίκρυσε ένα κρύο γυαλί. Το σώμα τραβηγμένο στην μοναξιά του αντιμετώπισε την ταραγμένη του αίσθηση. Οι φλογισμένες σταγόνες που γύρευαν να σμίξουν, είδαν πως ήταν μοναχές. Και πριν τελειώσουν τον κύκλο τους φοβήθηκαν την ερημιά τους. Άρχισαν να γυρνούν στους ρυθμούς της γαλήνης. Η αόρατη δύναμη ξεγλιστρούσε μέσα από τ΄ακροδάχτυλα που πασπάτευαν αναίσθητα τη γυναίκα, που περίμενε να τελειώσει.

Χαλάρωσε τις κλειδώσεις απότομα. Σηκώθηκε ταραγμένος, κάθισε πλάι της γεμάτος από την απογοήτευση μιας ατελείωτης πράξης. Τον κοιτούσε περίεργα. Το βλέμμα της ρωτούσε για εκείνον. Από τα βλέφαρα που σιγόκλειναν άρχισαν να βγαίνουν λίγες ακτίνες ειρωνικές.

Το χέρι του ακούμπησε για δεύτερη φορά στον ώμο της. Την τράνταξε ολόκληρη μέσα στην έχθρα του. Σιωπούσε… Δεν έκανε την παραμικρή κίνηση. Δέχτηκε ακίνητη το ξέσπασμα των αφηνιασμένων του νεύρων. Μέσα στη λύσσα του, δεν είδε κάποιες σπίθες που άναβαν μέσα στα μαύρα μάτια της.

Πετάχτηκε πάνω. Το βλέμμα της έτρεμε. Για πρώτη φορά είδε το απέραντο μίσος μέσα στο βλέμμα της θύελλας. Το χέρι της χτύπησε το πρόσωπο του με οργή. Απ΄το στόμα της ξεχύθηκε ένας χείμαρρος μανιασμένος.

Κτήνος… ε κτήνος… Τράβα τα χέρια. Επειδή πληρώνεις, νομίζεις πως θα σου κάνω όλα τα κέφια;

Μέσα στο ανοιγμένο παράθυρο, ένα φύσημα γλίστρησε.

Έπαιξε με τη φλόγα της πετρελαιολαμπάδας. Σάλεψε τις σκιές. Οι θαμπές εικόνες ρίγησαν λίγο. Η φωνή της βραχνιασμένη συνέχιζε.

Μας κάνατε πόρνες. Σκίσατε σε κουρέλια το κορμί και τη ψυχή μας. Πατήσατε πάνω μας. Δε λογαριάσατε ποτέ σας αν είμαστε κι εμείς άνθρωποι. Αν είχαμε δική μας ελπίδα στην κουρελιασμένη ζωή μας. Αν μας γέλασαν, αν κάποτε γυρέψαμε την αγάπη έξω από τους νόμους της κοινωνίας σας. Δε λογαριάσατε. Τα σκληρά πρόσωπα σας δεν ξέρουν τίποτα παραπάνω από τις επιθυμίες των ζώων.

Τυλιγμένος από έκπληξη γύρισε πίσω από την απάντηση που δεν περίμενε.

Ο θυμός του είχε σβήσει μέσα στην αλήθεια της. Κι έμεινε μπροστά του ο εγωισμός του, η βάρβαρη χειρονομία, η συνείδηση με τη τύψη. Η βάρβαρη κακομεταχείριση του αρχιεργάτη στις κοπελίτσες που εργάζονταν στο καράβι.

Το δωμάτιο δεν είχε τόπο πια για εκείνον με την παράξενη αυτή γυναίκα της νύχτας. Ακούμπησε πάνω στο κομοδίνο της τα λίγα λεφτά του. Γύρισε την πλάτη προχωρώντας στην πόρτα. Τη στιγμή που περνούσε το κατώφλι, ένα σιγανό κλάμα ήρθε γύρω του. Πάνω στο φτηνό στρώμα του σιδερένιου κρεβατιού ένα κουλουριασμένο σώμα έκλαιγε με λυγμούς.

Κι έμεινε πάλι μονάχος. Άρχισε και ξημέρωνε, την ώρα που τραβούσε για το μουράγιο που ήταν το καράβι του. Ένιωθε τη σιωπή γύρω του, σχεδόν την άκουγε. Θα ανέβει στο καράβι και θα χαθεί πάλι στην καμπίνα του. Το πληγιασμένο κορμί του είναι ο απέραντος πόνος των ματωμένων ανθρώπων που στενάζουν στα διπλά κάτεργα της ζωής κι απλώνουν με πόθο τα χέρια της λαχτάρας, ζητώντας τα χαμένα ή θαμμένα στο θαμπό περίβολο της μοναξιάς και στα όνειρα.

Η περιβαλλοντική ανησυχία για το λιώσιμο των πάγων της Ανταρκτικής εντείνεται ολοένα και περισσότερο, με νέες έρευνες να αποκαλύπτουν νέες αρνητικές επιπτώσεις που προηγουμένως δεν είχαν αναλυθεί.

Οι πάγοι στην Ανταρκτική, αναφέρει το Reuters, λιώνουν με ταχείς ρυθμούς, γεγονός που επιβραδύνει τη ροή των υδάτων στους ωκεανούς του πλανήτη. Η συγκεκριμένη εξέλιξη δύναται να έχει καταστροφικές συνέπειες, μεταξύ άλλων, για το κλίμα αλλά και τη βιοποικιλότητα των υδάτων.

Η ομαλή ροή των υδάτων στους ωκεανούς, βάσει της οποίας οι πυκνότερες μάζες νερού κατευθύνονται προς τον πυθμένα, βοηθούν στη μεταφορά άνθρακα, οξυγόνου, θερμότητας αλλά και απαραίτητων θρεπτικών ουσιών κατά μήκος του πλανήτη.

Στο πλαίσιο αυτό, πρόσφατη έρευνα που προειδοποιεί ότι τα συγκεκριμένα θαλάσσια ρεύματα από την Ανταρκτική δύνανται να μειωθούν κατά 40% έως το 2050 κρούει έντονα, εκ νέου, τον κώδωνα του περιβαλλοντικού κινδύνου.

Μια τέτοια εξέλιξη θα μείωνε τον όγκο θρεπτικών στοιχείων που φτάνουν από τον πυθμένα στην επιφάνεια, αλλά θα περιόριζε και τις ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που απορροφούν οι ωκεανοί. Ακόμη, οι προκλήσεις που προκύπτουν είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθούν πλήρως, συνεπώς η επίδραση μπορεί να είναι ακόμη σφοδρότερη του εκτιμώμενου.

Πηγή: naftikachronika.gr

Η κεντροδεξιά είναι ο νικητής των βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν σήμερα στη Φινλανδία, με το συντηρητικό κόμμα Εθνική Συμμαχία (NCP) να προηγείται και την ακροδεξιά να καταγράφει ποσοστά ρεκόρ, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ραδιοτηλεοπτικού δικτύου Yle.

Σύμφωνα με την πρόβλεψη του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, που συνήθως πέφτει κοντά στο τελικό εκλογικό αποτέλεσμα, η Εθνική Συμμαχία με επικεφαλής τον πρώην υπουργό Οικονομικών Πέτερι Όρπο, συγκεντρώνει τις περισσότερες έδρες, με 48 βουλευτές, μπροστά από το αντιμεταναστευτικό κόμμα Φινλανδοί με νέο ρεκόρ 46 εδρών και το Σοσιαλδημοκρατικό SDP της πρωθυπουργού Σάνα Μάριν (43).

Ο υποψήφιος του κόμματος που βγαίνει πρώτο παραδοσιακά αναλαμβάνει τη θέση του πρωθυπουργού στη Φινλανδία – αυτός ο άγραφος κανόνας ακολουθείται χωρίς εξαίρεση από το 1987- με προϋπόθεση ότι μπορεί να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Οι διαφορές στις ψήφους θα είναι ακόμη μικρότερες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Yle: 20,9% για την κεντροδεξιά, 20,3% για την ακροδεξιά και 19,7% για τους Σοσιαλδημοκράτες.

Finland, national parliamentary elections:

40.1% counted

Kok.-EPP: 20.8% (+3.8)
SDP-S&D: 20.7% (+3.0)
PS-ID: 18.6% (+1.1)
Kesk.-RE: 12.3% (−1.5)
Vas.-LEFT: 8.0% (−0.2)
Vihr.-G/EFA: 7.3% (−4.2)
KD-EPP: 4.4% (+0.5)
SFP-RE: 3.8% (−0.7)
…

+/− vs. 2019 election result pic.twitter.com/1gCUcyXHun

— Europe Elects (@EuropeElects) April 2, 2023

Ο ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος Εθνική Συμμαχία, Πέτερι Όρπο κήρυξε την νίκη του κόμματός του

Ο ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος Εθνική Συμμαχία (NCP) Πέτερι Όρπο κήρυξε σήμερα το βράδυ την νίκη του στις βουλευτικές εκλογές της χώρας και αναμένεται να διαδεχθεί στο πρωθυπουργικό πόστο την Σάνα Μάριν, ηγέτιδα του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

«Είναι μια μεγάλη νίκη», είπε ο 53χρονος πρώην υπουργός Οικονομικών μιλώντας σε υποστηρικτές του κόμματός του. «Θα ξεκινήσουμε διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης στη Φινλανδία», τόνισε.

Παραδέχτηκε την εκλογική της ήττα η πρωθυπουργός Σάνα Μάριν

Η πρωθυπουργός Σάνα Μάριν, των Σοσιαλδημοκρατών, παραδέχθηκε την ήττα του κόμματός της στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν σήμερα στη Φινλανδία.

 

Πηγή: enikos.gr

Στη σημερινή Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά αποφασίστηκε ομόφωνα η προκήρυξη 24ωρης απεργίας για την Τετάρτη 5 Απριλίου 2023 λόγω των προβλημάτων που έχουν υπάρξει με την απαγόρευση στο χώρο εργασίας του Ναυπηγείου Σκαραμαγκά του μεγαλύτερου αριθμού εργαζομένων, τις τηλεφωνικές προσκλήσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι να μεταφερθούν σε άλλους χώρους, την μισθοδοσία και τα ένσημα του μηνός Φεβρουαρίου καθώς και τον καθορισμό των αποδοχών που να ανταποκρίνονται στις δεξιότητες των εργαζομένων.

Επίσης την Τετάρτη 5 Απριλίου και ώρα 10:30 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση των εργαζομένων στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας με αίτημα την συνάντηση μας με τον Υπουργό Άμυνας Νίκο Παναγιωτόπουλο σε μια προσπάθεια επίλυσης των παραπάνω θεμάτων.

Πηγή: mononews.gr

Όσοι τουρίστες επιλέγουν να επισκεφτούν την Αθήνα, δε θα παραλείψουν και ένα ταξίδι αστραπή στην Αίγινα, όχι μόνο για να θαυμάσουν τις ομορφιές της αλλά και για να δοκιμάσουν από πρώτο χέρι τον πολύτιμο καρπό του νησιού και σύμμαχο της υγείας μας: τα κελυφωτά φιστίκια Αιγίνης!

Τα Αιγινίτικα κελυφωτά φιστίκια θεωρούνται από τα πιο νόστιμα της Μεσογείου, με το μικρό αυτό νησί να κατέχει την πρώτη θέση σε παραγωγή στην Ευρώπη. Παράλληλα, οι καρποί θεωρούνται εξαιρετικά καλής ποιότητας που υπερτερούν των ξενικών ποικιλιών.

Εκτός όμως από την ασυναγώνιστη γεύση των φιστικιών, θεωρούνται φοβερή υπερτροφή και θα μπορούσαμε να τα εντάξουμε στη διατροφή μας:

Περιέχουν μοναδικά θρεπτικά συστατικά

Τα κελυφωτά φιστίκια αποτελούν την καλύτερη πηγή αμινοξέων διακλαδισμένης αλυσίδας (BCAA) σε σύγκριση με άλλους ξηρούς καρπούς, σύμφωνα με μια ανασκόπηση στο Nutrition Today​, ουσίες απαραίτητες στη ζωή πολλών αθλητών και ασκουμένων ατόμων. Συνεχίζοντας τη σύγκριση μεταξύ του φιστικιού με άλλους ξηρούς καρπούς, αυτά περιέχουν υψηλότερα ποσοστά σε φυτικές ίνες, μέταλλα και βιταμίνες A, C, E, K και βιταμίνες του συμπλέγματος Β (εκτός της Β12). Συγκριτικό πλεονέκτημα έχουν επίσης και σε φυτοστερόλες, που συσχετίζονται με χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης, σύμφωνα με ανασκόπηση στο ABC Cardiology​.

Ενισχύουν το πεπτικό σύστημα 

Χάρη στις πρεβιοτικές ίνες που περιέχουν, τα φιστίκια είναι και μια από τις καλύτερες διατροφικές επιλογές για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα δυσκοιλιότητας ή θέλουν να χάσουν βάρος. Οι ίνες αυτές αποτελούν τροφή για τα καλά βακτήρια του εντέρου μας και η κατανάλωση των φιστικιών συσχετίστηκε με την αύξηση αυτών των βακτηρίων, σε σύγκριση με την κατανάλωση αμυγδάλων, σε μια μελέτη στο The British Journal of Nutrition.

Προστατεύουν την καρδιά 

Η συστηματική κατανάλωση ξηρών καρπών θωρακίζει την υγεία της καρδιάς, ειδικότερα όμως των φιστικιών συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, σύμφωνα μάλιστα με μελέτη στο ​Nutrition. Αυτό οφείλεται και στην υψηλή περιεκτικότητα των φιστικιών σε φυτοστερόλες. Επιπλέον, τα φιστίκια αποτελούν επίσης καλή πηγή μεταλλικών στοιχείων μαγνησίου και καλίου για την υγεία της καρδιάς.

Πολύ καλή πηγή αντιοξειδωτικών 

Το ζωηρό πράσινο χρώμα των φιστικιών οφείλεται στα μοναδικά αντιοξειδωτικά που δεν βρίσκονται σε άλλους ξηρούς καρπούς, με τα φιστίκια να καταλαμβάνουν μια θέση στα κορυφαία 50 τρόφιμα σε συνολική αντιοξειδωτική δράση, σύμφωνα με μια ανασκόπηση στο ​Plants. Η ιδιότητά τους αυτή προλαμβάνει τη φλεγμονή, η οποία σχετίζεται με χρόνιες ασθένειες, όπως οι καρδιακές παθήσεις ή ο σακχαρώδης διαβήτης. Η κατανάλωση τροφών με υψηλή περιεκτικότητα σε αντιοξειδωτικά, όπως τα φιστίκια, μπορεί να είναι ένας τρόπος για να μειώσετε τον κίνδυνο.

Θωρακίζουν το μυαλό μας 

Τα αντιοξειδωτικά των φιστικιών προστατεύουν την υγεία του εγκεφάλου, με τα φλαβονοειδή και τις ανθοκυανίνες να αποτελούν κομβικό σημείο στην έρευνα για την θωράκιση του οργανισμού από τη γνωστική εξασθένιση. Επιπλέον, τα αντιοξειδωτικά λουτεΐνη και ζεαξανθίνη παίζουν σημαντικό ρόλο τόσο στην υγεία των ματιών όσο και του εγκεφάλου, σύμφωνα με μια ανασκόπηση στο ​Molecules​.

Ρυθμίζουν το σάκχαρο στο αίμα 

Τα φιστίκια είναι χαμηλά σε υδατάνθρακες σε σύγκριση με άλλους ξηρούς καρπούς, δεν επηρεάζουν αρνητικά τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, ενώ και τα αντιοξειδωτικά παίζουν και αυτά το ρόλο τους στη ρύθμισή του.

Πηγή: ygeiamou.gr

Στάση εργασία θα πραγματοποιήσουν την Τρίτη 4 Απρίλη οι εργαζόμενοι στα αστικά λεωφορεία της Αθήνας και στα τρόλεϊ. Η στάση εργασίας θα γίνει από την έναρξη της βάρδιας έως τις 9 π.μ. και από τις 9 μ.μ., έως τη λήξη της βάρδιας.

Διεκδικούν, λήψη μέτρων ασφαλείας εργαζομένων και επιβατών, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ανανέωση του στόλου, τήρηση των όρων συμφωνίας της ΣΣΕ.

Πηγή: 902.gr

▸ Τα διαχειριστικά παζάρια ξεκίνησαν πριν ανακοινωθούν οι εκλογές

Την εβδομάδα αυτή ανακοινώθηκε η ημερομηνία των εκλογών για τις 21 Μαΐου, με τη 2η ημέρα του Ιουλίου ως την πιθανότερη ημερομηνία της δεύτερης κάλπης. Όμως τις προηγούμενες ημέρες είχε ήδη ξεκινήσει το «προεκλογικό παζάρι» ανάμεσα σε ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Από τις δηλώσεις όλων των «πόλων» της αστικής διαχείρισης ήταν εκκωφαντική η απουσία του πολιτικού περιεχόμενου. Ως απότοκο της «στρατηγικής» συμφωνίας και των τριών κομμάτων στις λογικές της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», όπως και στη διατήρηση υφιστάμενου συστήματος δίχως ιδιαίτερες παραλλαγές. Χαρακτηριστική ήταν η εστίαση του «προβληματισμού» στο ποιος θα είναι πρωθυπουργός, σε θεσμικά ζητήματα αλλά και έννοιες αποστερημένες πολιτικού περιεχομένου όπως «δικαιοσύνη», «ανάπτυξη», «διαφάνεια» και «αξιοκρατία».

Η Νέα Δημοκρατία, όπως δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο υπουργικό συμβούλιο όπου ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών, τυπικά θα επιμείνει στη λογική της αναζήτησης αυτοδυναμίας στις δεύτερες εκλογές. Παρά το γεγονός ότι στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν πως η επίτευξη ενός ποσοστού ανάμεσα στο 37-39% που απαιτείται δεν είναι ο πλέον εφικτός στόχος. Για να ευελπιστεί το κυβερνών κόμμα σε μία τέτοια εξέλιξη, εκτιμούν πώς πρέπει να πετύχει στην πρώτη κάλπη ένα ποσοστό της τάξης του 35% με 36%. Για τη στήριξη αυτής της τακτικής ήδη γίνεται επίκληση στον «κίνδυνο της ακυβερνησίας», με τον Κ. Μητσοτάκη να μιλά για τους κινδύνους αστάθειας και τη σταθερότητα μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Όμως η ΝΔ διατηρεί ορθάνοιχτο το «παράθυρο» του σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ ως πρώτη επιλογή και τυχόν σύμπραξη με την Ελληνική Λύση ως ένα δεύτερο ενδεχόμενο, που όμως θα επιφέρει εσωτερική αναταραχή. Για τον λόγο αυτόv το Μαξίμου έχει οξύνει την πίεση προς το ΠΑΣΟΚ. Εγκαλώντας τον Ν. Ανδρουλάκη σχετικά με την άρνησή του να αποδεχτεί ως πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος με το οποίο θα συνεργαστεί. Στην ίδια λογική φαίνεται να εντάσσεται και η αμφισβήτηση του Α. Λοβέρδου στις προεκλογικές επιλογές της Χαριλάου Τρικούπη. Συνδεόμενη μάλιστα με την προοπτική της «μετακίνησης» κάποιων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ σε περίπτωση που υπάρξει μετεκλογική «ανάγκη».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, θα ακολουθήσει την τακτική της «προοδευτικής κυβέρνησης», με τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει ότι προκρίνει τις κυβερνήσεις συνεργασίας, ακόμη και αν είχε τη δυνατότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης. Μίλησε μάλιστα για στόχο ανάδειξής της από την 21η Μαΐου. Έθεσε εξαρχής τα «διλήμματα» εγκλωβισμού της αριστερής ψήφου, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να αντικαταστήσει τη ΝΔ στην κυβερνητική διαχείριση.

Παράλληλα όμως, στέλνοντας σαφές μήνυμα προς το υφιστάμενο σύστημα, πρόβαλε το κόμμα του ως τη μόνη κυβερνητική λύση που εγγυάται τη σταθερότητα, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι θα είναι ασταθής η «κυβέρνηση-κουρελού» που σκοπεύει να συστήσει ο Κ. Μητσοτάκης. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε την «ειδική στόχευση» στο ΠΑΣΟΚ, λέγοντας ότι είναι αδιανόητη η δημιουργία κυβέρνησης της ΝΔ με ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικό». Επίσης, απάντησε στο ΠΑΣΟΚ λέγοντας πως ο πρωθυπουργός σε μια πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας, πρέπει να προκύπτει από τον λαό.

Πηγή: prin.gr

Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Νίξον, ο Τραμπ διώκεται αποδεικνύει ότι το κατεστημένο των ΗΠΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση.

Τελικώς, μετά από αρκετές ανακοινώσεις από την πλευρά του Τραμπ τις προηγούμενες μέρες, η επιβεβαίωση ήρθε: η εισαγγελία του Μανχάταν άσκησε διώξεις εναντίον του τέως προέδρου των ΗΠΑ με βάση κατηγορίες τις οποίες θα μάθουμε τις επόμενες μέρες, αλλά πιθανότατα αφορούν τη σχέση του με μια πρωταγωνίστρια ταινιών πορνογραφικού περιεχομένου και τη φερόμενη ως δωροδοκία της προκειμένου να μη μιλήσει, ή και κάποιες επιχειρηματικές-φορολογικές απάτες.

Δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η φερόμενη ως παράνομη πράξη, ωστόσο αν μιλούμε για την υπόθεση Στόρμι Ντάνιελς, σε σχέση με όλα όσα κάνουν οι πρόεδροι των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου του Τραμπ, μάλλον πρόκειται για κάτι λιγότερο από πταίσμα. Να θυμίσουμε ότι την ίδια στιγμή, οι υποθέσεις της οικογένειας Μπάιντεν σε σχέση με την Ουκρανία παραμένουν στο συρτάρι των αντιστοίχων εισαγγελέων.

Δεν είμαστε αφελείς, προκειμένου να δεχτούμε ότι όλη αυτή η ιστορία έχει να κάνει με το περί δικαίου αίσθημα κάποιου εισαγγελέα. Ούτε και φυσικά ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι «καθαρός» και άσπιλος. Αντιθέτως θεωρούμε ότι αν η δικαιοσύνη στις ΗΠΑ ήθελε να βρει τι πραγματικά έχει κάνει ο τέως πρόεδρος θα ξεκινούσε από τις σχέσεις του με τα σιωνιστικά και άλλα, λόμπι. Ίσως εκεί να έβρισκε υλικό για σοβαρότερες κατηγορίες εναντίον του. Αλλά εκεί βεβαίως υπάρχουν άλλα «φίλτρα» προστασίας, όχι του Τραμπ αλλά των λόμπι και όσων βρίσκονται πίσω τους. Σε τέτοιες υποθέσεις θα αποκαλυπτόταν πώς και γιατί λαμβάνονται οι μείζονες αποφάσεις της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Νίξον, ο Τραμπ διώκεται αποδεικνύει ότι το κατεστημένο των ΗΠΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση, συνθήκη η οποία δένεται με την εσωτερική και διεθνή θέση της χώρας. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πρώτα και κύρια μια περσόνα. Σε ό,τι αφορά τη δημόσια εικόνα του και την πολιτική του πορεία είναι περισσότερο ένα γέννημα της κοινωνίας του θεάματος παρά του επιχειρηματικού κόσμου. Κατέδειξε δε, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς αφενός χάρη στην κοινωνία του θεάματος, αφετέρου εκφράζοντας, έστω με αλλοπρόσαλλο τρόπο τα βαθιά ρήγματα στο εσωτερικό της κοινωνίας των ΗΠΑ, εν προκειμένω εκπροσωπώντας μια συμμαχία συντηρητικών και αντιδραστικών από ιδεολογικής απόψεως στρωμάτων. Το απλό σύνθημα ήταν ουσιαστικώς, η «βαθιά» Αμερική απέναντι στο βαθύ κράτος.

Ο Ντόναλντ Τραμπ βεβαίως δεν έκανε τίποτα το αντισυστημικό σε ό,τι αφορούσε την οικονομική και κοινωνική του πολιτική: Περαιτέρω αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσιοτέρων, καμία ενίσχυση του κράτους ευημερίας, εξακολούθηση της απόλυτης κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος επί της πραγματικής παραγωγικής οικονομίας, βαθιές ανισότητες, κυριαρχία των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων. «Η απόσταση που χωρίζει τα υψηλότερα και χαμηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια της Αμερικής αυξήθηκε κατά σχεδόν 9% ετησίως υπό τον Τραμπ. Η διεύρυνση αυτής της απόστασης είναι ταχύτερη από ό,τι σε προηγούμενες περιόδους. Από το 1990 έως το 2015 διευρυνόταν κατά περίπου 7% ετησίως – στη διάρκεια μιας περιόδου που περιελάμβανε τρεις υφέσεις» έγραφε ο ιστότοπος The Hill το 2019.

Τα στοιχεία για την οικονομική κατάσταση των στρωμάτων που θέλησε να εκφράσει ο Τραμπ κατά διάρκεια της θητείας του είναι δραματικά. Το 2019, η ιδιόκτητη στέγη ήταν μακρινό όνειρο για τους εργαζόμενους στο 70% της χώρας, 30 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν χωρίς ασφάλιση υγείας, των 25% του πληθυσμού χωρίς συνταξιοδοτικές αποταμιεύσεις, το 20% των παιδιών σε συνθήκες φτώχειας, ενώ το 40% δεν μπορούσε να αντέξει μια έκτακτη δαπάνη ύψους 400 δολαρίων. Ο Τραμπ δεν ήταν ο πρόεδρος της μεσαίας και εργατικής Αμερικής, αλλά άλλος ένας πρόεδρος των πλουσίων. Αυτό όμως είναι και το ζήτημα. Ο Τραμπ δεν τα δημιούργησε όλα αυτά. Απέτυχε να τα αντιμετωπίσει και τα επιδείνωσε. Δεν «αποξήρανε τον βάλτο», όπως έταζε αλλά βούτηξε σε αυτόν. Ακολούθησε όμως ο Μπάιντεν, ο οποίος αποτυγχάνει δραματικά, αφού κοντά σε όλα τα παραπάνω χρεώνεται (όχι εντελώς αδίκως) τον πληθωρισμό και την έρπουσα τραπεζική κρίση. Επιπλέον, με το να περιγράφουν τα μέσα ενημέρωσης τον Ντόναλντ Τραμπ ως υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για τη δημοκρατία στις ΗΠΑ (μια δημοκρατία την οποία ελάχιστοι πια πιστεύουν, αφού η ολιγαρχική της δομή και λειτουργία δεν κρύβεται) τον έβγαλαν σε μεγάλο βαθμό έξω από το κάδρο των ευθυνών. Το να είσαι ή να περιγράφεσαι ως αντισυστημικός αποτελεί πλέον πλεονέκτημα, ιδίως αν ξέρεις να το χειριστείς.

Ο Τραμπ βεβαίως προσπάθησε κατά ένα μέρος να τροποποιήσει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, διατηρώντας τον αντιδραστικό της χαρακτήρα με επίκεντρο την περαιτέρω προώθηση των σιωνιστικών σχεδίων και τον αντικομμουνισμό, αλλά αποδεικνυόμενος πολύ λιγότερο επεμβατικός σε παγκόσμια κλίμακα από ό,τι οι προκάτοχοί του. Η σκέψη του να αποσπάσει τη Ρωσία από την Κίνα και να επικεντρωθεί μόνο στην τελευταία ήταν σωστή σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά για πολλούς λόγους στάθηκε αδύνατο να την υλοποιήσει. Η πολιτική του έμοιαζε περισσότερο με έναν κυνικό, αλλά συνεννοήσιμο προαγωγό για τους συμμάχους του και λιγότερο με τη γερακίσια πολιτική των Δημοκρατικών.

Αν δούμε λοιπόν με υλικούς όρους τι εκφράζει ο πρώην πρόεδρος, είναι δύσκολο να τον κατατάξει κανείς ως οτιδήποτε άλλο πέρα από ένα βαθιά συστημικό υποψήφιο. Και όμως. Η κρίση του συστήματος εξουσίας στις ΗΠΑ είναι τόσο βαθιά, ώστε δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε μια περίπτωση όπως αυτή του Τραμπ ή ακόμα και να τον περιορίσει εκλογικώς μέσα σε ένα περιβάλλον ομαλότητας. Η δίωξη του Τραμπ δείχνει ότι το κοινωνικό και ιδεολογικό χάσμα σε αυτό το ιδιόμορφο πολιτικό εργαστήριο που είναι οι ΗΠΑ βαθαίνει δραματικά σε ευθεία αντιστοίχιση με τις διαλυτικές επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού και των συνεπειών του αλλά και με τη φθορά της ισχύος των ΗΠΑ και με τη συμπεριφορά τους σαν «rogue state», ικανό να προκαλέσει ακόμα και πυρηνικό πόλεμο.

Η κοινωνική σύγκρουση προφανώς είναι πολύ πιο σύνθετη από ό,τι μια απλή διάκριση, «βαθιάς» και «φιλελεύθερης» Αμερικής περιγράφει. Προφανώς δε, υπήρξε κομβικό το γεγονός ότι η εξ αριστερών αμφισβήτηση του κατεστημένου δια του Μπέρνι Σάντερς αποκλείστηκε με τη χρήση διαφόρων μορφών νοθείας, στο πλαίσιο της σύγκρουσής του με τη Χίλαρι Κλίντον. Με όλα αυτά ως δεδομένα, οι Δημοκρατικοί αποφασίζουν να παίξουν με τη φωτιά. Έχοντας απεκδυθεί κάθε έννοια προοδευτισμού, όντας εξίσου κόμμα του πολύ μεγάλου πλούτου όσο οι Ρεπουμπλικανοί, απειλούνται με πανωλεθρία εφόσον ο Τραμπ κατέλθει στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Οι δε ΗΠΑ συνολικώς απειλούνται με πολιτική έκρηξη στον πυρήνα του κατεστημένου τους. Θα δούμε το επόμενο διάστημα αν θα υπάρξει συνδιαλλαγή ή όξυνση της εσωτερικής κρίσης.

Πηγή: kosmodromio.gr

Αν συγκεντρώσεις όλα τα συμβάντα σε ένα κάδρο είναι να αποκαρδιώνεσαι. Ή, προτιμότερο, να εξεγείρεσαι.

Οι δημόσιες δομές δίνουν την εντύπωση κατάρρευσης. Το δυστύχημα στα Τέμπη είναι το κορυφαίο περιστατικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Πως αλλιώς θα γινόταν;  Οι εργαζόμενοι στο μετρό καταγγέλλουν 391 προβλήματα λειτουργίας που κάποια μπορεί να αποβούν μοιραία. Η γέφυρα των Σερβίων έκλεισε λόγω κακής συντήρησης. Στα λεωφορεία των αστικών συγκοινωνιών καταρρέουν οροφές. Στα σχολεία πέφτουν τοίχοι. Στα τρένα προκύπτουν τώρα δεκάδες προβλήματα που κάνουν τον προαστιακό δυσλειτουργικό.

Και λοιπά παρόμοια που δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν πως ζούμε από τύχη (η οποία μπορεί να μας εγκαταλείψει την επόμενη στιγμή). 

Πρόκειται για κράτος χάρβαλο. Όχι εν γένει το κράτος, αλλά το κοινωνικό κράτος, εδώ και πολλά χρόνια τώρα, καθώς οι κοινωνικές δομές καταρρέουν αλλά η κρατική καταστολή και οι ιδιωτικές εξυπηρετήσεις ενδυναμώνονται και γίνονται πιο αποτελεσματικές. 

Όσο για τον πρωθυπουργό, τον αρμόδιο για να το λειτουργήσει, δηλώνει πως δεν γνώριζε και δεν γνωρίζει. Σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά θα τον είχαν πετάξει με τις κλωτσιές. Αυτή η δουλειά ως φαίνεται δεν έχει τέτοια ρίσκα. 

Κι έτσι ξαναεμφανίζεται με τη γνωστή αλαζονεία της αφροσύνης του, να διεκδικήσει άλλη μια θητεία, μόνος και αυτοδύναμος όπως υποστηρίζει, χωρίς να το πιστεύει, με συμμάχους κατά το πιθανότερο, κάτι που δεν το υποστηρίζει στη ρητορική του, αλλά το πιστεύει και το προωθεί περισσότερο. Και επί πλέον, δείχνει διατεθειμένος να μας τσακίσει στις εκλογές μέχρι να γίνει το δικό του, καθώς υπονοεί πως ακόμη και τρίτη εκλογική αναμέτρηση μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου μπορεί να μας επιβάλλει.

Φυσικά οι εκλογές αυτές –όσες γίνουν-  έχουν το στίγμα των Τεμπών, καθώς οι μεγάλες κινητοποιήσεις ακύρωσαν τις πιθανότητες της αυτοδυναμίας και έθεσαν κρίσιμα ζητήματα στην πολιτική ζωή. Δημοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν, φανερές ή κρυφές, τροφοδοτώντας τα μετεκλογικά σενάρια. Εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Ή, καλύτερα, η ζωοπανήγυρις, όπου, με βάση τους κανόνες της αγοράς βγαίνουν στο σφυρί βουλευτικές υποστηρίξεις. Αν ψάχνετε να βρείτε κάτι όμοιο στην πολιτική ιστορία πρέπει να πάτε στην εποχή της αποστασίας του 1965.  

Οι αρχηγοί των κομμάτων που έχουν κυβερνητικούς στόχους διασταυρώνουν υποστηρίξεις, συμμαχίες, αριθμούς αναγκαίων βουλευτών και οργανώνουν προσφορές, άλλοτε σε είδος, κυβερνητικών θέσεων και ρόλων, άλλοτε σε άλλα ανταλλάγματα, ίσως πιο απτά.  

Οι βίλες που κυκλοφορούν στα πρωτοσέλιδα ως σκάνδαλα - η πολιτική ζωή μπήκε πάλι στη ζώνη της σκανδαλολογίας για να ξεφύγει από τα αδήριτα προβλήματα – είναι προφανώς οι προκαλύψεις για όσες κυκλοφορούν στα παρασκήνια και δεν δημοσιεύονται. 

Η αξιωματική αντιπολίτευση, και πρώην Αριστερά, δεν στέκεται αμέτοχη. Κατεβαίνει στο στίβο και προκαλεί στην αναμέτρηση. Πάντως για την ουσία λίγα πράγματα είναι διατεθειμένη να πει. Αντ’ αυτού δια στόματος Αλέξη Τσίπρα μας διαμηνύει πως το δίλημμα των εκλογών είναι αν θα έχουμε μονοκομματική κυβέρνηση ή κυβέρνηση συνεργασίας, δήθεν προοδευτική (και μην πω τι απάντησε η γιαγιά που πήρε τους Financial Times και πήγε προς την ερημιά, στο γνωστό ανέκδοτο).

Αποστρέφεται τις δεσμεύσεις σε επίμαχα κοινωνικά ζητήματα όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, δεν εκθέτει κάποιο σχέδιο συμμαχιών με βάση αρχές και πρόγραμμα, απλώς μια κάποια προοδευτική συμμαχία και, προφανώς αποβλέπει σε κάποιες συνεννοήσεις που θα γίνουν στα γνωστά παρασκήνια (ως φαίνεται έμαθε το μάθημα του 2015, για το τι σημαίνει αστική πολιτική), πράγμα που διακαώς επιθυμεί να μεταδοθεί προς τους γνωστούς-άγνωστους παραλήπτες, εντός και εκτός συνόρων, ως εγγύηση για την υποστήριξη που επιδιώκει να της δώσουν.

Η ελάσσων αντιπολίτευση, μέσω αρχηγού, μηνύει πως θα υποστηρίξει όποιον της υποδείξει το σύστημα. Δεν είναι η απειρία και η βιασύνη (ας εκφραστώ επιεικώς) που οδήγησε τον αρχηγό του ΚΙΝΑΛ να δηλώσει την υποστήριξή του σε πρωθυπουργό που δεν θα αναδειχθεί από τις εκλογές, περιφρονώντας απροκάλυπτα εκείνους που οι άλλοι περιφρονούν καλυμμένα, τους ψηφοφόρους. Είναι η δήλωση εξυπηρέτησης των βασικών συστατικών και οδηγιών του βαθέος συστήματος, το οποίο χρειάζεται δηλώσεις πίστης σε εποχή κρίσης σαν κι αυτή.   

Προφανώς, και για τους τρείς (και όχι μόνο), οι εκλογές δεν είναι παρά μια υποχρέωση που απλώς δημιουργεί κάποιες δεσμεύσεις. Οι κυβερνήσεις παίζονται αλλού. Αυτό τους δίδαξε το 1965, αυτό και οι μνημονιακές κυβερνήσεις, είτε τύπου «οικουμενικής», είτε τύπου Παπαδήμου.

Πρόκειται για την εικόνα και το αποτέλεσμα μιας τεράστιας δυσαρμονίας –σύγκρουσης ακριβέστερα-  ανάμεσα στις επιθυμίες και επιδιώξεις των εργαζομένων και της νεολαίας, του λαού, αφ’ ενός και εκείνες των οικονομικών ελίτ (και των πολιτικών ηγεσιών που τις εξυπηρετούν όλο και πιο πειθαρχημένα).

Η απόδειξη αυτής της διαπίστωσης βρίσκεται κάθε μέρα στους δρόμους, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στη Μεγάλη Βρετανία, στο Ισραήλ. Και προφανώς στην Ελλάδα, όπου το δυστύχημα των Τεμπών έγινε η αφορμή για να βγουν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, κυρίως νέοι, για να διαδηλώσουν κατά των εγκληματικών πολιτικών που ακολουθούν οι κυβερνήσεις (και όσοι συμμετέχουν ή κυβερνούν από τα παρασκήνια), κατά της προσπάθειας συγκάλυψης και κατά των ιδιωτικοποιήσεων.

Και ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις, το μεγάλο σχέδιο της οικονομικής ολιγαρχίας και του νεοφιλελεύθερου μετασχηματισμού, βρίσκονται στο κέντρο των κινητοποιήσεων και στην καθημερινή συζήτηση των ανθρώπων, που είδαν με δραματική ένταση και τρόπο τι ακριβώς σημαίνει και συμβαίνει, απουσιάζει παντελώς από τις όποιες διακηρύξεις των κομμάτων που διεκδικούν την κυβέρνηση.  

Όσο για τις αυξήσεις των τιμών και την καθήλωση των μισθών, οι αναφορές γίνονται «εντός των ορίων».

Η ακροδεξιά στις ποικίλες εκδοχές της δείχνει και πάλι αναπτερωμένη ψαρεύοντας στα θολά νερά του γενικού χάους και της αγανάκτησης, η οποία δεν βρίσκει διέξοδο σε αριστερές πολιτικές. 

Οι οποίες αριστερές πολιτικές, σε όλες σχεδόν τις εκδοχές τους, παρουσιάζονται σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Θυμίζει εκείνο που έλεγε το 1900 ο Μπύλοβ, όταν ο Γουλιέλμος Β΄ τον ανακήρυξε καγκελάριο: «Η Γερμανία χαρίζει σε έναν γείτονά τη στεριά και σε έναν άλλο τη θάλασσα, και κρατά για τον εαυτό της μόνο τον ουρανό, εκεί όπου βασιλεύει ο καθαρό δόγμα».

Πηγή: kommon.gr

Σε 5,4% υπολογίζει η Eurostat τον πληθωρισμό στην Ελλάδα τον Μάρτιο. Τον Φεβρουάριο η Eurostat είχε ανακοινώσει 6,5% για την Ελλάδα.

Την ίδια ώρα, αποκλιμάκωση παρουσιάζει ο δείκτης και σε επίπεδο Ευρωζώνης, λόγω της αποκλιμάκωσης των τιμών της ενέργειας.

Σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat, ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη υπολογίζεται σε 6,9% τον Μάρτιο, από 8,5% τον Φεβρουάριο.

Όλα αυτά τη στιγμή που η ακρίβεια «καλπάζει» ψαλιδίζοντας τα εισοδήματα των καταναλωτών.

Euro area #inflation at 6.9% in March 2023, down from 8.5% in February. Components: food, alcohol & tobacco +15.4%, other goods +6.6%, services +5.0%, energy -0.9% - flash estimate https://t.co/JanK9NcMzB pic.twitter.com/WzYZfXCEeM

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) March 31, 2023

Πηγή: documentonews.gr