Μωυσής Λίτσης, δημοσιογράφος

Χρηματοπιστωτικό σύστημα και γεωπολιτική σκακιέρα σε παράλληλη κρίση

Από την Τουρκία μέχρι την Αργεντινή και την Ιταλία, τα συστατικά μιας νέας α λα Lehman Brothers κρίσης είναι εδώ. Το ενδεχόμενο, ωστόσο, μιας νέας διεθνούς χρηματοπιστωτικής αναταραχής έρχεται σε μία περίοδο έντονων διεθνών γεωπολιτικών ανταγωνισμών που καθιστούν ακόμη πιο γκρίζο το παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό τοπίο.  Οι ίδιοι οι απολογητές άλλωστε του συστήματος, με αφορμή την επέτειο των δέκα χρόνων από την κατάρρευση της Lehman, που σηματοδότησε την μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση από τη δεκαετία του ’30, δεν χάνουν ευκαιρία να μιλούν για το… αναπόφευκτο μιας νέας κρίσης.

Χαρακτηριστική η πρόσφατη διαπίστωση του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας την τριετία 2007-2010 στον Γκάρντιαν, ότι ο κόσμος «υπνοβατεί προς την επόμενη κρίση». Σε αντίθεση με το 2008-2010, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μπράουν, δεν υπάρχει «διεθνής συνεργασία για να μας βγάλει από μία παγκόσμια κρίση». Δήλωση που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η παραδοχή, πως το καπιταλιστικό στρατόπεδο δεν είναι σήμερα αρραγές όπως το 2008-10, με μικρούς και μεγάλους περιφερειακούς ανταγωνισμούς να εκδηλώνονται πλέον με οξύτητα, μπροστά στα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η χρόνια οικονομική στασιμότητα: Εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας, αντιπαράθεση ΗΠΑ-ΕΕ-Γερμανίας, Διχασμός ΕΕ, περιφερειακοί ανταγωνισμοί στη Συρία.

Οι νομισματικές εξελίξεις σε Τουρκία και Αργεντινή (υποτιμήσεις- παρέμβαση ΔΝΤ), οι πιέσεις στα ιταλικά ομόλογα εν μέσω αυξανόμενων τριβών ανάμεσα στη Ρώμη και τις Βρυξέλλες και το ενδεχόμενο ενός άτακτου Brexit τον Μάρτιο του 2019 στέλνουν τα πρώτα σήματα κινδύνου για έναν επερχόμενο γύρο διεθνούς χρηματοπιστωτικής αναταραχής. Οι αυξήσεις επιτοκίων σε ΗΠΑ και Βρετανία και σύντομα ίσως και στην ευρωζώνη, δυσχεραίνουν την αποπληρωμή του δυσθεώρητου συσσωρευμένου ιδιωτικού και δημόσιου χρέους, με τη δυνατότητα παρεμβάσεων μέσω φθηνού χρήματος να έχει πλέον εξαντληθεί.

Στην Αργεντινή, μετά τη χρεοκοπία του 2001, το ΔΝΤ επιστρέφει, καθώς το πέσο έχει υποτιμηθεί κατά 60% έναντι του δολαρίου, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης του αργεντίνικου χρέους και υψηλού πληθωρισμού. Στην Τουρκία, η πτώση κατά 40% της τουρκικής λίρας και η μεγάλη αύξηση των επιτοκίων, οδηγούν τον Ερντογάν επίσηςστην πόρτα του διεθνούς οργανισμού. Η φούσκα της μεγάλης ανάπτυξης (με δανεικά) που δημιούργησε η άνοδος Ερντογάν στην εξουσία για πρώτη φορά το 2002, μετά την τότε πιστωτική κρίση του 2001, σπάει… O Τούρκος πρόεδρος κόμπαζε μάλιστα πριν μερικά χρόνια, πως αποπλήρωσε το ΔΝΤ, την ώρα που η γειτονική Ελλάδα βούλιαζε στην κρίση…

Αργεντινή και Τουρκία είναι από τις μεγαλύτερες αναδυόμενες οικονομίες, μέλη της Ομάδας των 20 πιο Αναπτυσσόμενων Οικονομιών στον Κόσμο(G20).  Επιπλέον, η Τουρκία παίζει σημαίνοντα στρατηγικό ρόλο στις εξελίξεις στη Συρία, με τον Ερντογάν να ονειρεύεται νεοθωμανικά μεγαλεία, πουλώντας σωβινισμό στο εσωτερικό της χώρας.

Όσο για την Ιταλία, η άνοδος του κόστους δανεισμού, ξαναφέρνει στο προσκήνιο την ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Η Ιταλία με χρέος πάνω από δύο τρισ. ευρώ(130% του ΑΕΠ), έχει το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη. Το 2012 απέφυγε την ταπεινωτική λύση ,ιας διάσωσης, χάρη στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ. Σήμερα, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική, με την ακροδεξιά Λέγκα πλέον στην κυβέρνηση και τις ψυχροπολεμικές σχέσεις Ρώμης-Βρυξελλών, λόγω της μεταναστευτικής κρίσης και της προσπάθειας της ιταλικής κυβέρνησης να παρακάμψει τον κορσέ του Συμφώνου Σταθερότητας.

Την ίδια στιγμή, οι εσωτερικές αντιθέσεις στην ΕΕ οξύνονται, ενώ το ίδιο το Brexit, στην περίπτωση μη συμφωνίας απειλεί με σοβαρές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις τη Βρετανία αλλά και την ίδια την ΕΕ. Σε διεθνές επίπεδο η πολιτική του Τραμπ «πρώτα η Αμερική» οξύνει τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας και ΗΠΑ-Γερμανίας(ΕΕ). Στη Μέση Ανατολή, ΗΠΑ/ΕΕ, Ρωσία, Τουρκία, Ιράν και Ισραήλ παρεμβαίνουν ανοικτά επιχειρώντας να διαμορφώσουν την επόμενη μέρα στη Συρία, ενώ στη νοτιοανατολική Ασία ο οικονομικός ανταγωνισμός, οδηγεί σε μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση την Κίνα.

Οι εξελίξεις αυτές συνθέτουν ένα δύσκολο γεωπολιτικό πάζλ, στο οποίο αν δεν υπάρξει σύντομα μια διεθνής αριστερή, αντιπολεμική και αντικαπιταλιστική εγρήγορση, ίσως να οδηγηθούμε σε νέα πολύ μεγαλύτερα μακελειά…

ΠΗΓΗ: prin.gr

Η παγκόσμια σύνοδος κορυφής για το κλίμα, που διεξήχθη στο Σαν Φρανσίσκο, ολοκληρώθηκε χθες Παρασκευή με μηνύματα ελπίδας, αλλά και συναγερμού, καθώς δήμαρχοι, κυβερνήτες και μη κυβερνητικές οργανώσεις, που είχαν φθάσει από ολόκληρο τον κόσμο, κάλεσαν τους παγκόσμιους ηγέτες να κάνουν περισσότερα μέσα στα δύο επόμενα χρόνια για να περιορίσουν την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη.

«Ουδέποτε είχαμε τόση ανάγκη πολυμέρειας όση αυτή τη στιγμή», δήλωσε κατά το κλείσιμο της συνόδου η Πατρίσια Εσπινόσα, η πρώην υπουργός του Μεξικού που επιβλέπει τις διαπραγματεύσεις για το κλίμα στον ΟΗΕ. «Ακριβώς τη στιγμή που την έχουμε περισσότερο ανάγκη, η διεθνής τάξη τίθεται υπό αμφισβήτηση».

«Θα σας πω την αλήθεια», είπε επίσης ο Τζον Κέρι, πρώην υπουργός Εξωτερικών του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος διαπραγματεύθηκε τη συμφωνία του Παρισιού του 2015. «Είμαστε πολύ μακριά από τον στόχο».

Οι επόμενοι μήνες χαρακτηρίζονται κρίσιμοι από πολλούς συμμετέχοντες για την εφαρμογή της συμφωνίας για το κλίμα που συνήφθη το 2015 στο Παρίσι. Τον Δεκέμβριο, 190 κράτη που την έχουν υπογράψει θα συναντηθούν στο Κατοβίτσε της Πολωνίας για να συμφωνήσουν στους κανόνες της εφαρμογής της συμφωνίας.

«Η ενέργεια του Παρισιού χάθηκε», λέει ένας από τους λίγους αρχηγούς κρατών που ήταν παρόντες στο Σαν Φρανσίσκο, ο Ούγγρος Γιάνος Άντερ. «Διακυβεύεται το μέλλον του πολιτισμού, αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να φέρουμε στο Κατοβίτσε».

Όμως οι προετοιμασίες αυτού του μάλλον τεχνικού ραντεβού βρίσκονται σε αδιέξοδο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να καταδειχθεί η αδυναμία της κλιματικής συμφωνίας.

Η μέθοδος που υιοθετήθηκε το 2015 είναι πρωτοφανής: καμιά κύρωση δεν προβλέπεται για τις χώρες. Κάθε κράτος ορίζει τους στόχους του για τη μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου -- στόχοι προς το παρόν πολύ ανεπαρκείς για να περιορισθεί στους 2 βαθμούς Κελσίου η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη πριν από το 2100, καθώς η Γη βρίσκεται στο +1 βαθμό Κελσίου σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή.

Μια σύνοδος κορυφής του ΟΗΕ προβλέπεται επίσης για τον Σεπτέμβριο 2019, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, πριν από την επανεξέταση των εθνικών στόχων το 2020. «Αυτό είναι που θα καθορίσει αν η συμφωνία του Παρισιού θα μπορεί να σωθεί ή όχι», συνοψίζει ο Ντέιβιντ Πολ, υπουργός Περιβάλλοντος των Νησιών Μάρσαλ που απειλούνται να εξαφανισθούν από την άνοδο της στάθμης των υδάτων στον Ειρηνικό Ωκεανό.

«Στις πόλεις είναι που πρέπει να δοθεί η μεγαλύτερη μάχη», λέει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο δήμαρχος του Κίτο Μαουρίσιο Ρόδας, η πόλη του οποίου κατασκευάζει το πρώτο της μετρό και στο ιστορικό κέντρο της θα κυκλοφορούν μόνο «καθαρά» οχήματα.

Το Κίτο, όπως και η Βαρσοβία, το Μπουένος Άιρες ή το Κεϊπτάουν, είναι μερικές από τις πόλεις που, μαζί με τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Τόκιο και αμερικανικές Πολιτείες όπως η Καλιφόρνια, συμμετέχουν στο κίνημα για «μηδενικό άνθρακα» σε μία έως τρεις δεκαετίες.

Οι πολυεθνικές ήταν πανταχού παρούσες: η Unilever, η Ikea, η Sony, η Walmart, η Michelin... πολλαπλασίασαν τις ανακοινώσεις και τις δεσμεύσεις.

Οι πόλεις, που έχουν υιοθετήσει τους πιο φιλόδοξους στόχους, βρίσκονται κυρίως στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, σε χώρες όπου εδώ και μια δεκαετία ή περισσότερο οι εκπομπές μειώνονται. Όμως οι εκπομπές CO2 από την Κίνα, τον μεγαλύτερο ρυπαντή παγκοσμίως, και από την υπόλοιπη Ασία συνεχίζουν να σημειώνουν μεγάλη αύξηση. Συνολικά ο κόσμος συνεχίζει να εκπέμπει όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Απομένουν δύο χρόνια

Ο στόχος των επόμενων ετών είναι να σταματήσει επιτέλους αυτή η αύξηση.

«Αν δεν το καταφέρουμε μέσα στα δύο ή τρία επόμενα χρόνια, υπάρχουν εξαιρετικά λίγες πιθανότητες να μπορέσουμε να περιορίσουμε την άνοδο της θερμοκρασίας στους 2 βαθμούς Κελσίου», λέει ο Γιόχαν Ρόκστρεμ, κορυφαίος σουηδός κλιματολόγος.

Ένας διευθυντής επιχείρησης που ήταν παρών στη σύνοδο κορυφής, ο Ματς Πέλμπεκ Σαρπ, διευθυντής βιώσιμης ανάπτυξης της Ericsson, εξέφρασε το γενικό αίσθημα. «Είναι καιρός να δράσουμε και να σταματήσουμε να υπογράφουμε διακηρύξεις».

Ραντεβού από τις 3 έως τις 14 Δεκεμβρίου στο Κατοβίτσε της Πολωνίας και τον Σεπτέμβριο του 2019 στη Νέα Υόρκη.

πηγη: newsbeast.gr

Τα συγκεκριμένα μοτέρ δουλεύουν είτε με ενέργεια που παίρνουν από τη μηχανή του φορτηγού, όταν βρίσκεται σε λειτουργία, είτε με ρεύμα που λαμβάνουν από εξωτερική πηγή. Την επίμαχη ημέρα στις 23:40 προκλήθηκε βραχυκύκλωμα σε μοτέρ. Από την υπερθέρμανση (400 με 450 βαθμοί κελσίου) πήραν φωτιά τα καλώδια και από εκεί τα σκέπαστρα των οχημάτων. Υπολογίζεται ότι χρειάστηκαν μόλις τέσσερα λεπτά για να επεκταθεί η πυρκαγιά σε βαθμό που δεν ελεγχόταν εύκολα. Στον χρόνο αυτό το πρώτο φορτηγό καιγόταν και άρχισε η εξάπλωσή της.

 

Πηγές από το λιμενικό τονίζουν ότι δύο ήταν οι λόγοι που η φωτιά δεν επεκτάθηκε προς τα πάνω, σε καμπίνες και καταστρώματα με αποτέλεσμα να σωθούν οι επιβάτες και το πλήρωμα. Ο πρώτος ήταν η καλή λειτουργία του αυτόματου συστήματος καταιονισμού νερού το οποίο ενεργοποιήθηκε ένα λεπτό μετά το ξέσπασμα της εστίας. Πρόκειται για σύστημα πυρόσβεσης με πολλά ψεκαστικά νερού, που δημιούργησε στα γκαράζ «τεχνητή» ομίχλη νερού, χωρίς να πλημμυρίζει το πλοίο. Η υγρή ατμόσφαιρα και οι τόνοι νερού που έπεσαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον περιορισμό του μετώπου.

 

Ο δεύτερος λόγος ήταν οι πυράντοχες θύρες του πλοίου, οι οποίες έκλεισαν και «στεγανοποίησαν» κομμάτια του «Ελ. Βενιζέλος», προκειμένου να μην επεκταθούν παντού και ανεξέλεγκτα οι φλόγες. Πρόκειται για θύρες πυρασφάλειας ειδικής κατασκευής οι οποίες είναι σε θέση να αντέξουν σε ακραίες θερμοκρασίες, όπως αυτές που αναπτύχθηκαν εκείνη τη μέρα.

Όπως λένε αρμόδιες πηγές, σε περίπτωση που το πλοίο δεν ήταν καλής κατασκευής και επαρκώς συντηρημένο, η φωτιά λόγω του τεράστιου πυροθερμικού φορτίου θα επεκτεινόταν προς τα πάνω με συνέπεια να καεί κόσμος. Ενδεικτικό της έντασης της θερμότητας, όπως λένε, χαρακτηριστικά πυροσβέστες στο «Έθνος της Κυριακής», είναι ότι υπήρχαν αναζωπυρώσεις στο γκαράζ ακόμα και μια εβδομάδα μετά την πυρκαγιά. Το πλοίο έχει υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές, αλλά εκτιμάται ότι δύναται να επισκευαστούν και να επιστρέψει στις θάλασσες. Οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, στις τεράστιες πόρτες του γκαράζ και στα πατώματα.

Πηγή: Έθνος της Κυριακής

Απολύθηκε λόγω δακτυλικών αποτυπωμάτων

Κώστας Ζαφειρόπουλος -Εφημερίδα των Συντακτών

Η ιδιωτικότητα είναι κλοπή. Αυτό είναι το μότο της πανίσχυρης διαδικτυακής εταιρείας «Ο Κύκλος», που απασχολεί περισσότερους από δέκα χιλιάδες υπαλλήλους, διαθέτει γραφεία σε όλη την υδρόγειο και προσλαμβάνει τα πιο χαρισματικά μυαλά. Στον «Κύκλο» των υπερεξελιγμένων επικοινωνιακών δικτύων όλα είναι διάφανα, συνδεδεμένα και ανιχνεύσιμα.

Ευτυχώς, ο Κύκλος ήταν απλώς ένα δυστοπικό μπεστ σέλερ (2013) του Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβ Εγκερς. Δυστυχώς, η πραγματικότητα μπορεί να μην απέχει τόσο πολύ.

Πριν από λίγες μέρες ένας εργαζόμενος αρνήθηκε να δώσει το δακτυλικό του αποτύπωμα στον εργοδότη και να συναινέσει στην παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων στον χώρο εργασίας του και απολύθηκε!

Ο λόγος για υπάλληλο της εταιρείας Seller Hellas (κατασκευάζει ηλεκτρολογικά υλικά), ο οποίος αντέδρασε στην απόφαση να συγκροτήσει η επιχείρηση βάση δεδομένων με δακτυλικά αποτυπώματα και άλλα βιομετρικά στοιχεία για να ελέγχει την είσοδο στην εταιρεία.

Το θέμα είχε αναδείξει η «Εφ.Συν.» («Big Brother για το… ωράριο», 6/8/2018) και στα τέλη Αυγούστου ενημερώθηκε ο εργαζόμενος για την απόλυσή του για λόγους… παραγωγικότητας.

Δεν ήταν ο μόνος που είχε διαφωνήσει με το σύστημα παρακολούθησης, ήταν όμως ο μοναδικός που κάλεσε το σωματείο στο οποίο ανήκει, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών.

Τα μέλη του κάνουν λόγο για εκδικητική απόλυση η οποία ποινικοποιεί τη συλλογική δράση.

Το πρωί της Τρίτης 4 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση του εν λόγω σωματείου στην εταιρεία με στόχο την ανάκληση της απόλυσης.

Είχε προηγηθεί παρέμβαση του σωματείου τον Αύγουστο, μετά την οποία ο εργοδότης Χαράλαμπος Κουτσούρης δεσμεύτηκε πως δεν θα προχωρήσει στα σχέδιά του.

Μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταστήσει το σύστημα με τα αποτυπώματα και τις κάμερες παρακολούθησης, απέλυσε όμως τον υπάλληλο.

Για τις κάμερες είχε ειπωθεί στους εργαζόμενους πως θα τοποθετηθούν «για να διαπιστώσουν οι ίδιοι πόσο παραγωγικό χρόνο χάνουν στη διάρκεια του ωραρίου τους».

Για το θέμα έχει ήδη γίνει καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας και η τριμερής συνάντηση ορίστηκε στο ΣΕΠΕ Ανοιξης στις 20 Σεπτέμβρη στις 11 π.μ., όπου θα γίνει νέα κινητοποίηση του Σωματείου και θα ακολουθήσει παρέμβαση στο υπουργείο Εργασίας.

«Οπως φαίνεται η εργοδοσία, αποθρασυμένη από το αντεργατικό μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο, φτάνει σε νέο αντεργατικό οίστρο. Δεν θα ανεχθούμε καμιά απόλυση εργαζόμενου που αρνείται την παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων»,

αναφέρει η ανακοίνωση του Σωματείου.

Στη συγκεκριμένη εταιρεία δεν υπάρχει σύλλογος εργαζομένων. Πριν από λίγες μέρες, ως απάντηση στις κινητοποιήσεις, έφτασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών μια επιστολή αγνώστου αριθμού εργαζομένων στη Seller, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την έκταση που πήρε το θέμα και αναφέρουν:

«Αγαπητέ συνάδελφε, είναι πλήγμα να απολύεται ένας εργαζόμενος και συνάδελφός σας, αλλά φωνάζοντας ανακρίβειες με τις ντουντούκες δημιουργείτε αντιστάσεις σε όλους εμάς που δουλεύουμε στη SELLER. Οι θέσεις εργασίες δεν κατοχυρώνονται έτσι, αλλά βοηθώντας τον εαυτό μας να αποκτήσει προσόντα και ικανότητες. Και εάν διαβάζοντας όλα αυτά σκέφτεσαι πως μας έβαλε η εργοδοσία να τα γράψουμε, σου λέμε πως και πάλι μας προσβάλλεις».

Στο ίδιο κείμενο υπεράσπισης της εταιρείας αναφέρεται πως

«η χρήση δακτυλικού αποτυπώματος θα γινόταν αυστηρά και μόνο για τον έλεγχο της εισόδου-εξόδου από το εργοστάσιο και εκτός αυτού είχαμε το δικαίωμα επιλογής, στο έντυπο που μας δόθηκε, να δηλώσουμε την άρνησή μας. Δεν τοποθετήθηκαν κάμερες παρακολούθησης και δεν απολύθηκε συνάδελφος ηλεκτρολόγος που αντέδρασε. Ο Π. εργάστηκε δύο μήνες μαζί μας, χρονικό διάστημα αρκετό να αποφασίσει η διοίκηση εάν καλύπτει με τα προσόντα του τη θέση που του ανατέθηκε».

Κανένας βέβαια από τους… συναδέλφους του απολυμένου δεν είχε το θάρρος να υπογράψει μια τόσο αποθεωτική για τον εργοδότη επιστολή.

«Η συλλογή προσωπικών δεδομένων είναι παράνομη. Τα δακτυλικά αποτυπώματα συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας, δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό της εργασιακής σύμβασης, δεν σχετίζονται με την άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και παραβιάζουν τα άρθρα 2 και 5 του Συντάγματος»

απαντά στην «Εφ.Συν.» ο εργατολόγος Παλ. Παλαιολόγος.

Σύμφωνα με δεκάδες δικαστικές αποφάσεις στο εξωτερικό (και τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα), παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας σε σχέση με τον συγκεκριμένο σκοπό, τον έλεγχο του ωραρίου, και δυσανάλογη παρέμβαση στην ιδιωτική ζωή αποτελούν τα δακτυλικά αποτυπώματα που αφήνουν εργαζόμενοι εισερχόμενοι στον χώρο εργασίας τους.

Το 2017, υπάλληλοι σε δήμο του νομού Ηρακλείου Κρήτης υπέβαλαν ένσταση στην Αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων σχετικά με την απόφαση του δήμου να εγκαταστήσει ανάλογο σύστημα με δακτυλικά αποτυπώματα.

Η απάντηση

Σύμφωνα με την απάντηση της Αρχής,

«η μέθοδος εισάγει μία επαχθή και δυσανάλογη για τα υποκείμενα επεξεργασία σε σχέση με τον ανωτέρω σκοπό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο, καθώς ο έλεγχος μπορεί να πραγματοποιηθεί επαρκώς και με άλλα ηπιότερα εναλλακτικά μέσα (όπως με τη χρήση μαγνητικών καρτών χωρίς βιομετρικά στοιχεία, με συνδυασμό δειγματοληπτικών ελέγχων προς επιβεβαίωση της παρουσίας των υπαλλήλων)».

Εξίσου σημαντική ήταν και πρόσφατη απόφαση διοικητικού δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε απόφαση του Επιτρόπου Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Ο τελευταίος είχε απορρίψει την εγκατάσταση συστήματος με δακτυλικά αποτυπώματα σε ιδιωτικό νοσοκομείο, ύστερα από καταγγελίες εργαζομένων.

Το νοσοκομείο προσέβαλε τη νομιμότητα της απόφασης του Επιτρόπου, αλλά δεν δικαιώθηκε.

Το Διοικητικό Δικαστήριο στις 19 Μαΐου 2017 έκανε δεκτή την κρίση του Επιτρόπου ότι η συλλογή και επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων με μοναδικό σκοπό τον έλεγχο του ωραρίου εργασίας των υπαλλήλων αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας, παραβιάζει τα προβλεπόμενα στο άρθρο 4 Ν.138(Ι)/2001, καθώς και ότι η εν λόγω μέθοδος είναι αποδεκτή μόνο όταν εξυπηρετεί σκοπούς αντεγκληματικής πολιτικής των διωκτικών αρχών και ενδεχομένως να δικαιολογείται η χρησιμοποίησή της σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή σε χώρους υψίστης ασφαλείας.

Προς το παρόν, καμία επιχείρηση δεν θεωρείται στρατόπεδο.

Πηγή: efsyn.gr

Σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την κατάρρευση της Lehman Brothers και την παραλίγο κατάρρευση της Wall Street, που πυροδότησε τη Μεγάλη Υφεση.

Αφού «έπιασε πάτο» το 2009, η οικονομία παρουσίασε σταθερή ανάπτυξη και το χρηματιστήριο εκτοξεύτηκε στα ύψη, όπως και τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων.

Αλλά οι περισσότεροι Αμερικανοί ζουν ακόμη στη σκιά της Μεγάλης Υφεσης. Τα ποσοστά απασχόλησής τους αυξήθηκαν βέβαια. Αλλά ο μέσος όρος των αποδοχών δεν έχει αυξηθεί, αν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός.

Και πολλοί εξ αυτών βρίσκονται σήμερα σε χειρότερη θέση, λόγω του αυξανόμενου κόστους για κατοικία, περίθαλψη και εκπαίδευση – ενώ και η αξία των ακινήτων και των άλλων περιουσιακών στοιχείων τους παραμένει συγκριτικά μικρότερη σε σχέση με το 2007.

Πέρσι, σύμφωνα με μια έρευνα του Urban Institute, περίπου τέσσερις στις δέκα αμερικανικές οικογένειες δυσκολεύτηκαν να καλύψουν τουλάχιστον μία βασική τους ανάγκη – είτε για τη διατροφή των μελών τους, είτε για ιατρικές ανάγκες, ενοίκια ή λογαριασμούς.

Ολα τα παραπάνω στοιχεία συντείνουν στο ότι οδεύουμε προς το ίδιο είδος «κραχ» που ζήσαμε το 2008, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καταστροφικό με εκείνο του 1929.

Αν απομακρύνει κανείς τα χρηματο-οικονομικά «μπάζα» από αυτά τα δύο παλαιότερα κραχ, θα διαπιστώσει ότι αμφότερα τροφοδοτήθηκαν από διευρυνόμενες ανισορροπίες ανάμεσα στην αγοραστική δύναμη της πλειονότητας των ανθρώπων και την παραγωγική τους ικανότητα ως εργαζομένων. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτή η ανισορροπία ήταν που οδήγησε στην οικονομική κατάρρευση.

Η συγκεκριμένη ανισορροπία αυξάνεται ξανά. Το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών «τσεπώνουν» σήμερα το 20% του συνολικού διαθέσιμου εισοδήματος και κατέχουν πάνω από το 40% του συσσωρευμένου πλούτου στις ΗΠΑ. Τα νούμερα αυτά προσεγγίζουν τις αντίστοιχες στατιστικές «κορυφές» του 1928 και του 2007.

Τα κραχ συμβαίνουν στην αμερικανική οικονομία όταν αυτή γίνεται υπερβολικά εμπροσθοβαρής – διότι η οικονομία έχει ανάγκη από την καταναλωτική δαπάνη για να παραμένει λειτουργική, αλλά οι πλούσιοι δεν ξοδεύουν ανάλογο ποσοστό από τα σωρευμένα χρήματά τους, όπως κάνουν η μεσαία τάξη και οι φτωχοί.

Για ένα διάστημα, η μεσαία τάξη και οι φτωχοί μπορούν να κρατήσουν ενεργή την οικονομία και χωρίς τα χρήματα των πλουσίων, μέσω του δανεισμού.

Αλλά, όπως το 1929 και το 2008, οι φούσκες του χρέους κάποια στιγμή σκάνε. Πλησιάζουμε επικίνδυνα σε αυτό το σημείο.

Το πρώτο τρίμηνο του 2018, τα χρέη των αμερικανικών νοικοκυριών σημείωσαν νέο ιστορικό ρεκόρ, φτάνοντας τα 13,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Σχεδόν το 80% των Αμερικανών ζουν σήμερα «μήνα με τον μήνα», από μισθό σε μισθό.

Σε πρόσφατη έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Fed, το 40% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους αν ξαφνικά αντιμετώπιζαν μια έκτακτη ανάγκη μόλις 400 δολαρίων. Ως τώρα εξυπηρετούσαν τα χρέη τους επειδή τα επιτόκια δανεισμού παρέμεναν χαμηλά. Αλλά η εποχή των χαμηλών επιτοκίων πλησιάζει στο τέλος της.

Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι ότι οι Αμερικανοί ξοδεύουν περισσότερα χρήματα απ’ όσα βγάζουν. Το πρόβλημα είναι πως δεν βγάζουν αρκετά για να συμβαδίζουν με την πορεία της οικονομίας. Τα περισσότερα κέρδη πηγαίνουν στην κορυφή.

Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε τα χρόνια πριν από το κραχ του 2008. Μεταξύ 1983 και 2007, τα χρέη των νοικοκυριών αυξάνονταν, ενώ τα περισσότερα οικονομικά οφέλη πήγαιναν στις τσέπες του 1%. Αν η πλειονότητα των νοικοκυριών έπαιρνε μεγαλύτερο μερίδιο από τα οφέλη της οικονομίας, δεν θα αναγκαζόταν να βυθιστεί τόσο βαθιά στα χρέη.

Αντιστοίχως, ανάμεσα στο 1913 και το 1928, η αναλογία ανάμεσα στα ιδιωτικά χρέη και το ΑΕΠ σχεδόν διπλασιάστηκε.

Οπως είχε εξηγήσει αργότερα ο Μάρινερ Εκλις, διοικητής της Fed από το 1934 ώς το 1948: «Είναι σαν ένα παιχνίδι πόκερ, όπου οι μάρκες συγκεντρώνονται σε όλο και λιγότερα χέρια: οι υπόλοιποι παίκτες μπορούν να μείνουν στο παιχνίδι μόνο αν δανείζονται μάρκες από τους έχοντες. Αλλά κάποια στιγμή ο δανεισμός επί πιστώσει τερματίζεται και τότε το παιχνίδι σταματά».

Μετά το κραχ του 1929, η κυβέρνηση εφηύρε νέους τρόπους για να ενισχύσει τις απολαβές και την κατανάλωση: το συνταξιοδοτικό σύστημα (Social Security), τα επιδόματα ανεργίας, τις πληρωμένες υπερωρίες, τον κατώτατο εξασφαλισμένο μισθό, τις υποχρεωτικές συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εργοδοτών και συνδικάτων και τελικά το μεγάλο πρόγραμμα πλήρους απασχόλησης, που έγινε γνωστό σαν Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Μετά το κραχ του 2008, η αμερικανική κυβέρνηση έσπευσε να διασώσει τις τράπεζες και να «τρομπάρει» αρκετά χρήματα στην οικονομία ώστε να σταματήσει την πτώση. Ωστόσο, αν εξαιρέσει κανείς το «Affordable Care Act» (τη μεταρρύθμιση του συστήματος περίθαλψης από τον Ομπάμα, γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο ως «Obamacare»), δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει το κυρίαρχο πρόβλημα των παγωμένων μισθών.

Ο Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι μεγαλοπαράγοντες που τον στηρίζουν καταργούν σήμερα τους κανόνες που εγκρίθηκαν για να σταματήσουν τον υπερβολικά επικίνδυνο δανεισμό της Wall Street.

Αλλά η μεγαλύτερη συμβολή του Τραμπ στο επόμενο κραχ είναι το ενεργό σαμποτάζ του «Affordable Care Act», η ουσιαστική κατάργηση των πληρωμένων υπερωριών, τα εμπόδια στη συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα, οι φοροπερικοπές για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουσίους, αλλά όχι και για την πλειονότητα των εργαζομένων, το «ψαλίδι» στα προγράμματα υποστήριξης των φτωχών και οι προτεινόμενες περικοπές στα εναπομείναντα ομοσπονδιακά προγράμματα περίθαλψης Medicare and Medicaid – μια δέσμη μέτρων που άμεσα ή έμμεσα συμπιέζουν το τελικό εισόδημα των περισσότερων Αμερικανών.

Δέκα χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η πραγματική ρίζα της Μεγάλης Υφεσης δεν ήταν η τραπεζική κρίση.

Ηταν η αυξανόμενη ανισορροπία ανάμεσα στην καταναλωτική δαπάνη και τη συνολική οικονομική παραγωγή, όπως διαμορφώθηκε από τους λιμνάζοντες μισθούς και τη διευρυνόμενη ανισότητα.

Η ανισορροπία αυτή επέστρεψε. Τον νου σας στα πορτοφόλια σας.

*Ο Ρόμπερτ Ράιχ είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, πρώην υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον και διάσημος επικριτής του μοντέρνου καπιταλισμού. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί το βιβλίο του «Καπιταλισμός για τους πολλούς, όχι για τους λίγους» (Λιβάνης), ενώ πολύ γνωστό είναι και το ντοκιμαντέρ «Inequality for All» («Ανισότητα για όλους», 2013), για τις ρίζες αλλά και τις συνέπειες της κρίσης του 2008. Το παραπάνω άρθρο του δημοσιεύτηκε στην προσωπική του ιστοσελίδα και μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά.

**Πηγή: efsyn.gr

Έκφραση και αναβάθμιση της επιθετικότητας του δυτικού ιμπεριαλισμού θα αποτελέσει η Σύνοδος του ΝΑΤΟ που θα διεξαχθεί στις 11 και 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Αναμένονται επικίνδυνες αποφάσεις στο φόντο του εντεινόμενου στρατιωτικού, πολιτικού, οικονομικού ανταγωνισμού, με κύριους αντιπάλους πλέον Ρωσία και Κίνα και όχι τους τζιχαντιστές, όπως διακηρυσσόταν την προηγούμενη δεκαπενταετία.

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Σύνοδος 11-12 Ιουλίου στις Βρυξέλες

Επιθετική συμμαχία από την ίδρυσή του το ΝΑΤΟ

Η Βορειοατλαντική Συμμαχία, γνωστή ως ΝΑΤΟ, είναι στρατιωτική επιθετική συμμαχία χωρών της Δύσης, που έχει ως σκοπό την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων τους και την απόκρουση ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ. Η συμμαχία υπογράφτηκε τον Απρίλιο του 1949 στην Ουάσινγκτον από 12 χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Το 1955 προσχώρησε στη συμμαχία η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ). Η προσχώρηση της τελευταίας στο ΝΑΤΟ προκάλεσε ως αντίδραση τη σύναψη του Συμφώνου της Βαρσοβίας από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Σήμερα το ΝΑΤΟ αριθμεί 29 χώρες-μέλη.

Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949, όταν είχαν εκλείψει οι προσδοκίες και αυταπάτες για διατήρηση της Αντιαξονικής Συμμαχίας και είχε προηγηθεί η κατανομή των σφαιρών επιρροής μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, σύμφωνα με τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς του πολέμου. Η ίδρυση σηματοδότησε την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και την εγκαινίαση συστηματικής επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ κατά της ΕΣΣΔ και των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και εναντίον χωρών που επιχειρούσαν να αποτινάξουν τον αποικιακό ζυγό ή και να ακολουθήσουν μια πορεία προς την προοδευτική ή και ριζοσπαστική μετεξέλιξη. Ο επιθετικός χαρακτήρας του ΝΑΤΟ πιστοποιείται και από τον χρόνο ίδρυσής του (1949), χρόνος που αναιρεί την επιχειρηματολογία της προστασίας από τις βλέψεις του «σοσιαλιστικού» στρατοπέδου. Απεναντίας, το Σύμφωνο Βαρσοβίας ιδρύθηκε το 1953 ως απάντηση στην ίδρυση και την αποστολή του ΝΑΤΟ. Η επιθετικότητα του ΝΑΤΟ εντείνεται, αφού παρά τη διάλυση του Συμφώνου Βαρσοβίας, όχι μόνον δεν αυτοδιαλύθηκε αλλά αύξησε τα μέλη και τις δραστηριότητές του. Οι περισσότερες από τις πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες εντάχτηκαν στο ΝΑΤΟ. Στην επικείμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ προβλέπεται εντατικοποίηση της επιθετικής πολιτικής του.

Το ΝΑΤΟ δραστηριοποιείται έντονα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, στον οποίο οξύνονται επικίνδυνα και συμπυκνώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Η δομική κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που παρά τις συγκυριακές ανακάμψεις αναπαράγεται, οξύνει την επιθετικότητα του καπιταλισμού και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Η εσωτερική αδυναμία των καπιταλιστικών χωρών, και δη των ηγετικών, οδηγεί σε αλλαγή των οικονομικών, και σε δεύτερο στάδιο των πολιτικών και στρατιωτικών συσχετισμών σε παγκόσμιο επίπεδο. Η οικονομική πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ κλονίζεται, λιγότερο η πολιτική επιρροή της. Διατηρεί όμως σαφή στρατιωτική υπεροπλία. Η Κίνα διεκδικεί σε βραχύ χρονικό ορίζοντα την πρωτιά στην παγκόσμια οικονομία. Η Ρωσία αναδεικνύεται σε οικονομική και κυρίως σε στρατιωτική υπερδύναμη, στον τομέα, δηλαδή, που η υπεροχή των ΗΠΑ αποτελούσε «ταμπού» της γεωπολιτικής στρατηγικής. Απ’ τις αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις (BRICS) απειλούνται και οι ιμπεριαλισμοί της Ευρώπης, όπως και από τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ. Οι ριζικές αναδιατάξεις συσχετισμών στον καπιταλισμό (αγορών, πρώτων υλών, σφαιρών επιρροής) οδηγούν σε έκρηξη των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Ο πόλεμος ως έσχατη έκφραση της επίλυσης των ανταγωνισμών τους προσεγγίζει. Μέχρι στιγμής οι πόλεμοι στους οποίους εμπλέκονται διεξάγονται δι’ αντιπροσώπων. Ήδη όμως σε μια περίπτωση φτάσαμε στα πρόθυρα άμεσης αναμέτρησης. Πρόσφατος είναι ο βομβαρδισμός με πυραύλους των ΗΠΑ και συμμετοχή Άγγλων και Γάλλων συμμάχων τους στρατιωτικών εγκαταστάσεων του Άσαντ, όπου υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις. Εντείνεται σε βαθμό παροξυσμού η κούρσα όλο και πιο προηγμένων εξοπλισμών, βάσεων, στρατιωτικής παρουσίας ή και άμεσων στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών (Λιβύη, Συρία). Σ’ αυτήν πρωταγωνιστούν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το ΝΑΤΟ αλλά και άλλοι ιμπεριαλισμοί (γαλλικός, αγγλικός, ρωσικός) προωθώντας έναν πολεμικό Αρμαγεδδώνα γαι την ανθρωπότητα.

Έκφραση και αναβάθμιση της επιθετικότητας του δυτικού ιμπεριαλισμού με αιχμή το ΝΑΤΟ θα αποτελέσει η Σύνοδος Κορυφής, που θα διεξαχθεί στις 11 και 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Η Σύνοδος Κορυφής θα επιχειρήσει να συγκεράσει τη «Νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που διακήρυξε ο Τραμπ τον Δεκέμβριο του 2017, με το νέο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας που εξήγγειλε ο υπουργός Εξωτερικών Γκάμπριελ επίσης τον Δεκέμβριο του 2017. Η σύνοδος θα κινηθεί με βάση την εκτίμηση ότι ένας σκληρός στρατιωτικός, πολιτικός, οικονομικός ανταγωνισμός βρίσκεται σε εξέλιξη στον κόσμο, στον οποίο με βάση το αμερικάνικο δόγμα -στο οποίο προσαρμόζονται και οι Ευρωπαίοι- κύριος εχθρός είναι η Ρωσία και η Κίνα και όχι πλέον η τρομοκρατική απειλή των τζιχαντιστών, όπως διακηρυσσόταν την προηγούμενη δεκαπενταετία. Μάλιστα, ο υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Κόλμπι, δήλωσε ωμά ότι «θα εστιάσουμε στη προετοιμασία για πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων».

Ήδη σε προηγούμενες συνόδους του ΝΑΤΟ έχουν ληφθεί αποφάσεις για την περικύκλωση της Ρωσίας απο ξηρά, αέρα και θάλασσα, με εκστρατευτικό σώμα πολλών χιλιάδων ανδρών με μόνιμη παρουσία στην Αν. Ευρώπη και σε χώρες της Βαλτικής. Επίσης, από τις δύο νέες διοικήσεις του ΝΑΤΟ καθορίστηκε ως κύριος στόχος η συνοριογραμμή με τη Ρωσία, τα Δ. Βαλκάνια, την Α. Μεσόγειο, τη Β. Αφρική, αλλά και κάθε χώρα που βρίσκεται υπό την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας.

Στη σύνοδο των Βρυξελλών επιδιώκεται ο στρατιωτικός συντονισμός ΕΕ και ΝΑΤΟ, η συμπληρωματική και όχι ανταγωνιστική προς τις ΗΠΑ, περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της ΕΕ. Στα πλαίσια της στρατιωτικής σύμφυσης της ΕΕ με το ΝΑΤΟ, δημιουργείται, με πρόταση Μακρόν, η «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Επεμβάσεων», που συγκροτήθηκε από εννέα χώρες.

Βασικός, αν όχι κορυφαίος στόχος της συνόδου, είναι η «στρατιωτική κινητικότητα». Η κινητικότητα προβλέπει δημιουργία δυνάμεων άμεσης επέμβασης σε περιοχές κρίσης, νέα φονικά οπλικά συστήματα, αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, πλήρη ελευθερία κίνησης, εκπαίδευσης, ασκήσεων αυτών των δυνάμεων στις χώρες τις ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Πρώτιστο ενδιαφέρον των ΗΠΑ και εν μέρει των δυτικών συμμάχων τους αποτελεί η ματαίωση του «Δρόμου του Μεταξιού», που συνδέει άμεσα την Κίνα με Κεντρική Ασία, Ευρώπη και Αφρική. Αυτός ο γιγάντιος εμπορικός δρόμος επιφέρει σοβαρά πλήγματα κατά των ΗΠΑ και των δυτικών ιμπεριαλιστών. Οι ΗΠΑ επιχειρούν με την οικονομική, πολιτική και, κυρίως, με τη στρατιωτική υπεροπλία τους να αποτρέψουν τη δημιουργία ή να περιορίσουν τουλάχιστον τον «Δρόμο του Μεταξιού». Δεν είναι τυχαίο ότι η Κίνα ως αντίδραση προχωρεί σε ριζική ενίσχυση και εκσυγχρονισμό του οπλοστασίου της (βλ. αεροπλανοφόρα).

Το ΝΑΤΟ δραστηριοποιείται έντονα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, στον οποίο οξύνονται επικίνδυνα και συμπυκνώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Με επίκεντρο τη Συρία έχει δημιουργηθεί ένα εύφλεκτο πολεμικό τόξο από Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν, Λίβανο, Ισραήλ, Παλαιστίνη, Αίγυπτο ως τη Λιβύη. Ο βασικός άξονας σύγκρουσης περιλαμβάνει, από τη μια τις αμερικανονατοϊκές δυνάμεις και τους συμμάχους τους (Ισραήλ, Ελλάδα, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτο) και απ’ την άλλη τη συμμαχία Ιράν-Ρωσίας-Συρίας και καιροσκοπικά της Τουρκίας, ενώ στηρίζεται και από την Κίνα, που διασφαλίζει διόδους για τον «Δρόμο του Μεταξιού». Ο συσχετισμός είναι εις βάρος των ΗΠΑ και της Δύσης, που εντείνουν την πολιτική και στρατιωτική πίεση. Ο τελευταίος βομβαρδισμός της Συρίας από αεροπλανοφόρα του ΝΑΤΟ είναι ενδεικτικός της αυξανόμενης επιθετικότητάς του. Απ’ την άλλη, επιχειρούν να πείσουν (ΗΠΑ και ΕΕ) την Τουρκία ν’ απαγκιστρωθεί από τη Ρωσία, με οικονομικά και στρατιωτικά ανταλλάγματα. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να επιτρέψουν στην Τουρκία να συμμαχήσει με τη Ρωσία. Η ΕΕ την εκβιάζει οικονομικά, αφού αποτελεί τον πρώτο οικονομικό εταίρο της και την αιμοδοτεί με κολοσσιαία ποσά για τους πρόσφυγες (3 δισ. πρόσφατα), ενώ οι ΗΠΑ για να παραχωρήσουν εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας (F35), απαιτούν η Τουρκία να μην εφοδιαστεί με πυραύλους S400 από τη Ρωσία.

Παράλληλα, οι ΗΠΑ ενισχύουν τον κύριο σύμμαχό τους στη Μ. Ανατολή, το Ισραήλ, για να οξύνει την αντιπαράθεσή του με Συρία και Ιράν. Γι’ αυτό το Ισραήλ έχει αυξήσει τις πυραυλικές επιθέσεις σε Ιρανικούς στόχους εγκατεστημένους στη Συρία. Μάλιστα, οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά, σε αντίθεση με Αγγλία και Γαλλία. Η στάση αυτή ενθαρρύνει την επιθετικότητα του Ισραήλ, που απειλεί το Ιράν με πυρηνικό βομβαρδισμό, αν δεν εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμά του.

Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, του πανίσχυρου 6ου στόλου και γενικότερα του ΝΑΤΟ έχει συγκροτηθεί στρατιωτική συμμαχία Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου. Αυτή η συμμαχία αποβλέπει στα οικονομικά και γεωστρατηγικά οφέλη των μελών της, αποτελεί άξονα κατά της Τουρκίας, εκτελεί στρατιωτικές αποστολές στην περιοχή στα πλαίσια των στρατιωτικών στόχων του ΝΑΤΟ. Με πρόσχημα την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών έχει ενισχυθεί η στρατιωτική παρουσία των Αμερικανονατοϊκών και στο Αιγαίο, ενώ υπάρχει παρουσία και της Frontex. Στρατιωτικές αποστολές μελών του ΝΑΤΟ παραμένουν στη Λιβύη, στην οποία δεν έχει σταθεροποιηθεί η πολιτική κατάσταση.

Η υποταγή στο ΝΑΤΟ κρύβει κινδύνους

Απειλή εμπλοκής σε τυχοδιωκτισμούς για τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων σε ευρεία έκταση της νοτιοανατολικής Μεσογείου θεωρούνται από την ελληνική αστική τάξη και τους πολιτικούς της «χρυσή ευκαιρία» για να λύσουν τα προβλήματα του ελληνικού καπιταλισμού και να διευθετήσουν ευνοϊκά για τη χώρα τις οξυμένες αντιθέσεις με τη Τουρκία. Η μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο των ΗΠΑ και της ΕΕ, αφήνει και κάποια ψιχία για το ελληνικό κεφάλαιο, που οι Λάτσηδες και οι Βαρδινογιάννηδες με τη λογική της Ψωρωκώσταινας τα θεωρούν ικανοποιητικά. Αδιαφορούν, φυσικά, και για το γεγονός ότι η εκμετάλλευση ενεργειακών αποθεμάτων από τον ιμπεριαλισμό, κατά κανόνα, οδηγεί σε πολέμους.

Η πλήρης ενσωμάτωση της ελληνικής πολιτικής στα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού και οι αντιθέσεις της Τουρκίας με ΕΕ και ΝΑΤΟ, δημιουργούν στην αστική τάξη την πεποίθηση ότι η στρατηγική και οικονομική θέση της στη δυτική συμμαχία θα αναβαθμιστεί σημαντικά. Γι’ αυτό, το ελληνικό κεφάλαιο με αμοραλισμό και αυταπάτες μετατρέπει απερίσκεπτα τη χώρα σε «καλό στρατιώτη Ράιαν» για τους βάρβαρους πολεμικούς στόχους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Επιπλέον, συνδράμει τις οικονομικές και πολιτικές βλέψεις τους, όπως η ευρωνατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων. Για να υπηρετήσουν τα δικά τους και όχι τα λαϊκά συμφέροντα οι Έλληνες αστοί προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, ενώ συνεργάζονται χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς με τον σφαγέα των Παλαιστινίων, το Ισραήλ, και τους δικτάτορες της Αιγύπτου.

Η βεβαιότητα προνομιακής μεταχείρισης της χώρας από ΕΕ και ΝΑΤΟ, έναντι της Τουρκίας, είναι αυθαίρετη και ανιστόρητη. Οι αντιθέσεις της Δύσης με τη Τουρκία, λόγω κοινών συμφερόντων, οικονομικών κυρίως, μάλλον τείνουν προς σχετική άμβλυνση παρά σε όξυνση. Όποτε η άρχουσα τάξη πόνταρε αλόγιστα στις υπερδυνάμεις, η χώρα γνώρισε εθνικές καταστροφές. Το 1922 και το 1974 είναι εύγλωττα…

Αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα φραγμός σε ΝΑΤΟ και ΕΕ

Εκτός απ’τους προαναφερθέντες στόχους, η επικείμενη Σύνοδος των Βρυξελλών θα θέσει κι άλλα ζητήματα, καθόλου αμελητέα, που υπηρετούν τον αμερικάνικο και γερμανικό ιμπεριαλισμό, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ: Θα ανατεθεί στην Τουρκία η διοίκηση της Δύναμης Ταχείας Επέμβασης Υψηλής Ετοιμότητας, η οποία θ’ αρχίσει να λειτουργεί το 2021 και θα παρεμβαίνει ταχύτατα, όπου απαιτείται στην περιοχή. Θα διασφαλιστεί η προστασία των εξορύξεων στα κοιτάσματα της περιοχής και η δημιουργία-προστασία ενεργειακών κόμβων και δρόμων,προς όφελος κατ’ εξοχήν του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Προωθείται η δημιουργία νέων και η αναβάθμιση παλιών νατοϊκών βάσεων σε νευραλγικές περιοχές Ελλάδας και Κύπρου (και αλλού). Σχεδιάζεται η αναβάθμιση ιδιαίτερα της Σούδας, για να φιλοξενεί τα πιο σύγχρονα αεροπλανοφόρα. Προωθείται η μεταφορά και εγκατάσταση «ειδικών όπλων» στον Άραξο. Στο Άκτιο της Πρέβεζας δημιουργείται βάση για ιπτάμενα ραντάρ (AWACS). Παραχωρείται στο ΝΑΤΟ το αεροδρόμιο και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και έπεται συνέχεια…

Άμεσος και σοβαρός στόχος της Συνόδου είναι η προώθηση της Ευρωατλαντικής ένταξης των Βαλκανίων. Σ’αυτή τη στόχευση πρωταγωνιστεί η ελληνική αστική τάξη σε ρόλο πολιτικού «μεταπράτη». Με όπλο τη διευθέτηση των διαφορών των βαλκανικών χωρών και την οικονομική τους ανάπτυξη με την ένταξή τους στην ΕΕ, επιχειρεί να πρωταγωνιστήσει στην πρόσδεση αυτών των χωρών στο φιλοπόλεμο άρμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αποβλέποντας πρώτιστα στα δικά της συμφέροντα.

Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η αναβάθμιση και ο επείγων χαρακτήρας των πολεμοκάπηλων στόχων της Συνόδου μόνο με την αποφασιστική αντίδραση του λαϊκού αντιπολεμικού κινήματος μπορούν να ανακοπούν και να ματαιωθούν.

πηγη: prin.gr

"Όσα έχουν συμφωνηθεί πρέπει να υλοποιηθούν" απάντησε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε ερώτηση της "Καθημερινής" για τις συντάξεις στη διάρκεια συνέντευξης που έδωσε σε 12 ΜΜΕ στο Στρασβούργο.

Πηγή: enikonomia.gr

Ένα ασφαλιστικό του Πινοσέτ, χωρίς να αναφέρει τον Πινοσέτ, που θα παραδίδει την εργασία,  την ασφάλιση και τις συντάξεις των εργαζομένων στα χέρια και στις ορέξεις των ιδιωτών επενδυτών των ασφαλιστικών εταιρειών παρουσίασε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη ΔΕΘ.

Παράλληλα, ο πρόεδρος της ΝΔ επιδίωξε να ανταγωνιστεί τον πρωθυπουργό σε παροχολογία και ορισμένες ελαφρύνσεις – ψίχουλα και ταυτόχρονα εξήγγειλε στην ουσία πως θα συνεχίσει την οικονομική πολιτική των μνημονίων διαρκείας και… μεταμνημονιακά, όπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, δηλώνοντας όμως πως η παράταξη του ξέρει να το κάνει καλύτερα, παραδίδοντας τα πάντα στους ιδιώτες. 

Κατά τα άλλα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έταξε 700.000 θέσεις εργασίας σε 5 χρόνια, προφανώς με τον τρόπο που εννοούν την δουλειά ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή μια θέση εργασίας για 2 και τρία άτομα με μισθούς πείνας που θα ορίζουν οι εργοδότες και καθορίζει η …αγορά.

Επίσης, υποσχέθηκε κέρδη από τη μείωση της φορολογίας στις μεγάλες επιχειρήσεις, με μείωση του εταιρικού φόρου και του φόρου στα μερίσματα, αναφέροντας ότι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής που επιβαρύνει τα επιχειρηματικά κέρδη θα μειωθεί στο 24%, από 40% σήμερα.

Όσον αφορά το θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών επέμεινε στο ρόλο του «μακεδονομάχου», υποστηρίζοντας μεν ότι δεν θα την ψηφίσει όποτε και αν έρθει, αλλά δεν είπε εάν θα την εφαρμόσει (υπάρχει και το ΝΑΤΟ και η ΕΕ στην υπόθεση…) ισχυριζόμενος μόνο ότι  άλλη πλευρά (της ΠΓΔΜ) θα πρέπει να γνωρίζει ότι η διαπραγμάτευση ξεκινά από την αρχή.

Ασφαλιστικό Πινόσετ

Σχετικά με το ασφαλιστικό, χαρακτήρισε το νόμο Κατρούγκαλου «κακό νόμο» και εξήγγειλε την κατάργηση του. Την ίδια στιγμή πρότεινε την εφαρμογή του συστήματος των «τριών πυλώνων» – του γνωστού και ως ασφαλιστικού του Πινοσέτ – ευθυγραμμιζόμενος πλήρως και με τις απαιτήσεις του ΣΕΒ. Παράλληλα εξήγγειλε μείωση των ασφαλιστικών εισφορών όπως απαιτούν οι εργοδότες. 

Συγκεκριμένα ανέφερε :

— Διατηρείται η εθνική σύνταξη και ο πρώτος πυλώνας, αλλά το σύστημα γίνεται πιο ανταποδοτικό. Οι εισφορές για κύρια σύνταξη από 20%, που είναι σήμερα, θα μειωθούν σταδιακά εντός τετραετίας στο 15%. Η πρόταση Μητσοτάκη προβλέπει ουσιαστικά μετά από (35 – 40 χρόνια δουλειάς και εισφορών, μια εθνική σύνταξη που δεν θα αποδίδει πάνω από 27% – 30% του μέσου εισοδήματος του εργαζόμενου. Δηλαδή, για έναν μέσο εργατικό μισθό 900 ευρώ κατά τη διάρκεια του εργάσιμου βίου, η κύρια σύνταξη δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 240 – 270 ευρώ!

— Ο δεύτερος πυλώνας, που πρότεινε, θα αντικαταστήσει τις σημερινές επικουρικές συντάξεις. Τα χρήματα όμως θα μπαίνουν στον ατομικό λογαριασμό του κάθε ασφαλισμένου. Ο ίδιος θα επιλέγει αν τα χρήματά του θα πηγαίνουν στο δημόσιο ή σε ιδιωτικά ασφαλιστικά ταμεία.Θα είναι υποχρεωτικός, θα λειτουργεί με το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και δεν θα εγγυάται το ύψος της σύνταξης, καθώς αυτό θα καθορίζεται από τις «αποδόσεις» και τις «επενδύσεις» των διαχειριστών. 

— Ο τρίτος πυλώνας θα είναι αμιγώς ιδιωτική ασφάλιση, για τους εργαζόμενους που θα πληρώνουν πρόσθετη εισφορά, χωρίς βέβαια και εδώ να υπάρχει η παραμικρή εγγύηση για το ύψος της παροχής που θα πάρουν τελικά, να πάρουν και δεν χαθούν τα χρήματα τους σε κάποια ασφαλιστική εταιρεία που θα χρεοκοπήσει. 

Ουσιαστικά η πρόταση του προέδρου της ΝΔ δημιουργεί ένα αμιγώς ιδιωτικοποιημένο σύστημα ασφάλισης προς όφελος των ασφαλιστικών εταιρειών και των εργοδοτών που θα πληρώνουν λιγότερα χρήματα για την ασφάλιση των υπαλλήλων τους. 

Στις ορέξεις των αφεντικών οι …αυξήσεις των μισθών

Ο πρόεδρος της ΝΔ εξήγγειλε την κατάργηση του «υποκατώτατοι μισθού», ωστόσο φρόντισε να παραδώσει στις ορέξεις των αφεντικών των καθορισμού τους υποστηρίζοντας:  «Ο κατώτατος μισθός θα μπορεί να καθορίζεται με ελεύθερες διαπραγματεύσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων». Βέβαια, φρόντισε να …ευχηθεί «ότι πρέπει να αυξηθεί, ακολουθώντας τη βελτίωση της οικονομίας».

Υποσχέθηκε θέσεις εργασίας και μείωση των υπερπλεονασμάτων

Στα πλαίσια του εντυπωσιασμού και τις καλλιέργειας κάλπικων προσδοκιών, υποστήριξε ότι η Ελλάδα μπορεί να αναπτυχθεί με μέσο ρυθμό 4% του ΑΕΠ τα επόμενα χρόνια και να μειωθεί δραστικά το χρέος.

Ισχυρίστηκε ότι «τα επόμενα πέντε χρόνια να δημιουργηθούν 700.000 νέες θέσεις εργασίας και να δοθεί το μήνυμα στους Έλληνες του εξωτερικού να γυρίσουν στην πατρίδα τους».

Ο πρόεδρος της ΝΔ μάλιστα σε μια …επαναστατική έπαρση απέναντι στους δανειστές  υποστήριξε ότι θα τελειώσει η πρακτική των υπερπλεονασμάτων.

Σε δεύτερο χρόνο, είπε πως θα διεκδικήσει από τους δανειστές τη μείωση των πλεονασμάτων ύψους 3,5% του ΑΕΠ. Κρύβοντας βέβαια, ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε αντίθεση με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει για την διατήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της τήρηση των συμφωνιών με την τρόικα. 

Φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο 

Κλείνοντας το μάτι στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους σημείωσε: «Στο επιχειρηματία θα δώσουμε ισχυρό κίνητρο για επενδύσεις. Με τη μείωση του εταιρικού φόρου και του φόρου στα μερίσματα ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής που επιβαρύνει τα επιχειρηματικά κέρδη θα μειωθεί στο 24%, από 40% σήμερα». Πρόκειται όπως εξήγησε για μείωση του εταιρικού φόρου στο 20% από 29% και στα μερίσματα στο 5% από 15%. Πρόσφερε δηλαδή μείωση στα κέρδη του κεφαλαίου 16 ποσοστιαίες μονάδες που ισοδυναμούν με διπλασιασμό της κερδοφορίας του.

Επιπλέον δεσμεύτηκε πως μέχρι το 2021, θα καταργηθεί σταδιακά το τέλος επιτηδεύματος.

Δεσμεύτηκε επίσης για δραστική μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση άμεσα στο 13% από 24% και στη συνέχεια στο 11% για όλο το τουριστικό πακέτο της εστίασης και των ξενοδοχείων.

Πρόκειται για άλλο ένα μεγάλο δώρο στους μεγαλοξενοδόχους, από το οποίο ο λαός δεν θα κερδίσει τίποτα αφού η μείωση στο ΦΠΑ της εστίασης δεν θα μετακυλήσει στη μείωση των τιμών των προϊόντων . 

Ανακοίνωση αναστολή «του ΦΠΑ στην οικοδομική δραστηριότητα για τρία χρόνια και παρέχουμε έκπτωση φόρου ίση με το 40% της δαπάνης που -με νόμιμα παραστατικά- καταβάλλονται για λειτουργική, αισθητική και ενεργειακή αναβάθμιση, συντήρηση και αξιοποίηση υφιστάμενων κατοικιών». 

Ανέφερε ότι θα μειωθεί ο εισαγωγικός φορολογικός συντελεστής φυσικών προσώπων στο 9% για εισοδήματα μέχρι 10.000 ευρώ, από 22% που ισχύει σήμερα.

Επίσης είπε, πως τα αγροτικά συλλογικά σχήματα θα φορολογούνται με συντελεστή 10%, σε μια προσπάθεια να «χαϊδέψει» τα αυτιά των αγροτών που στενάζουν κάτω από την υπερφορολόγηση. 

Εξήγγειλε την πλήρη κατάργηση των capital controls.

Μετατροπή του ΕΝΦΙΑ σε μόνιμο δημοτικό φόρο!

Ως προς τα ακίνητα, υπογράμμισε πως θα μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ κατά 30%. «Εμείς θα μειώσουμε τον ΕΝΦΙΑ με τρόπο δίκαιο ώστε να ωφεληθούν όλοι και κυρίως η μεσαία τάξη», ισχυρίστηκε ο Κ. Μητσοτάκης.

Δεσμεύτηκε όμως πώς θα μεταφερθεί την αρμοδιότητα είσπραξης του ΕΝΦΙΑ στους δήμους, προαναγγέλλοντας ουσιαστικά τη μονιμοποίηση του ως δημοτικού φόρου για πάντα! «Είναι μια μεγάλη θεσμική τομή που αλλάζει την αρχιτεκτονική του κράτους στην Ελλάδα προς όφελος των τοπικών κοινωνιών», ισχυρίστηκε χαρακτηριστικά. 

Ιδιωτικοποίηση των πάντων

Τόνισε πως η κυβέρνηση της ΝΔ θα παραχωρήσει περισσότερες λειτουργίες στον ιδιωτικό τομέα, μέσω ΣΔΙΤ. «Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Όπως τα 24 σχολεία στην Αττική. Όπου χτίστηκαν σύγχρονα, πρότυπα, σχολεία σε υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας, όπως το Κερατσίνι. Και στη σύμπραξη του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα βρίσκεται και η απάντηση για τις αστικές συγκοινωνίες της Θεσσαλονίκης».

Ανακοίνωσε την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά και την μαζική είσοδο των ιδιωτών στην καθαριότητα. 

Από τα σχολεία, μέχρι τις συγκοινωνίες και από τα σκουπίδια μέχρι την ανώτατη εκπαίδευση, ο Μητσοτάκης ανοίγει την πόρτα στο ιδιωτικό κεφάλαιο για μεγάλα κέρδη. 

Αυστηρή αξιολόγηση το δημόσιο

Είπε πως δεν θα γίνουν  απολύσεις στον δημόσιο Τομέα και τόνισε πως η κυβέρνησή του θα στηρίξει τους δημόσιους υπάλληλους. Ωστόσο τόνισε, πως θα εφαρμοστεί ένα σύγχρονο σύστημα αξιολόγησης, στο οποίο όπως είπε, «δεν θα κάνουμε καμία απολύτως έκπτωση». 

Ένα σύστημα που μπορεί να αποτελέσει μελλοντικά τον προθάλαμο των απολύσεων στο δημόσιο τομέα. 

Με δόσεις η πληρωμή των χρεών στο δημόσιο

Ο Μητσοτάκης, εξήγγειλε την καθιέρωση μιας «ενιαίας ρύθμισης 120 δόσεων με ελάχιστον ποσό δόσης τα 20 ευρώ το μήνα» για όσους πολίτες έχουν χρέη στο δημόσιο μέχρι 3.000 ευρώ.

Ουσιαστικά πρότεινε τη διαιώνιση του χρέους του λαού που προήλθε από τους μνημονιακούς νόμους των προηγούμενων μηνών και χρόνο με το χρόνο γιγαντώνεται από την συνέχιση της εφαρμογής τους. 

«Δώρο» τους ιδιώτες και τα παιδιά που μένουν εκτός παιδικών σταθμών

Ανακοίνωσε την χορήγηση κουποπιών ύψους 180 ευρώ μηνιαίως «που θα δίνουν στα παιδιά που έμειναν εκτός δημόσιων και δημοτικών δομών «πρόσβαση σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς της επιλογής τους. 

Δεν εξήγησε βέβαια που θα βρουν τα υπόλοιπα 200 με 300 ευρώ οι γονείς για να πληρώσουν τα τροφεία των ιδιωτικών παιδικών σταθμών. 

Με επιδόματα αντίδωρο στην …καταπολέμηση της φτώχειας 

Ο Κ. Μητσοτάκης στο διαγωνισμό της ψευτοπαροχολογίας με τον Τσίπρα, πρόσφερε ένα δισ. ευρώ για την στήριξη του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (ΕΕΕ) από 760 εκατομμύρια που είναι σήμερα, ώστε να καλύπτει όπως είπε «800.000 συμπολίτες μας που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Μακροπρόθεσμα, πρόσθεσε «το 0,5% του ΑΕΠ θα δίνεται για την στήριξη του ΕΕΕ». Με στόχο τη διαχείριση της φτώχειας, τον έλεγχο της λαϊκής οργής και την παραίτηση της κοινωνίας από τη διεκδίκηση της κάλυψης ανθρώπινων συνθηκών ζωής. 

πηγη: imerodromos.gr