Ενας νέος κύκλος σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, στο έδαφος και της νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στην Ευρωπαϊκή Ενωση που προαναγγέλλουν διεθνείς οργανισμοί, αλλά και των οξυμένων ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων, περιμένει τα εργατικά – λαϊκά στρώματα. Αυτός ο νέος κύκλος συμπίπτει με την έξοδο της χώρας από την «ενισχυμένη εποπτεία» που ισχύει από το Σάββατο 20 Αυγούστου, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της Κομισιόν.

Και μπορεί η κυβέρνηση να επιχειρεί να δώσει τον τόνο, αποπροσανατολίζοντας τον λαό, ωστόσο υπάρχει εμπειρία από τα αντίστοιχα «πανηγύρια» το 2018 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όταν έλεγαν ότι «βγήκαμε από τα μνημόνια» και «η χώρα επιστρέφει στην κανονικότητα». Βέβαια, η «κανονικότητα» από το 2018 μέχρι και σήμερα, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια με ΝΔ, πράγματι δεν διαταράχτηκε. Μόνο που αυτή η κανονικότητα χειροτέρευσε το επίπεδο διαβίωσης, η φτώχεια εντάθηκε και το λαϊκό εισόδημα μειώθηκε δραστικά, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία. Και την ίδια στιγμή, τα κίνητρα, οι φοροαπαλλαγές και οι επιδοτήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο έδιναν και έπαιρναν, κάτι που καταμαρτυρούν και τα δεκάδες νομοσχέδια σε αυτή την κατεύθυνση που ψήφισαν από κοινού ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μνημόνια διαρκείας του κεφαλαίου και της ΕΕ είναι και θα είναι εδώ, είτε με είτε χωρίς την ενισχυμένη εποπτεία. Υπηρετούν την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων και γι’ αυτό αποτελούν «στενό κορσέ» στα δικαιώματα και στις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού σε όλα τα κράτη – μέλη, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους αντιθέσεις και τους διαφορετικούς ρυθμούς στο ξεδίπλωμα της αντιλαϊκής πολιτικής.

Αλλωστε, παρά την έξοδο από την ενισχυμένη εποπτεία, παραμένει και ενισχύεται όλο το πλέγμα των ασφυκτικών μηχανισμών που συνθέτουν τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ (κάτω από τον τίτλο «Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση»), με τα οποία θα βρεθεί αντιμέτωπος ο λαός από την επομένη κιόλας της 20ής Αυγούστου.

Ας δούμε αναλυτικά πώς διαμορφώνεται και τι περιλαμβάνει αυτό το πλέγμα.

Απ’ τα Εξάμηνα…

1. Το «Ευρωπαϊκό Εξάμηνο». Από το 2011 και στο εξής, προβλέπει τη διαμόρφωση ετήσιων «Εθνικών Μεταρρυθμιστικών Προγραμμάτων» και «Εθνικών Σχεδίων Σταθερότητας και Σύγκλισης, Μεσοπρόθεσμων Δημοσιονομικών Σχεδίων», που υποβάλλονται για έλεγχο ανά εξάμηνο από την Επιτροπή και το Συμβούλιο της ΕΕ. Τον Γενάρη κάθε έτους, η Επιτροπή παρουσιάζει την «Ετήσια Εκθεση για την Ανάπτυξη» στην ΕΕ, με τις κατευθύνσεις της για όλα τα κράτη – μέλη. Τον Μάρτη, η Σύνοδος Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αποφασίζει και εκδίδει Οδηγίες για τις εθνικές πολιτικές, ώστε να επιτευχθούν οι αντιλαϊκοί στόχοι της Ετήσιας Εκθεσης.

Τον Απρίλη, τα κράτη – μέλη καταθέτουν τα «Εθνικά Μεταρρυθμιστικά Προγράμματα» και τα «Προγράμματα Σταθερότητας και Σύγκλισης», που αποτελούν «δημοσιονομικά σχέδια», στην πραγματικότητα «προσχέδια» των εθνικών προϋπολογισμών, όπου περιλαμβάνονται το σύνολο των περικοπών σε δαπάνες για τις λαϊκές ανάγκες και βέβαια αναλυτικό σχέδιο για την εμβάθυνση των αναδιαρθρώσεων για την ενίσχυση και θωράκιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Τον Ιούνη το Συμβούλιο κάνει συστάσεις, έπειτα από πρόταση της Επιτροπής, για το τι πρέπει να διορθώσει, να συμπληρώσει ή να αλλάξει κάθε κράτος – μέλος.

Τον Ιούλη το Συμβούλιο υιοθετεί τα «εθνικά σχέδια», με επίσημες υποδείξεις και διορθώσεις που καλείται να εφαρμόσει κάθε κράτος – μέλος στον εθνικό προϋπολογισμό του και συνολικά στη νομοθεσία του. Αν το κράτος – μέλος δεν συμμορφωθεί, ακολουθεί ένα σύστημα επιβολής κυρώσεων, που εφαρμόζεται αυτόματα και υποχρεωτικά, σύμφωνα με τους Κανονισμούς της «ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης». Μιλάμε δηλαδή για καραμπινάτο μνημόνιο, στην υπηρεσία του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του.

2. Το «Σύμφωνο για το Ευρώ+». Σ’ αυτό συμμετέχουν υποχρεωτικά οι χώρες της Ευρωζώνης και εθελοντικά τα υπόλοιπα κράτη – μέλη. Ολα τα κράτη – μέλη υποβάλλουν κάθε χρόνο σχέδιο μέτρων, μαζί με το «Εθνικό Μεταρρυθμιστικό Πρόγραμμα», που ελέγχεται και παρακολουθείται από την Επιτροπή με χρονοδιάγραμμα εφαρμογής.

«Κάθε χρόνο θα αναλαμβάνονται συγκεκριμένες εθνικές δεσμεύσεις από κάθε αρχηγό κράτους ή κυβέρνησης», αναφέρει χαρακτηριστικά το Σύμφωνο και παρακάτω επισημαίνει: «Κάθε συμμετέχον κράτος – μέλος θα υποβάλλει τα ειδικά μέτρα που σκοπεύει να λάβει για την επίτευξη των στόχων (…) Η πρόοδος προς την επίτευξη των στόχων θα παρακολουθείται σε πολιτικό επίπεδο από τους αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων, βάσει σειράς δεικτών που θα καλύπτουν την ανταγωνιστικότητα, την απασχόληση, τη δημοσιονομική βιωσιμότητα και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Οι χώρες που αντιμετωπίζουν προκλήσεις σε οποιονδήποτε από τους τομείς αυτούς θα εντοπίζονται και θα πρέπει να δεσμεύονται για την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων προκλήσεων εντός δεδομένου χρονοδιαγράμματος».

Ως κύριος στόχος τίθεται η μείωση του κόστους εργασίας, δηλαδή μείωση στους μισθούς και στις ασφαλιστικές δαπάνες της εργοδοσίας και του κράτους. Προς αυτήν την κατεύθυνση «συστήνονται» μέτρα όπως η σύνδεση μισθού – παραγωγικότητας, η κατάργηση της συλλογικής διαπραγμάτευσης στις ΣΣΕ με ενίσχυση των επιχειρησιακών και ατομικών, η επέκταση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, η μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για το κεφάλαιο κ.ά.

Με την επίκληση εξάλλου της «βιωσιμότητας των συντάξεων, των συστημάτων Υγείας και κοινωνικών παροχών», στο πλαίσιο του Συμφώνου προωθούνται «μεταρρυθμίσεις» όπως η κατάργηση των λεγόμενων «πρόωρων» συντάξεων, η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, η δημιουργία «κινήτρων» για παραμονή στην εργασία μετά τη συνταξιοδότηση και άλλα μέτρα, πολλά από τα οποία μπορεί να τα αναγνωρίσει κανείς στους νόμους που ψήφισαν όλα τα τελευταία χρόνια όλες οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.

…στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο

3. Το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο». Βασικά σημεία του συμφώνου είναι ο κανόνας της «Δημοσιονομικής Ισορροπίας», δηλαδή οι εθνικοί προϋπολογισμοί να μην παρουσιάζουν έλλειμμα. Τα κράτη – μέλη είναι υποχρεωμένα να έχουν ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, όπως συμβαίνει με τα ματωμένα πλεονάσματα της Ελλάδας, που διατηρούνται μέχρι το 2060 και βλέπουμε.

Τα κράτη – μέλη είναι υποχρεωμένα να εισαγάγουν τη διάταξη αυτή στα Συντάγματά τους ή με νόμο αυξημένης τυπικής ισχύος, που θα υπερισχύει κάθε άλλου κοινού νόμου. Είναι επίσης υποχρεωμένα να μην παρουσιάζουν ετήσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού τους πάνω από 0,5% του ΑΕΠ, ενώ σε περίπτωση που το δημόσιο χρέος είναι μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ, υποχρεούνται να το μειώνουν κατά 5% κάθε χρόνο. Υποχρεούνται επίσης να μην έχουν έλλειμμα μεγαλύτερο από 3% του ΑΕΠ.

Οι στόχοι αυτοί συνεπάγονται δρακόντεια μέτρα, αιματηρές περικοπές σε βάρος του λαού, παραπέρα φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, στην προσπάθεια του αστικού κράτους από τη μια να τηρήσει τα συμφωνηθέντα και από την άλλη να διασφαλίσει επαρκή χρηματοδότηση, απαλλαγές και διευκολύνσεις για το κεφάλαιο από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Και βέβαια τίποτα δεν αλλάζει για τον λαό, ούτε η προσωρινή «ρήτρα διαφυγής» από το Σύμφωνο που βρίσκεται σε ισχύ για τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας από την προηγούμενη κρίση με άφθονο κρατικό χρήμα από την «τσέπη» των λαών. Ούτε η συζήτηση που βρίσκεται σε εξέλιξη – φέρνοντας στην επιφάνεια και τους σφοδρούς ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της ΕΕ – για την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας, επικεντρώνοντας σε έναν πιο ευέλικτο τρόπο, ώστε οι κρατικές ενισχύσεις που θα κατευθύνονται σε «πράσινες» και «ψηφιακές» επενδύσεις να εξαιρούνται από τον υπολογισμό των κρατικών ελλειμμάτων.

4. Η «Ενισχυμένη Οικονομική Διακυβέρνηση». Αφορά πακέτο νομοθετικών μέτρων που ρυθμίζουν τον οικονομικό και δημοσιονομικό έλεγχο της ΕΕ στις οικονομίες και τους προϋπολογισμούς των κρατών – μελών, στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας. Αυτό σημαίνει ότι ενισχύεται το «προληπτικό» και «διορθωτικό» σκέλος του Συμφώνου Σταθερότητας, με την επιβολή γενικευμένων περικοπών των λεγόμενων «κοινωνικών δαπανών» στους εθνικούς προϋπολογισμούς, αλλά και στον προϋπολογισμό της ΕΕ για τα κράτη – μέλη, σε περίπτωση απόκλισής τους από τους στόχους για το έλλειμμα και το κρατικό χρέος (3% και 60% επί του ΑΕΠ αντίστοιχα).

Στο πακέτο των νομοθετικών μέτρων της «Ευρωπαϊκής Οικονομικής Διακυβέρνησης» περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων Οδηγία του Συμβουλίου, που προβλέπει ότι η δημοσιονομική πολιτική και τα δημοσιονομικά πλαίσια θα πρέπει να είναι σταθερά, ανεξάρτητα από την εναλλαγή των κυβερνήσεων.

Περιλαμβάνεται επίσης ο «Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με κατασταλτικά μέτρα για τη διόρθωση των υπερβολικών μακροοικονομικών ανισορροπιών στην Ευρωζώνη», μέσω του οποίου, μετά από σύσταση της Επιτροπής, επιβάλλεται πρόστιμο όταν ένα κράτος – μέλος έχει υποβάλει ανεπαρκές σχέδιο διορθωτικών αλλαγών ή διαπιστώνεται μη συμμόρφωση με συστάσεις. Το πρόστιμο ανέρχεται σε 0,1% του ΑΕΠ και επιβάλλεται αυτόματα από την Επιτροπή.

Στο ίδιο πακέτο εποπτείας, πρόληψης και συμμόρφωσης περιέχεται επίσης ο «Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την αποτελεσματική επιβολή της δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ». Πρόκειται για μηχανισμό επιβολής (χρηματικών κυρίως) κυρώσεων στα κράτη – μέλη που δεν συμμορφώνονται με τους αυστηρότερους αυτούς όρους.

…και το υπερμνημόνιο

5. Ταμείο Ανάκαμψης. Η ΕΕ με το Ταμείο Ανάκαμψης θέλει να θωρακίσει τους ευρωενωσιακούς ομίλους και να ενισχύσει την κερδοφορία τους. Τους στηρίζει και με χρήμα αλλά και με τη διαμόρφωση των υποδομών και του περιβάλλοντος εκείνου που διευκολύνει τους σχεδιασμούς τους. Το Ταμείο, που για τη χώρα μας προβλέπει χρηματοδότηση ύψους 32 δισ. ευρώ για τους επιχειρηματικούς ομίλους, έχει «ουρά» τα σκληρά προαπαιτούμενα για τον λαό. Μια σειρά μεταρρυθμίσεων που πατάνε στις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» της ΕΕ και ο λαός έχει αρχίσει ήδη να τα βλέπει με το αντεργατικό τερατούργημα για το σμπαράλιασμα του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, την περισσότερη «ευελιξία», τις απλήρωτες υπερωρίες, το χτύπημα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Αλλά και τα αντιεκπαιδευτικά νομοσχέδια που χτυπούν τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών των λαϊκών οικογενειών. Το σχέδιο είναι προσαρμοσμένο στις κατευθύνσεις της ΕΕ για την ψηφιακή και «πράσινη μετάβαση», τις επιπτώσεις του οποίου βιώνει σήμερα ο λαός με ενεργειακή φτώχεια και ακρίβεια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ταμείο Ανάκαμψης δεν υπάρχουν – ή αν υπάρχουν είναι λιγοστά – κονδύλια για τις στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες, πάντα στο «ζύγι» του «κόστους – οφέλους» για το κεφάλαιο και με κριτήριο τη διαχείριση και την ανακύκλωση της φτώχειας. Μάλιστα, για την αντισεισμική θωράκιση της χώρας δεν υπάρχει ούτε δεκάρα.

Αναδημοσιεύεται από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» 20-21 Αυγούστου

πηγη: imerodromos.gr

Τον Απρίλιο του 2018, η Διοίκηση του Ελληνικού Γεωργικού Οργανισμού – ΔΗΜΗΤΡΑ, με πρωτοφανή εμπάθεια και εκδικητικότητα, έχοντας διαστρεβλώσει και αντιστρέψει πλήρως τα πραγματικά περιστατικά, κατασκεύασε μία πλαστή και ανυπόστατη στα όρια της γελοιότητας κατηγορία, εναντίον της Γ. Γραμματέως του Συλλόγου Εργαζόμενων ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, Μαργαρίτας Κουτσανέλλου, φορτώνοντας την με πειθαρχική και ποινική δίωξη, η οποία εκδικάζεται στις 23 Σεπτεμβρίου 2022 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας (πρώην Σχολή Ευελπίδων) και φροντίζοντας να τη διασύρει ηθικά με όποιο τρόπο μπορούσε.

Αφορμή, αλλά όχι αιτία, αποτέλεσε η λειτουργία της ως Προέδρου της Εφορευτικής Επιτροπής στις πρώτες εκλογές Υπηρεσιακού Συμβουλίου που πραγματοποιούνταν στον Οργανισμό το 2018, επειδή δεν συναίνεσε και κατήγγειλε στο προϊστάμενο Υπουργείο απόπειρα πλαστογράφησης και νόθευσης της εκλογικής διαδικασίας.

Ο πραγματικός λόγος του εκδικητικού μένους εναντίον της Γ. Γραμματέως του Συλλόγου, είναι το γεγονός ότι όλη την προηγούμενη περίοδο βρισκόταν με το Σωματείο της σε σοβαρές αγωνιστικές κινητοποιήσεις για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας και σε αντιπαράθεση με τη Διοίκηση του Οργανισμού, για τους χειρισμούς της σε ένα πολύ μεγάλο δημόσιο διαγωνισμό. Αποτέλεσμα ήταν, λίγο πριν ο εποπτεύων Υπουργός ζητήσει εγγράφως, κατόπιν σχετικών καταγγελιών του Συλλόγου, τις παραιτήσεις σύσσωμου του τότε Διοικητικού Συμβουλίου, να ασκήσουν ως αντίποινα κάθε είδους δίωξη εναντίον της. Εκτός από την απομάκρυνσή της από την οργανική θέση της και τις βλαπτικές μεταβολές που υπέστη στην εργασία της, της φόρτωσαν τα μισά και παραπάνω παραπτώματα του πειθαρχικού κώδικα, διαστρεβλώνοντας γεγονότα, συκοφαντώντας και παραχαράσσοντας στοιχεία και τη μήνυσαν για απολύτως ανυπόστατα ποινικά αδικήματα (υπεξαγωγή εγγράφων).

Μέχρι και σήμερα, οι Διοικήσεις που ανέλαβαν στη συνέχεια, όχι μόνο δε αποκατέστησαν την αλήθεια, αλλά μεθόδευσαν και επέτρεψαν κάθε είδους αυθαιρεσία και παρατυπία στον τρόπο που χειρίστηκαν την υπόθεση, προκειμένου να κρατήσουν σε ομηρία τη συνδικαλίστρια, αλλά και για να μην έλθουν αντιμέτωποι με την κατάρρευση της σκευωρίας εις βάρος της.

Η πειθαρχική και ποινική δίωξη της Μαργαρίτας Κουτσανέλλου, Γ.Γραμματέως του Συλλόγου Εργαζόμενων ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ συνιστά ξεκάθαρη συνδικαλιστική δίωξη, την οποία καταγγέλλουμε και ζητάμε την άμεση παύση της.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΝΑΥΤΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ (ΠΕΝΕΝ)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΝΑΤ (ΠΣΣ ΝΑΤ)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ Τ.Α.Ν.Π.Υ (ΠΑΣΣΕΑΤ)

Η «Ταξική Εργατική Συσπείρωση» και τα εκλεγμένα μέλη της στο Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά απευθύνουν κάλεσμα στους εργαζόμενους, τους Ναυτεργάτες, την νεολαία να πάρουν μέρος στην συγκέντρωση την Πέμπτη στο Σύνταγμα που οργανώνουν πολιτικές οργανώσεις.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών, οι παρακολουθήσεις χιλιάδων πολιτών, αγωνιστών του εργατικού κινήματος δημοσιογράφων, πολιτικών προσώπων και κομμάτων – νεολαιών αποτελεί ένα διαχρονικό έγκλημα που όλες ως τώρα οι κυβερνήσεις μέσα από υπηρεσίες και σκοτεινούς μηχανισμούς αλλά και με το αντίστοιχο θεσμικό – νομοθετικό πλαίσιο βάζουν στο στόχαστρο τις πιο θεμελιώδεις ελευθερίες και δικαιώματα των πολιτών!

Αυτή η πολιτική είναι αναπόσπαστο μέρος της επίθεσης ενάντια στα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα όπως της απεργίας, της αλληλεγγύης, των διαδηλώσεων και της ενίσχυσης της καταστολής!

Η κυβέρνηση της Ν. Δ έχει τεράστιες ευθύνες οι οποίες δεν πρέπει να κουκουλωθούν μέσα από κοινοβουλευτικές εξεταστικές επιτροπές όπως επίσης δεν πρέπει να δοθεί «άφεση αμαρτιών» και για τα άλλα συστημικά κόμματα που το καθένα του που άσκησε την διακυβέρνηση έβαλε το δικό του λιθαράκι σε αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα….

Η καταδίκη πρέπει να είναι όλων μας μαζική – καθολική και παλλαϊκή!

Όλοι και όλες στην Συγκέντρωση στις 25 Αυγούστου, μέρα Πέμπτη ώρα 7 μ.μ στην πλατεία Συντάγματος.

Η Ταξική Εργατική Συσπείρωση (ΤΕΣ) Ε.Κ.Π

 Ερνστ Τελμαν (16 Απριλίου 1886 - 18 Αυγούστου 1944)

Ο Έρνεστ Τέλμαν γεννήθηκε στο Αμβούργο στις 16 Απριλίου 1886. Ήταν Γερμανός εργάτης και πολιτικός. Υπήρξε ηγέτης του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Στις 15 Μαΐου 1903 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Από το 1904 μέχρι το 1913 εργάστηκε ως θερμαστής σε φορτηγό πλοίο. Τον Ιανουάριο του 1915 επιστρατεύτηκε και πολέμησε μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο δυτικό μέτωπο. Μια μέρα πριν από την επιστράτευσή του παντρεύτηκε την Rosa Koch.

Όταν τον Μάρτιο του 1917 ο πόλεμος άρχισε να δημιουργεί σχίσμα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, προσχώρησε στο Aνεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Kόμμα (USPD), όπου συγκεντρώθηκαν οι αντίθετοι του πολέμου. Τον Μάρτιο του 1919 έγινε πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης του USPD στο Αμβούργο. Αγωνίστηκε και κατάφερε τον Νοέμβριο του 1920 την προσχώρηση του τοπικού USPD στο κομμουνιστικό κόμμα KPD. Σαν εκπρόσωπος του κόμματος πήρε το καλοκαίρι του 1921 μέρος στην Τρίτη Διεθνή, όπου γνώρισε τον Λένιν. Στις 30 Οκτωβρίου 1925 ψηφίστηκε πρόεδρος του κόμματος και διαδέχτηκε την Ruth Fischer.

Εθνικοσοσιαλιστική δικτατορία

Στις 3 Μαρτίου 1933, δύο μέρες πριν την πραγματοποίηση των τελευταίων πολυκομματικών εκλογών για το Ράιχσταγκ, συνελήφθη. Η σύλληψή του θεωρείται ότι εντασσόταν σε μια προσπάθεια των Ναζί να σταθεροποιήσουν και να ενισχύσουν τη δικτατορία τους, χτυπώντας την αντίσταση της εργατικής τάξης, του λαού και του συνόλου των αντιφασιστικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της Γερμανίας, κάτι που αποδεικνύεται από τις εξελίξεις των επόμενων ημερών και από τον εμπρησμό μέσω προβοκάτσιας του Ράιχσταγκ, που είχε γίνει στις 27 Φεβρουαρίου 1933 και αποδόθηκε στους κομμουνιστές. Άλλωστε, ο Χίτλερ είχε ξεκαθαρίσει, σε μια από τις πρώτες συνεδριάσεις του υπουργικού του συμβουλίου, πως ο θρίαμβος του Ναζισμού περνούσε μέσα από τη συντριβή του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο Ερνστ Τέλμαν εκτελέστηκε στις 18 Αυγούστου 1944 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.

.Το ναζιστικό καθεστώς, δεν προχώρησε τυχαία στη σύλληψη του Ερνεστ Τέλμαν. Χτυπώντας τον Τέλμαν, ήθελε να στερήσει τη γερμανική εργατική τάξη από έναν άξιο κομμουνιστή ηγέτη και να απαλλαγεί το ίδιο από έναν επικίνδυνο εχθρό. Για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την τελευταία διαπίστωση, αξίζει να σταθούμε σε όσα γράφει ο Εριχ Χόνεκερ στα απομνημονεύματά του, σκιαγραφώντας τη συμβολή του Τέλμαν στον αντιφασιστικό αγώνα του γερμανικού λαού. Ο Τέλμαν - σημειώνει ο Χόνεκερ - «καυτηρίαζε το φασισμό σαν θανάσιμο εχθρό του εργατικού κινήματος και της Σοβιετικής Ένωσης και προειδοποιούσε για τους κινδύνους που προέρχονταν απ' αυτόν - ως εκείνο το περίφημο σύνθημά του στον εκλογικό αγώνα στις αρχές του 1932 για τον Πρόεδρο του Ράιχ ότι: "Όποιος εκλέγει Χίντενμπουργκ, εκλέγει Χίτλερ, όποιος εκλέγει Χίτλερ, εκλέγει τον πόλεμο!". Η ιστορία επιβεβαίωσε την ορθότητα αυτής της προειδοποιητικής διαπίστωσης σε τραγικές διαστάσεις». (Εριχ Χόνεκερ: «Από τη ζωή μου», εκδόσεις «Ειρήνη», σελ. 71).

Πριν συλλάβει τον Τέλμαν, το χιτλερικό καθεστώς χρέωσε στους κομμουνιστές τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, που πραγματοποίησαν τα όργανά του στις 27/2/1933. Την επομένη, με το πρόσχημα του εμπρησμού, καταργήθηκαν τα άρθρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης, που αναφέρονταν στην ελευθερία του ατόμου, του λόγου, του Τύπου, των συγκεντρώσεων και της ίδρυσης συνδικαλιστικών οργανώσεων. Ο Τέλμαν συλλήφθηκε στις 3/3/1933, δύο μέρες, όπως προαναφέραμε, πριν τις εκλογές.

Μετά τις εκλογές, οι Ναζί προχώρησαν στην ακύρωση της εκλογής των 81 κομμουνιστών βουλευτών και στις 14 Μάρτη έθεσαν εκτός νόμου το Γερμανικό ΚΚ. Αλλά δε σταμάτησαν εκεί. Μέσα σε έξι εβδομάδες από τις άνοδό τους στην εξουσία, έκλεισαν στις φυλακές 18 χιλιάδες, περίπου, κομμουνιστές. Στις 2/5/1933 διέλυσαν τα συνδικάτα, δήμευσαν τις περιουσίες τους και έστειλαν τους ηγέτες τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις 22 Ιούνη απαγορεύτηκε και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Η οικονομία που ζητούσαν οι σοσιαλδημοκράτες στο μπαρούτι του προλεταριάτου δε βγήκε σε καλό ούτε στους ίδιους.

Ο γερμανικός φασισμός, αφού κυριάρχησε μέσα στη Γερμανία, ήταν πια ελεύθερος να θέσει σε εφαρμογή τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της γερμανικής αστικής τάξης, πράγμα που επιχείρησε, με τα γνωστά σε όλη την ανθρωπότητα αποτελέσματα. Κι όταν πια έπνεε τα λοίσθια, ξαναθυμήθηκε τον Ερνεστ Τέλμαν, τον οποίο και δολοφόνησε άνανδρα στο κρεματόριο του Μπούχενβαλντ στις 18 Αυγούστου 1944, ενώ στη συνέχεια έκαψε τη σωρό του, για να μην υπάρχει τίποτα από αυτόν. Η εργατική τάξη της Γερμανίας, στη μεταπολεμική περίοδο που ερχόταν, έπρεπε να στερηθεί τον μεγάλο ηγέτη της κι αν ήταν δυνατό να μην υπάρχει τίποτα που να τον θυμίζει.

...................................................

Ερνστ Τέλμαν έμεινε για πολλά χρόνια στις χιτλερικές φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όταν πληροφορήθηκε την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν δεν αμφέβαλε ποτέ, ότι ο χιτλερικός στρατός θα ηττηθεί.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της κόρης του Ίρμα που τον επισκέφθηκε το καλοκαίρι του ΄41 στις φυλακές του Ανοβέρου, λίγο μετά την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση, ο Τέλμαν απαντώντας στον απόλυτα σίγουρο για τη νίκη της Γερμανίας υπάλληλο των φυλακών («διεξάγουμε έναν κεραυνοβόλο πόλεμο ενάντια στους Ρώσους, σε λίγες μέρες θα είμαστε στη Μόσχα») είπε ότι «ο Στάλιν θα συντρίψει το Χίτλερ» για να συνεχίσει: «Τα φασιστικά στρατεύματα θα τερματίσουν την ύπαρξή τους στη Σοβιετική Ένωση... Ολόκληρος ο σοβιετικός λαός θα αγωνιστεί ωσότου απελευθερωθεί η σοβιετική χώρα... Ο κεραυνοβόλος πόλεμός σας θα τελειώσει στη Σοβιετική Ένωση με την πλήρη συντριβή σας. Δεν θα συμπεριφέροσταν με τέτοια υπεροψία αν γνωρίζατε τους σοβιετικούς εργάτες, αν γνωρίζατε πως ζει ένας λαός που είναι απελευθερωμένος από τον καπιταλισμό. Ο σοβιετικός λαός, κάθε άνθρωπος στη Σοβιετική Ένωση έχει πολλά να χάσει, γιατί ολόκληρη η χώρα ανήκει στο λαό... Αντίθετα τι έχει ο γερμανικός λαός; Φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μια χούφτα κερδοσκόπων του πολέμου κυριαρχούν το λαό μας».

Η γυναίκα του Τέλμαν, Ρόζα είχε διηγηθεί σε κομμουνιστή που είχε επαφή μαζί της ότι «ο Τέλμαν δεν αμφέβαλε καμιά στιγμή, ότι η Σοβιετική Ένωση θα νικήσει τη φασιστική Γερμανία... Επιπλέον ο Τέλμαν έκφραζε τη βαθιά πεποίθησή του, ότι η γερμανική εργατική τάξη θα ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των προλετάριων όλου του κόσμου».

Ο ήρωας του παγκόσμιου προλεταριάτου έλεγε: «η ιστορία της ζωής μας είναι σκληρή, γι’ αυτό απαιτεί ολοκληρωμένο ανθρώπινο χαρακτήρα... Το να είσαι στρατιώτης της επανάστασης σημαίνει: να δείχνεις σ’ όλες τις καταστάσεις απεριόριστη αφοσίωση στην πίστη της υπόθεσής μας, μια αφοσίωση που δοκιμάζεται στη ζωή και στο θάνατο, σημαίνει να κρατάς απόλυτα το λόγο σου, πεποίθηση, αγωνιστικό θάρρος και αγωνιστική δύναμη.

πηγη: tsak-giorgis.blogspot.com