Τραγικό ατύχημα με κατάληξη τον θάνατο ναυτικού γνωστοποίησε το ειδησεογραφικό μέσο AP News. Πιο συγκεκριμένα, ο άτυχος άνδρας έπεσε στα ύδατα από το δεξαμενόπλοιο «Dublin», με το σήμα κινδύνου να εκπέμπεται περίπου στις 04.30 την Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου, βάσει της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ.

Η πτώση του άνδρα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια κατεβάσματος σκάλας στον λιμένα της Βοστώνης, προκειμένου πιλότος να μπορέσει να επιβιβαστεί στο πλοίο.

Η περισυλλογή του ναυτικού πραγματοποιήθηκε από εμπορικό αλιευτικό, μετά από μια δύσκολη αναζήτηση στα σκοτεινά ύδατα κοντά στον λιμένα, στον οποίον επικρατούσαν δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Τόσο μέλη της αμερικανικής ακτοφυλακής όσο και μέλη του πυροσβεστικού σώματος της Βοστώνης επιβιβάστηκαν στο αλιευτικό, το οποίο κατευθύνθηκε στην ξηρά, όπου ασθενοφόρο ανέμενε για να μεταφέρει τον άνδρα σε νοσοκομείο.

Περαιτέρω πληροφορίες για τον θάνατο του ναυτικού δεν έχουν καταστεί γνωστές, οπότε αβέβαιο παραμένει κατά πόσο βρέθηκε νεκρός κατά την περισυλλογή του ή κατέληξε κατά ή μετά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Ωστόσο, δημοσίευμα της Fleetmon σημειώνει ότι ο άνδρας κατέληξε μετά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο.

Πηγή: naftikachronika.gr

Η νικοτίνη είναι ένα φυσικά παραγόμενο αλκαλοειδές και διεγερτικό που βρίσκεται στα στρυχνοειδή, μία γνωστή οικογένεια φυτών και θάμνων. Ο καπνός ανήκει στην οικογένεια των φυτών που παράγουν τις ντομάτες και τις μελιτζάνες. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν μικρές δόσεις νικοτίνης στα κοινά φρούτα και λαχανικά που τρώμε καθημερινά.

Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτές οι τροφές μπορούν να βοηθήσουν όταν κάποιος αισθάνεται έλλειψη της νικοτίνης. Ωστόσο, πολλές από αυτές τις τροφές είναι φρούτα και λαχανικά, που αποτελούν βασικά συστατικά της διατροφής, ειδικά αν προσπαθείτε να κόψετε το τσιγάρο.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nicotine and Tobacco Research και αφορούσε 1.000 καπνιστές διαπίστωσε ότι εκείνοι που έτρωγαν τα περισσότερα φρούτα και λαχανικά είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να μείνουν χωρίς τσιγάρο για τουλάχιστον 30 ημέρες από εκείνους που έτρωγαν μικρότερες ποσότητες.

Επιπλέον, η διακοπή του καπνίσματος συνδέεται με αυξημένη όρεξη και αύξηση βάρους. Επομένως, είναι καλή ιδέα να προσπαθήσετε να καταναλώνετε φρούτα και λαχανικά με χαμηλές θερμίδες όταν αισθάνεστε την έλλειψη της νικοτίνης.
Τα τρόφιμα που περιέχουν νικοτίνη

1. Μελιτζάνα
Ένα από τα πιο γνωστά λαχανικά που περιέχουν νικοτίνη και βρίσκεται το καθημερινό διατροφολόγιο των χορτοφάγων είναι η μελιτζάνα.

Η μελιτζάνα είναι στην πραγματικότητα ένα μεγάλο φυτό της οικογένειας των νυχτολούλουδων και κάθε γραμμάριο μελιτζάνας περιλαμβάνει 100 μικρογραμμάρια νικοτίνης.

Ωστόσο, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι χρειαστεί να φάτε 10 κιλά μελιτζάνας για να καταναλώσετε την ίδια ποσότητα νικοτίνης με ένα τσιγάρο.

2. Πατάτες
Κατά μέσο όρο, μια πατάτα μπορεί να περιέχει περίπου 15 μικρογραμμάρια νικοτίνης. Οι ωριμασμένες και πράσινες πατάτες περιέχουν υψηλότερη συγκέντρωση νικοτίνης (περίπου 42 μικρογραμμάρια νικοτίνης).

Ωστόσο, εάν αποφασίσετε να λιώσετε τις πατάτες σας ή να τις κάνετε πουρέ, η συγκέντρωση νικοτίνης μπορεί να αυξηθεί έως και 52 μικρογραμμάρια νικοτίνης.

3. Κουνουπίδι
Αν και τα κουνουπίδια δεν ανήκουν στην ίδια οικογένεια φυτών με τα παραπάνω λαχανικά εντούτοις περιέχουν περίπου 16,8 μικρογραμμάρια νικοτίνης.

4. Πράσινες πιπεριές
Οι πράσινες πιπεριές βρίσκονται σε πολλές συνταγές και μπορεί κανείς να τις μαγειρέψει εύκολα με ζυμαρικά και σαλάτες. Οι πράσινες πιπεριές μπορεί να περιέχουν μεταξύ 7,7 και 9,2 μικρογραμμάρια νικοτίνης.

5. Ντομάτες
Οι ντομάτες περιέχουν μεγάλη ποσότητας νικοτίνης όταν δεν έχουν ωριμάσει. Όσο ωριμάζουν η συγκέντρωση νικοτίνης μειώνεται. Μία ντομάτα που θα βρείτε στο σούπερ μάρκετ είναι πιθανό να περιέχει περίπου 7,1 μικρογραμμάρια νικοτίνης.

6. Τσάι
Το μαύρο και το πράσινο τσάι μπορεί να περιέχει νικοτίνη, καθώς τα φυτά του τσαγιού ανήκουν στην ίδια οικογένεια φυτών με την ντομάτα. Έτσι η συγκέντρωση νικοτίνης στο τσάι μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 100 και 285 μικρογραμμάρια νικοτίνης.

Τι να αποφύγετε

Η μελέτη του Πανεπιστημίου Duke εξέτασε την σχέση μεταξύ του φαγητού και του καπνίσματος. Στην μελέτη έγινε η διαπίστωση ότι όσοι κατανάλωναν προϊόντα κρέατος, καφέ και αλκοόλ προτιμούσαν να τα συνοδεύουν με την γεύση του τσιγάρου.

Έτσι κάποιος μπορεί με την κατανάλωση κρέατος καφέ και αλκοόλ να θυμηθεί το κάπνισμα και κινδυνεύει να εμφανίσει υποτροπή. Γενικά ο καφές και το τσιγάρο είναι ένας δημοφιλής συνδυασμός για τους καπνιστές. Επομένως κάποιος που προσπαθεί να κόψει το κάπνισμα θα ήταν καλό να ξεκινάει την ημέρα του όχι με καφέ αλλά με τσάι ή κάποιο άλλο ρόφημα.

Επιπλέον, σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία, τα πικάντικα και τα ζαχαρούχα τρόφιμα τείνουν να κάνουν τους ανθρώπους να θέλουν πολύ περισσότερο να καπνίσουν.

Πηγή: enikos.gr

"Ένας άθλος με συνδικαλιστική, πολιτική αλλά και ιστορική σημασία σε μια Ιταλία που βάζει λουκέτα σε εργοστάσια, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και απολύει προσωπικό."

Η υποχώρηση της διοίκησης της εταιρείας Magnetti Marelli να μην κλείσει ακόμη τη μονάδα παραγωγής της στο Κρεβαλκόρε της Μπολόνιας, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία νίκη των εργατών και των κινητοποιήσεών τους. Οι διαδοχικές απεργίες και η κατάληψη στο εργοστάσιο που ξεκίνησε από τις 22 Σεπτεμβρίου, μόλις 2 ημέρες μετά την ανακοίνωση από την εταιρεία, ανέδειξαν τις δομικές ανεπάρκειες και την πολιτική της αποβιομηχάνισης στην Ιταλία, όπως και το πρόβλημα της αδυναμίας να παρακολουθήσει η χώρα τις μεταβολές στην αγορά και τη ζήτηση της εργασίας και συνεπώς να προστατεύσει της θέσεις απασχόλησης. Άλλωστε την αναδιάρθρωση, που θα επιτρέψει στο εργοστάσιο να συνεχίσει την παραγωγή του ήταν εκείνο που ζήτησαν οι εργαζόμενοι μετά την παράταση που δόθηκε στο κλείσιμο της μονάδας. 

Παράλληλα, η περίπτωση της Marelli, σε συνδυασμό και με τις κινητοποιήσεις στη Stellantis -τόσο μέσα στην Ιταλία, για το πλάνο της παραγωγής, όσο και στις πέραν του Ατλαντικού μονάδες της, για αξιοπρεπή μεροκάματα και ζωή– ήταν και λόγω μεγέθους, ένας σηματωρός για το «καυτό» φθινόπωρο που έχουν να αντιμετωπίσουν οι Ιταλοί. Τόσο στο εργασιακό, καθώς μία μακρά σειρά από μεγάλες επιχειρήσεις σε όλους τους τομείς (βιομηχανία, αγροδιατροφικά, υπηρεσίες) έκλεισαν μονάδες και καταστήματα ή απολύουν προσωπικό. Όσο και στον χώρο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, όπου δεν απέχει πολύ από το να επιβεβαιωθεί η δυσμενής «προφητεία» για 24.000 λουκέτα μέσα στο 2023.

Και σα να μην έφθανε αυτό, οι τροποποιημένες εκτιμήσεις για τον προϋπολογισμό (Nadef) -αλλά και τα σχέδια για τη μειωμένη διάθεση των πόρων από το Σχέδιο Ανάκαμψης για το υπόλοιπο του 2023, που βάζει σε κίνδυνο πολλά έργα– υπόσχονται λιγότερες κρατικές δαπάνες για μισθούς, επιδόματα και ενίσχυση νευραλγικών τομέων (όπως η Υγεία, η Παιδεία κλπ). Και δυνάμει της καταγραφείσας μείωσης του ΑΕΠ και ο προϋπολογισμός του 2024, δεν υπόσχεται θεαματικές αλλαγές, καθώς οι εξωγενείς συγκυρίες (επιτόκια της ΕΚΤ, spread, πληθωρισμός, Ουκρανία) αυξάνουν τα επιτόκια αποπληρωμής και άρα το χρέος, με συνέπεια να οδηγούν ως μονόδρομος σε μία πολιτική λιτότητας.

Μπροστά στην προοπτική τούτη, ο αγώνας στη Magnetti Marelli προσέλαβε τη μορφή ενός οργανωμένου, πολιτικού πλέον και όχι απλά συνδικαλιστικού αγώνα. Από τις 19 του περασμένου μήνα, η εταιρεία, που ειδικεύεται στην παραγωγή κινητήρων εσωτερικής καύσης και από το 2019 ανήκει στο αμερικανικό fund KKR, ανακοίνωσε στα συνδικάτα πως κλείνει τη μονάδα της στη Κρεβαλκόρε στη Μπολόνια. Το τμήμα του αλουμινίου θα καλύπτεται από εξωτερικές εργολαβίες, ενώ εκείνο των πλαστικών θα μεταφερθεί στο Μπάρι. Οι 229 εργαζόμενοι στη μονάδα, όπως είναι φυσικό, απολύονται.

Σύμφωνα με την εταιρεία (που διατηρεί 11 εργοστάσια και απασχολεί 7.200 εργαζόμενους στην Ιταλία), η απόφαση συνδυάζεται με τα προβλήματα βιωσιμότητας που μαστίζουν τον κλάδο, λόγω της αλλαγής του μοντέλου παραγωγής και την «πράσινη» ανάπτυξη. Όπως, η συρρίκνωση του όγκου παραγωγής κινητήρων εσωτερικής καύσης,  η αύξηση του κόστους των πρώτων υλών και της ενέργειας , που μετά βίας και εν μέρει αντισταθμίζονται από πιθανές προσαρμογές στην τιμή. Και κυρίως από την έλλειψη νέων παραγγελιών σε αυτοκίνητα με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Κάτι που για το Κρεβαλκόρε μεταφράζεται σε μείωση του τζίρου της μονάδας κατά 30% από το 2017 έως σήμερα. Και φυσικά η εταιρεία δεν προβλέπει ότι στο μέλλον τα στοιχεία θα βελτιωθούν.

Παρά τις υποσχέσεις του ΚΚR ότι λαμβάνει σοβαρά την κοινωνική ευθύνη που έχει απέναντι στους εργαζομένους της Marelli και δεσμεύθηκε πως θα βρεθεί μία ισορροπημένη και κοινωνικά βιώσιμη λύση με τα συνδικάτα για την αποζημίωσή τους, οι εργατικές ενώσεις συσπειρώθηκαν. Το συνδικάτο μετάλλου FIOM-CGIL οργάνωσε καταλήψεις και απεργίες, με την κινητοποίηση της 3ης Οκτωβρίου, να αποδεικνύεται αποφασιστική. Οι εργάτες περικυκλώνοντας δυναμικά το υπουργείο στη Ρώμη, ανάγκασαν τον υπουργό Βιομηχανίας και Made in Italy  να παίξει ρόλο διαμεσολαβητή και να πείσει τελικά το fund να αναστείλει τα σχέδιά του για να κλείσει τη μονάδα.

Το σίριαλ για το κλείσιμο της Marelli είχε και πολιτικές προεκτάσεις. H πάλη για τους εργαζόμενους  εξελίχθηκε και σε μάχη πολιτικών εντυπώσεων, με την επικεφαλής του σοσιαλκεντρώου Δημοκρατικού Κόμματος (Pd) Έλι Σλάιν να επισκέπτεται σχεδόν αμέσως τους εργαζόμενους και να υπόσχεται πως θα βρίσκεται στο πλευρό τους. Άλλωστε, το μεγάλο συνδικάτο CGIL πρόσκειται παραδοσιακά στις τάξεις του πρώην ΙΚΚ, παρά τις κάποιες αποστάσεις που έχει τηρήσει από τους σημερινούς (αγνώριστους) dem. Εντούτοις, ο μεγάλος πρωταγωνιστής  των ημερών υπήρξε ο Κάρλο Καλέντα, ηγέτης του «κεντρώου» Azione και πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Ματέο Ρέντσι -με τον οποίο για βραχύ χρονικό διάστημα επιδίωξαν να «αναβιώσουν», πριν συγκρουσθούν οι προσωπικές τους φιλοδοξίες. Ο Καλέντα επιχείρησε να εργαλειοποιήσει προς πάσα κατεύθυνση το δράμα των απεργών. Έσυρε τα εξ αμάξης προς πάσα κατεύθυνση: στους ιδιοκτήτες της Fiat κατ’ αρχάς υποστηρίζοντας πως εκείνος ως Υπουργός είχε προτείνει τρόπους και μέσα για την προστασία των εργοστασίων της εταιρείας, που κατόπιν κατέληξαν σε ξένα  funds ή πήραν την άγουσα από τη χώρα. Στη συνέχεια επέκρινε και τον επικεφαλής της συνδικαλιστικής οργάνωσης CGIL Λαντίνι, πρώτον διότι κάνει πολιτική και όχι συνδικαλισμό και δεύτερον ότι προσβλέπει στην οικογένεια Ελκάν (ιδιοκτήτες της Fiat) που ελέγχουν επίσης και τη Repubblica, την εφημερίδα-σημαία της «αριστεράς» στην Ιταλία. Εκείνο δε που κατόρθωσε ο Καλέντα ήταν πρωτοφανές: να στρέψει τους πάντες εναντίον του και όταν επισκέφθηκε το Κρεβαλκόρε να τρέχει, κυριολεκτικά, πίσω από τους απεργούς εργάτες για να τους μιλήσει κι εκείνοι να του στρέφουν τα νώτα και να τον αγνοούν!

Η απεργία μπροστά στο εργοστάσιο της Marelli ήταν ένας ακόμη μεγαλύτερος άθλος, εάν αναλογισθεί κανείς πως οι διατάξεις στο εργατοκτόνο νομοσχέδιο για την εργασία, επιτρέπει στον αρμόδιο Υπουργό να παρεμβαίνει στη διάρκεια και τον χρόνο της. Όπως αποδεικνύει σταθερά ο Ματέο Σαλβίνι, διατάσσοντας να μειωθεί σε 4 ώρες την απεργία που είχε κηρύξει η USB στις 29 Σεπτεμβρίου!

Αλλά η επιτυχία των απεργών της Marelli έχει και μία ιστορική σημασία. Στις 2 Οκτωβρίου του 1925 το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι απαγόρευε με διάταγμα τον συνδικαλισμό, με τη συμφωνία του Παλάτσο Βιντόνι. Τότε που η Confidustria και το φασιστικό συνδικάτο ορίζονταν οι μόνοι εκπρόσωποι και διαχειριστές του χώρου της εργασίας και καταργούσαν τις εργατικές επιτροπές στα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς. Σήμερα, ο συνδικαλισμός, αλλά κυρίως εκείνο που εκπροσωπεί, η εργασία, βρίσκονται επί ξηρού ακμής, μπροστά στις απαιτήσεις του σημερινού μοντέλου παραγωγής. Δεν είναι μόνο η κοινωνική επέκταση της εργασίας, αλλά και η εξαντλητική φύση της, σε συνδυασμό με την «κινητικότητα» της ελαστικής και εποχιακής εργασίας, που εξαντλεί τον εργαζόμενο.  Την ίδια  στιγμή ο φετινός Σεπτέμβριος αποδείχθηκε ο «μαύρος μήνας» για τα εργατικά δυστυχήματα, με 118 νεκρούς (896 εν συνόλω μέχρι τώρα στο 2023). Αριθμοί και μάλιστα και περιστατικά που έχουν σοκάρει ολάκερη την Ιταλία και τον κόσμο της εργασίας. Που δεν μπορεί να περιορισθεί στα επανειλημμένα αόριστα αναθέματα και τις ιερεμιάδες του προέδρου Σέρτζο Ματαρέλα, που θυμάται τα θύματα στις συναντήσεις του με τα συνδικάτα, αλλά στο γραφείο του υπογράφει τα ζοφερά σχέδια της ακροδεξιάς κυβέρνησης της Τζόρτα Μελόνι για την εργασία και την οικονομία. Πλέον το στοίχημα για τα συνδικάτα, που μάλλον είναι τα μόνα που κάνουν αντιπολίτευση στην ακροδεξιά/φιλελεύθερη λαίλαπα στην Ιταλία είναι η μεγάλη πανεθνική απεργία στις 7 Οκτωβρίου, για την εργασία και τις συντάξεις. Εκεί θα μετρηθεί η αποφασιστικότητα του κόσμου της δουλειάς και η αγανάκτηση της κοινωνίας.

Πηγή: kosmodromio.gr

Εθνική στρατηγική με ορίζοντα 30 ετών για να αντιμετωπιστεί η γήρανση του πληθυσμού και το δημογραφικό πρόβλημα ζητούν ειδικοί επιστήμονες μέσω της Realnews. Ποιες είναι οι τέσσερις παρεμβάσεις που προτείνουν για την αύξηση των γεννήσεων και την αναγέννηση της Ελλάδας. Πώς η οικονομική κρίση και η πανδημία συνέβαλαν στην επιδείνωση του προβλήματος τα τελευταία 12 χρόνια.

Ωρολογιακή «βόμβα» στα θεμέλια της χώρας αποτελεί το δημογραφικό πρόβλημα, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία εθνικά ζητήματα. Ειδικοί μιλούν στη Realnews και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την Ελλάδα που «μικραίνει», ζητώντας την εφαρμογή δραστικών μέτρων για την αύξηση των γεννήσεων και την πληθυσμιακή αναγέννηση της χώρας. Όπως τονίζουν, η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων και η πανδημία συνέβαλαν στο αρνητικό δημογραφικό αποτέλεσμα του 2022, ενώ τονίζουν ότι τα όποια μέτρα ληφθούν θα αποδώσουν καρπούς σε τουλάχιστον 30 χρόνια.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το δημογραφικό, οι γεννήσεις στην Ελλάδα σημείωσαν μείωση κατά 10,3% το προηγούμενο έτος (76.541, 39.558 αγόρια και 36.983 κορίτσια) σε σχέση με το 2021, που ήταν 85.346 (43.998 αγόρια και 41.348 κορίτσια). Την ίδια στιγμή, οι θάνατοι το 2022 ήταν 140.801 (70.802 άνδρες και 69.999 γυναίκες), καταγράφοντας μείωση 2,2% σε σχέση με το 2021, που ήταν 143.923 (73.420 άνδρες και 70.503 γυναίκες).

Μιλώντας στην «R», ακαδημαϊκοί και επιστήμονες σταχυολογούν τέσσερις λύσεις που αφορούν τα εργασιακά ζητήματα των γονέων, το κόστος ανατροφής των παιδιών, την εξασφάλιση της κατοικίας, αλλά και την φροντίδα των παιδιών. Ο Παύλος Μπαλτάς, δρ. Δημογραφίας, ερευνητής Γ’ στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), επισημαίνει ότι οι τάσεις μείωσης των γεννήσεων δεν είναι κάτι πρόσφατο. «Η μείωση των γεννήσεων έχει ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: οι γεννήσεις τη δεκαετία του 1970 ήταν κατά μέσο όρο γύρω στις 140.000 ανά έτος, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχαν μειωθεί στις 100.000. Υπήρξε μια μικρή περίοδος αύξησης ανάμεσα στο 2004 και το 2010, η οποία ανακόπηκε με την έναρξη της οικονομικής κρίσης», αναφέρει ο κ. Μπαλτάς.

Όπως σημειώνει ο Π. Μπαλτάς, η μείωση των γεννήσεων οφείλεται σε δυο παραμέτρους. Αρχικά στη συνειδητή επιλογή των νεότερων ζευγαριών να μειώσουν τον αριθμό των παιδιών που θα φέρουν στον κόσμο, καθώς έχει πλέον επικρατήσει το μοντέλο της οικογένειας με τα δύο παιδιά με τάση πλέον για ένα ή κανένα. Σημαντικό ρόλο παίζει η αύξηση της μέσης ηλικίας στην απόκτηση του πρώτου παιδιού, η οποία συχνά δεν ευνοεί την απόκτηση ενός δεύτερου ή τρίτου.

Σύμφωνα με τον Π. Μπαλτά, έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου να ξεπεράσουμε στον δημόσιο διάλογο τον όρο «δημογραφικό πρόβλημα» και να περάσουμε στην εποχή της δημογραφικής προσαρμογής. Δηλαδή της προσαρμογής σε μια κοινωνία χαμηλής γονιμότητας, με μεγάλο αριθμό ηλικιωμένων ή και υπερηλίκων (άνω των 85 ετών). «Οι ενέργειες που θα γίνουν από την πολιτεία εξαρτώνται από το ποιος θα είναι ο στόχος. Για παράδειγμα, αν ο στόχος είναι οι οικογένειες να κάνουν τρία και τέσσερα παιδιά, είναι κάτι μάλλον μη ρεαλιστικό, μιας και, όπως σας είπα, η μείωση του μεγέθους της οικογένειας είναι μια συνειδητή επιλογή των ζευγαριών. Αν ο στόχος είναι να ληφθούν μέτρα ώστε οι γυναίκες ηλικίας άνω των 35 με κανένα παιδί να αποκτήσουν ένα πρώτο και οι γυναίκες άνω των 40 ετών με ένα παιδί να αποκτήσουν ένα δεύτερο, αυτοί είναι πιο εφικτοί στόχοι», τονίζει ο δρ. Δημογραφίας και ερευνητής Γ’ στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών.
Μείωση κόστους

Αναφερόμενος στα οικονομικά κίνητρα, ο Π. Μπαλτάς ξεκαθαρίζει ότι η επιδοματική πολιτική δεν επιφέρει μεγάλος κέρδος και υπογραμμίζει ότι απαιτείται συνολική υποστήριξη στη μείωση του κόστους για την ανατροφή ενός παιδιού. «Σίγουρα, είναι μια ενίσχυση το ποσό που δίνεται εφάπαξ με κάθε γέννηση, αλλά, όπως γνωρίζετε, ένα παιδί δεν είναι μια στιγμή. Η ανατροφή του και η γενικότερη υλική του υποστήριξη διαρκούν το λιγότερο 20 χρόνια. Άρα, περισσότερο θα βοηθούσε κατ’ αρχήν σε ό, τι αφορά το παιδί η μείωση του κόστους για την εκπαίδευσή του (καθώς ένα μεγάλο ποσό του οικογενειακού προϋπολογισμού πηγαίνει σε μαθήματα και φροντιστήρια που γίνονται εκτός σχολείου) ή τις δραστηριότητές του στον ελεύθερο χρόνο του», λέει χαρακτηριστικά ο Π. Μπαλτάς.

Σύμφωνα με τον ερευνητή του ΕΚΚΕ, σίγουρα θα βοηθούσε οι νέοι να έχουν τη δυνατότητα να αναχωρούν από το οικογενειακό νοικοκυριό νωρίτερα. Μάλιστα, σημειώνεται ότι η Ελλάδα έχει έναν από τους μεγαλύτερους μέσους όρους ηλικίας στην Ευρώπη όσον αφορά την αναχώρηση των νέων από το οικογενειακό νοικοκυριό. Αυτό προϋποθέτει κατ’ αρχήν σταθερή εργασία (μείωση της ανεργίας των νέων) και πρόσβαση στην κατοικία (λογικά ενοίκια) – με αυτόν τον τρόπο τα νέα ζευγάρια θα μπορούν να συγκατοικούν. Η συγκατοίκηση είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας οικογένειας. Αν η ηλικία αναχώρησης μειωθεί, πολύ πιθανόν να μειωθεί και η μέση ηλικία απόκτησης του πρώτου παιδιού και αυτό να επιτρέψει και την απόκτηση ενός δεύτερου.
Κορονοϊός

Από την πλευρά του, ο Κωνσταντίνος Ζαφείρης, αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, τονίζει ότι ο κορονοϊός ήταν ένας καταλυτικός παράγοντας για την υπογεννητικότητα στη χώρα μας.

«Όντως, τα τελευταία χρόνια υπάρχει σημαντικό πρόβλημα στο δημογραφικό, ωστόσο να επισημάνω ότι δεν χρειάζεται πανικός. Ο ιδιαίτερα χαμηλός αριθμός των γεννήσεων απαιτεί μια συστηματική παρακολούθηση. Τα προηγούμενα χρόνια, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον κορονοϊό, οπότε πολλά από τα ζευγάρια ενδεχομένως να ανέβαλαν για λίγο τις προσπάθειές τους για τεκνοποίηση. Αυτό είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο σε τέτοιες περιόδους της ανθρωπότητας. Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείεται ο αριθμός των γεννήσεων σε έναν χρόνο από τώρα να έχει αυξηθεί. Θα πρέπει να περιμένουμε. Αν και τα επόμενα χρόνια δούμε τον ίδιο αριθμό γεννήσεων, τότε θα πρέπει να ανησυχήσουμε», δηλώνει ο Κ. Ζαφείρης στην «R».
Δέσμη μέτρων

Όπως σημειώνει ο Κ. Ζαφείρης, για να επιλυθεί το δημογραφικό, θα πρέπει να υπάρξουν μια δέσμη μέτρων και μια πολύπλευρη αντιμετώπιση του προβλήματος. Τα μέτρα αυτά θα έχουν οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά και θα αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. «Η λύση δεν είναι να δίνουμε επιδόματα. Είναι απαραίτητα για την ενίσχυση της οικογένειας, αλλά δεν είναι πανάκεια. Θα πρέπει να υπάρξουν διαρθρωτικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας για τα νέα ζευγάρια. Μπορούν να φτιάξουν εύκολα το σπίτι τους; Μπορούν να αντεπεξέλθουν στην ανατροφή των παιδιών τους με τους μισθούς τους; Το σχολείο, συνολικά η παιδεία είναι κατάλληλη και βοηθά ουσιαστικά τις νέες οικογένειες; Αυτά είναι βασικά ζητήματα, που πρέπει άμεσα να επιλύσουμε», επισημαίνει ο καθηγητής.

Έτσι, η νέα στρατηγική θα πρέπει να είναι μακρόπνοη, καθώς θα απαιτηθούν έως και τρεις δεκαετίες για να αποδώσουν τα μέτρα αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος στη χώρα μας. «Ακόμα και αν κάνουμε όλα όσα πρέπει, τα αποτελέσματα θα φανούν σε 30 χρόνια. Δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι το προσεχές διάστημα θα δούμε κάποια αλλαγή. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας», τονίζει ο αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου.
Καθυστερημένη αντίδραση

Στους βασικούς τύπους πολιτικών που έχουν υιοθετηθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες για το δημογραφικό αναφέρεται ο Γαβριήλ Αμίτσης, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας και διευθυντής του Ερευνητικού Εργαστηρίου Κοινωνικής Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Πρόκειται για τη χρηματική υποστήριξη οικογενειών με παιδιά, για τις πολιτικές γονικής άδειας σε εργαζόμενους γονείς και για την παιδική φροντίδα. Ο καθηγητής στέκεται στις αδυναμίες και παραλείψεις της Ελλάδας όσον αφορά το δημογραφικό πρόβλημα και στα καθυστερημένα αντανακλαστικά που έχει επιδείξει η χώρα μας για την επίλυση της υπογεννητικότητας.

«Η βασικότερη θεσμική αδυναμία ήταν η έλλειψη ενός συντονιστικού φορέα στο επίπεδο της κεντρικής κυβέρνησης που θα προωθούσε αυτό το αναπτυξιακό μοντέλο σύνδεσης των οικογενειακών πολιτικών με τις δημογραφικές πολιτικές. Αυτό, για παράδειγμα, σε άλλες χώρες έχει ξεκινήσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και μετουσιώθηκε στην ίδρυση αυτόνομων υπουργείων που ασχολούνταν με θέματα οικογένειας και δημογραφίας. Το βασικό ευρωπαϊκό πρότυπο είναι το γερμανικό υπουργείο Οικογένειας, Νεότητας και Ισων Ευκαιριών. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα καθυστέρησε δεκαετίες να θεσμοθετήσει ένα τέτοιο κεντρικό όργανο, παρά το γεγονός ότι η οικογένεια αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί έναν βασικό θεσμό της ελληνικής κοινωνίας», δηλώνει στην «R» ο Γ. Αμίτσης.
Προστασία της οικογένειας

Όπως σημειώνει ο Γ. Αμίτσης, δεύτερη θεσμική αδυναμία είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμα υιοθετήσει έναν νόμο-πλαίσιο για την προστασία της οικογένειας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι διατάξεις για την προστασία της οικογένειας και των παιδιών είναι αποσπασματικές ή ελλειμματικές. Σε αυτή την περίπτωση, χώρες-πρότυπα είναι η Γαλλία και η Ιρλανδία.

Μία ακόμα αδυναμία, σύμφωνα με τον Γ. Αμίτση, είναι ότι η Ελλάδα την περίοδο των μνημονίων κατήργησε για λόγους ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων την προστασία του ασφαλιστικού κινδύνου της ανατροφής των τέκνων.

«Μέχρι το 2014 οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα είχαν πρόσβαση σε οικογενειακά επιδόματα για τη συντήρηση των εξαρτώμενων τέκνων τους. Θεωρώ λοιπόν ότι, στο πλαίσιο της γενικότερης συζήτησης, η σύνδεση των οικογενειακών πολιτικών με τις πολιτικές κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα», υπογραμμίζει ο καθηγητής.

Αναφερόμενος στη θεσμοθέτηση του υπουργείου Οικογένειας στη χώρα μας, σημειώνει ότι καλύπτει το κενό του συντονιστικού φορέα και κυρίως αναδεικνύει μια αναπτυξιακή προσέγγιση της αντιμετώπισης του δημογραφικού, διότι τη συνδέει με την προστασία των οικογενειών με παιδιά. Ωστόσο, το υπουργείο θα πρέπει να προχωρήσει σε αποφασιστικές πρωτοβουλίες, ώστε να επικυρωθεί αυτή η αναπτυξιακή στόχευση.

«Αν θέλουμε να αλλάξουμε την κατάσταση, θα πρέπει να χαράξουμε μια εθνική στρατηγική για την οικογένεια και τη δημογραφική αναζωογόνηση. Ακόμη, θα πρέπει να θεσμοθετήσου με έναν νόμο πλαίσιο για την οικογένεια και την κοινωνική φροντίδα, ώστε να καλυφθεί από την αρχή η παιδική φροντίδα, η οποία στην Ελλάδα είναι παραμελημένη», δηλώνει ο Γ. Αμίτσης.
Στεγαστική κρίση

Τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας που έχουν συντελέσει αρνητικά στο δημογραφικό της χώρας σχολιάζει μέσω της «R» ο Βύρων Κοτζαμάνης, καθηγητής Δημογραφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, και επισημαίνει ότι θα πρέπει άμεσα να εφαρμοστεί μια δημογραφική πολιτική.

«Μια συνισταμένη του δημογραφικού είναι ο περιορισμένος αριθμός γεννήσεων και ο μικρός αριθμός παιδιών που κάνει η κάθε οικογένεια. Τις τελευταίες δεκαετίες το δημογραφικό επηρεάζουν σημαντικά η οικονομική κρίση, η ταχύτατη αστικοποίηση, η συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού, η εισαγωγή της γυναίκας στην αγορά εργασίας, η παραμονή για μεγαλύτερο χρόνο των παιδιών στην εκπαίδευση, αλλά και η έλλειψη κράτους πρόνοιας και η στεγαστική κρίση», σημειώνει ο Β. Κοτζαμάνης.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημογραφίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το αποτέλεσμα των παραπάνω στοιχείων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα νέα ζευγάρια κάνουν λιγότερα παιδιά από ό, τι οι γονείς τους, ενώ αποκτούν τα παιδιά τους σε μεγαλύτερη ηλικία. Ταυτόχρονα στην Ελλάδα το πλήθος των ατόμων που μπορούν να κάνουν παιδιά μειώνεται συνεχώς και αυτό θα ισχύει και την επόμενη εικοσαετία. Επίσης, υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι σε παραγωγική ηλικία που μεταναστεύουν σε ξένες χώρες για να εργαστούν. Άρα, ο αριθμός των ατόμων που μπορούν να κάνουν παιδιά μειώνεται σημαντικά. Μιλώντας με αριθμούς, την τελευταία 15ετία ο αριθμός αυτός μειώθηκε κατά 400.000 άτομα και τα επόμενα 20 χρόνια θα μειωθεί κατά 400.000 ακόμα.

«Σε ό,τι αφορά τα οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, χώρες οι οποίες στο παρελθόν αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα, δεν προχώρησαν σε επιδοματικές παρεμβάσεις, αλλά εφάρμοσαν ένα γενικότερο και ευρύτερο πλαίσιο που είναι ευνοϊκό για την οικογένεια και το παιδί», καταλήγει ο καθηγητής Δημογραφίας.

Διαβάστε παρακάτω το δημοσίευμα της Realnews: