Του ΘΑΝΑΣΗ ΣΚΑΜΝΑΚΗ*

Μπορεί και να το δούμε σαν άσκηση. Μπορεί και σαν ευκαιρία. Μπορεί να το προσπεράσουμε και να πάμε παρακάτω. (Πόσες φορές δεν προσπεράσαμε, ίσως λιγότερο σημαντικά συμβάντα, κι αφού δεν υπάρχει τρόπος να μετρηθεί τι χάθηκε δεν δίνουμε σημασία). Αν όμως θέλουμε να ταιριάζουν τα παρόντα με τις υποσχέσεις μας, πρωτίστως τις υποσχέσεις στους εαυτούς μας, οφείλουμε να αισθανθούμε το συμβάν.

Οι συγκεντρώσεις που έγιναν την Τετάρτη ήταν μεγάλες. Και διαφορετικές από άλλοτε. Κάτι πρωτοφανές συμβαίνει στις σκέψεις των ανθρώπων. Μπορεί να πρόκειται για μαζική αυταπάτη. Αλλά μήπως με αυταπάτες δεν οικοδομείται καμιά φορά ο ρεαλισμός του αγώνα μας; Μπορεί να είναι ιδεοληψία. Πόσες ιδεοληψίες δεν δημιούργησαν μαχητές; Μπορεί να είναι πυροτέχνημα. Αλλά τα πυροτεχνήματα έχουν την ικανότητα να φωτίζουν τη νύχτα, έστω κι αν διαρκούν λίγο, ίσως όμως τόσο που φτάνει σε κάποιον εξασκημένο να βρει το δρόμο του. Μπορεί επίσης να είναι μισή αλήθεια. Αλλά υπήρξαν φορές που το μισό αναζήτησε την ολοκλήρωσή του.

Φυσικά, τα πράγματα στην πολιτική δεν είναι ευχές, επιθυμίες ή πολύ περισσότερο αυταπάτες. Αυτά είναι καλά για τα ποιήματα – κι εκεί όχι χωρίς την απαιτούμενη δόση ρεαλισμού. Κι αυτό εδώ δεν είναι ένα πολιτικό άρθρο. Μπορεί να είναι όμως ένα μεικτό είδος, πολιτική με ποιητικές ψευδαισθήσεις. Από τη μια, πρέπει να περιλάβει τις επιθυμίες, μαζί με τις εκπτώσεις που κάνουν οι άνθρωποι, οι οποίοι υπό το πρίσμα των παρόντων συνειδητοποιούν πόσα απώλεσαν στο παρελθόν και όχι μόνο σε επίπεδο χρημάτων, αλλά και ως σχέση με την απλή λογική. Από την άλλη, πρέπει να περιέχει τις σχετικές προειδοποιήσεις για τους κινδύνους και τις απειλές, ώστε να επιτευχθεί η διαλεκτική ισορροπία, δηλαδή η ισορροπία που ταυτόχρονα επιδιώκει την υπέρβαση.

Στις συγκεντρώσεις οι άνθρωποι είχαν χαρά, για την έγερση του αυτονόητου. Αυτή τη φορά η λογική σκέψη βρίσκει ανταπόκριση. Ταυτόχρονα θέλουν να παρακάμπτουν αυτό που θα γίνει. Πως το πλαίσιο είναι πολύ ασφυκτικό. Πως έχουν χαλκευθεί δεσμά από τα οποία είναι πολύ δύσκολο να αποδεσμευτείς, χωρίς σφοδρή σύγκρουση. Ελπίζουν και πιστεύουν. Κι αν δεν πιστεύουν ελπίζουν μόνο. Πως οι τόσοι όρκοι της κυβέρνησης στους ευρωπαϊκούς θεσμούς αποτελούν πρόσχημα ή αναγκαία προσωρινή υποχώρηση, προκειμένου να μπορέσει να διαπραγματευτεί. Ταυτόχρονα λένε, πιο πολλοί τώρα, πως δεν μας νοιάζει πια το ευρώ ή η δραχμή, ακόμα κι αν χρειαστεί να υποστούμε θυσίες. Και αίφνης το αίσθημα της αξιοπρέπειας, μη ταξικό, εθνικιστικό το λένε κάποιοι, κυριαρχεί πάνω και από τα αιτήματα της επιβίωσης. Αυτό όμως τείνει να ξεπεράσει και τους σχεδιασμούς της ηγετικής κυβερνητικής ομάδας ή και τις επιθυμίες κάποιων στελεχών της. Είναι ό,τι λένε με τρόμο διάφορα «ποταμίσια» μαζέματα, πως αλίμονο αν αρχίσουν οι κινητοποιήσεις και οι συγκεντρώσεις. Οπότε; Οπότε τα καθήκοντα είναι καινούργια και πολλά. Και χρειάζονται πολλή σκέψη και λίγους αφορισμούς. Ποτέ άλλοτε δεν βρεθήκαμε σε τόσο ευνοϊκή θέση με τόσο μεγάλες δυσκολίες.

*Πηγή: εφημερίδα"ΠΡΙΝ" (15/2/15)

Η Iskra παραθέτει, χωρίς κρίσεις και σχόλια, ανυπόγραφο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» με το οποίο ασκεί οξεία κριτική, μεταξύ άλλων,στην επιλογή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμμετάσχει στις μαζικές αυθόρμητες κινητοποιήσεις οι οποίες έλαβαν χώρα την Τετάρτη (11/2), ημέρα της συνεδρίασης του έκτακτου Eurogroup. Παραθέτει, επίσης, σχετική απάντηση του Γραφείου τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει τους λόγους για τους οποίους, παρά τις διαφωνίες της με πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, αποφάσισε να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις και δηλώνει ,παράλληλα, εμμέσως, την πρόθεσή της να συμμετάσχει και στις νέες κινητοποιήσεις της Κυριακής (15/2).

Ολόκληρο το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» έχει ως εξής:

ΟΙ «ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΕΣ ΝΥΦΕΣ» ΞΑΝΑΧΤΥΠΟΥΝ...

"ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ"

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές της 25ης Γενάρη (ναι, μόλις τότε!), η ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΜΑΡΣ, με ανακοίνωσή της για διαδικτυακή συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα, διαπίστωνε απογοητευμένη ότι «η διολίσθηση έγινε κατολίσθηση» και πρόσθετε με ύφος «παρατημένης νύφης» ότι «η συνέντευξη ήταν μια ψυχρολουσία για τους αριστερούς»...

Παρότι «παρατημένη», όμως, η ίδια η «νύφη» δεν παραιτείται! Καλεί, λοιπόν, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε κινητοποιήσεις σήμερα, ημέρα συνεδρίασης του έκτακτου Γιούρογκρουπ (και ημέρα που διοργανώνονται «αυθόρμητες» κινητοποιήσεις στήριξης της κυβέρνησης στα αντιλαϊκά της παζάρια), προβάλλοντας ως κεντρικό αίτημα το «Κάτω οι εκβιασμοί της ΕΕ και της ΕΚΤ» (το ΔΝΤ άραγε... δε μας εκβιάζει!) και τονίζοντας ότι «η κυβέρνηση οφείλει να ικανοποιήσει άμεσα τα αιτήματα του μαζικού κινήματος, χωρίς παλινωδίες και υπαναχωρήσεις» (λες κι αυτό είναι που χαρακτηρίζει τη συγκυβέρνηση, οι παλινωδίες και οι υποχωρήσεις)!

Και καλά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ... Τόσες φορές την έχει «παρατήσει» ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, άλλη μια φορά που θα την «παρατήσει» και τώρα ως νέα κυβέρνηση, δεν πρόκειται να πάθει τίποτα. Το θέμα είναι οι αυταπάτες που επιχειρεί να καλλιεργήσει στο λαό (ως άλλος ΣΥΡΙΖΑ επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου), ότι στόχος του κινήματος πρέπει να είναι να επαναφέρει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο σωστό δρόμο (ίσως από την «κατολίσθηση» ξανά στη «διολίσθηση»...) και στην «άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων» του!

Πηγή: «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» (11/2)

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

Περισσότερο θλίψη και λιγότερο οργή προκαλούν τα γραπτά του ανεκδιήγητου-ανώνυμου σχολιαστή του Ριζοσπάστη σχετικά με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.. 

Θλίψη για την κατάπτωση του λόγου και του πολιτικού πολιτισμού στο κόμμα που απο τις γραμμές του πέρασαν μορφές που η δύναμή τους δέ βρίσκονταν στη λάσπη και στη διαστέβλωση του πολιτικού αντιπάλου, αλλά στη λάμψη του πολιτικού επιχειρήματος και της ιδεολογικής τεκμηρίωσης. Θα χαιρόμασταν αν το κόμμα που τίμησε ο Γληνός και ο Κορδάτος ανάμεσα σε τόσους άλλους, δέν βρίσκονταν καθηλωμένο ιδεολογικά και θεωρητικά στο όνομα κάποιας "καθαρότητας", αδύναμο να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τις κοινωνικές αλλαγές, ενώ αρκείται να ξοδεύει την κριτική του απέναντι σε άλλα ρεύματα της αριστεράς σε απλοϊκά και αγοραία επιχειρήματα, που αξίζουν μόνο για να σπείρουν την καχυποψία και την αντιπαλότητα ανάμεσα στους αγωνιστές της Αριστεράς και των κινημάτων.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, μαζί με κάθε συλλογικότητα και αγωνιστή που φιλοδοξεί και παλεύει για την ανατροπή , αναγνωρίζει τη δυνατότητα της ρήξης με τον καπιταλισμό, τα συμφέροντα και τους μηχανισμούς του, θα βρίσκεται πάντα εκεί όπου μπορούν να αλλάζουν οι συσχετισμοί, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της αμφισβήτησης του κυρίαρχου λόγου και των επιλογών του κεφαλαίου.

Εκεί όπου μπορούν να "μπολιάζονται" οι συνειδήσεις, να πλουτίζουν οι εμπειρίες και να αποκαλύπτονται οι φίλοι και οι εχθροί των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Γι'αυτό ήμασταν στις πλατείες των (λεγόμενων) "αγανακτισμένων" το 2011, γι'αυτό βρεθήκαμε σε κάθε αγώνα που θέλησε να αντιπαρατεθεί με τις κυρίαρχες πολιτικές, γι'αυτό διαδηλώσαμε χτές με αίτημα τη διαγραφή του χρέους και τη ρήξη με ΕΕ-ΕΚΤ κ' ΔΝΤ στο Σύνταγμα και την ΕΡΤ και γι'αυτό θα ξαναβρεθούμε απο αύριο, εκεί όπου ορίζει η αναγκαιότητα και η δυνατότητα να έρθουν στο προσκήνιο οι λαϊκές ανάγκες, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, απέναντι σε όποιον τα αμφισβητεί, τα επιβουλεύεται ή τα αναιρεί.

Γιατί σε έναν λαό που τα τελευταία χρόνια του έχουν αρπάξει με τη πιό ωμή και απροκάλυπτη βία δικαιώματα και κατακτήσεις και επιδιώκουν να παραμένει σκυφτός, με τσακισμένη αυτοπεποίθηση και χωρίς την πίστη ότι οι αγώνες μπορούν να νικούν, η Αριστερά δεν έχει δικαίωμα να τον μετατρέπει σε χειροκροτητή ή σε θεατή των κυβερνητικών χειρισμών, αλλά να προσπαθεί να οργανώνει και να προωθεί τα εργατικά και λαϊκά αιτήματα κόντρα και ενάντια στις ανάγκες των δανειστών και των αγορών, αντίθετα με την κυβερνητική λογική της διαχείρισης και του συμβιβασμού εντός του αντιλαϊκού πλαισίου της ΕΕ και της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Το Γραφείο Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (13/2)

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Το ζήτημα του αναγκαστικού κατοχικού δανείου και των γερμανικών επανορθώσεων, αλλά και τις διαπραγματεύσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του χρέους έθεσε στον υφυπουργό Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας υπεύθυνο για Ευρωπαϊκά θέματα, Μίκαελ Ροθ, ο οποίος επισκέπτεται τη χώρα μας ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, Νίκος Χουντής.

«Η Γερμανία και η Ελλάδα παραμένουν φίλοι και συνεργάτες μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο» δήλωσε ο Ν. Χουντής και αφού καλωσόρισε τον Γερμανό υφυπουργό, υπενθύμισε ότι ο Μ. Ροθ έχει εκφρασθεί πολλές φορές φιλικά προς τη χώρα μας και υπογράμμισε ότι το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα στην περίοδο της λιτότητας και των μνημονίων στην οποία βρέθηκε η χώρα μας, οι σχέσεις της Ελλάδας και της Γερμανίας περνάνε μια δύσκολη φάση.

Ανέφερε, επίσης, ότι «υπάρχουν εκκρεμότητες, όπως το θέμα του κατοχικού δανείου και των γερμανικών αποζημιώσεων, οι οποίες πιστεύουμε ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν. Εμείς πιστεύουμε, και νομίζω ότι και ο Μ. Ροθ το εξέφρασε, ότι η Γερμανία και η Ελλάδα παραμένουν φίλοι και συνεργάτες μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο».

Εν συνεχεία, ο Ν. Χουντής αναφέρθηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και τόνισε ότι «συζητήθηκε και συμφωνήθηκε να υπάρξουν διαπραγματεύσεις σε πολιτικό και τεχνικό επίπεδο, ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η πολιτική της λιτότητας στη χώρα μας και στον λαό μας, που είναι τα θέματα της ανθρωπιστικής κρίσης, αλλά και ταυτόχρονα να υπάρξει μια αμοιβαία επωφελής πολιτική συμφωνία, ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που απασχολούν τη χώρα μας αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη».

Μάλιστα, τόνισε ότι εκτιμά τις δηλώσεις του Μ. Ροθ, τις δηλώσεις της Γερμανίας, τις δηλώσεις των αρχηγών των κρατών χθες, ότι σ' αυτή την προσπάθεια, σ' αυτές τις διαπραγματεύσεις, πρέπει να γίνει σεβαστό το δικαίωμα του ελληνικού λαού, πρέπει να γίνει σεβαστό το δημοκρατικό μήνυμα που έδωσε το εκλογικό αποτέλεσμα.

«Επαναλαμβάνω ότι η χθεσινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήταν ένα σημαντικό βήμα, διότι δίνει την κατεύθυνση ώστε οι συνομιλίες να διεξαχθούν σεβόμενες, από τη μία μεριά το μήνυμα των εκλογών, τη δημοκρατία στην Ελλάδα και από την άλλη, πρέπει να γίνουν σεβαστές αρχές και κανόνες που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη» υπογράμμισε ο κ. Χουντής.

Όπως είπε ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, «είμαστε αισιόδοξοι ότι μπορεί να βρεθεί μια λύση που θα είναι επωφελής για τη χώρα μας, αλλά και για την Ευρώπη, που πρέπει να ξεπεράσει προβλήματα που απασχολούν και άλλες χώρες, για το μέλλον και για τις νέες γενιές των Ευρωπαίων πολιτών».

Καταλήγοντας, ο Ν. Χουντής σημείωσε ότι «υπάρχουν πολλά θέματα και τομείς όπου μπορούν να αναπτυχθούν οι ελληνογερμανικές σχέσεις και ευελπιστώ ότι θα έχουμε εποικοδομητικές συνομιλίες».

Μάλιστα, τόνισε ότι «θα έχουμε το περιθώριο να κάνουμε ουσιαστική συζήτηση, δηλώνοντας για άλλη μία φορά την πρόθεση της νέας ελληνικής κυβέρνησης, να ενισχύσουμε ακόμη περισσότερο τους παραδοσιακούς δεσμούς φιλίας των δύο λαών και να διευρύνουμε το πεδίο της συνεργασίας. Υπάρχουν πολλές τέτοιες δυνατότητες προς αμοιβαίο όφελος και των Γερμανών και των Ελλήνων πολιτών».

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Στο ποσό των 70 εκατ. ευρώ θα ανέλθει η επιχορήγηση του ΝΑΤ για το μήνα Φεβρουάριο προκειμένου να καταβληθούν οι συντάξεις του ΝΑΤ και του ΚΕΑΝ μηνός Μαρτίου, ενώ η καταβολή θα γίνει στις 27 του μήνα. Αυτό αποφάσισε ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων Δημήτρης Στρατούλης μετά από συνεννόηση με τον αναπληρωτή yπουργό Οικονομίας Θοδωρή Δρίτσα.

Στις 14/2/1883 γεννήθηκε στη Βουλγαρία ο Κώστας Βάρναλης, Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Ήταν αγαπημένος «δάσκαλος» για μία ολόκληρη γενιά προοδευτικών ανθρώπων και λογοτεχνών, ενώ για την τέχνη του τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν το 1959.

Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε στον Πύργο (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας, όπου βίωσε το κλίμα του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Έδειξε σε νεαρή ηλικία την κλίση του προς τα γράμματα, καθώς τελειώνοντας τις σπουδές του στο Ελληνικό Σχολείο ήρθε στην Ελλάδα, όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε μέρος στη διαμάχη για το Γλωσσικό Ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών.

Εργάστηκε για χρόνια ως καθηγητής στη δημόσια μέση εκπαίδευση σε Βουλγαρία και Ελλάδα και το 1919 έλαβε υποτροφία για μετεκπαίδευση στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλλία παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας, κοινωνιολογίας και αισθητικής, ενώ ήρθε σε επαφή με τα προοδευτικά ιδεολογικά ρεύματα του μαρξισμού και του διαλεκτικού υλισμού και τον επαναστατικό αέρα του μεσοπολέμου.

Οι αριστερές ιδέες έγιναν έκδηλες στην ποίησή του, κάτι που αργότερα του κόστισε τη δουλειά του στο δημόσιο, απ’ όπου τον απέλυσε η δικτατορία του Πάγκαλου το 1925. Χωρίς προοπτική ακαδημαϊκής καριέρας στρέφεται στη δημοσιογραφία, μελετώντας παράλληλα όλα τα φιλοσοφικά ρεύματα και μεταφράζοντας έργα της κλασικής ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας (Αριστοφάνης, Ευριπίδης, Μολιέρος κ.α.).

Βέβαια είχε κάνει την εμφάνισή του στα γράμματα πολύ νωρίτερα, το 1905 με την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής «Κηρήθρες». Το 1907 συμμετείχε στην ίδρυση του ποιητικού περιοδικού Ηγησώ. Από τα πιο σημαντικά έργα του είναι «Το φως που καίει» (το οποίο εξέδωσε το 1922 στην Αλεξάνδρεια, με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας), η συλλογή αφηγημάτων «Ο λαός των μουνούχων» (1923), το κριτικό δοκίμιο «Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική» (1925), το ποιητικό «Σκλάβοι πολιορκημένοι» (1927), το αφηγηματικό «Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» (1931) κ.α. Τη διετία 1956-1958 κυκλοφόρησαν τα άπαντά του σε τρεις τόμους και έκτοτε η παραγωγή του περιορίστηκε στο ελάχιστο.

Ο Κώστας Βάρναλης θεωρείται μοναδικός κοινωνικός ποιητής και συγγραφέας: πουθενά στο έργο του δεν υπάρχουν τα ίχνη ενός διανοουμενισμού, πού συχνά συναντάται σε ανάλογες περιπτώσεις. Το ισχυρό ταλέντο του μετέβαλλε σε καθαρή «λαϊκή» τέχνη και σπαρταριστό υλικό οποιαδήποτε ιδέα ή ιδεολογία βρισκόταν στην αφετηρία της δημιουργίας του, μιλώντας στις καρδιές και των πιο απλών «προλεταρίων». Η ασυμβίβαστα κοινωνική στρατευμένη τέχνη του ήταν ο λόγος που τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν το 1959.

Έγραφε στη δημοτική, με καλά επιμελημένη μορφή και πλαστικότητα στην έκφραση. Το έργο του χαρακτηρίζεται από θερμή λυρική φαντασία και σατιρική διάθεση με ενδιαφέρον για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η ποίηση του, ιδιαίτερα, χαρακτηρίζεται από έντονο «διονυσιασμό», παιχνιδιάρικη διάθεση και βαθύ μουσικό αίσθημα που συνδυάζεται άριστα με τη σάτιρα.

Παντρεύτηκε την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου το 1929, ενώ πέθανε το 1974 πλήρης ημερών και έχοντας δρέψει τις δάφνες του, που δεν ήταν άλλες από την αγάπη του λαού. Αξίζει να σημειωθεί η καλλιτεχνική σημασία των μεταφράσεων του του Αριστοφάνους, με τον όποιο τον συνέδεε μια πηγαία αγάπη προς τις άσεμνολογίες ή, όπως ο ίδιος έλεγε, τις ελευθεροστομίες.

Δείτε επίσης: Ο Κ.Βάρναλης απαγγέλει το τελευταίο του ποίημα

πηγη: tvxs.gr

Μια μικρή χώρα στη νοτιοανατολική Ευρώπη ανακοίνωσε ένα ευρείας κλίμακας πρόγραμμα διαγραφής χρεών. Όχι, δεν είναι η Ελλάδα. Είναι η Κροατία. Η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε ότι θα διαγράψει τις δανειακές υποχρεώσεις περίπου 60.000 φτωχών πολιτών σε μια προσπάθεια να θέσει ξανά σε κίνηση την οικονομία της.

Στην έρευνα τους με τίτλο «Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά: Οκτώ αιώνες οικονομικής τρέλας», την οποία παρουσιάζει η Telegraph, οι οικονομολόγοι  Carmen Reinhart και Ken Rogoff καταγράφουν μια μεγάλη ποικιλία από μη εξυπηρετήσεις δημόσιου χρέους, αναδιαρθρώσεις και διαγραφές που είχαν ρόλο κλειδί στην αντιμετώπιση της εκάστοτε οικονομικής κρίσης.

Μια ιουδαιο - χριστιανική παράδοση

Η πρακτική της διαγραφής χρεών εντοπίζεται για πρώτη φορά στην Παλαιά διαθήκη. Στον εβραϊκό Μωσαϊκό Νόμο, κατά το Σαββατικό έτος, κάθε επτά χρόνια δηλαδή, διαγράφονταν όλα τα χρέη. Κάθε 49 χρόνια, δηλαδή κάθε επτά Σαββατικά έτη, ήταν το «Ιωβηλαίο Έτος» κατά το οποίο διαγράφονταν τα χρέη και απελευθερώνονταν οι σκλάβοι.

Στην Καινή Διαθήκη, στο «Πάτερ Ημών», οι πιστοί ζητούν από το Θεό «άφεση χρεών». «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Δηλαδή «συγχώρεσε μας τα χρέη μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε τους οφειλέτες μας».

Στις ιουδαιο - χριστιανικές παραδόσεις οι σχέσεις πιστωτή και οφειλέτη βασίζονταν στο κοινό καθήκον προς το Θεό. Τα δάνεια δεν ήταν τρόπος για να αποκτήσεις χρήματα αλλά ένα μέσο για να βοηθήσεις τον συνάνθρωπό σου. Με δεδομένο ότι όλα ανήκαν τελικά στο Θεό, τα δικαιώματα των πιστωτών ήταν προσωρινά κι όχι απόλυτα. Αντιθέτως στη σύγχρονη αντίληψη ο οφειλέτης... οφείλει να αγωνιά για την εξυπηρέτηση των χρεών του και η αθέτηση της πληρωμής θεωρείται αποτέλεσμα ασωτίας ή ατυχίας εκ μέρους του.

Το 1792 πΧ στη Βαβυλώνα

Μια από τις πιο διάσημες αποκηρύξεις χρέους έγινε στην αρχαία Βαβυλώνα (το σημερινό Ιράκ). Το 1792 πΧ, ο αυτοανακηρυχθείς βασιλιάς της Βαβυλώνας Χαμουραμπί, έσβησε τα χρέη όλων των πολιτών έναντι της κυβέρνησής του και των υψηλόβαθμων αξιωματούχων.

Ο Κώδικας του Χαμουραμπί, που βρίσκεται σήμερα στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, αναφέρει: «Αν οποιοσδήποτε χρωστά ένα δάνειο, και μια καταιγίδα κατέστρεψε το σιτάρι ή τη συγκομιδή του, ή το σιτάρι του δεν μεγάλωσε εξαιτίας της έλλειψη νερού, κατά το έτος αυτό δεν χρειάζεται να δώσει ούτε έναν κόκκο στον πιστωτή του, το χρέος του ‘ξεπλένεται’ και δεν χρειάζεται να πληρώσει ενοίκιο για το τρέχον έτος».

Κατά το «Ιωβηλαίο Έτος» του Χαμουραμπί έγινε μόνο μία από τις πολλές διαγραφές χρεών που έχουν καταγραφεί στη Μεσοποταμία ήδη από το 2.400 πχ. Οι ιστορικοί έχουν καταγράψει τουλάχιστον τριάντα περιστατικά γενικής διαγραφής χρεών από το 2.400 έως το 1.400 πΧ και σημειώνουν ότι πρόκειται για περιόδους μεγάλης γιορτής κατά τις οποίες καταστρέφονταν τα «δισκία» στα οποία καταγράφονταν οι υποχρεώσεις των πολιτών.

Διασώζοντας την Ευρώπη από τη Μεγάλη Ύφεση

Η Ευρώπη βγήκε από τη σύγκρουση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με τεράστια χρέη και σε τεράστια ύφεση.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, πολλές χώρες είχαν ξεκινήσει να εγκαταλείπουν τον κανόνα του Χρυσού σε μια προσπάθεια να αναθερμάνουν την οικονομία τους χωρίς το βάρος ενός αναχρονιστικού συστήματος συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Ως μέρος αυτής της διαδικασίας, ένα μεγάλο μέρος των χρεών των περισσότερων χωρών διεγράφησαν. Από το 1932 έως το 1939, ο μέσος όρος μείωσης του χρέους ανήλθε σε 19% του ΑΕΠ για τις προηγμένες οικονομίες, σύμφωνα με τους οικονομολόγους Carmen Reinhart και Christoph Tresbech. Για τη Γαλλία και την Ελλάδα το ποσοστό έφτασε το 50% και το 40% του ΑΕΠ αντίστοιχα.

Εξάλλου η πλήρης αποπληρωμή ήταν τόσο σπάνια που η Φινλανδία ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που κατάφερε να τηρήσει όλες τις μεταπολεμικές υποχρεώσεις της.

Το μεταπολεμικό «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας

Μόνο 16% των ερωτηθέντων Γερμανών σήμερα πιστεύουν ότι πρέπει να διαγραφεί ένα μέρος του χρέους της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η ειρωνεία της στάσης του Βερολίνου απέναντι στην ελάφρυνση του χρέους μπορεί να μην είναι εμφανής σε κάποιους.

Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η Συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος, το 1953, κατέληξε στην κατάργηση όλου του εξωτερικού χρέους της Γερμανίας. Το συνολικό ποσό ανήλθε στο 280% του ΑΕΠ από το 1947 έως το 1953, σύμφωνα με τον ιστορικό Albrecht Ritschl.

Η ακύρωση του χρέους μαζί με την επέκταση του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής επέτρεψε στη Γερμανία να επιστρέψει στις αγορές και να γίνει μέλος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Η Συμφωνία του Λονδίνου τη βοήθησε επίσης να φτάσει τις απίστευτες εξαγωγικές της επιδόσεις καθώς η χώρα ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της με τα κέρδη από το εξωτερικό εμπόριο.

Σύμφωνα με την ιστορικό Ursula Rombeck-Jaschinski, «το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας θα ήταν αδύνατο χωρίς της συμφωνία του χρέους».

Η περίπτωση της Ελλάδας

Όπως σημειώνει η Telegraph, «η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας πιέζει για μια διάσκεψη για το χρέος στα χνάρια αυτής που έσωσε την Γερμανία από τη μεταπολεμική άβυσσο. Η κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον ΣΥΡΙΖΑ θέλει μόνιμη διαγραφή του 50% του χρέους που ανέρχεται σε πάνω από 300 δισ. ευρώ. Μέχρι στιγμής, η τρόικα των πιστωτών δεν ‘παίζει μπάλα’. Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει σε αυτό το μικροπολιτικό παιχνίδι μεταξύ πιστωτών και οφειλετών, η ιστορία δείχνει ότι η μαζική διαγραφή χρέους δεν είναι ούτε σπάνιο φαινόμενο, ούτε ταμπού».

 

πηγή:  tvxs.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης

Το τραγικό συμβάν με την αυτοκτονία ενός νέου ανθρώπου, με σοβαρά μάλιστα προβλήματα υγείας, στο σύγχρονο «Νταχάου ψυχών» στην Αμυγδαλέζα, έφερε με τον πιο τραγικό τρόπο και πάλι στην επιφάνεια της ανυποψίαστης καθημερινότητάς μας το μεταναστευτικό ζήτημα.

Όλα τα χρόνια που είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε το ξερίζωμα ανθρώπων από τη γη τους και τα σπίτια τους, η «ευνομούμενη» πολιτεία μας στρουθοκαμήλιζε και υποτασσόταν στις υποδείξεις ντιρεκτίβων της ΕΕ όπως το «Δουβλίνο 2».

Δε θα επεκταθώ σε αυτό ώστε να μπλέξω σε νομολογίες και άρθρα που καθορίζουν το είναι των ανθρώπων.

Άλλωστε ποιο άρθρο και ποιος νόμος ορίζει την ύπαρξη της ανθρώπινης υπόστασης;

Με ενδιαφέρει η σκέψη που καθορίζει συμπεριφορές με τις οποίες μάνες με τα γυναικόπαιδά τους και άντρες κάθε ηλικίας, πότε πνίγονται στα πελάγη και πότε στοιβάζονται κυριολεκτικά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ιδέες όπως οι συνοριακοί φράχτες, που μάλιστα επιδοτούνται κι από κοινοτικά κονδύλια, ή συρματοφόρα γκέτο τύπου Αμυγδαλέζας χαρακτηρίζονται από βαθιά αντιδραστική λογική.

Αν δει κανείς στις φωτογραφίες και τα ρεπορτάζ τους ταλαιπωρημένους μετανάστες, στα μάτια τους καθρεφτίζεται το δράμα τους.

Ανύπαρχτη υγειονομική περίθαλψη, κακής ποιότητας τροφή, στοίβαγμα πολλών ανθρώπων μαζί, μας θυμίζουν το «άνθρωποι και ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ .

Ένας γιατρός για 1.800 άτομα.

Ανάθεση σε ΜΚΟ την φροντίδα των μεταναστών γιατί το Εθνικό κέντρο επιχειρήσεων υγείας δεν απασχολεί μόνιμο προσωπικό, δείχνει τη... θέληση του κράτους να σκύψει σοβαρά στο πρόβλημα.

Είναι λογικό λοιπόν να φτάνουμε σε περιστατικά αυτοκτονιών, οι άνθρωποι δεν έχουν να χάσουν τίποτα πιά.

Ο θάνατος φαντάζει λύτρωση για αυτούς.

«Στον Πειραιά, υπήρχαν 60-70 άτομα σε ένα κελί. Αυτό είναι από μόνο του ένα βασανιστήριο», λέει ο Νικήτας Κανάκης. Σε 400 περίπου υπολογίζονται οι ανήλικοι.

Τα κοντέινερ βράζουν το καλοκαίρι και παγώνουν το χειμώνα.

Στα λεγόμενα πρωοαναχωρησιακά κέντρα στοιβάζονται χιλιάδες περιμένοντας τον οδικό χάρτη προς την επόμενη άγνωστη κατεύθυνση που ενδεχόμενα θα τους οδηγήσει και στο θάνατο.

Η κυβέρνηση άλλαξε, υποτίθεται πως κουβαλά τη νιότη των ιδεών της Αριστεράς.

Υποτίθεται ότι θα συνεχίζει να αποδοκιμάζει τις προηγούμενες συντηρητικές επιλογές και να δώσει όχι μόνο λύση στο πρόβλημα της Αμυγδαλέζας, αλλά και συνολικά στο μεταναστευτικό.

Δηλώσεις όμως του αρμόδιου υπουργού π.χ. ότι δεν γίνεται να γκρεμιστεί ο φράχτης του Έβρου ή ότι δε γίνεται κουβέντα για το “Δουβλίνο 2”, με προβληματίζει ότι δεν υπάρχει κυβερνητική βούληση για ρήξη με την προηγούμενη πολιτική της ΕΕ.

O αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, έχει προαναγγείλει την μετατροπή των κέντρων κράτησης σε ανοιχτά κέντρα υποδοχής.

Ασαφές τολμώ να πω.

Το ερώτημα ζητά ουσιαστική απάντηση, θέλει να συγκρουστεί η κυβέρνηση με την τώρα πολιτική ή όχι.

Αν θέλει υπάρχουν λύσεις πάντα με βάση τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, την ισότητα, την δικαιοσύνη και την ελευθερία του.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

του Conn Hallinan (*)

Σχεδόν πριν την καταμέτρηση όλων των ψήφων στις πρόσφατες ελληνικές εκλογές, είχαν χαραχθεί τα χαρακώματα σε όλη την Ευρώπη. Ενώ ο Αλέξης Τσίπρας, ο νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός από το ελληνικό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, έλεγε στους ψηφοφόρους ότι «η Ελλάδα αφήνει πίσω καταστροφική λιτότητα, το φόβο και την αυταρχική κυβέρνηση», ο Γιενς Βάιντμαν, πρόεδρος της γερμανικής Bundesbank, προειδοποιούσε τη νέα κυβέρνηση να μην «δίνει υποσχέσεις που δεν μπορεί να κρατήσει και δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά η χώρα».

Στις 12 Φεβρουαρίου οι δύο αυτές απόψεις θα συγκρουστούν όταν οι αρχηγοί των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) θα συγκεντρωθούν στις Βρυξέλλες. Είτε η θύελλα που φυσά από τη Νότια Ευρώπη θα αποδειχθεί ακαταμάχητη δύναμη, είτε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα παραμείνει αμετακίνητο, τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο. Αλλά, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η ήπειρος δεν είναι πιθανό να παραμείνει ίδια μετά από αυτή την συνάντηση.
Στις 25 Ιανουαρίου η νίκη του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα ήταν, αφενός, ένας φάρος για τις χρεωμένες χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ιρλανδία. Από την άλλη, είναι πρόκληση για τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Φινλανδία και την «τρόικα» -την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ)- τους σχεδιαστές και επιβολείς των δανείων και των πολιτικών λιτότητας που προκάλεσαν μια καταστροφική οικονομική και κοινωνική κρίση σε δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους.
Οι πολιτικές της τρόικας ήταν κοστολογήθηκαν ως «διασώσεις» για τις χώρες που είναι βυθισμένες στο χρέος, που οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στη χρηματοπιστωτική κερδοσκοπική φούσκα του 2008 στην οποία οι χρεωμένες χώρες είχαν ελάχιστο έλεγχο, και (θεωρήθηκαν) ως ένας τρόπος για να υπάρξει επανεκκίνηση της οικονομικής ανάπτυξης. Σε αντάλλαγμα για τα δάνεια, η ΕΕ και η τρόικα ζήτησαν μαζικές περικοπές στις κοινωνικές υπηρεσίες, τεράστιες απολύσεις, την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων πόρων, καθώς και υψηλότερους φόρους.
Ωστόσο, οι «διασώσεις» δεν οδηγούν προς την τόνωση των οικονομιών, αλλά μάλλον για την εξόφληση των πιστωτών, ως επί το πλείστον των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Από τα 266 δισεκατομμύρια δολάρια του δανείου προς την Ελλάδα, το 89% πήγε στους επενδυτές. Μετά από πέντε χρόνια επιβολής της συνταγής της τρόικας, η Ελλάδα ήταν η πιο χρεωμένη χώρα της Ευρώπης. Το ακαθάριστο εθνικό προϊόν μειώθηκε 26%, η ανεργία ξεπέρασε το 27% (και πάνω από 50% για τους νέους), και το ένα τρίτο του πληθυσμού έχασε την κάλυψη της υγειονομικής περίθαλψης του.
Με την ελπίδα να βάλλουν τέλος στη στρατηγική λιτότητας, οι Έλληνες απέρριψαν συντριπτικά τα κόμματα που συνεργάστηκαν με την τρόικα και εξέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, ξεκινώντας από την εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα.
Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ υπολείπεται κατά δύο έδρες από τον πλήρη έλεγχο του ελληνικού κοινοβουλίου, έχει πάει σε συνασπισμό με το μικρό, δεξιό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Αυτή αρχικά φαίνεται μια περίεργη επιλογή -το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) και το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα έχουν επίσης βουλευτές και ο ΣΥΡΙΖΑ απέχει μόνο δύο έδρες από την πλειοψηφία- η ελληνική πολιτική είναι, αν μη τι άλλο, περίπλοκη.
Το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ένα προϊόν διάσπασης από το πρώην κυβερνών συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, είναι μια περίεργη περίπτωση από κάθε άποψη. Έχει μια τάση ρατσισμού και ξενοφοβίας, και ο ηγέτης του, ο Πάνος Καμμένος, πιστεύει ότι οι αεροψεκασμοί είναι χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για να ελέγχουν τα μυαλά των ανθρώπων. Αλλά είναι σθεναρά κατά της λιτότητας και δεν είναι πιθανό να ταλαντευτεί αντιμετωπίζοντας την τρόικα ή η Γερμανίδα Καγκελάριο Μέρκελ.
Θα φαινόταν ως πιο συμβατή η συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, αυτή αποκλείεται από το γεγονός ότι οι σοσιαλιστές υποστήριζαν το πακέτο λιτότητας. Υπάρχει ένα νέο κόμμα, το Ποτάμι, αλλά δεν έχει ακόμη δημοσιεύσει το πρόγραμμά του και δεν είναι σαφές τι ακριβώς επιδιώκει. Όσο για τους κομμουνιστές, η ηγεσία του Κόμματος λέει ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να συνεργαστούν με την «ψεύτικη ελπίδα» του ΣΥΡΙΖΑ.
Όπως έχει περιπλακεί η ελληνική πολιτική, το κύριο εμπόδιο για τον ΣΥΡΙΖΑ θα προέλθει από τα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ και την τρόικα.
Ο Πρωθυπουργός της Φινλανδίας Άλεξ Σταμπ κατέστησε σαφές «ότι θα λέγαμε ένα ηχηρό “όχι” στη διαγραφή των δανείων». Ο επικεφαλής του επιτελείου της Μέρκελ, ο Πέτερ Αλτμάιερ, λέει: «Έχουμε ακολουθήσει μια πολιτική που λειτουργεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και  θα επιμείνουμε στο μέλλον». Η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ υποστήριξε ότι «υπάρχουν κανόνες που πρέπει να τηρούνται στη ζώνη του ευρώ» και ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε ειδικές εξαιρέσεις για συγκεκριμένες χώρες».
Αλλά ο Τσίπρας, για να παραφράσουμε τον ποιητή Σουίνμπερν, δεν θα πάει εντελώς γυμνός στις Βρυξέλλες, αλλά «σύροντας σύννεφα δόξας». Εκτός από τη μαζική υποστήριξη στην Ελλάδα, μια σειρά από κινήματα άλλων χωρών θα είναι επίσης στη βελγική πρωτεύουσα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στενά συνδεδεμένος με το Ισπανικό Podemos, το οποίο, με βάση τις δημοσκοπήσεις, προηγείται τώρα από το κυβερνών συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα. «Το 2015 θα είναι η χρονιά των αλλαγών στην Ισπανία και την Ευρώπη», έγραψε ο ηγέτης του Podemos ο Πάμπλο Ιγκλέσιας στον απόηχο των εκλογών, «Εμπρός Αλέξη, πάμε!». Η ανεργία στην Ισπανία είναι 24% και πάνω από 50% για τους νέους.
Ο Τζέρι Άνταμς του Sinn Fein, -που είναι τώρα το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας- χαιρέτησε την εκλογή ως απαρχή «για την πραγματική προοπτική της δημοκρατικής αλλαγής, όχι μόνο για τους ανθρώπους της Ελλάδας, αλλά και για τους πολίτες σε ολόκληρη την ΕΕ». Η ανεργία στην Ιρλανδία είναι 10,7% και οι δεκάδες χιλιάδες των ανέργων νέων αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν.
Οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες είναι γενικά υπέρ της τρόικας, αλλά το Πράσινο Κόμμα χαιρέτισε τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και μέλη του κόμματος Die Linke διαδήλωσαν με πανώ που έγραφαν «Ξεκινάμε από την Ελλάδα. Αλλάζουμε την Ευρώπη».
Ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι -ο οποίος έχει τα δικά του προβλήματα με την άκαμπτη προσέγγιση της ΕΕ για το χρέος- χαιρέτισε τις ελληνικές εκλογές, και ο ανώτατος σύμβουλος του ο Σάντρο Γκότσι είπε ότι η Ρώμη ήταν έτοιμη να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ποσοστό ανεργίας στην Ιταλία ανέρχεται σε 13,4%, αλλά 40% μεταξύ των νέων.
Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα χαιρέτισε τις ελληνικές εκλογές ως «Καλά νέα για τους Γάλλους», και ο Ζαν Λυκ Μελανσόν του Κόμματος της Αριστεράς κάλεσε σε μια συμμαχία αριστερών παρόμοια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ έκανε μια προσεκτική δήλωση για «ανάπτυξη και τη σταθερότητα», αλλά ο αρχηγός των Σοσιαλιστών προσπαθεί να καταστείλει μια εξέγερση από την αριστερή πλευρά του δικού του κόμματος λόγω της λιτότητας και το Παρίσι είναι πιο κοντά στη Ρώμη παρά στο Βερολίνο για το ζήτημα του χρέους.
Ενώ η συντηρητική κυβέρνηση της Πορτογαλίας ήταν σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή, η βουλευτής του Μπλόκ της Αριστεράς Μαρίσα Ματίας είπε σε μια συγκέντρωση ότι «Μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια νίκη για όλη την Ευρώπη».
Με λίγα λόγια, υπάρχουν πολλά ρεύματα στην ΕΕ και μια αυξανόμενη αναγνώριση, ακόμη και μεταξύ των υποστηρικτών της τρόικας που επικρατούν την άποψη ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο.
Κανείς δεν πρέπει να έχει αυταπάτες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα σαρώσει εύκολα τις πολιτικές της λιτότητας, αλλά υπάρχει μια χειροπιαστή αίσθηση στην ήπειρο ότι η παλίρροια γυρίζει. Δεν ξεκίνησε με τις ελληνικές εκλογές, αλλά με τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον περασμένο Μάιο, όπου τα κόμματα ενάντια στη λιτότητα απέκτησαν ισχυρά κέρδη. Ενώ ορισμένα κόμματα της δεξιάς που φόρεσαν καιροσκοπικά ένα λαϊκίστικο μανδύα αύξησαν επίσης τις ψήφους τους, δεν θα μπορούσαν να το πράξουν αν είχαν αντιπαρατεθεί με αριστερά κόμματα ενάντια στη λιτότητα. Για παράδειγμα, η δεξιά τα πήγε καλά στη Δανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία, αλλά σε μεγάλο βαθμό επειδή δεν υπήρχαν φωνές κατά της λιτότητας από την αριστερή πλευρά σ’ αυτές τις χώρες. Αλλού η αριστερά γενικά νίκησε τους δεξιούς αντιπάλους της.
Αν, ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να επιβιώσει, θα πρέπει να δώσει παροχές, κι αυτή θα είναι μια δύσκολη υπόθεση λόγω της δύναμης των αντιπάλων του.
Στη χώρα του, αυτό το κόμμα θα πρέπει να πάρει χρήματα από τους πλούσιους φόροαπαλλαγμένους ολιγάρχες στην Ελλάδα, αν θέλει να ελπίζει να επεκτείνει τη δημοκρατία και να αρχίσει να ξαναγεμίζει τα ταμεία που είναι στραγγισμένα από τις πολιτικές της τρόικας. Θα πρέπει επίσης να πάρει μια βραχυπρόθεσμη εισροή μετρητών για να ανταποκριθεί άμεσα στις υποχρεώσεις του, αλλά χωρίς να ενδίδει στις απαιτήσεις της τρόικας για ακόμη περισσότερη λιτότητα.
Σε όλες τις σχετικές συζητήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται «ακραίος», αλλά για έναν Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς το πρόγραμμά του -όπως επισημαίνει η Ελληνίδα δημοσιογράφος Κία Μιστιλή, είναι πρόγραμμα «κλασικής σοσιαλδημοκρατίας του ‘70»: ένα δίκτυο αυξημένης ασφάλειας, μορατόριουμ για το χρέος, ελάχιστη αύξηση των μισθών, και των οικονομικών κινήτρων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιέζει για μια ευρωπαϊκή διάσκεψη κατά το πρότυπο της Συνθήκης του Λονδίνου για το Χρέος που έγινε το 1953, η οποία απεγκλώβισε τη Γερμανία από το χρέος της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ξεκίνησε το «Wirtschaftswunder», δηλαδή το οικονομικό θαύμα που δημιούργησε τη σύγχρονη Γερμανία. Η Συνθήκη διέγραψε πάνω από το 50% του χρέους της Γερμανίας, επέκτεινε τις πληρωμές πάνω από τα 50 χρόνια κι έκανε την εξόφληση των δανείων να εξαρτάται από το εμπορικό πλεόνασμα της χώρας.
Το επίκεντρο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι «τέσσερις πυλώνες της εθνικής ανασυγκρότησης» του, που περιλαμβάνουν «την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης», την «επανεκκίνηση της οικονομίας και προώθηση της φορολογικής δικαιοσύνης», την «επανάκτηση της απασχόλησης», και το «μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος για την εμβάθυνση της δημοκρατίας».
Κάθε ένας από τους «πυλώνες» αναφέρεται λεπτομερώς, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών, του εισοδήματος και της αποταμίευσης, και, ενώ είναι σίγουρα μια μεγάλη ρήξη με το σημερινό μοντέλο της ΕΕ, δεν είναι και η Οκτωβριανή Επανάσταση.
Το μοντέλο λιτότητας της τρόικας ήταν αρκετά αποτελεσματικό στη συντριβή των συνδικάτων, το ξεπούλημα δημόσιων πόρων με τιμές-φωτιά, τη μείωση των μισθών και των κοινωνικών υπηρεσιών που λιμοκτονούν. Μια ανακοίνωση από τη Διεθνή Ένωση των Εργατών Τροφίμων υποστηρίζει, «Η λιτότητα δεν είναι παραγωγή μιας ελλιπούς κατανόησης των μακροοικονομικών ή μια αποτυχία του “κοινωνικού διαλόγου”, είναι ένα συνειδητό σχέδιο για την επέκταση της εξουσίας των εταιριών».
Κάτω από ένα καθεστώς λιτότητας, οι ελίτ περνάνε αρκετά καλά και δεν θα δεχτούν να το παραδώσουν χωρίς μάχη.

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να τους δώσει μια και «το μικρό κόμμα που θα μπορούσε» δεν είναι το μόνο. Αναμένεται μια σειρά από σημαντικές εκλογές στην Εσθονία, τη Φινλανδία, την Ισπανία οι οποίες θα δώσουν στις δυνάμεις ενάντια στη λιτότητα περισσότερες ευκαιρίες να αμφισβητήσουν τις πολιτικές της Μέρκελ και της τρόικας.
Το φάντασμα που στοιχειώνει την Ευρώπη μπορεί να μην είναι αυτό που οραματίστηκε ο Καρλ Μαρξ, αλλά προκαλεί έναν τρόμο στα σαλόνια των πλουσίων και ισχυρών.

(*) Ο Conn Hallinan είναι αρθρογράφος για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής στο Focus. Είναι συνταξιούχος καθηγητής δημοσιογραφίας και προηγουμένως ήταν συντάκτης του People's World.

Πηγή: peoplesworld.org

Μετάφραση – επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης