Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Δυο φορές και τρεις καιρούς, πριν από πολλά-πολλά χρόνια σε μια καταπράσινη κοιλάδα στους πρόποδες του ψηλού βουνού, ζούσαν τα πρόβατα.

Ήταν ευτυχισμένα γιατί ήταν ελεύθερα.

Έβοσκαν το χορτάρι της κοιλάδας, έπιναν το καθαρό νερό από το διπλανό ρυάκι, γεννούσαν τα αρνιά τους, τα τάιζαν με το γάλα τους και τα μεγάλωναν για να συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής.

Τα καλοκαίρια με τις μεγάλες ζέστες, άραζαν κάτω από τους ίσκιους των φτελιάδων, τραγουδούσαν, έλεγαν ιστορίες, διάβαζαν και γενικά έκαναν ό,τι κάνει κάθε ξένοιαστο πρόβατο στη ζωή του.

Το χειμώνα με τα μεγάλα κρύα, είχαν το μαλλί τους να τα ζεσταίνει και τις μικρές σπηλιές στους πρόποδες του βουνού για να προφυλάσσονται από τις βροχές και τα χιόνια.

Στην άκρη της κοιλάδας είχαν χτίσει οι άνθρωποι τα σπίτια τους και έφτιαξαν ένα χωριό.

Οι άνθρωποι τα πήγαιναν καλά με τα πρόβατα. Πού και πού έδιναν στα πρόβατα λίγη τροφή κι εκείνα το ανταπέδιδαν με λίγο γάλα, όταν δεν το ήθελαν για τα αρνιά τους.

Κάποιοι άνθρωποι, από το σόι των τσοπαναραίων, άρχισαν να πονηρεύονται.

Σκέφτηκαν πως θα ήταν πολύ καλό γι’ αυτούς να μπορούσαν να παίρνουν από τα πρόβατα όλο το γάλα και το μαλλί και, γιατί όχι, να σφάζουν και κανένα πρόβατο για να γεμίζουν τα τραπέζια τους.

Πήγαν λοιπόν και το ζήτησαν επίσημα από τα πρόβατα.

Τα πρόβατα αρνήθηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα και τα κριάρια μετέφεραν στους τσοπαναραίους την απόφασή τους.

Καθόλου δεν άρεσε στους τσοπαναραίους η άρνηση αυτή. Πώς ήταν δυνατόν τα πρόβατα να αρνηθούν την πρότασή τους; Στο κάτω-κάτω πρόβατα ήταν!

Γύρισαν πίσω στο χωριό, μαζεύτηκαν στο δικό τους καφενείο και άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για το πώς θα καταφέρουν να πείσουν τα πρόβατα να δεχτούν να τους δίνουν τα καλούδια τους, ακόμη και να θυσιάζονται, με τη θέλησή τους.

Κάποιος πρότεινε να φτιάξουν παιδικούς σταθμούς και σχολεία για τα μικρά αρνάκια. Άλλωστε αυτό το ζητούσαν τα πρόβατα εδώ και πολλούς αιώνες. Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν από τα πρόβατα γάλα, μαλλί και μια θυσία το μήνα.

Στα σχολεία θα μπορούσαν να μάθουν στα αρνιά όλα εκείνα που χρειάζονταν ώστε μεγαλώνοντας να δίνουν στους τσοπαναραίους όλα όσα θα τους ζητούσαν χωρίς αντιρρήσεις.

Ένας άλλος είπε πως θα ήταν καλό να περιφράξουν σχεδόν όλη την κοιλάδα ώστε να μην μπορούν τα πρόβατα να βόσκουν σ’ αυτήν, εκτός αν τους έδιναν γάλα, μαλλί και δύο θυσίες το μήνα.

Ακούστηκαν κι άλλες πολλές έξυπνες προτάσεις όμως όλες σταματούσαν σε κάποιο κομβικό σημείο.

Η άρνηση των προβάτων ήταν δεδομένη και δεδηλωμένη από πολύ παλιά.

Περισυλλογή έπεσε στο σόι των τσοπαναραίων μέχρι που ένας νεαρός τσοπάνης  φώναξε γελώντας πονηρά και χαιρέκακα: «Φόβος».

Του ζήτησαν να εξηγηθεί.

Τους εξήγηση πως μόνο με το φόβο θα μπορούσαν να κάμψουν την άρνηση των προβάτων.

Ναι αλλά τι θα τον προκαλούσε;

Ο νεαρός είχε έτοιμη την απάντηση.

Ο λύκος θα προκαλούσε το φόβο. Ποιος άλλος;

Να που όσα ξόδεψαν για να τον σπουδάσουν στο μεγάλο χωριό δεν πήγαν χαμένα.

Το λύκο τον είχαν χρησιμοποιήσει και οι πρόγονοι των τσοπαναραίων για να μπορέσουν να βάλουν χέρι στον πλούτο των προβάτων όμως απέτυχαν οικτρά. Όλοι γνώριζαν τον ταπεινωτικό διωγμό του λύκου από τα κριάρια ο οποίος ήταν και η αιτία που ο λύκος αποσύρθηκε στο βουνό χωρίς να ξαναενοχλήσει τα πρόβατα εδώ και πάρα μα πάρα πολλά χρόνια.

Ο νεαρός συνέχισε να εξηγεί το σχέδιό του.

Η ιστορική μνήμη των προβάτων της μεγάλης τους νίκης ενάντια στο λύκο είχε ατονήσει.

Αν ο φόβος του λύκου επικρατούσε τότε θα μπορούσαν οι τσοπαναραίοι να προτείνουν στα πρόβατα το μάντρωμα για να προστατεύονται.

Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν και θα έπαιρναν το περισσότερο γάλα και μαλλί και πολλές θυσίες το μήνα. Αλλά το πιο πιθανό ήταν τα ίδια τα πρόβατα να τα πρόσφεραν χωρίς καμία αντίρρηση προκειμένου να προστατεύονται στο μαντρί από το λύκο.

Η ιδέα άρεσε πάρα πολύ στους τσοπαναραίους που ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και εξουσιοδότησαν τον νεαρό να προχωρήσει άμεσα στην υλοποίηση του σχεδίου του.

Εκείνος το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει στο βουνό για να βρει το λύκο.

Ο λύκος, στην αρχή αρνήθηκε γιατί θυμήθηκε την ντροπιαστική του ήττα όμως η επιμονή του νεαρού τσοπάνη και το επιχείρημα πως αποτελούσε μια πολύ καλή ευκαιρία για να εκδικηθεί τα πρόβατα και να τους καταφέρει επιβλητική νίκη, τον έπεισαν.

Από όσα μπορούμε να γνωρίζουμε το σχέδιο του νεαρού τσοπάνη μάλλον πέτυχε.

Άλλοι λένε πως πέτυχε προσωρινά και άλλη πως δεν υπάρχει περίπτωση τα πρόβατα να νικήσουν το φόβο του λύκου.

Οι τελευταίοι μάλλον ξεχνάνε πως αφού ο λύκος νικήθηκε μια φορά μπορεί να νικηθεί και πάλι.

πηγη: pandiera.gr

Η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί καμία «ελάφρυνση» χρέους από την ευρωζώνη, αν διατηρήσει το πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από το 3% του ΑΕΠ για 20 χρόνια, πράγμα που για να επιτευχθεί προϋποθέτει την εξόντωση και μάλιστα με τον πλέον βάναυσο τρόπο, του ελληνικού λαού.

Αυτό αναφέρει εμπιστευτικό έγγραφο που ετοίμασε ο ESM, σύμφωνα με το Reuters. Το εν λόγω έγγραφο συντάχθηκε για τις συζητήσεις στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, το οποίο κατέληξε χωρίς συμφωνία για το χρέος, εξαιτίας των διαφωνιών μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωπαίων, με την ελληνική κυβέρνηση σε ρόλο θεατή, για τα μελλοντικά πρωτογενή πλεονάσματα της Ελλάδας. Το έγγραφο περιλαμβάνει τρία διαφορετικά σενάρια.

Μία ομάδα υπουργών Οικονομικών, με επικεφαλής τον Wolfgang Schaeuble, επιμένει ότι το αν (!) η χώρα μας χρειάζεται «ελάφρυνση» χρέους μπορεί να αποφασιστεί μόνο μετά τη λήξη του προγράμματος, στα μέσα του 2018, υπενθυμίζει το Reuters και, μάλλον ο Γερμανός Υπ. Οικ. φλερτάρει με το να μη δοθεί καμία «ελάφρυνση», έστω για τα μάτια του κόσμου.

Το σενάριο Α

Στο σενάριο Α του εγγράφου, σύμφωνα με το Reuters, γίνεται η υπόθεση ότι δεν θα χρειαστεί «ελάφρυνση» χρέους αν η Αθήνα διατηρήσει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ ή υψηλότερο, έως το 2032 και πάνω από το 3% έως το 2038.  Η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι τέτοιες μακρές περίοδοι υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων δεν είναι δίχως προηγούμενο (!!!): για παράδειγμα η Φινλανδία είχε πρωτογενές πλεόνασμα 5,7% για 11 χρόνια, την περίοδο 1998-2008 και η Δανία 5,3% για 26 χρόνια, από το 1983 έως το 2008.

Μία δεύτερη επιλογή υπό το σενάριο Α υποθέτει ότι η Ελλάδα εξασφαλίζει τη μέγιστη πιθανή «ελάφρυνση» χρέους (μιλάμε για ελάφρυνση – ημίμετρο, έστω και αν την ονομάζουν κατ’ ευφημισμό μέγιστη) υπό τη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Τότε, η Ελλάδα θα πρέπει να κρατήσει το πρωτογενές πλεόνασμα στο 3,5% έως το 2022, αλλά μετά θα μπορεί να το ρίξει σε περίπου 2% στα μισά της δεκαετίας του 2030 και στο 1,5% έως το 2048, βγάζοντας μέσο όρο 2,2% την περίοδο 2023-2060.

Η επέκταση ωριμάνσεων

Το ίδιο εμπιστευτικό έγγραφο αναφέρει ότι η «μέγιστη» πιθανή «ελάφρυνση» χρέους που εξετάζεται είναι μία επέκταση της μέσης σταθμισμένης ωρίμανσης δανείων κατά 17,5 χρόνια, από τα 32,5 χρόνια που είναι σήμερα, με τα τελευταία δάνεια να εκπνέουν το 2080. (Ονομάζουν οι υποκριτές μέγιστη «ελάφρυνση» την ομηρία χρέους της Ελλάδας και την καταδίκη της σε λιτότητα για 60 και πάνω χρόνια).

Ακόμη, ο ESM θα περιόριζε τις αποπληρωμές των δανείων στο 0,4% του ΑΕΠ έως το 2050 και να θέσει «ταβάνι» 1% στα επιτόκια έως το 2050. Επίσης, ο ESM αγόραζε το 2019 τα 13 δισ. ευρώ που οφείλει η Ελλάδα στο ΔΝΤ, καθώς αυτά τα δάνεια είναι πολύ πιο ακριβά από εκείνα της ευρωζώνης.

Ολα αυτά θα κρατούσαν τις ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας στο 13% του ΑΕΠ έως το 2060 και να ρίξει την αναλογία χρέους/ΑΕΠ στο 65,4% το 2060, από περίπου 180% που είναι τώρα. Επίσης, το σενάριο Α εκτιμά σε 1,3% τη μέση ετήσια ανάπτυξη στην Ελλάδα για αυτή την περίοδο.

Το ΔΝΤ πιστεύει δικαιλογημένα ότι τέτοιες εκτιμήσεις για ανάπτυξη και πρωτογενή πλεονάσματα είναι μη ρεαλιστικά στην περίπτωση της Ελλάδας, όπου οι θεσμοί είναι αδύναμοι και η παραγωγικότητα χαμηλή, σημειώνει ακόμη το Reuters.

Το σενάριο Β

Το σενάριο Β του εγγράφου βασίζεται στις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για μέση ανάπτυξη 1% και επιστροφή σε πρωτογενές πλεόνασμα 1,5% από το 2023, έπειτα από πέντε χρόνια στο 3,5%. Αυτό βλέπει το ελληνικό χρέος να αυξάνεται από το 2022 και να φτάνει στο 226% το 2060.

Τότε, οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν και οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, στα τέλη της δεκαετίας του 2020, θα είναι πάνω από το «ταβάνι» του 15% του ΑΕΠ που έχουν υποσχεθεί οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης, ξεπερνώντας το 50% το 2060.

Για να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος, υπό τις εκτιμήσεις του Ταμείου, η ευρωζώνη θα πρέπει να παρέχει βαθύτερη «ελάφρυνση» χρέους στην Ελλάδα από εκείνη που προσφέρθηκε με όρους το 2016, κάτι που απορρίπτουν οι υπουργοί της ευρωζώνης.

Τον Μάιο του 2016 η ευρωζώνη υποσχέθηκε να επεκτείνει τις ωριμάνσεις και τις περιόδους χάριτος των ελληνικών δανείων, ώστε οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας να είναι κάτω από το 15% του ΑΕΠ έπειτα από το 2018 μεσοπρόθεσμα και κάτω από το 20% του ΑΕΠ αργότερα.

Επίσης, τότε είχαν πει ότι θα εξετάσουν την αντικατάσταση των πιο ακριβών δανείων του ΔΝΤ στην Ελλάδα με φθηνότερα της ευρωζώνης και να μεταβιβάσουν στην Αθήνα τα κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα.

Ομως, συνεχίζει το Reuters, όλα αυτά μπορούν, πάντα κατά τις υποσχέσεις, να συμβούν μόνο αν η Ελλάδα εφαρμόσει τις εξοντωτικές «μεταρρυθμίσεις» έως τα μέσα του 2018 και μόνο αν μία ανάλυση δείξει ότι η Αθήνα χρειάζεται «ελάφρυνση» προκειμένου το χρέος να γίνει βιώσιμο!!! Ζήσε Μαύρε μου…

Το σενάριο Γ

Το έγγραφο κάνει αναφορά και σε ένα τρίτο σενάριο, συμβιβασμό των δύο πρώτων, υποθέτοντας ότι θα υπάρχει μέση ανάπτυξη 1,25%, πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% έως το 2022, το οποίο στη συνέχεια θα μειωθεί σταδιακά σε μέσο όρο 1,8% αντί για 2,22%, την περίοδο 2023-2060.

Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, το ελληνικό χρέος θα γίνει βιώσιμο με επιμήκυνση των μέσω ωριμάνσεων των δανείων της ευρωζώνης κατά 15 χρόνια, με τα τελευταία να λήγουν το 2080, κλείδωμα του επιτοκίου στο 1% έως το 2050 και όριο απόσβεσης στο 0,4% του ελληνικού ΑΕΠ. Και το σενάριο αυτό, παρότι άκρως εξουθενωτικό, δεν πρόκειται να γίνει.

Διαγραφή του χρέους η μόνη λύση

Όσοι διαβάζουν όλα αυτά τα σενάρια ακραίας λιτότητας για αν επιτευχθούν, δήθεν, «ελαφρύνσεις» του χρέους που, στην ουσία είναι ημίμετρα, τότε καταλαβαίνουν ότι για να μπορέσει η χώρα να φύγει από την καταδίκη και τον εφιάλτη η μόνη λύση είναι η διαγραφή του χρέους με όπλο την στάση πληρωμών.

πηγη: iskra.gr

Για μια ακόμη φορά η ΠΕΝΕΝ επισημαίνει τα προβλήματα της Πορθμειακής γραμμής Κυλλήνης – Ζακύνθου – Κεφαλονιάς – Πόρου όπου μετά από σωρεία καταγγελιών μας αυτά παραμένουν άλυτα και αυξανόμενα θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ναυσιπλοΐας.

Κλιμάκιο της ΠΕΝΕΝ στα πλαίσια μιας Πανελλαδικής Αγωνιστικής δράσης πραγματοποίησαν έλεγχο στα πλοία της εν λόγω γραμμής όπου κατέγραψαν παραβιάσεις της νομοθεσίας αλλά και τις ΣΣΕ τις οποίες κατήγγειλαν στο Α΄ Λ.Τ Κυλλήνης ζητώντας να γίνει έλεγχος για την διαπίστωση των παραβάσεων των ωρών εργασίας και ανάπαυσης των πληρωμάτων, η Λιμενική αρχή δήλωσε ότι γίνεται έλεγχος μια φορά τον μήνα και ότι αδυνατεί να προβεί άμεσα σε έλεγχους των καταγγελλομένων μας. Όπως προκύπτει από τα εγκεκριμένα δρομολόγια που εκτελούν όλα τα πλοία της γραμμής ξεπερνούν τις 17 ώρες εργασίας ημερησίως με αποκορύφωμα το πλοίο MAREDILEVANTEόπου 14-15 Μάη 2017 εκτέλεσε δρομολόγια (καύσιμα οχληρά) μετά το πέρας των δρομολογίων του με έναρξη εργασίας 0:2:30 και παύση 24:30 και ανάπαυση εντός 48ώρου 6 ωρών (Συνολικός χρόνος εργασίας 42 ώρες στις 48!!!!).

Ο Γενικός Γραμματέας της ΠΕΝΕΝ κατήγγειλε τις παραβιάσεις στον Γενικό Γραμματέα του ΥΕΝ Κ. Καλαματιανό απαιτώντας την εφαρμογή της νομοθεσίας και τον άμεσο έλεγχο χωρίς ωστόσο να έχει απαντηθεί ή ελεγχθεί η καταγγελία μας. Ανάλογη ενημέρωση έγινε στον αρμόδιο Περιφερειάρχη   Λιμενικού Σώματος , στον Διευθυντή Ναυτικής Εργασίας και στο Λιμεναρχείο Κυλλήνης χωρίς ωστόσο να διεξαχθεί άμεσος έλεγχος και διακοπή του δρομολογίου του πλοίου, το οποίο σημειώνουμε ότι παρά την έγκαιρη καταγγελία της ΠΕΝΕΝ ουδόλως συγκινήθηκαν – ευαισθητοποιήθηκαν οι αρχές για να πράξουν τα αυτονόητα, δηλαδή την μη πραγματοποίηση του επιπλέον δρομολογίου με καύσιμα.

Η καταγγελία και η μη παρέμβαση όλων των παραπάνω εκπροσώπων του ΥΕΝ δείχνει ότι η ανθρώπινη ζωή, η ασφάλεια των Ναυτεργατών και τα εργασιακά του δικαιώματα δεν λαμβάνονται στο ελάχιστον υπόψιν!!

Η ΠΕΝΕΝ απαιτεί ουσιαστικούς ελέγχους από τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΕΝ στην καταστρατήγηση της ΣΣΕ και της νομοθεσίας όπου συστηματικά παραβιάζονται και συγκαλύπτονται με αποτέλεσμα στην εν λόγω Πορθμειακή γραμμή να επικρατεί καθεστώς παρανομίας και σοβαρός κίνδυνος για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Επιβαρύνσεις στους λογαριασμούς του νερού για τους αγρότες αλλά και τα νοικοκυριά φέρνει η απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος, που θεσπίζει κανόνες για την κοστολόγηση και τιμολόγηση υπηρεσιών ύδατος.

Για πρώτη φορά θεσμοθετείται το περιβαλλοντικό τέλος και σύμφωνα με πληροφορίες η χρέωσή του δεν θα ξεπερνά το 1 λεπτό ανά κυβικό μέτρο αρδευτικού νερού που καταναλώνεται. Παράλληλα, υποχρεούνται οι πάροχοι ύδατος για αγροτική χρήση «να μεριμνήσουν για τη σταδιακή τοποθέτηση υδρομετρητών στο σύνολο των χρηστών του δικτύου εντός τριετίας», γεγονός που σημαίνει ότι το μέτρο θα ισχύσει από το 2020.

Σύμφωνα με το άρθρο 11 της απόφασης που υπογράφει ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος, «ο τρόπος τιμολόγησης από τους παρόχους των υπηρεσιών για αγροτική χρήση στους τελικούς χρήστες γίνεται βάσει μικτού συστήματος χρέωσης. Το σύστημα χρέωσης αποτελείται από δύο μέρη:

α) ένα σταθερό τέλος και

β) ένα μεταβλητό τέλος ανά μονάδα νερού (ογκομετρική χρέωση ανά κυβικό μέτρο κατανάλωσης νερού), το οποίο αυξάνεται βάσει της αύξησης της κατανάλωσης.

Το σταθερό τέλος εφαρμόζεται στην άρδευση ανά στρέμμα καλλιέργειας. Τα μεταβλητά τέλη ανά κυβικό μέτρο εφαρμόζονται στους χρήστες ανάλογα με τη μετρηθείσα ποσότητα του ύδατος για αγροτική χρήση που καταναλώθηκε. Στα μεταβλητά τέλη περιλαμβάνεται και το περιβαλλοντικό τέλος».

πηγη: newsbeast.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΟΨΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ ΕΚΤΟΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΠΛΕΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Πρέπει να πληρωθούν εννέα δισ. φέτος σε δάνεια και ομόλογα – «Αφαίμαξη» και άλλων 2,3 δισ. ευρώ από φορείς του Δημοσίου με ρέπος σε τρεις μήνες – Στα 2,9 δισ. τα ταμειακά διαθέσιμα

Αυξητικά κινείται το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης και το 2017, καθώς τον Μάρτιο ανήλθε στα 326,528 δισ. ευρώ, έναντι 326,258 δισ. που είχε φτάσει τον Δεκέμβριο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε την Παρασκευή ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, τα ταμειακά διαθέσιμα του Ελληνικού Δημοσίου ανήλθαν σε 2,908 δισ. ευρώ στο τέλος Μαρτίου, έναντι 2,791 δισ., που ήταν στα τέλη Δεκεμβρίου.

Αυτά είναι ουσιαστικά ό,τι περίσσεψε από το πρωτογενές πλεόνασμα 3,9% του 2016, μαζί με ό,τι απέμεινε από τα έξτρα δάνεια που έλαβε για αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων, που έλαβε στο β’ εξάμηνο πέρυσι η κυβέρνηση.

Από τα 326,5 δισ. ευρώ, τα 2/3 (ή 67,6% του συνολικού χρέους) είναι κυμαινόμενου επιτοκίου. Αυτά είναι που η κυβέρνηση θέλει να τα «κλειδώσει» σε σταθερό επιτόκιο, εν όψει της νέας ρύθμισης του χρέους. Στην περίπτωση αυτή, θα προστατευθεί μακροχρόνια από τον κίνδυνο αύξησης των επιτοκίων (και άρα των τόκων που πληρώνει κάθε χρόνο το Δημόσιο), αλλά βραχυπρόθεσμα θα προκύψει επιβάρυνση σε σχέση με τα πολύ χαμηλά κυμαινόμενα (της τάξεως του 1%) που απολάμβανε ως τώρα από τα δάνεια στήριξης.

Σύμφωνα με το newmoney.gr, από τα 326,5 δισ. ευρώ, τα 56,6 δισ. αφορούν κρατικά ομόλογα και τα 14,9 βραχυπρόθεσμους τίτλους. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν και 13,6 δισ. από ρέπος των φορέων του Δημοσίου. Τα ρέπος αυξήθηκαν κατά 2,3 δισ. (ή σχεδόν 15%) μέσα σε τρεις μήνες, σε σχέση με τα 11,4 δισ. που είχε αντλήσει η κυβέρνηση ως τον Δεκέμβριο του 2016., εξέλιξη που δείχνει ότι συνεχίζεται η (εξ-) άντληση κάθε πηγής ρευστότητας στο δημόσιο -αλλά και με σχετικά «αλμυρό» επιτόκιο.

Αντιθέτως, τα 254,9 δισ. αποτελούν δάνεια, κατά κύριο λόγο προερχόμενα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης με πολύ χαμηλό επιτόκιο (225,5 δισ. ευρώ) τα οποία έλαβε στα πλαίσια των σχεδίων οικονομικής διάσωσης της χώρας.

Η μέση διάρκεια του ελληνικού χρέους ανέρχεται στα 18,19 έτη, αλλά η κυβέρνηση επιδιώκει αναδιάρθρωση και επιμήκυνση των λήξεων.

Μόνο για το 2017, οι πληρωμές για δάνεια και ομόλογα θα ανέλθουν σε περίπου 8,5-9 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο, το 2017 και 2018 το δημόσιο χρέος θα πρέπει να μειωθεί σε 319-320 δισ. ευρώ.

πηγη: iskra.gr

Του Δημήτρη Κατσαγάνη
 
Σε ελεύθερη πτώση βρίσκεται η εισπραξιμότητα του ασφαλιστικού χαρατσιού που έχει επιβληθεί σε 1,4 εκατ. ελεύθερους επαγγελματίες, αυταπασχολούμενους μπλοκάκια και αγρότες από τις αρχές του 2017.

Και αυτό γιατί για τρίτο συνεχόμενο μήνα από τότε που έγινε η αρχή της εφαρμογής του,  σημειώνεται ολοένα και μεγαλύτερη αστοχία στα έσοδα από τις νέες εισφορές.

Πιο συγκεκριμένα,  το Μάρτιο, τα έσοδα τα οποία εισπράχθηκαν από τον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) από εισφορές κύριας σύνταξης –υγειονομικής περίθαλψης ανήλθαν μόλις σε 140 εκατ. ευρώ έναντι μηνιαίου στόχου για 250 εκατ. ευρώ.

Με άλλα λόγια, η εισπραξιμότητα του χαρατσιού ανήλθε μόλις στο 56% τον περασμένο Μάρτιο.

Υπενθυμίζεται πως η εισπραξιμότητα του χαρατσιού ανήλθε στο 60% τον Φεβρουάριο και στο 69% τον Ιανουάριο.

Έτσι, καταγράφεται συνεχής πτώση στα έσοδα από τις εισφορές των επαγγελματιών και των αγροτών μεταξύ Ιανουαρίου –Μαρτίου 2017.

Κύκλοι του Υπουργείου Εργασίας αποδίδουν την ολοένα και μεγαλύτερη υστέρηση των εσόδων από το χαράτσι στο γεγονός ότι μία μερίδα ασφαλισμένων δεν έχει λάβει ακόμα ειδοποιητήρια.  

Ωστόσο, ειδικοί της ασφάλισης εξηγούν την συνεχιζόμενη μείωση των εσόδων κυρίως  από το γεγονός ότι μία μερίδα των ασφαλισμένων αντιλαμβάνεται (έστω και καθυστερημένα) πως δεν αρκεί η καταβολή των τρεχουσών εισφορών κάθε μήνα για την απόκτηση ασφαλιστικής ικανότητας –ενημερότητας, αν έχουν βεβαιωθεί από το 2016 και πίσω ληξιπρόθεσμα χρέη τα οποία δεν έχουν διακανονιστεί.

Επίσης, οι πρόσφατες εκτιμήσεις της ΕΛΣΤΑΤ για ύφεση 0,5% στο α΄ τρίμηνο του 2017 "αποδεικνύουν" εν μέρει την αδυναμία ολοένα και περισσότερων επαγγελματιών να καταβάλλουν τις εισφορές.

Εξάλλου, αποθαρρυντικό ρόλο στην καταβολή του χαρατσιού έπαιξε η συμφωνία της κυβέρνησης με τους θεσμούς, στις αρχές του τρέχοντος μήνα, για υπολογισμό των εισφορών το 2018 με βάση το 85% ακαθάριστο εισόδημα του 2017 και για υπολογισμό των εισφορών το 2019 με βάση το 100% του ακαθάριστου εισοδήματος του 2018.

Η χαμηλή εισπραξιμότητα των εισφορών κύριας σύνταξης –ΕΟΠΥΥ είναι πολύ πιθανόν, μάλιστα,  να πέσει ακόμα πιο κάτω με το που γίνουν απαιτητές οι εισφορές επικουρικής ασφάλισης και εφάπαξ από 300.000 επαγγελματίες.

Όλοι οι παραπάνω αρνητικοί παράγοντες θα συνεχίσουν να είναι παρόντες και τους επόμενους μήνες σημειώνουν αναλυτές της ασφάλισης, αν και κύκλοι του Υπουργείου Εργασίας εκφράζουν την αισιοδοξία τους πως το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης στα τέλη του μηνός, η εκταμίευση της δόσης από τον ΕSM και το ΔΝΤ στα τέλη Ιουνίου –αρχές Ιουλίου σε συνδυασμό με την "ζεστή" από άποψη επιχειρηματικού τζίρου θερινή τουριστική περίοδο θα βελτιώσει την ικανότητα μίας μερίδας τουλάχιστον των επαγγελματιών να καταβάλλουν τις εισφορές τους κατά τους επόμενους μήνες.

Προς την ίδια θετική κατεύθυνση ελπίζουν στο Υπουργείο Εργασίας θα λειτουργήσει η νέα δυνατότητα ρύθμισης των ληξιπροθέσμων οφειλών έως 20.000 ευρώ προς τα ταμεία για όσους έχουν συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές (πχ προς εφορία, τράπεζες, δήμους, ταμεία κλπ) άνω των 20.000 ευρώ, βάσει όσων προβλέπει ο νόμος για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό.

Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση  βάσει των προβλέψεων που είναι αποτιμώμενες στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Πολιτικής το οποίο συνοδεύει το πολυνομοσχέδιο που από χθες συζητείται στην Ολομέλεια της Βουλής , τα έσοδα των ταμείων από τις ρυθμίσεις θα βαίνουν μειούμενα ήδη από φέτος σε σχέση με πέρσι. Συγκεκριμένα, αναμένονται  φέτος έσοδα 878 εκατ. ευρώ από ρυθμισμένα χρέη (έναντι 1,040 δισ. ευρώ πέρσι), 838 εκατ. ευρώ το 2018 και 691 εκατ. ευρώ το 2019.

Χθες ο ΕΦΚΑ ανακοίνωσε πως οι εισφορές για το μήνα Απρίλιο θα πρέπει να καταβληθούν έως την Τετάρτη 31 Μαΐου, δηλαδή σε δέκα εργάσιμες μέρες από σήμερα.

Υπενθυμίζεται πως οι εισφορές αυτές έχουν επιβληθεί επί του καθαρού δηλωτέου εισοδήματος των παραπάνω κοινωνικών κατηγορίων για το έτος 2015, δεδομένου ότι ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί η κατάθεση των φορολογικών δηλώσεων για το έτος 2016.

Οι εισφορές θα καταβάλλονται κάθε μήνα με βάση το καθαρό δηλωτέο εισόδημα του 2015 ακόμα και μέχρι τον ερχόμενο Οκτώβριο, καθώς η προετοιμασία του λογισμικού με το οποίο θα υπολογιστούν οι εισφορές με βάση το καθαρό δηλωτέο εισόδημα του 2016 ενδέχεται να διαρκέσει ακόμα και μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Από εκεί και έπειτα, οι εισφορές θα υπολογιστούν με βάση το καθαρό δηλωτέο εισόδημα του 2016, ενώ παράλληλα θα γίνει ο συμψηφισμός μεταξύ των εισφορών που καταβλήθηκαν το 2017 (σ.σ. για το διάστημα Ιανουαρίου – Αυγούστου ή Σεπτεμβρίου) με βάση το εισόδημα του 2015 και εκείνων που έπρεπε να καταβληθούν με βάση το εισόδημα του 2016 κατά το ίδιο διάστημα.

πηγη: capital.gr

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

Στις 18 Μαΐου η Βουλή έδωσε ισχύ νόμου στη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές, η οποία είχε τον τίτλο «Συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης». Πρόκειται, λοιπόν, για ένα νέο Μνημόνιο που συμπληρώνει το καθοριστικό Τρίτο του Αυγούστου του 2015.

Αδυναμία πολιτικής σταθεροποίησης

Η ψήφιση του συμπληρωματικού Μνημονίου δείχνει καταρχήν την παντελή αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Για τα κυβερνητικά κόμματα δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτε –έχουν πλήρως εξαχρειωθεί. Ο εισηγητής της πλειοψηφίας ήταν βασικό στέλεχος των 53+, της κατά φαντασίαν «αντιμνημονιακής ψυχής» του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένας από τους βουλευτές της συγκυβέρνησης δεν είχε το κουράγιο να αντιταχθεί, κάτι που έκαναν τόσοι άλλοι στα προηγούμενα Μνημόνια. Πρόκειται για μελανή κηλίδα στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς.

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, από την άλλη, επιδόθηκαν σε όργιο υποκρισίας. Οι λυσσαλέοι υποστηρικτές του Τρίτου Μνημονίου, καταψήφισαν με ιερή αγανάκτηση το συμπλήρωμά του. Το ΚΚΕ επίσης καταψήφισε προβάλλοντας έναν γενικόλογο αντικαπιταλισμό που δεν προσφέρει τίποτε στην ελληνική κοινωνία. Η Χρυσή Αυγή δήλωσε ότι θα καταψήφιζε, αν ήταν παρούσα, συνεχίζοντας την προσπάθεια να εμφανιστεί ως δήθεν «αντισυστημική». Για τον κ. Λεβέντη δε χρειάζεται να γίνεται λόγος.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν συστηματικά ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι βαθιά αντιμνημονιακή. Στη Βουλή όμως δεν υπάρχει κανένας φορέας που να εκφράζει αυτή τη λαϊκή βούληση. Πρόκειται για την κεντρική αντίφαση της ελληνικής πολιτικής ζωής σήμερα. Από τη φύση της η αντίφαση δεν επιτρέπει την πολιτική σταθεροποίηση της χώρας. Είναι θέμα χρόνου να υπάρξει γενικευμένη πολιτική αστάθεια, ο χαρακτήρας της οποίας θα πηγάσει από αυτά που μόλις ψήφισαν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Το νεοφιλελεύθερο περιεχόμενο του Μνημονίου

Το συμπληρωματικό Μνημόνιο είναι ένα πυκνογραμμένο κείμενο που θεσμοθετεί μια εξωπραγματική λιτότητα με πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% τουλάχιστον μέχρι το 2021. Τα επιπλέον φορολογικά μέτρα, οι περικοπές των συντάξεων, οι μεγάλες επιβαρύνσεις του ασφαλιστικού, θα προσθέσουν ασφυκτική πίεση στα εργατικά και τα μεσαία στρώματα. Τα περιβόητα «αντίμετρα» θα ενεργοποιηθούν μόνον εάν και όταν επιτευχθεί το 3,5% το 2019 και θα περιλαμβάνουν περιορισμένες ελαφρύνσεις. Ακόμη χειρότερα, θα ανακουφίζουν στρώματα διαφορετικά από εκείνα που θα έχουν ήδη σηκώσει το επιπλέον φορολογικό και συνταξιοδοτικό βάρος.

Για να εξασφαλιστεί ο στόχος της λιτότητας, το Μνημόνιο παρεμβαίνει αποφασιστικά στην ελληνική πολιτεία. Η διορισμένη Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσιονομικών Εσόδων θα ασκεί την πραγματική δημοσιονομική εξουσία στην Ελλάδα. Το Μνημόνιο προβλέπει ακόμη και τον ακριβή αριθμό και τη μέθοδο προσλήψεων της ΑΑΔΕ για το 2016-8 (1160 άτομα). Δεν χρειάζεται καλύτερη απόδειξη για το πως υποχωρεί η δημοκρατία, όταν μια χώρα χάνει την κυριαρχία στη διαχείριση των εσόδων της.

Το Μνημόνιο προβλέπει και άλλα με λεπτομέρεια, όπως για τα προβληματικά δάνεια των τραπεζών, την πορεία της ΔΕΗ, τα ειδικά μισθολόγια, τη Δικαιοσύνη. Ο πυρήνας της λογικής του είναι κλασικά νεοφιλελεύθερος: η ελληνική οικονομία θα σταθεροποιηθεί μέσω της λιτότητας και οι «μεταρρυθμίσεις» θα φέρουν ανάπτυξη. Οι «μεταρρυθμίσεις» περιλαμβάνουν, βεβαίως, περαιτέρω απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα επαγγελμάτων, κοκ.

Οι κυνικοί υπολογισμοί της κυβέρνησης

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνομολόγησε τη βαθιά νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας, υπό τον πλήρη έλεγχο των δανειστών, κάνοντας κυνικούς υπολογισμούς. Πρώτο, ελπίζει ότι οι δανειστές θα έχουν τη γαλαντομία να δώσουν κάποια ελάφρυνση του χρέους το επόμενο διάστημα, την οποία θα παρουσιάσει ως θρίαμβο. Δεύτερο, πιστεύει ότι η καταφανής μετριότητα του κ. Μητσοτάκη και η ακόμη μεγαλύτερη μνημονιακή του αδιαλλαξία θα συνεχίσουν να φοβίζουν ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Τρίτο και σημαντικότερο, προσδοκά ότι η ελληνική οικονομία θα παρουσιάσει ανάπτυξη το επόμενο διάστημα. Οι τρεις αυτοί παράγοντες, υπολογίζει ο κ. Τσίπρας, θα του δώσουν το περιθώριο να παραμείνει στην εξουσία.

Ο υπολογισμός είναι έωλος. Ο Υπουργός Οικονομικών μας κάλεσε από το βήμα της Βουλής να κοιτάξουμε τα «μικροοικονομικά» στοιχεία για να πειστούμε ότι η ελληνική οικονομία έχει γυρίσει σελίδα. Ο κ. Τσακαλώτος θα πρέπει να ξαναδεί τα στοιχεία επειγόντως. Η κατάρρευση των επενδύσεων, η μετριότητα των εξαγωγών, η αδυναμία του τραπεζικού συστήματος, η σχετική σταθεροποίηση των πραγματικών μισθών δείχνουν στασιμότητα και όχι ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Ελλάδα ουσιαστικά επέστρεψε στην ύφεση το τελευταίο τέταρτο του 2016 και το πρώτο τέταρτο του 2017. Ούτε ότι η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα αρνούνται πεισματικά να βελτιωθούν.

Η ελληνική οικονομία έχει σχετικά σταθεροποιηθεί ήδη από το 2014, όταν τελείωσε η οξεία φάση της κρίσης. Αλλά μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο λιτότητας και «μεταρρυθμίσεων» η χώρα σέρνεται, με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και παροδικές υφέσεις. Παράλληλα συνεχίζει να χάνει την εκπαιδευμένη νεολαία της προς όφελος των ξένων.

Η αναγκαιότητα της ρήξης

Φτάνουμε έτσι στη βαθύτερη σημασία του νέου Μνημονίου του κ. Τσίπρα. Το Μνημόνιο πήγασε από την απόφαση ολόκληρου του πλέγματος εξουσίας της χώρας να παραμείνει στην ΟΝΕ και να αποδεχθεί τους όρους της ΕΕ με οποιοδήποτε κόστος. Η μόνη θετική προσφορά της εξευτελιστικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ είναι το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πορεία χωρίς ρήξη με την ΟΝΕ και την ΕΕ.

Το μνημονιακό στρατόπεδο συνεχίζει να φαντάζεται ότι μέσα στην ΟΝΕ η χώρα ανήκει στον «σκληρό πυρήνα» της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης». Ας προσέξει λίγο καλύτερα. Η κρίση της Ευρωζώνης υποχωρεί μεν, αλλά αφήνει πίσω της ένα θεμελιωμένο διαχωρισμό της Ευρώπης σε «κέντρο-περιφέρεια». Το κέντρο είναι ο εξαγωγικός βιομηχανικός τομέας της Γερμανίας που έχει δημιουργήσει μια σειρά από περιφέρειες στην Ευρώπη με βασικό μοχλό τους μηχανισμούς της ΟΝΕ και της ΕΕ. Με το νέο Μνημόνιο η Ελλάδα εντάσσεται οριστικά στην περιφέρεια, ως μια ασήμαντη και γηρασμένη χώρα που θα λιμνάζει υπό το βάρος ενός υπέρογκου χρέους.

Μετά από εφτά χρόνια η ελληνική κρίση έχει πλέον μετατραπεί σε ζήτημα κοινωνικής και εθνικής επιβίωσης. Οι έχοντες και κατέχοντες έχουν αποδεχθεί την περιθωριοποίηση της χώρας. Η λύση θα πρέπει να έρθει από τα εργατικά και μεσαία στρώματα και να περιλαμβάνει τη ρήξη. Είναι απαραίτητο να έχει ταξικό χαρακτήρα, με ανατροπή της σημερινής πνιγηρής κοινωνικής κατάστασης, και να οδηγεί σε ανάκτηση της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας.

Μετά τον διασυρμό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει διάχυτη απογοήτευση και απόγνωση στην ελληνική κοινωνία. Είναι λάθος όμως να συγχέεται η βουβή απέχθεια προς την πολιτική με την πλήρη παράδοση. Δεν υπάρχουν συνθήκες πραγματικής σταθεροποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι η συστηματική στράτευση, ώστε να αποκτήσει κοινωνική και πολιτική υπόσταση το μήνυμα της ρήξης.

πηγη: iskra.gr