Σήμερα, η διεθνής πολιτική παρακολουθεί μια άνευ προηγουμένου άνοδο στις φασιστικές και βάναυσες ιμπεριαλιστικές τάσεις, όπου τα οικονομικά συμφέροντα διασταυρώνονται με τα ακροδεξιά ιδεολογικά οράματα στο πλαίσιο αναμόρφωσης της παγκόσμιας τάξης με βάση την απόλυτη εξουσία και την πλήρη άρνηση των δικαιωμάτων των λαών- με πρώτο τον παλαιστινιακό λαό μας- προσπαθώντας να αποτρέψει την εμφάνιση ενός πολυπολικού κόσμου.

Η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στην πρόσφατη συνάντησή του με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, μαζί με τις πολιτικές που επιδιώκει η κυβέρνησή του, θέτει τους Παλαιστίνιους και τον κόσμο σε μία κατάσταση που θυμίζει την περίοδο που οδήγησε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν η ναζιστική ρητορική οδήγησε τον κόσμο στην καταστροφή.

Εκδίκηση για την Ευρώπη: Ρωσία στο σταυροδρόμι του νέου φασισμού

Δεν είναι μυστικό ότι ένα βασικό μέρος της παγκόσμιας ημερήσιας διάταξης της δεξιάς συνδέεται με την επιθυμία για εκδίκηση έναντι της Ευρώπης, που ήταν το κύριο πεδίο μάχης για την ήττα του ναζισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η εχθρότητα αντανακλάται στις προσπάθειες υπονόμεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην υποστήριξη εθνικιστικών λαϊκισικών κινημάτων εντός αυτής και στην ανάφλεξη συγκρούσεων στα σύνορά της όπως βλέπουμε στην Ουκρανία. Η Ρωσία, έχοντας κληρονομήσει τη σοβιετική κληρονομιά της καταπολέμησης του φασισμού και της ήττας του ναζισμού, έχει γίνει πρώτος στόχος σε αυτόν τον πόλεμο. Όχι μόνο για γεωπολιτικούς λόγους, αλλά και επειδή διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη συντριβή του ναζιστικού Τρίτου Ράιχ το 1945.

Η κυβέρνηση Τραμπ, που υποστηρίζεται από ακροδεξιές δυνάμεις στη Δύση, βλέπει τη Ρωσία ως στρατηγικό εχθρό, του οποίου η επιρροή πρέπει να μειωθεί και να αποδυναμωθεί μέσα σε ένα ευρύτερο όραμα που επιδιώκει να επιβάλει την αμερικανική ηγεμονία χωρίς τήρηση των διεθνών κανόνων που θεσπίστηκαν μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι οικονομικές κυρώσεις, οι πόλεμοι  διά αντιπροσώπων στην Ουκρανία και οι προσπάθειες απομόνωσης της Μόσχας ταιριάζουν σε αυτή τη μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση, η οποία επιδιώκει στην αναμόρφωση της δυναμικής της διεθνούς ισχύος, ιδιαίτερα υπό το φως των διάφορων πολιτικών εμπορικού πολέμου με στόχο την Κίνα, τον Καναδά, τη Λατινική Αμερική και τον φτωχό παγκόσμιο Νότο.

Η γενοκτονία της Παλαιστίνης: Η φασιστική ρητορική επιστρέφει μέσω της Γάζας

Όσον αφορά το παλαιστινιακό ζήτημα, μετά και από τις προηγούμενες αποφάσεις του Τραμπ στη διάρκεια της πρώτης θητείας του σχετικά με την Ιερουσαλήμ και την  επέκταση των εποικισμών,  τα γεγονότα που ξεδιπλώνονται σήμερα ανακαλούν τη ρητορική του Χίτλερ το 1933 όταν άρχισε να επιβάλλει το ρατσιστικό του όραμα στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας ότι η «καθαρότητα» της ηπείρου απαιτούσε την απομάκρυνση των μειονοτήτων και της εδαφικής επέκτασης. Σήμερα, ακούμε παρόμοια γλώσσα από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ, όπου η Γάζα απεικονίζεται ως «τόπος καταστροφής» που πρέπει «να αποκατασταθεί», ενώ υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την εκτόπιση των κατοίκων της από τη μία πλευρά και της προσάρτησης εδαφών, αν όχι ολόκληρης, της  Δυτικής Όχθης από την κατοχική αρχή ως μέρος εφαρμογής του σχεδίου για ένα «Μεγαλύτερο Ισραήλ» που θα παίξει το ρόλο «θεμελίου» για το σχέδιο της Νέας Μέσης Ανατολής. Αυτό το όραμα δεν είναι απλώς ένα σχέδιο αποικιοκρατικής επέκτασης αλλά μια πολιτική εθνοκάθαρσης που διενεργείται υπό την πλήρη κάλυψη της Αμερικής, με σκοπό την εκ βάθρων αλλαγή της γεωπολιτικής πραγματικότητας της περιοχής.

Η ρητορική του Τραμπ δεν κρύβει τις αποικιακές του προθέσεις και ο Νετανιάχου στέκεται σταθερά δίπλα του ως εργαλείο για την εκτέλεση τους. Παρουσιάζει ωμά το όραμά του στον κόσμο: η Γάζα, κατά την άποψή του, δεν θα παραμείνει παλαιστινιακή και δεν θα υπάρξει Παλαιστινιακό κράτος τώρα που έχει αποκαλυφθεί η ως πρότινος κρυφή ατζέντα. Αντ’αυτού, θα μετατραπεί στην «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής», αφού απομακρυνθούν οι άνθρωποι της, ενδεχομένως με την εκεί ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων που θα επιβάλλουν αυτό το όραμα διά της καθαρής ισχύος. Αυτή η πολιτική είναι ευθυγραμμισμένη με τη φασιστική νοοτροπία που δεν αναγνωρίζει τα δικαιώματα των λαών αλλά τα βλέπει σαν «εμπόδια» που θα πρέπει να εξαλειφθούν.

Φασισμός και καπιταλισμός: Ξεφεύγοντας μέσω πολέμων

Αυτές οι εξελίξεις δεν είναι ξέχωρες από τη βαθιά κρίση που πλήττει σήμερα το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Ακριβώς, όπως και στη δεκαετία του 1930, όταν οι καπιταλιστικές εξουσίες κατέφυγαν στον φασισμό ως μέσο για να ξεφύγουν από την οικονομική αναταραχή, βλέπουμε σήμερα ένα παρόμοιο φαινόμενο.

Οι οικονομικές κρίσεις, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η ελλείψεις στην ενέργεια και οι διαταραχές της αγοράς οδηγούν όλες τις μεγάλες καπιταλιστικές και μονοπωλιακές δυνάμεις στην αναζήτηση «λύσεων» που συχνά εκδηλώνονται με τη μορφή πολέμων και στρατιωτικής κυριαρχίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι αποικιακοί πόλεμοι αποτελούν βασικό στοιχείο των λύσεων που υιοθετήθηκαν από τα καπιταλιστικά συστήματα που βασίζονται στην κρίση, είτε μέσω της αναζωπύρωσης συγκρούσεων όπως αυτή στην Ουκρανία, είτε μέσω υποστήριξης της κατοχής, της επέκτασης των εποιισμών και της προσάρτισής τους, όπως συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Οι Τραμπ και Νετανιάχου, μαζί με τα τεράστια δίκτυα των κατοχυρωμένων συμφερόντων πίσω από αυτούς, αντιλαμβάνονται ότι η διατήρηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης απαιτεί συνεχείς συγκρούσεις  για την αναδιανομή πόρων και ενίσχυσης του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος.

Πού κατευθύνεται ο κόσμος;

Η διεθνής σκηνή σήμερα αναπαράγει τις συνθήκες που οδήγησαν στις μεγάλες καταστροφές του 20ού αιώνα. Ο φασισμός επανεμφανίζεται με νέες μορφές που συχνά περιλαμβάνουν τους ίδιους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του σιωνιστικού κινήματος. Ωστόσο, διατηρεί το παλιό του πνεύμα που αναγνωρίζει μόνο τη δύναμη και την αποικιοκρατία ως εργαλεία για τη διαχείριση του κόσμου.

Εάν η διεθνής κοινότητα συνεχίσει να αγνοεί αυτές τις πολιτικές και απλώς να εκδίδει καταδίκες χωρίς να αναλάβει σοβαρές ενέργειες, το αποτέλεσμα θα είναι περαιτέρω κλιμάκωση και καταστροφή, οδηγώντας πιθανώς σε μία ανοικτή αντιπαράθεση παρόμοια με εκείνη της δεκαετίας του 1930, όταν η διεθνής αδράνεια άνοιξε το δρόμο σε έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο.

Εν κατακλείδα, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: Τι πρέπει να κάνουμε εμείς ως Παλαιστίνιοι; Έχουμε μάθει τα μαθήματα της Ιστορίας; Μπορούμε, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, να περιορίσουμε αυτή τη νέα φασιστική παλίρροια και να διασφαλίσουμε την ύπαρξή μας και τα εθνικά δικαιώματα μας ή κατευθυνόμαστε προς μια αναπόφευκτη παγκόσμια αντιπαράθεση;

Πηγή: kosmodromio.gr

Η είδηση είναι γνωστή: Ο γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ στο Νιου Τζέρσει Ρόμπερτ Μενέντεζ, κουβανικής καταγωγής, καταδικάστηκε σε 11 χρόνια κάθειρξη για διαφθορά. Τα έπαιρνε χοντρά για να προωθήσει στις ΗΠΑ αιγυπτιακά και καταριανά συμφέροντα. Σ’ έφοδο που έκανε πέρσι το FBI στο σπίτι του βρήκαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, ράβδους χρυσού και λιμουζίνες. Όπως είναι γνωστό σε όλους στη μητρόπολη του καπιταλισμού όλα επιτρέπονται με τρεις εξαιρέσεις: Η πρώτη να μη σε καρφώσουν άλλα λαμόγια και μαφιόζοι και σε τσιμπήσουν. Η δεύτερη να μην κάνεις λαμογιές υπέρ τρίτων χωρών, ανεξάρτητα αν είναι φιλικές ή όχι. Και η τρίτη να μην επαναλαμβάνεις συνεχώς τα ίδια αδικήματα (π.χ. λάδωμα) γιατί το σύστημα είναι ανθρωπιστικό. Στη χαρίζει μία (το 2006). Στη χαρίζει δύο (το 2017). Έ, μην τα θες κι όλα δικά σου. Την τρίτη (το 2023) μπορεί να μην σου την χαρίσουν. Και φαίνεται πως στο σκάνδαλο Μενέντεζ συνέτρεχαν και οι τρεις προϋποθέσεις.

Το κακούργο κατεστημένο και ο υπεράνω πάσης υποψίας γερουσιαστής

Και τώρα τι γίνεται; Ο Μενέντεζ το έριξε στην κλάψα μπας και τον λυπηθούν ηλικιωμένο άνθρωπο που φοβάται μη πεθάνει στη φυλακή. Και μέσα στην κλάψα ρίχνει και κατάρες στο άθλιο κατεστημένο της κακούργας κοινωνίας που τον στέλνει στη φυλακή. Κι αν δεν πιάσουν αυτά παρακαλάει αυτός ο δημοκρατικός τον Τραμπ να τον λυπηθεί. Τι διάολο σου λέει, εδώ έβγαλε από τη φυλακή τους αληταράδες που μπήκαν στο Καπιτώλιο, κι εμένα, ένα ευυπόληπτο γερουσιαστή, κολλητό του υπουργού Εξωτερικών Ρούμπιο, που μαζί στήναμε συμμαχίες στη Μέση Ανατολή, θα αφήσει να κλείσουν στη μπουζού στα 70 χρόνια μου; Τι διακρίσεις είναι αυτές στην καρδιά της καπιταλιστικής δημοκρατίας; Τώρα λέει πως θα κάνει έφεση. Δύσκολο να τη γλυτώσει αν δεν πέσουν υπέρ θεοί και δαίμονες γιατί τα στοιχεία είναι ατράνταχτα.

Ο «σύγχρονος λόρδος Μπάυρον» και οι παρατρεχάμενοι

Μέχρι να δούμε πώς θα εξελιχθούν τελικά τα πράγματα αξίζει να θυμηθούμε πώς εμείς στην Ελλάδα, που μόνο σύγχρονο λόρδο Μπάυρον δεν τον είχαμε ανακηρύξει, μάθαμε για τη δίωξή του. Τους τίτλους με τις μεγάλες φωτογραφίες του και τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ για τον γερουσιαστή που φύλαγε για πάρτη μας Θερμοπύλες στην Αμερική διαδέχτηκαν, μόλις έγινε γνωστή η καταδίκη του, τα σεμνά, «δημοσιογραφικά», κάτι παραπάνω από τα «ψιλά» κείμενα, έτσι για να μη τους πουν πως αποκρύπτουν πράγματα. Όσο για τους πολιτικούς που σφάζονταν στην ποδιά του για μια φωτογραφία, μούγκα στη στρούγκα.

Έ, λοιπόν ας τους θυμίσουμε εμείς τα καμώματά τους που τώρα όλοι κάνουν τον ανήξερο και νομίζουν πως έχουμε πάθει λοβοτομή.

Μια απλή περιήγηση στο διαδίκτυο αποδεικνύει του λόγου το αληθές για όσα λέμε παραπάνω για όλους αυτούς που έτρεχαν πίσω από τον Μενέντεζ άλλοι γλείφοντάς τον, άλλοι υμνώντας τον, άλλοι απονέμοντάς του παράσημα και άλλοι (οι πιο «σοβαροί» τάχα μου) ανεχόμενοι τις παπαρίες του και όλοι μαζί σήμερα «για το φονικό δεν είπανε κουβέντα», για να θυμηθούμε τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο.

Σοφές συμβουλές μεγαλύτερου στο μικρότερο για να μαθαίνει

23 Απριλίου 2019. Μεγαλοβδόμαδα ο Μενέντεζ συναντά τον Αλέξη Τσίπρα, πρωθυπουργό τότε, και συζητούν (τι άλλο;) την εταιρική σχέση ΗΠΑ-Ελλάδας.

Ο κύριος «πάρτα όλα»

26 Αυγούστου 2021. Ο πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Τασούλας υποδέχεται στο γραφείο του «εν δόξη και τιμή» τον Μενέντεζ.

Και αφού του βγάζει ένα δεκάρικο λόγο για τα όσα καλά και άγια έκανε για το έθνος μας αυτός ο τίμιος άνθρωπος και για να μη φύγει με άδεια χέρια ως διαπρεπής προσκεκλημένος του δίνει και ένα χάρτη της Ελλάδας να τον έχει να μας θυμάται λέγοντάς του: «Από την Κέρκυρα μέχρι το Καστελόριζο και από την Κρήτη μέχρι την Θράκη, σας παραδίδουμε την Ελλάδα σήμερα στα χέρια σας. Και είμαστε βέβαιοι ότι είναι σε καλά χέρια».

Αλλοίμονο, τι λέμε τώρα, σε καλά και κυρίως τίμια χέρια. Αυτός αν τη γλυτώσει, ελέω Τραμπ τη φυλακή, είναι ικανός ν’ ανοίξει εκεί στο Νιου Τζέρσευ μεσιτικό γραφείο, να κρεμάσει το χάρτη και να πουλάει στα αμερικανάκια οικόπεδα στο Καστελλόριζο, δέκα λεπτά απ’ την Τουρκία…

Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών στον «γνήσιο δημοκράτη»

26 Αυγούστου 2021.Στο δημαρχείο της πρωτεύουσας ο Κώστας Μπακογιάννης τιμά με το «Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών» το Μενέντεζ. Στην προσφώνησή του ο τότε δήμαρχος αναφέρθηκε «στον γνήσιο και επίμονο δημοκράτη, τον αταλάντευτο φίλο της Ελλάδας και της Κύπρου τον υπερασπιστή των δικαίων του ελληνισμού και έναν από τους ισχυρότερους κρίκους που ενδυναμώνει την διαχρονική ιστορική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής».

Την ίδια μέρα  ο Μενέντεζ πήγε στο Μέγαρο Μαξίμου και κουβέντιασε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ίδιο βράδυ ο πρωθυπουργός τραπέζωσε τον υψηλό ξένο. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Καθημερινής» ο Μητσοτάκης:

«Ο Πρωθυπουργός εξήρε την προσφορά του κ. Μενέντεζ στην ενίσχυση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, της ειρήνης και της συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, για την οποία, άλλωστε, ο Γερουσιαστής τιμήθηκε τον περασμένο Αύγουστο με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη νομοθετική πρωτοβουλία του κ. Μενέντεζ «Νόμος περί Άμυνας και Διακοινοβουλευτικής Εταιρικής Σχέσης ΗΠΑ-Ελλάδας», η οποία κατέστη νόμος των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2021 και αναβαθμίζει ακόμα περισσότερο τη διμερή συνεργασία και δη την αμυντική (…)

Άμοιρε Μητσοτάκη πάντα τελευταίος μαθαίνεις την αλήθεια, είτε για τα φιλαράκια σου είτε για εγκλήματα, όπως αυτό των Τεμπών…

 Συζητήθηκαν ακόμη οι διεθνείς εξελίξεις με αιχμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο κ. Ρόμπερτ Μενέντεζ εξέφρασε την εκτίμησή του για την ξεκάθαρη στάση της κυβέρνησης, που στήριξε από την πρώτη στιγμή την Ουκρανία προσφέροντας ανθρωπιστικό και αμυντικό υλικό…»

Αραγε  θα τον θυμηθεί  στα δύσκολα που θα βλέπει τον κόσμο ριγέ μέσα από τα κάγκελα της φυλακής ο «αξιόπιστος εταίρος και σύμμαχος»;

Μπάιντεν: «Ο Μενέντεζ είναι  έλληνας πολύ πιο έξυπνος και σκληρός από εμένα»

30 Μαρτίου 2023. Στο Λευκό Οίκο γίνεται η καθιερωμένη δεξίωση προς τιμή των ελλήνων ομογενών (λέμε τώρα γιατί σ’ αυτήν παρίστανται οι κατά καιρούς ελληνοαμερικανοί χορηγοί των αμερικανών προέδρων και όχι εκπρόσωποι της πλέμπας) για την επέτειο του 1821.

Ο Μπάιντεν βγάζει  λόγο (αυτόν που του γράψανε δηλαδή) γεμάτο με τις αρλούμπες που ακούγονται σ’ αυτές τις περιπτώσεις και όταν τελειώνει μιλάει για λίγο με τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο. Λίγο πριν φύγει (για την ακρίβεια  πριν του θυμίσουν οι βοηθοί του από πού θα βγει για να μη χαθεί και ψάχνει) ο ηγέτης (τρομάρα μας) της υπερδύναμης προσπαθεί να το ρίξει στην πλάκα λέγοντάς στον αρχιεπίσκοπο για τον Μενέντεζ «είναι έλληνας πολύ πιο έξυπνος και σκληρός από εμένα» (είπε ο χαμένος τον απατεώνα). Στο σημείο αυτό τον μάζεψαν οι συνεργάτες του για να μην πει και άλλα…

Ο κύριος Μπομπ θα είναι απασχολημένος

22 Αυγούστου 2023. Διεξάγεται διαδικτυακά με την προεδρία του  Μενέντεζ κοινοβουλευτική συνάντηση ΗΠΑ, Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ (για να προωθηθεί  η γνωστή αμερικάνικης έμπνευσης «Συνεργασία 3+1»). Στην Αθήνα η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ της πανηγυρίζουν γιατί ο Μενέντεζ που (κατ’ αυτούς) ήταν κόκκινο πανί για την Άγκυρα, υποχρέωσε του τούρκους να συζητήσουν και με τους ισραηλινούς. Η ελληνική αντιπροσωπεία αποτελείται από εκπροσώπους της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ Ντόρα Μπακογιάννη, Γιώργο Παπανδρέου Θ. Ρουσόπουλο, Δημήτρη Καιρίδη, Τάσο Χατζηβασιλείου και Γιώργο Κατρούγκαλο. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ εκείνων των ημερών «όλες οι πλευρές δήλωσαν την πρόθεσή τους να οργανωθεί μια συνάντηση φυσικής παρουσίας τους, τους επόμενους μήνες, με την Ντόρα Μπακογιάννη να προτείνει την Ελλάδα  ως την καρδιά της Μεσογείου».

Δυστυχώς, κυρία Ντόρα μας, ατυχήσατε γιατί, όπως συνέβη και με την κυρία Λιακούλη του ΠΑΣΟΚ,  ο μίστερ  Μπομπ θα λείπει  για (άλλες) δουλειές…

«Εν φυλακή ήμην και ήλθατε πρός με» (κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)

24 Αυγούστου 2023. Ο Μενέντεζ βρίσκεται στην Κύπρο. Σε επίσημη τελετή στο μέγαρο της αρχιεπισκοπής, και παρουσία του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Χριστοδουλίδη ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος παρασημοφορεί τον εντιμότατο κύριο Μπομπ με το «Χρυσό παράσημο του Αποστόλου Βαρνάβα»

Ο Μενέντεζ καμαρώνει με το παράσημο του ιδρυτή της κυπριακής Εκκλησίας. Τον πλαισιώνουν ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας  και ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Αριστερά διακρίνεται η ευγενεστάτη κυρία Μενέντεζ. Όπως είναι γνωστό ο κύριος γερουσιαστής τιμούσε το στεφάνι του. Μέχρι και στις βρωμοδουλειές την είχε συνεταίρο.

«Ο κ. Μενέντεζ είναι άνθρωπος αρχών, με χαλύβδινη θέληση, και δεν γνωρίζει από ηθικούς συμβιβασμούς. Στο πρόσωπο του Γερουσιαστή υπάρχει αγαστή συνάντηση λόγων και έργων. Καλούμαστε να παραδειγματιστούμε από τη στάση του, να μιμηθούμε τους αγώνες του», είπε ο αρχιεπίσκοπος, την ώρα που στην Αμερική βούιζε ο τόπος από τα κατορθώματα του μίστερ Μπομπ.

Στην αντιφώνησή του ο άθλιος Μενέντεζ έφτασε να συγκρίνει τους κουβανούς αντικαστρικούς και προδότες της πατρίδας τους με τον κυπριακό λαό που ζει σε ένα νησί το μισό υπό κατοχή: «Ως παιδί Κουβανών προσφύγων που έφυγαν από την Κούβα και πήγαν στις ΗΠΑ για μια καλύτερη ζωή, καταλαβαίνω τι σημαίνει να λαχταράς την ελευθερία για τη χώρα που εγκαταλείπεις και κάποτε αποκαλούσες πατρίδα», σημείωσε ο Μενέντεζ.

Όπως και νάχει το πράγμα, και παρά τις παπαρδέλες που ακούστηκαν, ελπίζουμε τουλάχιστον ο Μακαριώτατος να πράξει το χριστιανικό χρέος του κατά πως το λέει και ο ευαγγελιστής Ματθαίος…

Α, όλα κι όλα. Πάνω απ’ όλα η δημοκρατία. Και τα σκυλιά δεμένα

Λεπτομέρεια: Το Σεπτέμβριο του 2022 ο αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος δέχθηκε στην αρχιεπισκοπή στη Νέα Υόρκη τον υπουργό Εξωτερικών της Κούβας (σ.σ. στην Αβάνα υπάρχει ορθόδοξος ναός που χτίστηκε σε οικόπεδο που προσέφερε η κουβανική κυβέρνηση και το κλειδί του το παρέδωσε πριν από 20 χρόνια ο ίδιος ο Φιντέλ στον πατριάρχη Βαρθολομαίο). Ο Ελπιδοφόρος διέπραξε το μεγάλο αμάρτημα να βάλει στο σάιτ της αρχιεπισκοπής  τη φωτογραφία από τη συνάντηση με τον υπουργό. Τι ήταν να το κάνει; Ποιος είδε τον εντιμότατο αντικαστρικό Μενέντεζ και δεν φοβήθηκε. Μαζί με διάφορους μεγαλόσχημους της ομογένειας υποχρέωσαν τον αρχιεπίσκοπο να κατεβάσει τη φωτογραφία.

Και μια ακόμη λεπτομέρεια που δείχνει τη διαφορά ήθους και συμπεριφοράς των επαναστατών. Φέτος, πριν από λίγες μέρες έγινε λειτουργία στην ορθόδοξη εκκλησία της Αβάνας για τα είκοσι χρόνια  από τότε που άνοιξε. Στη λειτουργία παραβρέθηκε και ο πρόεδρος της Κούβας Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ μαζί με άλλους κρατικούς παράγοντες . Αυτά έτσι για την ιστορία…

Πηγή: imerodromos.gr

Εν μέσω διαδοχικών σεισμικών δονήσεων στη Σαντορίνη και την ευρύτερη υποθαλάσσια περιοχή, κάτοικοι και επισκέπτες εγκαταλείπουν το νησί. Στο πλαίσιο αυτό ακτοπλοϊκές και αεροπορικές εταιρείες της χώρας σπεύδουν να συνδράμουν έπειτα από σχετικό αίτημα του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας.

Συγκεκριμένα, η Aegean προέβη στην προσθήκη δυο έκτακτων, πρόσθετων πτήσεων τη Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου και μίας επιπλέον την Τρίτη 4 Φεβρουαρίου, από και προς τη Σαντορίνη για τη διευκόλυνση των μετακινήσεων κατοίκων και επισκεπτών του νησιού.

Σε ανάλογη κίνηση προχώρησε και η Sky express, η οποία ανακοίνωσε την προσθήκη δύο έκτακτων, πρόσθετων πτήσεων τη Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου και δύο επιπλέον Τρίτη 4 Φεβρουαρίου από και προς το νησί.

Πέντε σημαντικοί λόγοι για να μετατρέψτε το περπάτημα σε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς σας

Το περπάτημα είναι μια προσιτή και εξαιρετικά ωφέλιμη μορφή άσκησης. Εντάσσεται εύκολα στην καθημερινότητά μας, είναι για κάθε επίπεδο φυσικής κατάστασης και δεν απαιτεί εξοπλισμό, πέρα από ένα άνετο και κατάλληλο ζευγάρι παπούτσια.

Το να αφιερώνει κάποιος 30 λεπτά την ημέρα στο περπάτημα μπορεί να έχει εκπληκτικά οφέλη τόσο για το σώμα όσο και για το μυαλό. Το Very Well Fit, παρουσιάζει τους τρόπους με τους οποίους μπορεί το περπάτημα μεταμορφώσει τη ζωή σας.

Καρδιαγγειακά οφέλη

Το περπάτημα είναι μια μορφή αερόβιας άσκησης που ενισχύει την καρδιά και τους πνεύμονες, βελτιώνοντας την κυκλοφορία του αίματος και μειώνοντας την αρτηριακή πίεση. Επιπλέον, η τακτική άσκηση έχει διαπιστωθεί πως μειώνει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, ενώ το γρήγορο περπάτημα (5-6 χλμ/ώρα) ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτά τα οφέλη.

Οφέλη για την ψυχική υγεία

Το περπάτημα συμβάλλει σημαντικά στη μείωση του άγχους και της κατάθλιψης, καθώς προκαλεί την απελευθέρωση ενδορφινών, γνωστών και ως «ορμονών της χαράς». Αν πραγματοποιείται σε φυσικό περιβάλλον, τα οφέλη είναι ακόμα μεγαλύτερα, καθώς η επαφή με τη φύση ενισχύει την αίσθηση ηρεμίας και ευεξίας.

Ενίσχυση μυών, αρθρώσεων και οστών

Το περπάτημα είναι χαμηλής έντασης και δεν επιβαρύνει τις αρθρώσεις, καθιστώντας το ιδανική άσκηση για όσους έχουν μυοσκελετικά προβλήματα. Ενισχύει τους μυς των ποδιών, των γλουτών και του κορμού, βελτιώνοντας την ισορροπία. Παράλληλα, συμβάλλει στην πρόληψη της οστεοπόρωσης, μειώνοντας την απώλεια οστικής μάζας.

Καλύτερη εγκεφαλική λειτουργία

Μελέτες δείχνουν ότι το καθημερινό περπάτημα μπορεί να βελτιώσει τη μνήμη, τη συγκέντρωση και τη γνωστική λειτουργία, ενώ μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης άνοιας. Επιπλέον, ένα μικρό διάλειμμα για περπάτημα κατά τη διάρκεια της εργασίας μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα και να μειώσει την πνευματική κόπωση.

Έλεγχος σωματικού βάρους

Το περπάτημα βοηθά στη διατήρηση του ιδανικού σωματικού βάρους, αυξάνοντας τη συνολική κατανάλωση θερμίδων. Σε μέτρια ένταση και μεγαλύτερη διάρκεια, συμβάλλει στην καύση λίπους και τη διατήρηση της μυϊκής μάζας, ενισχύοντας τον μεταβολισμό.

Την Παρασκευή ο πανελλαδικός συντονισμός των Μπλόκων, στον Παλαμά Καρδίτσας

Αποφασιστικό μήνυμα άμεσης κλιμάκωσης στέλνουν οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ, που τους στερεί το δικαίωμα να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς από τη δουλειά τους στα χωράφια τους.

Με τα τρακτέρ να παραμένουν σε θέσεις μάχης, παρατεταγμένα στους κομβικούς δρόμους που έχουν στηθεί τα μπλόκα, με νέα να στήνονται σε διάφορες περιοχές, οι αγροτοκτηνοτρόφοι εκτυλίσσουν παράλληλα ένα πολύμορφο αγωνιστικό σχέδιο με στόχο την άσκηση μεγαλύτερης πίεσης στην κυβέρνηση, ώστε να ικανοποιηθούν τα αιτήματα επιβίωσης που προβάλλουν.

Αξιοποιώντας τον συντονισμό και την πολυμορφία στις αγωνιστικές δράσεις και έχοντας την έμπρακτη στήριξη των εργαζομένων, δυναμώνουν κάθε μέρα την πάλη δίνοντας μαχητική απάντηση στην αδιαλλαξία της κυβέρνησης, που αρνείται να ικανοποιήσει τα αιτήματα επιβίωσης, πάντα με τη δικαιολογία ότι έχουν «δημοσιονομικό κόστος».

Απέναντι σε αυτή την απαράδεκτη στάση, οι αγρότες απαντούν με την κλιμάκωση της πάλης τους και με μαζικοποίηση των μπλόκων, προχωρώντας σε πανελλαδικό συντονισμό των μπλόκων, την Παρασκευή 7 Φλεβάρη, στη 1 μ.μ., στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Παλαμά Καρδίτσας.
Αγωνιστικός ξεσηκωμός από τα μπλόκα της Θεσσαλίας

Έχοντας σταθερά στο επίκεντρο τον συντονισμό τους, με πολύμορφες δράσεις όπως άνοιγμα διοδίων, αποκλεισμούς Εθνικών Οδών, μηχανοκίνητες πορείες μέσα σε πόλεις και άλλες αγωνιστικές παρεμβάσεις, οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι της Θεσσαλίας στέλνουν «σήμα» αγωνιστικού ξεσηκωμού και κλιμάκωσης σε όλη τη χώρα.

Τα μπλόκα της περιοχής παραμένουν ισχυρά, ενώ η συλλογική συζήτηση, ο σχεδιασμός των δράσεων και η εξέταση της κλιμάκωσης της πάλης κυριαρχούν καθημερινά, ενώ ξεχωρίζουν ο ενθουσιασμός και η αγωνιστική πρωτοβουλία από νέους αγρότες που συμμετέχουν, δίνοντας μεγαλύτερη ορμή στον αγώνα.

Χτες, σε πανθεσσαλική κινητοποίηση στο κτίριο της Περιφέρειας της Θεσσαλίας στη Λάρισα προχώρησαν οι αγρότες και από τα έξι μπλόκα της περιοχής. Αφού ξεκίνησαν συντεταγμένα από τα μπλόκα τους, κατέφθασαν στο κτίριο της Περιφέρειας Θεσσαλίας, φέρνοντας μαζί τους συμβολικά μερικά τρακτέρ τα οποία παρέταξαν στην είσοδο του κτιρίου. Σε συνάντηση με αντιπροσωπεία της περιφερειακής αρχής παρέθεσαν τα αιτήματά τους, απαιτώντας να συμβάλει από την πλευρά της να λυθούν άμεσα. Συγκεκριμένα ο Κώστας Τζέλλας παρουσίασε τα βασικότερα προβλήματα που απασχολούν τους αγρότες της περιοχής, ιδιαίτερα στην περιοχή της Καρδίτσας αλλά και γενικότερα.

Δυναμώνει η αγωνιστική διεκδίκηση μπροστά στον πανελλαδικό συντονισμό

Οι αγρότες Μαγνησίας του μπλόκου στον Ριζόμυλο θα πραγματοποιήσουν σήμερα Τρίτη, στις 12 μ., πορεία με τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα στο κέντρο του Βόλου και συγκεκριμένα στο κτίριο της Νομαρχίας, όπου καλούν τους μαζικούς φορείς της πόλης να συμπαρασταθούν στον αγώνα τους. Επειτα θα μεταβούν στο κτίριο της ΔΕΗ, όπου θα πραγματοποιήσουν συμβολικό αποκλεισμό, διεκδικώντας φθηνό αγροτικό ρεύμα. Ενώ οι αγρότες του νομού Τρικάλων παραμένουν ακλόνητοι, δυναμώνοντας το μπλόκο στον κόμβο Μεγαλοχωρίου.

Στο πόδι σε όλη τη χώρα τα μπλόκα με διαρκείς κινητοποιήσεις

Μπορεί το αίνιγμα για τη χρονολόγηση της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης να παραμένει ένα άλυτο, για την ώρα, μυστήριο, με μερικούς επιστήμονες να την τοποθετούν ανάμεσα στα 1630-1548 π.Χ. ή 1681-1542 π.Χ., άλλοι να υποστηρίζουν ότι έγινε μεταξύ στα 1660-1613 π.Χ. και άλλους μεταξύ στα 1600-1525 π.Χ., νέα δεδομένα έρχονται στο φως και μια παλαιότερη (αρκετά παλαιότερη!) έκρηξη ρίχνει και άλλο «λάδι στη φωτιά» στη μάχη των εκρήξεων!

Διότι, μπορεί το κλαδί ελιάς, που θάφτηκε ζωντανό (στο Ακρωτήρι) από την τέφρα μετά τη, γνωστή για όλους μας, έκρηξη του ηφαιστείου κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, να μας έφερε πιο κοντά στην «ορθή» χρονολόγηση της έκρηξης με ελάχιστες (λίγα χρόνια) παρεκκλίσεις, η διεθνής όμως αποστολή IODP «Hellenic Arc Volcanic Field» έρχεται τώρα δριμύτερη και μέσα από έρευνα που δημοσιεύτηκε στις 15 Ιανουαρίου του 2024 και με πρόσφατα ευρήματα φανερώνει, μια τεράστια υποβρύχια έκρηξη που έλαβε χώρα περίπου 520.000 χρόνια πριν από σήμερα, έξι φορές μεγαλύτερη από αυτή του 17ου-16ου αι. π.Χ.

Και για να καταλάβουμε καλύτερα (αν δεν έχετε κάνει ακόμα τις αφαιρέσεις): Η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης (που αποδυνάμωσε ουσιαστικά τις ακτές της Κρήτης και εν συνεχεία τον Μινωικό Πολιτισμό και όχι δεν τον «εξολόθρευσε», απλά ήταν η αρχική αιτία, αλλά είναι άλλη συζήτηση αυτό…) έγινε 3.600 χρόνια πριν από σήμερα. Με τα νέα όμως ευρήματα της, «νέας» για εμάς, έκρηξης διαπιστώνεται η χρησιμότητα της εκρηκτικής ιστορίας του ηφαιστειακού συμπλέγματος της Σαντορίνης, ενώ παράλληλα υπογραμμίζεται η σημασία της βαθιάς υποθαλάσσιας γεώτρησης στην αποκάλυψη των μυστικών των νησιωτικών ηφαιστειακών τόξων, ειδικά σε πυκνοκατοικημένες περιοχές όπως είναι η Μεσόγειος! (Kutterolf, Druitt κ.α., 2024, 8).

Από το κλαδί ελιάς στην ανακάλυψη της… ελαφρόπετρας

Και εάν μέχρι και σήμερα λέγαμε, ότι η Σαντορίνη μας μάγευε από τη Μινωική Εποχή (από τότε που την έλεγαν Στρογγύλη), μετά τα νέα δεδομένα, δεν θα είναι υπερβολή να λέμε από εδώ και πέρα ότι: Η Σαντορίνη μας μαγεύει από την περίοδο του Πλειστόκαινου (Μέσου Πλειστόκαινου για να είμαστε σωστοί) έως και σήμερα (νέο σλόγκαν για εμάς του αρχαιοnerds): Μελετητές, επιστήμονες, ανασκαφές, υποβρύχιες αναλύσεις, εκατοντάδες επιστημονικά papers έχουν ασχοληθεί με αυτό το νησί, που συνεχίζει να μαγεύει τους πάντες και θα συνεχίζει από ό,τι φαίνεται.

Σε αυτή λοιπόν την έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Communications Earth & Environment, (το οποίο αποτελεί μέρος του Nature Portfolio) με τίτλο: «Giant offshore pumice deposit records a shallow submarine explosive eruption of ancestral Santorini» οι επιστήμονες (32 επιστήμονες με εξειδίκευση σε σειρά κλάδων γεωεπιστημών από 9 χώρες, 25 άτομα τεχνικού προσωπικού και 65 μέλη του πληρώματος) περιγράφουν ένα τεράστιο κοίτασμα ελαφρόπετρας, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στον πυθμένα γύρω από το νησί της Σαντορίνης (από τον Δεκέμβριο του 2022 έως τον Φεβρουάριο του 2023) και οι επιστήμονες ονόμασαν Archaeos Tuff. Η ανακάλυψη αυτού του κοιτάσματος φανερώνει, ότι το ηφαιστειακό σύμπλεγμα Χριστιάνα-Σαντορίνη-Κολόμβο ήταν πολύ πιο εκρηκτικό στο μακρινό παρελθόν από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως.

Το ηφαιστειακό τόξο του Αιγαίου αποτελείται από περισσότερα από 20 ηφαίστεια, τα οποία εκτείνονται σε μήκος 60 χιλιομέτρων κάτω από το νερό. Θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο, καθώς τα ηφαίστεια έχουν ιστορικό εκρήξεων, μερικές από τις οποίες ήταν εξαιρετικά εκρηκτικές (δείτε τη γνωστή μας έκρηξη κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού).

Σύμφωνα λοιπόν, με τον Δρ. Κούτερολφ (από το GEOMAR Helmholtz Center for Ocean Research) το κοίτασμα ελαφρόπετρας, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα έχει όγκο πάνω από 90 κυβικά χιλιόμετρα και πάχος έως και 150 μέτρα. Αυτό το καθιστά έξι φορές μεγαλύτερο από τα αντίστοιχα κοιτάσματα της Μινωικής έκρηξης (και 30 φορές παχύτερο) και δέκα φορές μεγαλύτερο από την έκρηξη του Hunga Tonga-Hunga Ha’apai στο νησιωτικό σύμπλεγμα Τόνγκα στον Ειρηνικό το 2022.

Οι πυροκλαστικές ροές (που είναι ταχέως κινούμενα ρεύματα καυτής τέφρας, βράχου και αερίου) προήλθαν από ένα υποθαλάσσιο ηφαίστειο κατά τη διάρκεια αυτού του πρόσφατα χαρτογραφημένου γεγονότος της Σαντορίνης. Καθώς λοιπόν αυτές οι ροές αλληλεπιδρούσαν με το νερό, μεταμορφώθηκαν σε ταραχώδεις λασποροές και μετέφεραν τεράστιες ποσότητες ηφαιστειακού υλικού έως και 70 χιλιόμετρα στις γύρω περιοχές της θαλάσσιας λεκάνης. Στρώματα από αυτή την έκρηξη βρέθηκαν επίσης σε τρία γειτονικά νησιά.

Διάφορες μέθοδοι (μικροπαλαιοντολογία, μετρήσεις φυσικών ιδιοτήτων, χημικές αναλύσεις κ.α.) βοήθησαν στην αποκρυπτογράφηση των λεπτομερειών αυτής της τεράστιας έκρηξης. Τα μικροαπολιθώματα που βρέθηκαν πάνω και κάτω από τις εναποθέσεις της ελαφρόπετρας, επέτρεψαν τον προσδιορισμό της αρχικής ηλικίας και του βάθους νερού της έκρηξης, χρησιμοποιώντας τη γνωστή γεωλογική τους ηλικία και το προτιμώμενο εύρος βάθους. 

Τα χιλιάδες δείγματα που συλλέχθηκαν παρείχαν πληροφορίες σχετικά με το ποια χημικά στοιχεία όπως το πυρίτιο, ο σίδηρος ή το μαγνήσιο περιείχε το στερεοποιημένο πλέον μάγμα. Αυτό συνέδεσε επακριβώς τις αποθέσεις με τις θέσεις τους στον πυθμένα της θάλασσας, βοηθώντας τελικά στον προσδιορισμό του μεγέθους της έκρηξης, χρησιμοποιώντας σεισμικές εικόνες της τοπογραφίας του πυθμένα της θάλασσας και μετρήσεις πάχους των αποθέσεων.

Ενώ αυτή η περιοχή έχει εκρηκτικό παρελθόν, οι ερευνητές συμφωνούν ότι μια άλλη έκρηξη αυτής της κλίμακας είναι πολύ απίθανη στο εγγύς μέλλον. Ωστόσο, όπως δηλώνει ο Δρ. Κούτερολφ, «Η κατανόηση του παρελθόντος είναι επίσης απαραίτητη για την πρόβλεψη του μέλλοντος». 

Οι επιστήμονες μιλούν

«Η έκρηξη πριν από 520.000 χρόνια από την προγονική Σαντορίνη ήταν πολύ μεγαλύτερη από την έκρηξη που έγινε στη σημερινή Καλντέρα της Σαντορίνης, γύρω στο 1600 π.Χ.» εξήγησε στο σάιτ του University of California, Berkeley ο Μάνγκα, καθηγητής της επιστήμης της γης και των πλανητών και ένας εκ των κύριων ερευνητών στο έργο της συγκεκριμένης γεώτρησης.

«Εντοπίσαμε περίπου 10 φορές περισσότερες εκρήξεις από όσες γνωρίζαμε προηγουμένως, και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα μελετημένα μέρη στη Γη!»

«Η κατανόηση των ηφαιστειακών εκρήξεων απαιτεί να γνωρίζουμε την ιστορία τους: Το πού, το πότε και το πώς εκρήγνυνται, το μέγεθος των εκρήξεων και τον αντίκτυπό τους.

Οι στόχοι της αποστολής ήταν να προσδιοριστεί η ιστορία των εκρήξεων από το ηφαιστειακό τόξο του Νοτίου Αιγαίου, τι ελέγχει, πού και πότε σχηματίζονται τα ηφαίστεια και πώς οι εκρήξεις διαμορφώνονται από τις αλλαγές της στάθμης της θάλασσας από τις εποχές των παγετώνων».

«Η μελέτη μας έδειξε, πώς η ηφαιστειακή ιστορία που διατηρείται στην ξηρά είναι πολύ ελλιπής. Πρέπει να επισκεφτούμε και να δοκιμάσουμε αυτές τις λεκάνες, για να ανακατασκευάσουμε την ιστορία των εκρήξεων».

Ενώ, ο Δρ. Κούτερολφ από το GEOMAR Helmholtz Center for Ocean Research εξηγεί ότι «έξι φορές μεγαλύτερο από τα κοιτάσματα των πυροκλαστικών ροών της Μινωικής έκρηξης».

Οι επιστήμονες που υπογράφουν την έρευνα:

Tim Druitt, Steffen Kutterolf, Thomas A. Ronge, Christian Hübscher, Paraskevi Nomikou, Jonas Preine, Ralf Gertisser, Jens Karstens, Jörg Keller, Olga Koukousioura, Michael Manga, Abigail Metcalfe, Molly McCanta, Iona McIntosh, Katharina Pank, Adam Woodhouse, Sarah Beethe, Carole Berthod, Shun Chiyonobu, Hehe Chen, Acacia Clark, Susan DeBari, Raymond Johnston, Ally Peccia, Yuzuru Yamamoto, Alexis Bernard, Tatiana Fernandez Perez, Christopher Jones, Kumar Batuk Joshi, Günther Kletetschka, Xiaohui Li, Antony Morris, Paraskevi Polymenakou, Masako Tominaga, Dimitrios Papanikolaou, Kuo-Lung Wang & Hao-Yang Lee.

Extra bonus: Λίγα λόγια για την κεντρική φωτογραφία του άρθρου

Λίγα χιλιάδες χρόνια αργότερα (!) από τις δυο παραπάνω εκρήξεις και συγκεκριμένα το 1925, το «θηρίο» του μυστηριώδους αυτού νησιού του Αιγαίου ξυπνάει, παίρνει βαθιές ανάσες από τον πυθμένα του και νοσταλγώντας τις παλιές εποχές εκρήγνυται, χωρίς ωστόσο (ευτυχώς για εμάς, δυστυχώς για αυτό) ανθρώπινες απώλειες.

Αν και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, ότι οι συνεχείς αυτές εκρήξεις έστειλαν τις στάχτες δύο μίλια στον αέρα και τρομοκράτησαν τους ντόπιους, των οποίων τα σπίτια βρίσκονταν σκαρφαλωμένα ψηλά στους βράχους της καλντέρας, ή στο χείλος αυτού που είχε απομείνει μετά την τελευταία μεγάλη έκρηξη.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα το ηφαίστειο της Σαντορίνης εξερράγη πολλές φορές, το καταπληκτικό όμως που συνέβη κατά τη διάρκεια του ’20, δεν είχε ξανά γίνει, καθώς από το 1925 και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια το «θηρίο» ανέπνεε συνεχώς.

Η παρακάτω φωτογραφία τραβήχτηκε στις 25 Ιανουαρίου 1928:

Τέλος, ας δούμε την έκρηξη του 1925 του ηφαιστείου της Σαντορίνης, όπως καταγράφηκε σε φιλμ από τον καθηγητή Ορυκτολογίας Γεώργιο Γεωργαλά (αρχείο Εργαστηρίου Ορυκτολογίας-Γεωλογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών), πατήστε μέσα στη παρακάτω φωτογραφία:

Το ηφαίστειο παραμένει ενεργό αλλά δεν έχει εκραγεί από το 1950.

Πηγή: kosmodromio.gr

Το «πρώτη φορά Αριστερά» έγινε, έστω και για πολύ λίγο, συνώνυμο των ελπίδων του κόσμου που στήριξε τον μαζικό αντιμνημονιακό αγώνα – πριν γίνει, 6 μήνες αργότερα, «ανέκδοτο» και αντικείμενο χλεύης προς την Αριστερά. Το «Εμείς ή αυτοί» του 2011, η μαζική στράτευση της πλατιάς πρωτοπορίας του αγώνα στον στόχο για πολιτική ανατροπή στις διπλές εκλογές του 2012, ήταν οι σταθμοί μιας πολιτικής ωρίμανσης που βασιζόταν στη μαζική πολιτική αίσθηση ότι πρώτον χωρίς πολιτική ανατροπή δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να καταργηθούν όχι τα μνημόνια αλλά ούτε ένας αστερίσκος τους, και δεύτερον ότι η παρουσία στον δρόμο εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων σε πυκνές και πανελλαδικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις, σε συνδυασμό με την κρίση του αστικού-μνημονιακού πολιτικού συστήματος, άνοιγαν ένα «παράθυρο» ή μια «κερκόπορτα» στο φρούριο της αστικής εξουσίας ώστε να εισβάλουν οι λαϊκές διαθέσεις και να εκκινήσει μια διαδικασία ανατροπών που θα ανοίξει στην πράξη το «ζήτημα της εξουσίας».

Επειδή ο χώρος είναι ασφυκτικός για τόσο μεγάλο θέμα, μερικές «αφοριστικές» σκέψεις σε σημεία:

1. 1.Αν η συγκυρία του αντιμνημονιακού αγώνα ενείχε τη δυνατότητα-διακύβευση να τεθεί το «ζήτημα της εξουσίας» (όχι βεβαίως με όρους εργατικής εξουσίας αλλά με όρους πυροδότησης πολιτικών και κοινωνικών ανατροπών που θα μπορούσαν να συμβάλουν στο να μετατραπεί η συγκυρία σε επαναστατική), τότε όλη η Αριστερά, κι ακόμη περισσότερο η επαναστατική, όφειλε να έχει συγκεκριμένη πρόταση και παρέμβαση γι’ αυτό. Το γεγονός ότι καμία εκδοχή της Αριστεράς δεν είχε συγκεκριμένη πρόταση γι’ αυτό, εξηγεί γιατί η μόνη συγκεκριμένη πρόταση που κατατέθηκε («κυβέρνηση της Αριστεράς», από τον ΣΥΡΙΖΑ) αναδείχθηκε σε πολιτικό εκπρόσωπο των αντιμνημονιακών αγωνιστικών διαθέσεων.
2. 2.Ποιά θα μπορούσε να είναι συγκεκριμένη πρόταση στον αντίποδα της ρεφορμιστικής πρότασης «κυβέρνηση της Αριστεράς»; Στην επαναστατική παράδοση έχει τιτλοφορηθεί ως «εργατική κυβέρνηση». Δεν είναι παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά στρατηγικό ρήγμα: όταν η κατάσταση δεν είναι άμεσα επαναστατική αλλά «μυρίζει μπαρούτι» και μπορεί να εξελιχτεί σε τέτοια -κι εδώ η πολιτική τακτική παίζει αποφασιστικό ρόλο-, όταν αρχίσει να ισχύει το «οι απάνω δεν μπορούν να κυβερνούν όπως πριν και οι από κάτω δεν θέλουν να κυβερνώνται όπως πριν», όταν δεν είναι ακόμη ώριμος ο σχηματισμός σοβιέτ αλλά η στάθμη της λαϊκής αυτενέργειας και ο πυρετός του αγώνα ανεβαίνουν, όταν παράγεται μαζικά η συνείδηση του «Εμείς ή αυτοί» -συνώνυμη μαζικών διαθέσεων ανατροπής-, τότε το «εργατική κυβέρνηση» ή «κυβέρνηση των εργαζομένων» είναι η απάντηση από τη σκοπιά της επαναστατικής στρατηγικής.
3. 3.Στις διπλές εκλογές του Μαΐου – Ιουνίου 2012 δεν ανέβηκαν απλώς τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ· ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε τη θέση του μαζικού πολιτικού εκπροσώπου του κινήματος αντίστασης στα μνημόνια. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές από τη θέση του αδιαμφισβήτητου πολιτικού εκπροσώπου του αντιμνημονιακού κινήματος που είχε κερδίσει από το 2012.
4. 4.Το γεγονός αυτό είναι η άλλη όψη μιας διπλής αποτυχίας: Πρώτα, των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν αντιπαρέβαλαν στη ρεφορμιστική πρόταση της ηγεσίας Τσίπρα για «κυβέρνηση της Αριστεράς» την πρόταση της «εργατικής κυβέρνησης» σαν στρατηγικά ανταγωνιστικής εκδοχής, μιλώντας και αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες δημόσια, μέσα κι έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, για την ουσία της διαφοράς τους και για τις καταστροφικές υποθήκες της ρεφορμιστικής πρότασης.

Ύστερα, της εκτός ΣΥΡΙΖΑ αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ. ά.), που με τη γενικόλογη και αφηρημένη (και παντός καιρού) πρόταση της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής», αποξενώθηκαν από τις πολιτικές ανάγκες της μαζικής πρωτοπορίας για συγκεκριμένο σχέδιο και τακτική μάχης για το «ζήτημα της εξουσίας».

5. 5.Δεν περιλαμβάνω ασφαλώς το ΚΚΕ στην επαναστατική αριστερά. Η γραμμή του, που κηρύσσει συνειδητή αποχή από τη μάχη για την εξουσία μέχρι να πέσει σαν ώριμο φρούτο από τον ουρανό η επαναστατική κατάσταση, είναι συντηρητική κι όχι ριζοσπαστική. Η «δικαίωση» που διεκδικεί εκ των υστέρων, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε και στη συνέχεια κατέρρευσε μέσα στη χλεύη, ισοδυναμεί με ένα βαθιά συντηρητικό μήνυμα προς τον κόσμο που αγωνίστηκε: κακώς «παραμυθιαστήκατε», κακώς ελπίσατε ότι υπήρχαν δυνατότητες να δοθεί η μάχη για την ανατροπή – και μην ξανακάνετε ποτέ αυτό το τραγικό λάθος…
6. 6.Έτσι φτάσαμε τον Ιανουάριο του 2015 στην εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με την εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ αριστερά -και επαναστατική αριστερά ειδικότερα- σε πλήρη αδυναμία να κάνουν οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση. Η ρεφορμιστική ηγεσία Τσίπρα την είχε νικήσει κατά κράτος. Σε συνθήκες τέτοιας αδυναμίας τη βρήκε η προδοσία του Ιουλίου. Ήταν η σειρά του Τσίπρα να νικηθεί κατά κράτος -και μέχρι ταπείνωσης- από την αστική τάξη και τους δανειστές. Οι συνέπειες αυτής της διπλής ήττας μάς κατατρύχουν μέχρι και σήμερα – και δυστυχώς δεν έχουμε συζητήσει καν ουσιαστικά για τα αίτιά της…

Πηγή: prin.gr

Ο αποικιακός εποικισμός αναπαράγεται.

Στην τελευταία του δήλωση, ο Ντόναλντ Τραμπ ανέφερε ότι «δεν είναι σίγουρος αν η εκεχειρία στη Γάζα θα διατηρηθεί μετά την ολοκλήρωση των φάσεων και των ανταλλαγών αιχμαλώτων». Αυτή η δήλωση φέρει σοβαρές ενδείξεις για τις προθέσεις του Ισραήλ να συνεχίσει την επιθετικότητά του στη Γάζα, με ξεκάθαρη και ανανεωμένη αμερικανική υποστήριξη, ιδίως μετά τις επαναλαμβανόμενες αμερικανικές πιέσεις προς την Ιορδανία και την Αίγυπτο να δεχθούν εκτοπισμένους Παλαιστινίους, επιμένοντας ότι «θα τους δεχθούν». Αυτές οι δηλώσεις έρχονται καθώς πλησιάζει η επίσκεψη του καταζητούμενου από τη διεθνή δικαιοσύνη, Βενιαμίν Νετανιάχου, στην Ουάσιγκτον την Τρίτη, όπου αναμένεται να συμφωνηθούν νέες στρατηγικές που στοχεύουν στην εκκαθάριση του Παλαιστινιακού ζητήματος, στην εδραίωση της κατοχής και του εποικισμού, και στην υλοποίηση του οράματος του «Μεγάλου Ισραήλ», ακόμη και εις βάρος εδαφών γειτονικών αραβικών χωρών, εγείροντας απειλές για πολέμους διαφόρων μορφών.

Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον έχει απορρίψει τη συμμετοχή των συμμάχων της Χεζμπολάχ στη νέα λιβανέζικη κυβέρνηση και έχει εγκρίνει την παράταση της ισραηλινής κατοχής στο νότο του Λιβάνου, απειλώντας παράλληλα τη λιβανέζικη οικονομία και επιτρέποντας την εποικιστική επέκταση στο νότιο τμήμα της Συρίας, καθώς και τη συνέχιση των απειλών κατά του Ιράν. Αυτό δείχνει ότι η αμερικανική πολιτική στην περιοχή εξακολουθεί να επιδιώκει την αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου σύμφωνα με ένα κοινό ισραηλο-αμερικανικό όραμα, μέσω της επιβολής περισσότερων πιέσεων στις δυνάμεις που αντιτίθενται στην πολιτική τους, είτε στην Παλαιστίνη είτε στον Λίβανο, ιδίως μετά την επιτυχία τους στην επιβολή μιας νέας κατάστασης στη Συρία, μέσω ενός ισλαμιστικού καθεστώτος που κυβερνά με στρατιωτικά διατάγματα και επιτρέπει στο Ισραήλ να παραβιάζει την κυριαρχία των εδαφών της.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα δεν είναι αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο και τα γεγονότα της ευρύτερης περιοχής. Είναι η συνέχεια προηγούμενων προσπαθειών εξάλειψης της παλαιστινιακής παρουσίας, από το σχέδιο Τζόνσον της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις συνεχείς πιέσεις για αναγκαστική μετανάστευση των Παλαιστινίων. Σήμερα, ο Τραμπ προσπαθεί να αναβιώσει αυτήν την προσέγγιση με ακόμα πιο βίαιες και απροκάλυπτες μεθόδους, χρησιμοποιώντας οικονομικές πιέσεις εναντίον της Ιορδανίας και της Αιγύπτου, εκμεταλλευόμενος τη σιωπή ορισμένων αραβικών καθεστώτων και διεθνών παραγόντων, καθώς και τις πολιτικές αδυναμίες της παλαιστινιακής ηγεσίας, που χρειάζονται άμεση αντιμετώπιση μέσα από ένα ευρύ εθνικό πλαίσιο που διασφαλίζει την ανεξαρτησία της εθνικής απόφασης και την εφαρμογή δημοκρατικών εκλογικών διαδικασιών.

Το σχέδιο Τζόνσον: Η πρώτη αμερικανική προσπάθεια κατάργησης του δικαιώματος επιστροφής

Μετά τη Νάκμπα του 1948, το ζήτημα των Παλαιστινίων προσφύγων έγινε κεντρικό για τον παλαιστινιακό εθνικό αγώνα. Στη δεκαετία του 1950, οι ΗΠΑ προώθησαν το σχέδιο του Έρικ Τζόνσον, το οποίο είχε ως στόχο την εγκατάσταση των προσφύγων σε αραβικές χώρες – κυρίως στην Ιορδανία, τη Συρία, το Ιράκ και την Αίγυπτο – και την παροχή οικονομικών κινήτρων για να εγκαταλείψουν το δικαίωμα επιστροφής τους. Οι Παλαιστίνιοι, όμως, απέρριψαν αυτό το σχέδιο, αντιλαμβανόμενοι ότι στόχος του ήταν η εξάλειψη της προσφυγικής τους υπόστασης υπέρ του Ισραήλ.

Επαναλαμβανόμενα σχέδια εκτοπισμού: Ο αποικισμός δεν αλλάζει στρατηγική

Παρά την αποτυχία του σχεδίου Τζόνσον, οι απόπειρες εκτοπισμού των Παλαιστινίων συνεχίστηκαν:

1967: Μετά την ήττα των αραβικών καθεστώτων στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, πάνω από 300.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν στην Ιορδανία.

Σχέδια μετεγκατάστασης στη Σινά: Ισραηλινές και αμερικανικές προτάσεις τη δεκαετία του 1970-80 για τη μεταφορά Παλαιστινίων από τη Γάζα στη Σινά, με το πρόσχημα της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσής τους.

Μετα-Οσλοϊκή περίοδος: Παρά την απουσία άμεσων σχεδίων εκτοπισμού, η πολιορκία, ο εποικισμός, οι επιθέσεις των εποίκων και ο αποκλεισμός της Γάζας δημιούργησαν συνθήκες εξαναγκαστικής μετανάστευσης.

Τραμπ και η ολοκλήρωση του σχεδίου: Εκτοπισμός υπό το πρόσχημα της “οικονομικής ειρήνης”

Με την επιστροφή του στην εξουσία, ο Τραμπ συνεχίζει τις πολιτικές εξάλειψης των παλαιστινιακών δικαιωμάτων:

1.Κατάργηση του ζητήματος των προσφύγων, μέσω του τερματισμού της χρηματοδότησης της UNRWA και της προσπάθειας αναθεώρησης του ορισμού του πρόσφυγα.
2.Υποστήριξη του εποικισμού και της προσάρτησης στη Δυτική Όχθη.
3.“Εθελοντική μετακίνηση” των Παλαιστινίων από τη Γάζα σε τρίτες χώρες, υπό το πρόσχημα της “αναζήτησης καλύτερης ζωής”.

Πώς μπορούμε να αποτρέψουμε το νέο αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο;

Για να αντιμετωπιστεί αυτός ο νέος κύκλος εκτοπισμού, απαιτείται:

1.Επαναδραστηριοποίηση των Παλαιστινίων προσφύγων στη διασπορά και αντίσταση στην αποδυνάμωση της UNRWA.
2.Εθνική ενότητα στο πλαίσιο του PLO και τερματισμός της πολιτικής διάσπασης.
3.Ενίσχυση όλων των μορφών αντίστασης (λαϊκής, νομικής, πολιτικής, διπλωματικής).
4.Συσπείρωση αραβικής και διεθνούς υποστήριξης κατά του εξαναγκαστικού εκτοπισμού.
5.Προώθηση νομικών και διπλωματικών δράσεων για τη διεθνή απομόνωση του Ισραήλ.

Η ιστορία αποδεικνύει ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν έχει ηττηθεί ποτέ από τη βία ή τον εκτοπισμό – και το σχέδιο του Τραμπ δεν θα είναι εξαίρεση.

Πηγή: kommon.gr