Την τελευταία βδομάδα έλαβε μεγάλη έκταση η πολιτική αντιπαράθεση γύρω για το σχέδιο ΔΗΜΗΤΡΑ του ΜΕΡΑ25. Η  ΝΔ ξεκίνησε επίθεση ότι πρόκειται για ένα επικίνδυνο σχέδιο που επαναφέρει  τις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2014-15, το ΠΑΣΟΚ σιγοντάρισε, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι δεν έχει σχέση με το παρελθόν του και οι κατηγορίες του Μητσοτάκη είναι προσπάθεια αποπροσανατολισμού. Τι είναι όμως αυτό το σχέδιο ΔΗΜΗΤΡΑ στην πραγματικότητα, γιατί προκάλεσε τέτοια αντιπαράθεση και τι προβλήματα αναδεικνύει στο χώρο της Αριστεράς;

Κατά αρχή τον Ιανουάριο του 2021 το ΜΕΡΑ25 κατέθεσε πρόταση  νόμου με την ονομασία ΔΗΜΗΤΡΑ το οποίο όπως ανέφερε είναι : «ένα σύστημα Δημοσιονομικών Συναλλαγών Ιδιωτών-Δημοσίου για παροχή μεταβιβάσιμων ψηφιακών δημοσιονομικών μονάδων (που αποσβένουν μελλοντικούς φόρους ύψους 10% των ετησίων εσόδων της Γενικής κυβέρνησης) σε ευάλωτους πολίτες για αγορές βασικών αγαθών πχ τρόφιμα, ενέργεια, κλπ.». Αυτές οι ψηφιακές μονάδες δεν θα είναι μετατρέψιμες σε ευρώ, ο δε Βαρουφάκης υποστηρίζει ότι με αυτό τον τρόπο θα ανακουφίσει χαμηλά εισοδήματα και θα μειώσει το κόστος συναλλαγών γιατί θα παρακάμπτει τις τράπεζες.

Πρακτικά η κυβέρνηση θα δίνει ένα ποσό σε ψηφιακές μονάδες σε κάποιον πολίτη, ο πολίτης θα το ανταλλάσει πχ με τρόφιμα ίσης αξίας, και το σουπερ μάρκετ που θα παίρνει τις ψηφιακές μονάδες θα τις συμψηφίζει με μελλοντικούς φόρους του. Ουσιαστικά πρόκειται για μια διευρυμένη παραλλαγή των Fuel Pass, Food Pass της ΝΔ, με την διαφορά ότι δεν μετατρέπονται σε χρήμα αλλά σε ισόποση μείωση φόρων.

Δεν πρόκειται για κάποια ριζοσπαστική πρόταση, ούτε έχει σχέση με παράλληλο νόμισμα και την σχετική κινδυνολογία που αναπαράγει η ΝΔ. Μάλιστα από την στιγμή που δεν μετατρέπεται σε ευρώ δεν θεωρείται ούτε καν «οιονεί νόμισμα» σύμφωνα με τα αστικά οικονομικά. Αντίθετα πρόκειται για πρόταση που περισσότερο αποδεικνύει την συστημική κατεύθυνση του ΜΕΡΑ25. Πρώτο διότι δεν αμφισβητεί την πολιτική λιτότητας και δημοσιονομικών πλεονασμάτων της ΕΕ που  επιβλήθηκαν στη χωρά με τα μνημόνια, αλλά προτείνει μερική λογιστική παράκαμψη τους. Όταν ο Βαρουφάκης δηλώνει ότι το συνολικό ποσό από το ΔΗΜΗΤΡΑ θα ανέρχεται σε 10% των ετησίων εσόδων του Δημοσίου , πρακτικά σημαίνει ότι περίπου 6 δις ευρώ (3% του ΑΕΠ) από μελλοντικές εισπράξεις του Δημοσίου θα μοιραστούν τα επόμενα 1-2 χρόνια στα χαμηλά εισοδήματα. Αν οι θεσμοί που εποπτεύουν ακόμη την χώρα δεχθούν το σχέδιο, τότε επί της ουσίας αποτελεί έναν νομιμοφανή λογιστικό χειρισμό ώστε τα ετήσια δημοσιονομικά πλεονάσματα ύψους περίπου 2% του ΑΕΠ που απαιτεί πλέον η ΕΕ, να ανταλλαχθούν με μια ΕΦΑΠΑΞ μεταβιβαστική πληρωμή 3% του ΑΕΠ σε χαμηλά εισοδήματα που δεν θα υπολογίζεται στα ελλείματα. 

Δεύτερο το σχέδιο ΔΗΜΗΤΡΑ έμμεσα δηλώνει ότι το ΜΕΡΑ25 δεν έχει στόχο την κρατικοποίηση των τραπεζών και την λειτουργία του τραπεζικού συστήματος προς όφελος της κοινωνίας (με μειωμένες προμήθειες , κλπ). Από τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που περνανε  μέσω τραπεζικού συστήματος αφορά ποσά ύψους 6 δις περίπου. Εξάλλου το πρόγραμμα του ΜΕΡΑ25 δεν μιλάει για κρατικοποίηση τραπεζών αλλά για μετατροπή του Υπερταμείου κ ΤΑΙΠΕΔ σε κρατική τράπεζα. Στην πραγματικότητα ούτε το τελευταίο θα συμβεί γιατί οι ιδιωτικές τράπεζες θα συνεχίσουν να λειτουργούν κανονικά , και προφανώς η ΕΚΤ δεν θα επιτρέψει την δημιουργία κρατικής τράπεζας με κεφάλαια την εκχωρημένη περιουσία του Δημοσίου στην Τρόικα.

Αν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω πως εξηγείται η επίθεση της ΝΔ ενάντια σε ένα πλήρως συστημικό σχέδιο; Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στο ότι ο Βαρουφάκης το τελευταίο διάστημα συνδύασε το σχέδιο Δήμητρα με πρόπλασμα εναλλακτικού συστήματος πληρωμών σε περίπτωση που η ΕΕ εκβιάσει μια κυβέρνηση που δεν θα ακολουθεί πλήρως τους ισχύοντες μνημονιακούς όρους. Από αυτή την άποψη δεν αποτελεί μόνο μια προεκλογική επιλογή της ΝΔ να προσεταιριστεί μικροαστικά στρώματα μέσω της τρομοκράτησης, αλλά και μια προληπτική επίθεση απέναντι σε οποιοδήποτε αμφισβητήσει την πολιτική που εφαρμόζεται τα τελευταία 12 χρόνια. Στο σημείο αυτό όμως αναδεικνύονται δυο ζητήματα για την Αριστερά. Το μεταβατικό πρόγραμμα και το ευρώ σε μια χώρα που ανήκει σε μια καπιταλιστική ένωση, και έχει εκχωρήσει το νόμισμα της. Δεν υπάρχει άλλο ιστορικό παράδειγμα μιας σοσιαλιστικής μετάβασης με τις δυο προηγούμενες  παραμέτρους.

Ο Βαρουφάκης σαν υπουργός Οικονομικών το 2015 βρέθηκε μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο. Άσχετα αν το πίστευε η όχι, επεξεργάστηκε ένα σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης στο νομισματικό πεδίο σε περίπτωση οριστικής ρήξης μέσω έκδοσης  IOU, το οποίο έχει κοινά στοιχεία με έναν μηχανισμό τύπου ΔΗΜΗΤΡΑ. Μέσω των IOU το Ελληνικό Δημόσιο,  θα έκανε ψηφιακές χρεοπιστώσεις για τις συναλλαγές του, και θα χρησιμοποιούσε το Ευρώ για τις εξωτερικές συναλλαγές του.  Φυσικά σε αυτή την περίπτωση τα IOU δεν θα χρησιμοποιούντο σαν «συναλλαγματικές μελλοντικής πληρωμής» όπως τα IOU που είχε εκδώσει η πολιτεία της Καλιφόρνιας όταν είχε πρόβλημα πληρωμών με την κρίση του 2008. Πρόκειται για λειτουργία παράλληλου νομίσματος , με όλα τα προβλήματα που έχει η ύπαρξη δυο νομισμάτων. Οφείλω δε να επισημάνω ότι υπάρχουν και σοσιαλιστικές χώρες που εφάρμοσαν επί μακρόν πολιτική «παράλληλου νομίσματος» όπως η Κούβα με την κυκλοφορία του CUP (κρατικό νόμισμα) και CUC (μετατρέψιμο σε δολάριο). Δεν έχει τόσο σημασία αν μια σοσιαλιστική απόπειρα θα έχει σε μεταβατικό στάδιο παράλληλο νόμισμα η όχι. Σημασία έχει ότι στην Αριστερά δεν ανοίγει καθόλου σοβαρά μια τέτοια συζήτηση.

Στα ιδία πλαίσια υπάρχει μια υποτίμηση του ρόλου του Ευρώ. Δεν αναφέρομαι στην προσχηματική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ που στο παρελθόν προσπαθούσε να καλύψει την επικείμενη μετάλλαξη του με την επιχειρηματολογία ότι η αμφισβήτηση του Ευρώ είναι εθνικισμός. Αναφέρομαι σε μια υποτίμηση του κομβικού ρόλου που παίζει το Ευρώ, ότι σήμερα αποτελεί κόκκινη γραμμή για την Ελληνική αστική τάξη, και οποιαδήποτε σοσιαλιστική προοπτική προϋποθέτει ένα εναλλακτικό σχέδιο για το νόμισμα, και να κερδηθούν οι μάζες απέναντι στην τρομοκρατία του αστικού κράτους. Δεν μπορεί καίρια ερωτήματα να προσπερνιούνται μέσα από την επίκληση του αντικαπιταλισμού όπως κάνει η πλειοψηφία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ούτε της αναγωγής όλων στην Λαϊκή Εξουσία του ΚΚΕ. Είναι λάθος αντίληψη να μην τίθενται θέματα όπως το Ευρώ, η ΕΕ, οι ιδιωτικοποιήσεις, κλπ σαν βασικοί κόμβοι αλλά να παρακάμπτονται μέσα από μια σύγχυση του μεταβατικού προγράμματος με την θεωρία των σταδίων. 

Μπορεί το σχέδιο Δήμητρα του ΜΕΡΑ25 να είναι σε πλήρη αντίφαση με την πρόσφατη πρόταση του Βαρυφάκη για υιοθέτηση ψηφιακού νομίσματος από την ΕΚΤ, αλλά αυτό δεν καλύπτει την απουσία μιας συζήτησης για τα «ψηφιακά νομίσματα» από μαρξιστικής πλευράς . Η ΕΚΤ έχει ανακοινώσει την υιοθέτηση ψηφιακού νομίσματος από το 2024 και δύσκολα βρίσκεις μια προσέγγιση από μαρξιστικής πλευράς. Η αστική τάξη ότι «έρθει από Βρυξέλλες» θα το υιοθετήσει , η Αριστερά θα μείνει στο «τι μπρόκολα τι λάχανα»;  Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει η υιοθέτηση ψηφιακού ευρώ σε περίπτωση ρήξης, με την ΕΚΤ να μπορεί να κατάσχει ολες τις καταθέσεις με ένα κουμπί και να μην υπάρχει Ευρω σε φυσική μορφή για να χρησιμοποιηθεί σαν «νομισματική βαση» ;

Οι ελλείψεις και οι στρεβλές αντιλήψεις που υπάρχουν στο χώρο της Αριστεράς, η μόνιμη «δημιουργική ασάφεια» του ΜΕΡΑ25 που επαγγέλλεται την ΡΗΞΗ χωρίς να την θέλει επί της ουσίας και η πλήρης μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ΠΑΣΟΚ, δεν δικαιώνουν την κυβέρνηση της ΝΔ. Μπορεί η κυβέρνηση να τρομοκρατεί τους συντηρητικούς ψηφοφόρους και τους μικροαστούς, μπορεί να σατιρίζουν τα δεξιά σετ με εκφράσεις όπως «Δημητρούλα μου για σου», αλλά δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της αποτυχημένης πολιτικής από τα λόγια του ιδίου του Πρωθυπουργού. Σε 3 προεκλογικές συγκεντρώσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης ερωτούσε δημόσια : -«Πείτε μας πόσες ΔΗΜΗΤΡΕΣ θα κάνει το σουβλάκι», νομίζοντας ότι εκφέρει ένα ακαταμάχητο επιχείρημα. Η μετριότητα που έχει τον τίτλο πρωθυπουργός δεν καταλάβαινε ότι η απάντηση είναι απλή.

Το σουβλάκι θα έχει «3  ευρώ ψηφιακά». Το θέμα όμως δεν είναι η Δήμητρα αλλά τα 3 ευρώ. Είναι γνωστός ο δείκτης «Big Mac» σαν μια προσέγγιση μέτρησης της αγοραστικής δύναμης των πολιτών (δηλαδή πόσα Big Mac Burger αγοράζεις με τον μισθό σου). Αν χρησιμοποιήσουμε τον δείκτη «πιτόγυρος» που είναι πιο κοντά στην ελληνική πραγματικότητα έχουμε τα εξής: Το 1999 με δραχμή, ο πιτόγυρος κόστιζε 220 δραχμές και ο βασικός μισθός ήταν 170.000 δρχ, δηλαδή με τον βασικό αγόραζες περίπου 770 πιτόγυρα. Σήμερα με τον βασικό να μην ξεπερνά τα 1.000 ευρώ αγοράζεις 333 πιτόγυρα, δηλαδή για μεγάλο μέρος του πληθυσμού που δεν έχει υψηλά εισοδήματα η ζωή είναι δυο φορές χειρότερη.  Αυτά δεν χρειάζεται να είσαι του Harvard για να τα καταλάβεις….         

Εργαζόμενος και συνδικαλιστής στις τράπεζες*

Πηγή: kommon.gr

▸Σχόλιο πρώτο: Είναι γνωστός ο μύθος όπου ο Χότζας βάζει σταδιακά τα ζώα μέσα στο σπίτι του Μήτσου, ο οποίος αγαναχτεί αλλά τι να κάνει κιόλας. Κάποια στιγμή ο Χότζας βγάζει το γουρούνι από το σπίτι και ο Μήτσος λέει «ευχαριστώ Χότζα μου!».

Κάπως έτσι έχει η ιστορία με τις διακηρύξεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με μισθούς, συντάξεις κλπ, που ξαφνικά έγιναν «πρώτη έγνοια» τους. Ως γνωστόν, εκείνοι που ψηφίζουν είναι οι μισθοσυντήρητοι Μήτσοι που τους έχουν γραμμένους για 4 χρόνια και όχι οι ελάχιστες Μαρίες Αντουανέτες. Έτσι λοιπόν πρώτα η ΝΔ και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για υποσχέσεις για τα πόσα γουρουνάκια θα βγάλουν έξω από το σπίτι των Μήτσων.

Δύο παραστατικά παραδείγματα:

α. Τέλος επιτηδεύματος: «Σταδιακή κατάργηση» λέει η ΝΔ, «άμεση κατάργηση» λέει ο ΣΥΡΙΖΑ (άλλωστε μίλησε μετά). Διαλέξτε τώρα: σταδιακή ή άμεση; Το ότι πρόκειται για ένα χαράτσι ΕΠΙΠΛΕΟΝ οποιουδήποτε φόρου που επιβλήθηκε βίαια με τα μνημόνια που και οι δύο φόρτωσαν, ούτε κουβέντα

β. ΕΝΦΙΑ: Αυτό το γουρουνάκι (άλλο ένα χαράτσι φόρου πάνω σε φορολογημένο εισόδημα) το ξέχασαν και οι δύο. Η ΝΔ κάνει τα γνωστά, στο πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει ούτε σαν λέξη! Προσθέστε στα παραπάνω αύξηση κατώτατου μισθού, συντάξεις, τεκμήρια διαβίωσης κλπ, αλλά η λογική είναι παντού η ίδια: Ζητούν ευχαριστώ και επιβράβευση για ελαχιστότατες επιστροφές των κλοπιμαίων.

Σχόλιο δεύτερο: Ποιος θα πληρώσει αυτές τις επιστροφές που τις ονομάζουν «παροχές»; Ας το δούμε με παράδειγμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή μισθών. Αρκετές χώρες στην Ευρώπη ήδη το κάνουν αυτό, έστω εν μέρει. Με ποιο τρόπο όμως; Ποιος πληρώνει τα επιπλέον ποσά με ad hoc αποφάσεις κάθε χρόνο; Το μοντέλο είναι ίδιο: Το κράτος πληρώνει (με τους φόρους που έχει εισπράξει από τους Μήτσους) τους εργοδότες για να τα δώσουν στους εργαζόμενους.

Μήπως αυτό θυμίζει σε όλους/ες το σκάνδαλο με τις επιδοτήσεις για το ρεύμα στους λογαριασμούς ενέργειας, όπου οι πάροχοι τσέπωναν τα δικά τους ακέραια και το κράτος επέστρεφε σε καταναλωτές δικά τους χρήματα που είχε εισπράξει μέσω φόρων;

Σχόλιο τρίτο: Αυτό που κυριαρχεί στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός των παραπάνω υποσχέσεων, είναι μια αοριστολογία σε συνδυασμό με ένα πληθωρισμό λέξεων όπως «μειώνουμε», «αναστέλλουμε», «όροι και προϋποθέσεις», «εφόσον», «ανακατεύθυνση», «περιορίζουμε», «αναθεωρούμε», «ανάταξη» και άλλα. Όλες παραπέμπουν σε συγκεκριμένη λογική: Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν όλες τροποποιητικό χαρακτήρα, και θα υλοποιηθούν με κάποιο «μέτρο» και «εφόσον». Δε συνιστούν κάποια τομή στην ασκούμενη αστική πολιτική. Με τα λόγια του κειμένου στου ΣΥΡΙΖΑ αυτό ονομάζεται «πολιτική που διευρύνει τα όρια του εφικτού». Είναι πράγματι πετυχημένη απόδοση της λογικής του. Εμείς θα το λέγαμε και «ανακάτεμα της σαλάτας».

Να, μερικά παραδείγματα:

«Αναστέλλουμε τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για ακίνητα έως 300.000 ευρώ, μέχρι την κατάθεση συνολικού σχεδίου αντικατάστασης του πτωχευτικού νόμου»

«Μειώνουμε τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας από το 40ωρο στο 35ωρο, χωρίς μείωση μισθών, αρχικά πιλοτικά με παροχή κινήτρων για συμφωνίες των ενδιαφερομένων»

«Με την ανακατεύθυνση των πόρων που έχουμε στη διάθεσή μας…»

«Αναθεωρούμε τη λειτουργία της αγοράς ενέργειας (Targetmodel) με στόχο: α) την αποσύνδεση της τιμής ηλεκτρικής ενέργειας από τις τιμές φυσικού αερίου ή άλλων ακραίων τιμών καυσίμων, β) τον έλεγχο του ποσοστού κέρδους, γ) τη μείωση ρυθμιζόμενων χρεώσεων τιμολογίων ηλεκτρικού ρεύματος»

Σχόλιο τέταρτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται ότι θα εφαρμόσει όλα τα ωραία που προτείνει σε 50 μέρες. Ούτε καν σε 100! Μιλάμε για τέτοιο «ευκολάκι». Το μόνο που λείπει είναι η ψήφος σε αυτόν. Αυτό το μαγικό μπορεί να συμβεί από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ με το πρόγραμμά του αποφεύγει ρητά να αναφερθεί στις τρεις «ιερές αγελάδες» (ή μάλλον ελέφαντες) που διαμορφώνουν στον πραγματικό κόσμο, την πραγματική κατάσταση ζωής στους ταπεινούς Μήτσους-ψηφοφόρους: Η μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και εργοδοτικός δεσποτισμός, η ΕΕ με το σύμφωνο Σταθερότητας και τις ευρωμνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας και το ΝΑΤΟ.

Σταχυολογούμε τις «σεμνές» αναφορές ή ελλείψεις αναφορών στους ελέφαντες του δωματίου:

«Βασική μας στρατηγική είναι, μέσω θεσμικών τομών, να περιορίσουμε τον ρόλο της αγοράς…».

Στο πλαίσιο αυτού του περιορισμού ο ΣΥΡΙΖΑ φαντασιώνεται για παράδειγμα συμφωνία για περιορισμό των κερδών τόσο των ενεργειακών παρόχων όσο και των κορακιών που κατέχουν τα «κόκκινα δάνεια» και θέλουν να πάρουν τα σπίτια!

«Λαμβάνει υπόψη την ασφυκτική πίεση στα εισοδήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας λόγω του εκρηκτικού πληθωρισμού αλλά και τα υπερκέρδη που έχουν σωρευθεί σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα».

Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ εντοπίζει το πρόβλημα σε «συγκεκριμένα» επιχειρηματικά συμφέροντα υπονοώντας τους κολλητούς του Μητσοτάκη (ο Βαρουφάκης το λέει «Μητσοτάκης ΑΕ») και σταματάει εκεί. Αστική τάξη δεν υπάρχει και φυσικά δεν υπάρχει πουθενά στο πολυσέλιδο κείμενο η λέξη «εφοπλιστές» παρά τις τέσσερις σελίδες για τη ναυτιλία!

Η μόνη έμμεση αναφορά στην ΕΕ είναι η παρακάτω:

«Στο πλαίσιο του μετασχηματισμού του αναπτυξιακού υποδείγματος, που αποτελεί την κεντρική επιδίωξή μας, οι ευρωπαϊκοί πόροι που έχει στη διάθεσή της η χώρα μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας (ΕΣΠΑ 2021-2027, Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης/ΠΑΑ, Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας/ΤΑΑ, πόροι Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) είναι απολύτως κρίσιμοι και η ανακατεύθυνση των κονδυλίων επιτακτική».

Ούτε η ΝΔ τόσο άχρωμα και υποταγμένα! Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά ούτε στο δημόσιο χρέος, ούτε στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ούτε στις απαιτήσεις της ΕΕ για τον περιορισμό των «ελλειμμάτων» με νέες περικοπές και αύξηση φορολογίας. Και καλά η ΕΕ υπάρχει για να μας δίνει πόρους που πρέπει να τους αξιοποιήσουμε σωστά.

Κοντολογίς, η διαφορά από την -υπόσχεση έστω- για «αριστερή κυβέρνηση στην επαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ για «δημοκρατική, προοδευτική κυβέρνηση», δεν είναι καθόλου συμβολική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί σταθερό δεύτερο και απαραίτητο για το σύστημα πυλώνα του αστικού διπολισμού. Αυτός είναι και ο λόγος που αδυνατεί να συγκροτήσει μια στοιχειώδη δυναμική ανατροπής των συσχετισμών σε βάρος της ΝΔ. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ακόμη και εντός των ορίων μιας περιορισμένης τροποποιητικού χαρακτήρα αντιπολίτευσης για ανάπτυξη εκλογικών δεσμών, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο είναι πιο διστακτικός και περισσότερο συστημικός από τη ΝΔ, αλλά το …παινεύεται κιόλας. Μόνιμη επωδός των στελεχών του τις τελευταίες μέρες είναι το περίφημο «εμείς μαζέψαμε 37 δις και σας τα δώσαμε και εσείς τα ξοδέψατε». Όλα αυτά, κάνουν την Φον ντε Λάιεν και τη Λαγκάρντ να χαίρονται και να χασκολογούν, όμως έχουν συνέπειες όταν λέγονται μπροστά σε αυτούς που μάτωσαν και ληστεύτηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…

Πηγή: prin.gr

Από τα μεσάνυχτα ξεκίνησε η Πανελλαδική απεργία των Ναυτεργατών σε όλα τα λιμάνια αφετηρίας και προορισμού των πλοίων στα πλαίσια της Εργατικής Πρωτομαγιάς η οποία γίνεται σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Η απεργία σημειώνει καθολική συμμετοχή σε όλα τα βασικά λιμάνια Πειραιά, Πάτρα, Κρήτη, Ραφήνα, Λαύριο, Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα, Βόλο, Αιδηψό, Κυλλήνη, Ζάκυνθο, Κεφαλονιά κ.λπ.

Κλιμάκιο περιφρούρησης της ΠΕΝΕΝ βρίσκεται από νωρίς τα ξημερώματα στο λιμάνι του Πειραιά και κάθε πλοίο που «δένει», μετά την αποβίβαση επιβατών και οχημάτων, το πλήρωμα «μπαίνει» δυναμικά – αγωνιστικά στην μάχη της απεργίας.

Ταυτόχρονα πραγματοποιούνται συσκέψεις καράβι το καράβι στις οποίες τίθενται τα εργατικά και Ναυτεργατικά προβλήματα και οι διεκδικήσεις της ΠΕΝΕΝ.

Το ίδιο γίνεται αυτή την ώρα και σε άλλα λιμάνια στα οποία υπάρχουν κλιμάκια της Ένωσής μας.

Σημειώνεται ότι η ΠΕΝΕΝ συμμετέχει και καλεί τα μέλη της στην εργατική συγκέντρωση στις 11 π.μ στο Πασαλιμάνι  που οργανώνει το Ε.Κ.Πειραιά και σε αυτή συμμετέχουν δεκάδες Σωματεία της δύναμής του καθώς επίσης δεκάδες λαϊκοί και τοπικοί φορείς, σύλλογοι και κινήσεις.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η Αργεντινή θα πληρώνει προσεχώς τις εισαγωγές που κάνει από την Κίνα σε γιουάν και όχι σε δολάρια, ακολουθώντας τα βήματα του έτερου «γίγαντα» της Λατινικής Αμερικής, της Βραζιλίας, που έλαβε την ίδια απόφαση στα τέλη του Μάρτη, εξέλιξη που αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα στην παντοδυναμία του δολαρίου, που αν και παραμένει το κύριο συναλλακτικό και αποθεματικό νόμισμα, τα τελευταία χρόνια έχει δει την κυριαρχία του στην παγκόσμια οικονομία να υποχωρεί.

Όπως ανακοίνωσε χθες Τετάρτη ο Αργεντινός υπουργός Οικονομίας Σέρχιο Μάσα, έχοντας στο πλάι του τον πρεσβευτή της Κίνας στο Μπουένος Άιρες, Ζου Σιαολί, «κατόπιν συμφωνίας με διάφορες επιχειρήσεις, τη Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας και την κεντρική τράπεζα της Αργεντινής, αναδιαρθρώσαμε το μέσο πληρωμών 1,04 δισ. δολαρίων αυτόν τον μήνα για τις εισαγωγές από την Κίνα».

Ο Μάσα πρόσθεσε πως θα είναι εφικτό να «προγραμματίσουμε όγκο εισαγωγών αποτιμημένων σε γιούαν αξίας (ίσης με) ένα δισεκατομμύριο δολάρια από τον επόμενο μήνα, κάτι που θα αντικαταστήσει τη χρήση δολαρίων».

Η εγκατάλειψη του δολαρίου στις συναλλαγές με την Κίνα θα «βελτιώσει τις προοπτικές του καθαρού (συναλλαγματικού) αποθέματος της Αργεντινής» και «θα επιτρέψει να διατηρηθούν το επίπεδο της δραστηριότητας, ο όγκος των εισαγωγών, ο ρυθμός των συναλλαγών» ανάμεσα στις δύο χώρες και «τα επίπεδα οικονομικής λειτουργίας που έχει ανάγκη η Αργεντινή», σύμφωνα με τον ίδιο.

Από την δική του πλευρά, ο Ζου ανέφερε τη σημασία αυτής της απόφασης προκειμένου να «προστατευθούν και να αναπτυχθούν οι παγκόσμιες αγορές και να υποστηριχθούν οι επιχειρήσεις ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν τοπικά νομίσματα για να διευθετούν τις συναλλαγές».

Η ανακοίνωση αυτή καταγράφεται την ώρα που το πέσο της Αργεντινής υφίσταται εδώ και μέρες νέα θεαματική πτώση έναντι του δολαρίου, καθώς στην παράλληλη, ανεπίσημη αγορά η ισοτιμία πλησιάζει τα 500 πέσος για ένα δολάριο, ενώ η επίσημη ισοτιμία βρίσκεται στο επίπεδο 227:1, με άλλα λόγια απώλεσε κάπου 20% της αξίας του μέσα σε μια εβδομάδα.

Η κυβέρνηση της Βραζιλίας ανακοίνωσε στα τέλη Μαρτίου ότι έκλεισε συμφωνία με την Κίνα δυνάμει της οποίας οι εμπορικές συναλλαγές των δυο κρατών θα γίνονται στα νομίσματά τους, το χεάλ και το γιουάν. Ο πρόεδρος Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα διερωτήθηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Κίνα στα μέσα του Απρίλη: «Γιατί να είναι υποχρεωμένες όλες οι χώρες να κάνουν τις συναλλαγές τους σε δολάρια;».

Η Κίνα, δεύτερη οικονομία του κόσμου και μείζων πολιτικός αντίπαλος των ΗΠΑ, διεθνοποιεί το νόμισμά της τα τελευταία χρόνια.

Όμως το δολάριο συνέχισε μολαταύτα τον Απρίλη να αντιπροσωπεύει το 42% των νομισμάτων που χρησιμοποιούνται στο διεθνές εμπόριο, έναντι 33% του ευρώ, 6% της βρετανικής λίρας, 5% του ιαπωνικού γεν και μόλις ενός 2% του γιούαν, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα του διεθνούς συστήματος διατραπεζικών χρηματοπιστωτικών μηνυμάτων SWIFT.

Σε ρούβλια και γιουάν το 70% των συναλλαγών Ρωσίας - Κίνας

Παρ' όλα αυτά η παγκόσμια τάση φαίνεται ότι είναι η αποδυνάμωση του δολαρίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι Ρωσία και Κίνα έκαναν το 70% των μεταξύ τους συναλλαγών χρησιμοποιώντας ρούβλια και γιουάν, ενώ πριν μόλις δύο χρόνια οι συναλλαγές στα δύο εθνικά νομίσματα αποτελούσαν το 30% των διμερών εμπορικών συναλλαγών.

Στοιχεία για τις οικονομικές και ενεργειακές μπίζνες των δύο χωρών καταγράφουν άλλωστε τη σημαντική ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας, με φόντο τον εντεινόμενο ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και συμμάχους τους.

Ειδικότερα, η κλιμάκωση των ευρωατλαντικών κυρώσεων στους ρωσικούς υδρογονάνθρακες έχει επιταχύνει τον αναπροσανατολισμό της εξαγωγής τους προς την Ασία. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης Άλεξ Νόβακ, οι ήδη αυξημένες εξαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου στην Κίνα θα σημειώσουν νέα αύξηση κατά 50% το 2023.

Ο Νόβακ, μιλώντας στον ρωσικό τηλεοπτικό σταθμό «Russia-1», δήλωσε πως η Ρωσία εφοδίασε την Κίνα το 2022 με 15 δισ. κ.μ. φυσικού αερίου, ποσότητα που αναμένεται να αυξηθεί το 2023 στα 22 δισ. κ.μ. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια οι ροές φυσικού αερίου μέσω του αγωγού «Ισχύς της Σιβηρίας» προς την Κίνα θα ξεπεράσουν ετησίως τα 38 δισ. κ.μ. τον χρόνο.

Το πλέγμα των ρωσικών αγωγών προς την Κίνα της «Ανατολικής Διαδρομής» συμπεριλαμβάνει έναν κεντρικό αγωγό φυσικού αερίου, που λειτούργησε τον Δεκέμβρη του 2019 μήκους 3.000 χλμ. (που είναι ο αγωγός «Ισχύς της Σιβηρίας 1») και ένα ακόμη τμήμα αγωγών προς την Κίνα που έχει μήκος 5.111 χλμ.

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Πηγή:902.gr