Με αφορµή τις πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία, που έδωσαν στην ∆εξιά και την Ακροδεξιά το 44% των ψήφων, ο Enzo Traverso (1) λέει τα εξής: “Στην Ιταλία, υπήρξε µια ριζική τοµή στην ιστορία της Aριστεράς. Η Aριστερά δεν υπάρχει πλέον. Υπάρχει στην Ιταλία µια κριτική θεωρία που είναι πολύ ζωντανή, πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά η οποία είναι απολύτως ανίσχυρη σε πολιτικό επίπεδο. Υπάρχει επίσης µια κουλτούρα αντιπολίτευσης, υπάρχουν περιβαλλοντικά, αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά κινήµατα που δίνουν πραγµατικές µάχες. Όλα αυτά υπάρχουν, αλλά εντελώς έξω από την πολιτική σφαίρα, αν κατανοήσουµε την πολιτική ως θεσµό. Η δεξιά πτέρυγα είναι πλέον πολιτισµικά ηγεµονική”. Επειδή αυτά δεν είναι αυτονόητα, ας δούµε τι εννοεί και τι υπονοεί ο Traverso. Η έκλειψη της Αριστεράς Το πρώτο που ισχυρίζεται ο Traverso είναι ότι η Αριστερά δεν υπάρχει πλέον. Εάν υπάρχει ακόµη –θα µπορούσαµε να προσθέσουµε εµείς–, υπάρχει ως φαντασίωση ή ως φάντασµα· διότι η Αριστερά ποτέ δεν ήταν το άθροισµα των ατόµων της, ήταν πάντοτε η πολιτική που ασκούσε· και αυτή δεν υπάρχει πια: Μετά το Β’ παγκόσµιο πόλεµο, η πολιτική της στην ∆ύση ήταν µια πολιτική µεταρρυθµίσεων που βελτίωσαν θεαµατικά τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των υποτελών τάξεων, και η οποία βασιζόταν στον ισχυρισµό ότι το συµφέρον των υποτελών κοινωνικών τάξεων προάγει και το γενικό συµφέρον (ακόµη και αυτό της “οικονοµίας”, δηλαδή των επιχειρήσεων, δηλαδή της αστικής τάξης -που δεν γνώριζε καθώς φαίνεται το πραγµατικό της συµφέρον). Όταν αυτή η µεταρρυθµιστική στρατηγική ηττήθηκε από τον νεοφιλελευθερισµό κατά κράτος στην Ευρώπη, τότε τελείωσε και η Αριστερά στην ∆ύση, κάπου ανάµεσα στο 1982 και το 1990 (2).  Να µην ξεχάσουµε όµως και την Αριστερά των “πλατιών κοµµάτων” που ακολούθησε µετά το 1990, που την περιφέραµε σαν τον νεκρό El Cid (3) δεµένο όρθιο πάνω στο άλογο των κοινωνικών κινηµάτων και του αµυντικού ρεφορµισµού επί ένα τέταρτο του αιώνα: µια Αριστερά που δεν αναφερόταν πλέον στις κοινωνικές τάξεις και τον ανταγωνισµό τους, ούτε στην µαρξιστική θεωρία, ούτε διέθετε στρατηγική αναφορά, ούτε όραµα· µια Αριστερά προσγειωµένη στο παρόν, που υιοθετούσε την γλώσσα, άρα τις έννοιες, του δικαιωµατικού νεοφιλελευθερισµού που επικράτησε στα κοινωνικά κινήµατα σε µίξη µε τις έννοιες του αστικού πολιτικού µάρκετινγκ.

Η Αριστερά, λοιπόν, δεν υπάρχει· έχει εκλείψει ένα τέταρτο του αιώνα πριν, κι ας χρησιµοποιούµε ακόµα την λέξη για να ονοµατίσουµε άλλες πια πραγµατικότητες.  Μετά την Αριστερά Αυτό που αλλάζει στην παρούσα ιστορική στιγµή είναι ότι τώρα η έκλειψη της Αριστεράς, ακόµη και στις πιο στρεβλές και ανεπαρκείς µορφές της, γίνεται εκκωφαντική. Εξίσου εκκωφαντική γίνεται και η ανάγκη τής εκ νέου συγκρότησης των κοινωνικών δυνάµεων των υποτελών κοινωνικών τάξεων σε πολιτικά υποκείµενα αντάξια της παρούσας ιστορικής στιγµής.

Μιας ιστορικής στιγµής κατά την οποία ο καπιταλισµός στρέφεται ενάντια στον πλανήτη, στις οικολογικές και υγειονοµικές ισορροπίες του, κατά του κόσµου της εργασίας, των “περιττών” πληθυσµών, κατά της δυνατότητας απλής αναπαραγωγής των υποτελών κοινωνικών τάξεων, κατά κάθε είδους και παραλλαγής δηµοκρατίας, κατά της ειρήνης· µιας ιστορικής στιγµής κατά την οποία η αστική τάξη συντίθεται µε τον µετα-φασισµό και συγκροτεί το καθεστώς του αυταρχικού (νέο)φιλελευθερισµού όπως έκανε και στο παρελθόν (4). Τι υποκείµενα όµως αντιστοιχούν στην παρούσα ιστορική στιγµή όπου ο καπιταλισµός παίρνει την απεχθέστερη µορφή του και στρέφεται πλέον κατά της ανθρωπότητας;

Πώς είναι δυνατό να σκεφτόµαστε ακόµη σήµερα την συγκρότηση µετώπων, πλατιών κοµµάτων, χαλαρών πολιτικών οργανώσεων, κοινωνικών κινήσεων και πρωτοβουλιών, δηλαδή µορφών οργάνωσης πλήρως αναντίστοιχων µε τις ανάγκες µιας τέτοιας ιστορικής στιγµής;  Εάν πρόκειται να υπάρξει ξανά πολιτική εκπροσώπηση των συµφερόντων των υποτελών κοινωνικών τάξεων, αυτό θα γίνει µέσω πολιτικού κόµµατος µε στιβαρή οργάνωση και αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραµµα. Κριτικές θεωρίες ή µαρξιστική θεωρία; Το δεύτερο που επισηµαίνει ο Traverso, είναι η ύπαρξη των κριτικών θεωριών. Εξ αντιθέτου προκύπτει ότι δεν υπάρχει πλέον ο µαρξισµός ως ιδεολογία µαζών (υπάρχει ως επιστηµονική θεωρία ή πανεπιστηµιακή µανιέρα).

Υπάρχουν οι κριτικές θεωρίες για τις οποίες ο Traverso ισχυρίζεται ότι είναι “απολύτως ανίσχυρες σε πολιτικό επίπεδο”. Αρκεί να διαβάσει κάποιος µε προσοχή το σχετικό βιβλίο του Κeucheyan (5) για να πεισθεί ως προς αυτό (εάν υποθέσουµε ότι η ιστορία των κινηµάτων δεν τον έχει ήδη πείσει για την αφλογιστία των κριτικών θεωριών ως οδηγούς αντικαπιταλιστικής δράσης). Πρόκειται για θεωρίες που έχουν διαρρήξει τους δεσµούς µε την µαρξιστική θεωρητική παράδοση σε τουλάχιστον τέσσερα καίρια σηµεία: (α) δεν αναφέρονται στην έννοια της εκµετάλλευσης της εργασίας, η οποία έχει αντικατασταθεί από την έννοια του κοινωνικού αποκλεισµού (6) και της στέρησης δικαιωµάτων, (β) δεν αναγνωρίζουν τον ανταγωνισµό κεφαλαίου και εργασίας ως κεντρικό στοιχείο της αστικής κοινωνίας, (γ) δεν κατανοούν και εποµένως δεν υιοθετούν την λενινιστική µεταγραφή του θεωρητικού σχήµατος του Κλαούζεβιτς για τον πόλεµο στο πεδίο της πολιτικής και (δ) δεν αποδέχονται την µορφή του κόµµατος ως αναγκαίο τρόπο αντικαπιταλιστικής οργάνωσης. 

Με τέτοια ελλείµµατα, πώς είναι δυνατό οι θεωρίες αυτές να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της παρούσας ιστορικής στιγµής; Εάν οι κριτικές θεωρίες είναι ανίσχυρες σε πολιτικό επίπεδο και ανεπαρκείς διότι στρέφουν την πλάτη σε έννοιες στοιχειώδεις για την κατανόηση των βασικών φαινοµένων του καπιταλισµού, δεν είναι αυτό που χρειαζόµαστε τώρα ως οδοδείκτη πολιτικής δράσης των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Η επανασύνδεση µε τον µαρξισµό ως µαζική ιδεολογία δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρη.  Η ιδεολογική ηγεµονία του νεοφιλελευθερισµού και η µακρά πορεία για την ανατροπή της Το δεύτερο που επισηµαίνει ο Traverso, είναι ότι η ∆εξιά είναι πολιτισµικά ηγεµονική, και αυτή µου φαίνεται ότι είναι η πιο οδυνηρή από τις διαπιστώσεις του. Στο λεξιλόγιο της ιταλικής Αριστεράς και των µιµητών της, αυτό σηµαίνει ότι η ∆εξιά ηγεµονεύει ιδεολογικά (7).

Εννοεί δηλαδή, ο Traverso, ότι στον χώρο της ιδεολογίας ο συσχετισµός δύναµης υπέρ της αστικής ιδεολογίας έχει καταστεί συντριπτικός σε βάρος της “κοσµοθεωρίας” του σοσιαλισµού, του κοµµουνισµού και κάθε αυθόρµητης ιδεολογίας των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Όµως τι ακριβώς σηµαίνει αυτό; Με τον όρο της ιδεολογίας αναφερόµαστε στις αξίες και τα ήθη, στις ιδέες µε τις οποίες εξηγούµε τα πράγµατα, στις πεποιθήσεις, τις παραστάσεις και τις εικόνες που συγκροτούν ένα vade mecum, έναν πρακτικό οδηγό, για να βαδίζεις µόνος σου, χωρίς καθοδήγηση, στην ζωή σου στον καπιταλισµό, στην καθηµερινή, προσωπική και επαγγελµατική ζωή σου σύµφωνα µε τις ιδέες και τις αξίες της άρχουσας τάξης. Ανάλογα µε την ιδεολογία που τα διακατέχει, τα άτοµα αλλάζουν ή διατηρούν την ίδια περπατησιά ανάλογα πώς ερµηνεύουν και καταλαβαίνουν τις κοινωνικές σχέσεις και την προσωπική ζωή, τον τρόπο που ζουν την ζωή τους δηλαδή, µε αφετηρία την ιδεολογία (8).

Αν έτσι έχουν τα πράγµατα, ίσως καταλαβαίνουµε λίγο περισσότερο τι σηµαίνει ιδεολογική ηγεµονία του νεοφιλελευθερισµού: Αυτό που αξίζει και αυτό που δεν αξίζει να κάνεις, αυτό που είναι ηθικό ή ανήθικο, αυτό που πρέπει ή δεν πρέπει να επιδιώκεις στην επαγγελµατική και ιδιωτική ζωή σου, και όλα τα άλλα µε τα οποία βαδίζουµε τις ζωές µας, δεν είναι τα ίδια πριν και µετά την ιδεολογική νίκη του νεοφιλελευθερισµού. Ο τρόπος που έχουµε για να εξηγήσουµε αυτό που συµβαίνει στις ζωές µας και στις ζωές των άλλων, επίσης δεν είναι ο ίδιος πριν και µετά.  Υπάρχει και χειρότερο: Η ιδεολογία δεν ανήκει στον ίδιο χρόνο µε την πολιτική· η πρώτη ακολουθεί αργόσυρτη πορεία, αλλάζει δύσκολα και ως εκ τούτου αργά, ενώ η δεύτερη ακολουθεί τους ταχείς ρυθµούς της βραχυχρόνιας διάρκειας και της µεσοπρόθεσµης. Αυτό ίσχυσε και για τον νεοφιλελευθερισµό: ενώ είχε θριαµβεύσει πολιτικά µέσα σε µια δεκαετία περίπου (1979-1991), χρειάστηκε τουλάχιστον τριάντα χρόνια για να θριαµβεύσει ιδεολογικά.  Βρισκόµαστε λοιπόν, εµείς, όσοι θέλουµε να αλλάξει ο κόσµος, εξαρχής αντιµέτωποι µε την µακροχρόνια διάρκεια, που σηµαίνει πως όποια προσπάθεια και αν κάνουµε δεν πρέπει να εγγράφεται µόνο στον βραχυχρόνιο χρόνο της τρέχουσας, καθηµερινής, πολιτικής αλλά και στον µακρό χρόνο των αργόσυρτων αλλαγών· και η µοναδική µορφή πολιτικής οργάνωσης που µπορεί να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο καθήκον είναι το πολιτικό κόµµα των υποτελών κοινωνικών τάξεων. 

*Αναδηµοσίευση από το Commune

Πηγή: redtopia.gr

Η συνολική διακίνηση επιβατών στους Ελληνικούς λιμένες το δεύτερο΄ τρίμηνο 2022 σε σύγκριση με το β΄ τρίμηνο του 2021 παρουσίασε αύξηση κατά 64,9%, ενώ και κατά την αντίστοιχη σύγκριση του β΄ τριμήνου 2021 προς το β΄ τρίμηνο 2020 παρατηρήθηκε αύξηση κατά 70,8% . Συνολικά διακινήθηκαν 8.954.863 επιβάτες, από τους οποίους στις εσωτερικές γραμμές μεταφέρθηκαν 8.647.188 επιβάτες.Όσον αφορά στους επιβάτες της κρουαζιέρας διακινήθηκαν στα ελληνικά λιμάνια 307.675 επιβάτες. οι αποβιβασθέντες ήταν 173.330 επιβάτες και 134.345 οι επιβιβασθέντες.

Πηγή: mononews.gr

Έχουν βαθυκόκκινο χρώμα και ελαφρώς ξινή γεύση και ο χυμός τους είναι ιδιαίτερα δημοφιλής. Μια ακόμα όμως ιδιότητά τους τα καθιστά ιδιαίτερα σημαντικά για την υγεία μας σύμφωνα με το King's College του Λονδίνου

Η καθημερινή κατανάλωση κράνμπερι συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της καρδιάς σύμφωνα με νεότερα ερευνητικά στοιχεία. Η ποσότητα όμως μετράει εξίσου, καθώς οι άντρες της μικρής μελέτης που κατανάλωσαν 100 γραμμάρια τη μέρα, παρατήρησαν σημαντικές βελτιώσεις στην καρδιακή λειτουργία ένα μήνα μετά.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ιδιαίτερα σημαντική είναι η αντιοξειδωτική τους δράση, η οποία ωφέλησε τη διόγκωση των αρτηριών κατά 1,5 % μέσα σε μόλις δύο ώρες μετά την κατανάλωση.

Οι ερευνητές από το King’s College του Λονδίνου παρακολούθησαν 45 άντρες 18 έως 45 ετών για ένα μήνα για να διαπιστώσουν πώς η κατανάλωση των κράνμπερι επηρέασε την αρτηριακή τους πίεση, τον καρδιακό ρυθμό και τις αρτηρίες τους. Οι συμμετέχοντες κατανάλωσαν τα φρούτα σε μορφή σκόνης, που ήταν ισάξια με 100 γραμμάρια φρέσκων κράνμπερι.

Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα με την ομάδα ελέγχου που κατανάλωσε ένα εικονικό φάρμακο, διαπίστωσαν ότι σε όσους κατανάλωσαν τα κράνμπερι σε καθημερινή βάση, παρατηρήθηκε διεύρυνση των αρτηριών κατά 1,1% μετά από ένα μήνα, βελτιώνοντας έτσι την αρτηριακή πίεση.

Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκαν βελτιώσεις στον καρδιακό ρυθμό, στη χοληστερόλη και στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

Ο καθηγητής Christian Heiss, ειδικός σε καρδιαγγειακά θέματα στο Πανεπιστήμιο του Surrey που συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε σχετικά με τα ευρήματα ότι «παρέχουν ισχυρές ενδείξεις πως τα κράνμπερι μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την καρδιαγγειακή υγεία ακόμη και σε άτομα που διατρέχουν χαμηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο». Ειδικότερα, εξηγεί λέγοντας ότι «αυτή η μελέτη αναδεικνύει περαιτέρω ότι συγκεκριμένοι μεταβολίτες που υπάρχουν στο αίμα μετά την κατανάλωση κράνμπερι σχετίζονται με αυτά τα ευεργετικά αποτελέσματα».

Επιπλέον, έπειτα από την ανάλυση δειγμάτων αίματος και ούρων, αποδείχτηκε ότι 13 είναι οι χημικές ουσίες που εμπεριέχονται στα κράνμπερι και ευνοούν τη διαστολή με τη μεσολάβηση της ροής (FMD). Η ερευνητική ομάδα υποθέτει ότι τα αντιοξειδωτικά – γνωστά ως πολυφαινόλες – που βρίσκονται στα κράνμπερι είναι υπεύθυνα για τη βελτίωση της υγείας των αρτηριών.

Σημειώνουν, ωστόσο, ότι χρειάζεται περαιτέρω μελέτη.

Στα υπόλοιπα οφέλη της κατανάλωσης κράνμπερι που έχουν αποδειχθεί ερευνητικά προστίθεται και η πρόληψη των ουρολοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος και η μείωση του κινδύνου ουλίτιδας, έλκους στομάχου και καρκίνου. Παρόλα αυτά, οι γιατροί συνιστούν να προτιμούμε την κατανάλωση κράνμπερι, ωμά ή αναμεμειγμένα με ξηρούς καρπούς, σε σύγκριση με το χυμό τους, ο οποίος συνήθως περιέχει πολλή ζάχαρη.

Πηγή: ygeiamou.gr

Οι υπουργικές... τζίφρες έπεσαν και η επιχείρηση εξαφάνισης ανέργων από τους επίσημους καταλόγους εν όψει εκλογών, ξεκίνησε.

Οι υπουργικές… τζίφρες έπεσαν και η επιχείρηση εξαφάνισης ανέργων από τους επίσημους καταλόγους εν όψει εκλογών, ξεκίνησε. Σε εφαρμογή του πρόσφατου νόμου για την αναδιοργάνωση του ΟΑΕΔ (πλέον ΔΥΠΑ), η κυβέρνηση προχωράει στη λήψη μέτρων τα οποία οδηγούν ανέργους στην έξοδο από τους καταλόγους της Δημόσιας Επιχείρησης Απασχόλησης, εξυπηρετώντας το αφήγημα της για μείωση της ανεργίας.

Η μείωση της ανεργίας και από το κρατικό ΑΠΕ-ΜΠΕ 

Τα επιχειρήματα που προτάσσουν οι αρμόδιοι, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν λογικά από έναν πολίτη… αθεράπευτα αισιόδοξο. Έναν πολίτη, ο οποίος αγνοεί ότι στην περίπτωση της χώρας μας, ισχύει μέχρι κεραίας η ρήση «απαισιόδοξος είναι ένας καλά ενημερωμένος αισιόδοξος».

Ας τον ενημερώσουμε, λοιπόν.

Η κυβέρνηση, υποστηρίζει ότι εφαρμόζει τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές, με στόχο να απομακρύνει από τα μητρώα των ανέργων όσους ενώ δεν επιθυμούν πραγματικά να εργαστούν είναι αποδέκτες των παροχών της αρμόδιας υπηρεσίας.

Επίσης, ενώ μειώνεται η ανεργία, οι άνθρωποι αυτοί παραμένουν στους καταλόγους της ΔΥΠΑ, με συνέπεια να παρατηρείται αναντιστοιχία μεταξύ των στοιχείων που ανακοινώνουν η ΕΛΣΤΑΤ και η ΔΥΠΑ.

Τα κονδύλια που θα εξοικονομηθούν, θα κατευθυνθούν για την υλοποίηση δράσεων υπέρ των ανέργων.

Πάμε τώρα, στο τι ισχύει:

Η ευρωπαϊκή εμπειρία είναι κάτι σαν εγκυκλοπαίδεια. Με αρχή, μέση και τέλος. Η κυβέρνηση επιλέγει να χρησιμοποιήσει, αυθαίρετα, κάποια από αυτά που αναφέρονται σε έναν τόμο και αφορούν στις υποχρεώσεις των ανέργων, όπως η ίδια τις αντιλαμβάνεται. Και αυτό προσχηματικά, διότι δεν εφαρμόζει τίποτα από όσα αναφέρουν οι άλλοι τόμοι για την ουσιαστική προστασία και την στήριξη των ανέργων.

Η κυβέρνηση, περιγράφει ένα πλαίσιο χρήσης πόρων, οι οποίοι σήμερα κατευθύνονται σε ανθρώπους που δεν τους δικαιούνται, όταν η ίδια έχει ανακοινώσει μείωση κονδυλίων προς την ΔΥΠΑ κατά 74 εκατομμύρια ευρώ στο νέο προϋπολογισμό, έχει προχωρήσει στην περιστολή κονδυλίων για να επιτύχει περιορισμό των ασφαλιστικών εισφορών στηρίζοντας κυρίως τους εργοδότες και φέρεται να εξετάζει νέα περικοπή για να μην εκτιναχθούν από 1ης Ιανουαρίου 2023 οι εισφορές επαγγελματιών και αυτοαπασχολουμένων οι οποίες συνδέονται με την πορεία του πληθωρισμού.

Προκειμένου να αιτιολογήσει την επιχείρηση διαγραφής ανέργων από τα μητρώα της ΔΥΠΑ, το υπουργείο Εργασίας αναφέρει με στόμφο ότι 40.000 άτομα που είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο για περισσότερο από ένα χρόνο, έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 20.000 ευρώ. Επίσης, περίπου 30.000 άνεργοι εγγεγραμμένοι στα μητρώα για περισσότερα από πέντε χρόνια, έχουν εισόδημα πάνω από 30.000 ευρώ και «σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και 100.000 ευρώ».

Οι… άνεργοι κροίσοι δεν λαμβάνουν επίδομα ανεργίας και προφανώς το όνειρο κάποιου που εισπράττει 100.000 ευρώ τον χρόνο δεν είναι το μειωμένο εισιτήριο στα μέσα μεταφοράς που προσφέρει η ΔΥΠΑ. Άρα, κανείς δεν μπορεί να αναφέρεται με βεβαιότητα στο αξιοσημείωτο οικονομικό όφελος που με τη σειρά του θα συμβάλλει στην ενίσχυση των κονδυλίων για τους ανέργους που έχουν ανάγκη.

Παρά τη μείωση της ανεργίας, παρατηρείται αναντιστοιχία μεταξύ του αριθμού των ανέργων που αποτυπώνει η ΕΛΣΤΑΤ και των εγγεγραμμένων στα μητρώα της ΔΥΠΑ.

Στο σημείο αυτό βρίσκεται όλη η ουσία. Το αφήγημα της μείωσης της ανεργίας, πρέπει να στηριχθεί. Πάση θυσία. Αφαιρούμε , λοιπόν, από τα μητρώα όσους δικαίως δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνονται, διαγράφουμε όσους δεν δέχονται εργασία ή κατάρτιση, ασχέτως αν η άρνηση τους είναι αιτιολογημένη. Επίσης, παραδοσιακά, στους ανέργους δεν συμπεριλαμβάνονται όσοι εντάσσονται σε βραχύβια προγράμματα απασχόλησης.

Ήδη, κατά την προσφιλή (όσο και λανθασμένη) τακτική των κυβερνήσεων, στους ανέργους δεν συνυπολογίζονται οι υποαπασχολούμενοι, ούτε όσοι βρίσκονται επί σειρά ετών εγκλωβισμένοι στην «γκρίζα ζώνη» της επίσχεσης εργασίας, χωρίς εισόδημα, αλλά ούτε και αποζημίωση απόλυσης.

Ωστόσο, τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ακόμα και όλα τα παραπάνω μαζί δεν αρκούν για να φτιασιδώσουν την τραγική εικόνα.

Η ΕΛΣΤΑΤ, δίνει ποσοστό ανεργίας γύρω στο 12% όταν η ΔΥΠΑ (η οποία δεν υπολογίζει στατιστικά αλλά καταγράφει ανέργους με ονοματεπώνυμα) αποτυπώνει ανεργία περίπου επτά ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερη, με τον συνολικό αριθμό των ανέργων να ανέρχεται στις 942.164!

Οι μακροχρονίως άνεργοι, αποτελούν την πλειονότητα (524.852 άτομα ή 55,7% του συνόλου). Δηλαδή, πληθυσμιακά σχεδόν όσο η Θεσσαλονίκη!

Καθίσταται σαφές, λοιπόν, πως ακόμη κι αν διαγραφούν 100.000 άνεργοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το κυβερνητικό αφήγημα δεν σώζεται.

Όπως δεν σώζεται ούτε η υπόθεση «ενίσχυση των ανέργων», όταν σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΔΥΠΑ, επιδοτείται μόλις ένας στους δέκα ανέργους, για περιορισμένο χρονικό διάστημα, με επίδομα αναντίστοιχο των πραγματικών αναγκών, καθώς περιορίζεται στο… ιλιγγιώδες ποσό των 438 ευρώ το μήνα. Παρόλα αυτά, όσοι επιθυμούν μπορούν να επιμείνουν στην προεκλογικού χαρακτήρα αισιοδοξία. Επί του παρόντος, τουλάχιστον, είναι δωρεάν.

Πηγή: kosmodromio.gr