Στην ενεργοποίηση του νεότερου Συστήματος Ασφάλειας Κυκλοφορίας Συρμών (ATP), το οποίο αντικατέστησε το μέχρι πρότινος κύριο σύστημα ασφαλείας INDUSI προχώρησε πριν από λίγες μέρες η ΣΤΑΣΥ στην γραμμή 1 του μετρό (Πειραιάς -Κηφισιά).

Η ενεργοποίηση του νέου συστήματος προκάλεσε την αντίδραση του Σωματείου Εργαζομένων ΣΤΑΣΥ. Μέσω επιστολής προς τη διοίκηση και άλλα στελέχη της εταιρείας, υποστηρίζει πως δεν τηρούνται δύο βασικές προϋποθέσεις προκειμένου να λειτουργήσει αποτελεσματικά το ATP, καθώς δεν είναι εγκατεστημένο σε όλες τις καμπίνες των συρμών και δεν υπάρχουν επαρκώς στελεχωμένες βάρδιες ειδικευμένων τεχνιτών στην τεχνική βάση του Πειραιά προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα όποια προβλήματα παρουσιαστούν.

Καθώς η ανθρωπότητα κρατούσε την αναπνοή της παρακολουθώντας την κατάρρευση της Silicon Valley Bank, στις ΗΠΑ διεξαγόταν ακόμη μια μάχη ενός κλιμακούμενου πολιτισμικού πολέμου. Οι Ρεπουμπλικανοί αποφάνθηκαν ότι για όλα έφταιγαν ένας μαύρος και ένας ομοφυλόφιλος στο διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας.

Νέα Υόρκη

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές ερμηνείες για τα αίτια που οδήγησαν στην κατάρρευση της Silicon Valley Bank (SVB) και καθένας μπορεί να διαλέξει ανάλογα με τις πολιτικές και ιδεολογικές του θέσεις. Όσοι ζητούν αυστηρότερη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος μας θυμίζουν ότι τα στελέχη της τράπεζας πριόνισαν το κλαδί επάνω στο οποίο κάθονταν αφού ανέθεσαν σε λομπίστες να ακυρώσουν τις δικλίδες ασφαλείας οι οποίες θα είχαν αποτρέψει την κατάρρευση.

Άλλοι αποδίδουν το σύνολο της ευθύνης στην αμερικανική κεντρική τράπεζα – είτε για τη σημαντική αύξηση των επιτοκίων χωρίς σοβαρή μελέτη των επιπτώσεων είτε γιατί πριν από δύο χρόνια επέτρεψε τη συγχώνευση της SVB με την Boston Private Bank από την οποία προέκυψε ένα ευμέγεθες και ασταθές τραπεζικό μόρφωμα. Όλα τα επιχειρήματα, που άλλοτε είναι αντικρουόμενα και άλλοτε συμπληρωματικά, στηρίζονται σε κάποιες αρχές οικονομικών.

Αντίθετα, αν ρωτήσεις την ακροδεξιά πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος θα σου πουν ότι για όλα φταίει η πολιτική ορθότητα της Καλιφόρνιας και το γεγονός ότι στο διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας υπήρχε ένας μαύρος, ένα μέλος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και δύο βετεράνοι του αμερικανικού στρατού. Εν συντομία «η τράπεζα ήταν woke».

Ο συγκεκριμένος όρος που προέρχεται από την αφροαμερικανική αργκό χρησιμοποιούνταν αρχικά για να περιγράψει όσους καταδίκαζαν τις προκαταλήψεις και τις διακρίσεις εναντίον μειονοτήτων. Για τους Ρεπουμπλικανούς όμως εξελίχθηκε σε μια λέξη-πασπαρτού με την οποία περιγράφουν οτιδήποτε δεν τους αρέσει ή και δεν καταλαβαίνουν. Έτσι ο Ντόναλντ Τραμπ τζούνιορ υποστήριξε ότι «η κατάρρευση της SVB ήταν αναμενόμενη από τη στιγμή που η τράπεζα προωθούσε μια αριστερή/woke ιδεολογία σε βάρος της κοινής επιχειρηματικής λογικής». Στην ίδια γραμμή ο ακροδεξιός κυβερνήτης της Φλόριντα Ρον Ντεσάντις, που διεκδικεί το χρίσμα για την προεδρία, υποστήριξε ότι η τράπεζα «αμέλησε τα καθήκοντά της γιατί την απασχολούσαν μόνο η DEI (Διαφορετικότητα, Ισότητα, Συμπερίληψη) και διάφορα άλλα πολιτικά πράγματα».

Υπάρχουν δύο βασικά προβλήματα σε αυτή τη συλλογιστική. Ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι για την κατάρρευση μιας τράπεζας δεν ευθύνεται ο καπιταλισμός-καζίνο αλλά η πολιτική ορθότητα, η SVB ήταν λιγότερο woke από πολλές άλλες τράπεζες ανάλογου μεγέθους στις ΗΠΑ. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι σε μεγάλο ποσοστό οι Ρεπουμπλικανοί χρησιμοποιούν τον όρο woke περισσότερο σαν βρισιά αφού συχνά δεν ξέρουν τι σημαίνει. Πριν από μερικές ημέρες έγινε viral μια συνέντευξη της Αμερικανίδας συγγραφέα Μπέθνι Μάντελ η οποία χρησιμοποιούσε δεκάδες φορές τη λέξη woke. Όταν όμως η δημοσιογράφος τη ρώτησε τι σημαίνει ο όρος αυτή τα έχασε. Για περίπου 45 δευτερόλεπτα (μια αιωνιότητα τηλεοπτικού χρόνου) κοιτούσε αποσβολωμένη την κάμερα μην μπορώντας να τοποθετήσει τρεις λέξεις στη σειρά.

Αναζητώντας αντιστοιχίες στην ελληνική πραγματικότητα θα λέγαμε ότι οι Ρεπουμπλικανοί χρησιμοποιούν το woke όπως ο Μπογδάνος τη φράση «Βίγκαν λεσβίες αναρχικές μπαχαλοσατανίστριες» και ο Γεωργιάδης τη λέξη «θολοκουλτουριάρηδες». Ενώ όμως αυτοί οι δύο ακροδεξιοί πολιτικοί ανήκουν στην κατηγορία των γραφικών, στις ΗΠΑ το φαινόμενο του woke δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα, εξίσου ακροδεξιά αλλά και απόλυτα σουρεαλιστική. Ο δημόσιος διάλογος για ορισμένα από τα σημαντικότερα προβλήματα (από την ολοκληρωτική κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος μέχρι την εξαφάνιση κάθε ίχνους ζωής στον πλανήτη) πραγματοποιείται σε ένα νεφέλωμα το οποίο υπερίπταται χωρίς να ακουμπά την πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα μπορεί να ζητάμε διαλεύκανση των αιτιών της τραγωδίας στα Τέμπη και αντί για αυτό ο εισαγγελέας να εξετάζει υποθέσεις δεκαπενταετίας αλλά τουλάχιστον όλοι συζητούν για το ίδιο θέμα: την ασφάλεια των τρένων. Στις ΗΠΑ αυτό δεν είναι πλέον δεδομένο. Όταν η κυβέρνηση Μπάιντεν πρότεινε, στις αρχές του 2023, να απαγορευτούν οι κουζίνες υγραερίου που κατηγορούνται ότι απελευθερώνουν καρκινογόνα στοιχεία, κορυφαία στελέχη των Ρεπουμπλικανών απάντησαν ότι πρόκειται για μια woke επίθεση στο πλαίσιο του πολιτισμικού πολέμου (culture war) που έχουν κηρύξει οι ελίτ απέναντι στους Αμερικανούς πολίτες – η μια πλευρά, δηλαδή, μιλούσε για κουζίνες υγραερίου και η άλλη απαντούσε με επιχειρήματα εναντίον των δικαιωμάτων των μειονοτήτων!

Προφανώς η φιλελεύθερη Αμερική του «επιχειρείν» και της «καινοτομίας» δεν είναι άμοιρη ευθυνών για αυτή την κωμικοτραγική κατάσταση. Την τελευταία δεκαετία πολυεθνικές αλλά και πολιτικοί συγκαλύπτουν εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις τους πίσω από μια βιτρίνα «διαφορετικότητας» και «συμπερίληψης» η οποία δεν απαντά σε καμία από τις εναντίον τους κατηγορίες. Η Amazon, λόγου χάριν, παρουσιάζει τα εργασιακά της κάτεργα σαν όαση προστασίας της διαφορετικότητας. Αντίστοιχα η McKinsey, ο κολοσσός στον χώρο των συμβούλων επιχειρήσεων, ενώ καταδίκαζε τον «ρατσισμό, το μίσος και τη μισαλλοδοξία», είχε αναλάβει να στήσει την απάνθρωπη πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ για τους μετανάστες. Ήταν μάλιστα η εταιρεία που πρότεινε να μειώσουν τις μερίδες του φαγητού που προσφέρονται στους μετανάστες-κρατούμενους προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα αλλά και σαν μέσο αποτροπής της εισόδου νέων μεταναστών.

Καθώς οι ΗΠΑ απειλούν να πυροδοτήσουν άλλη μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, η συζήτηση στο εσωτερικό της χώρας μοιάζει να αφορά κάποιον άλλο πλανήτη. Ο κόσμος μπορεί να τελειώσει με κρότο ή με λυγμό αλλά στις ΗΠΑ απλώς δεν θα ξέρουν τι τους βρήκε.

* Φράση που χρησιμοποιούσε ο συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες για να περιγράψει τον πόλεμο Βρετανίας–Αργεντινής για τα νησιά Φόκλαντ/Μαλβίνας

Πηγή: efsyn.gr

Πηγή: kommon.gr

▸ Ως στόχος του κινήματος τίθεται το «στρίμωγμα» της κυβέρνησης για «ανάσες ανακούφισης» του λαού

Το ΚΚΕ παίζει σημαντικό ρόλο στις κινητοποιήσεις, απεργίες και διαδηλώσεις μετά την τραγωδία των Τεμπών. Οι πολιτικές του θέσεις κρίνονται και το πολιτικό του πρόγραμμα δοκιμάζεται πάνω σ’ αυτό το καυτό έδαφος. Στην τελευταία ανακοίνωσή του, το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ (Ριζοσπάστης 11-12 Μάρτη) παρουσιάζει την πρόταση του ΚΚΕ για τους σιδηρόδρομους της χώρας: «Ο σιδηρόδρομος μπορεί να αποτελέσει ένα σύγχρονο, γρήγορο, ασφαλές και φτηνό μέσο μετακίνησης του λαού και μεταφοράς προϊόντων σε όλη τη χώρα. Αυτό προϋποθέτει όμως “απελευθέρωση” από τις ράγες του κέρδους, προϋποθέτει μεταφορές και υποδομές με κριτήριο την ικανοποίηση των διευρυμένων λαϊκών αναγκών, μέσα από έναν ενιαίο κρατικό φορέα, αξιοποιώντας όλα τα σύγχρονα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, ενταγμένες στον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας, την κοινωνική ιδιοκτησία και τον εργατικό έλεγχο».

Όπως βλέπουμε, η συγκεκριμένη πρόταση του ΚΚΕ προϋποθέτει τη συνολική κοινωνική ιδιοκτησία και τον κεντρικό σχεδιασμό, δηλαδή τον σοσιαλισμό. Εκτός όμως από αυτήν την πρόταση και την επιδίωξη «να μπει στο στόχαστρο ο πραγματικός αντίπαλος, το κράτος και το σύστημα του κεφαλαίου, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που το υπηρετούν», τι πρέπει να διεκδικεί το κίνημα σήμερα; Σύμφωνα με το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, «να στριμώξει τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και να αποσπάσει ανάσες ανακούφισης». Ανάμεσα στο «στρίμωγμα», τις «ανάσες ανακούφισης» και τον σοσιαλισμό δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσο.

Ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος του ΠΓ, στο ίδιο φύλλο του Ριζοσπάστη επισημαίνει «ότι όσο παραμένουμε στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος και της “απελευθερωμένης” αγοράς της ΕΕ, όσο οι μεταφορές, η Ενέργεια, οι επικοινωνίες, το νερό αποτελούν εμπορεύματα, όλοι οι όμιλοι, είτε κρατικοί είτε ιδιωτικοί, θα θυσιάζουν συνεχώς τις ανάγκες μας για να αυξήσουν τα κέρδη τους και τα μερίδιά τους στον ανταγωνισμό». Συμφωνούμε απολύτως! Ωστόσο, ο Μ. Παπαδόπουλος ισχυρίζεται παρακάτω ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ζητάει απλά 100% επανακρατικοποίηση του ΟΣΕ, συμπληρώνοντας ότι «τέτοιες προτάσεις συσκοτίζουν τον πραγματικό αντίπαλο και δεν οδηγούν σε κάποια φιλολαϊκή λύση». Η θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι δημοσιευμένη στην ανακοίνωσή της μετά την τραγωδία των Τεμπών:

«Κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο όλων των σιδηροδρομικών εταιρειών. Έξω τώρα η Hellenic Train. Ενιαίος δημόσιος οργανισμός συγκοινωνιών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση που προωθεί η ΕΕ. Δημόσιες, ασφαλείς, φτηνές, σύγχρονες συγκοινωνίες για τον λαό. Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού» και «Έξω η επιχειρηματική λογική του κέρδους. Οι συγκοινωνίες, οι μεταφορές, την υγεία, η παιδεία, το ρεύμα, το νερό είναι δημόσια αγαθά και ανήκουν σε όλους, δεν είναι ατομική ιδιοκτησία κανενός».
Το ΚΚΕ αρνείται να θέσει τέτοιους στόχους, καθώς δεν έχει «αυταπάτες ότι το σημερινό αστικό κράτος θέλει και μπορεί να εκφράσει το “δημόσιο συμφέρον” και να αποτελέσει αντίβαρο στη δύναμη των ομίλων». Είναι ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις (γιατί άραγε;) και στην «απελευθέρωση»-εμπορευματοποίηση κοινωνικών υπηρεσιών και δημόσιων αγαθών, αλλά αν κάτι τέτοιο γίνει πράξη (όπως στον ΟΣΕ) το ζήτημα παραπέμπεται στο σοσιαλισμό. Το κίνημα μπορεί να παλεύει ενάντια σε μια ιδιωτικοποίηση μέχρι να γίνει, μετά μπορεί μόνο να διαμαρτύρεται και να βγάζει συμπεράσματα.

"Το ΠΑΜΕ δεν καλεί σε πάλη για ανατροπή της ιδιωτικοποίησης ούτε σε ανυπακοή στις οδηγίες της ΕΕ"

Το κράτος στον καπιταλισμό εξυπηρετεί τα γενικά συμφέροντα της αστικής τάξης, αποτυπώνοντας όμως τους αγώνες και τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και παίρνοντας υπ’ όψη τις λαϊκές διαθέσεις καθώς εμφανίζεται υπέρμαχος του «δημοσίου συμφέροντος». Γι’ αυτό και όταν η επιδίωξη είναι η απεριόριστη κερδοφορία και η εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, το αστικό κράτος απαξιώνει τις επιχειρήσεις «του», τις κατατεμαχίζει, άλλα κομμάτια πουλάει, άλλα κλείνει και σ’ ότι κρατάει επιβάλλει κανόνες ελεύθερης αγοράς και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια λειτουργίας. Οι αστικές κυβερνήσεις εδώ και δεκαετίες ξηλώνουν κοινωνικές κατακτήσεις δια μέσου των ιδιωτικοποιήσεων και της «απελευθέρωσης». Το ΚΚΕ αρνείται την πολιτική πάλη του εργατικού κινήματος για την ανατροπή αυτής της πολιτικής… στο όνομα του σοσιαλισμού.

Η κομμουνιστική πολιτική, η προσέγγιση του επαναστατικού δρόμου ξεκινάει από τις καθημερινές μάχες του σήμερα, από την πάλη για στόχους που υπονομεύουν την ιδιωτική ιδιοκτησία, το διευθυντικό δικαίωμα και το κέρδος, τα ιερά και τα όσια του καπιταλισμού. Αυτή η πάλη υποχρεωτικά συνδέεται με τις πολιτικές προϋποθέσεις της ρήξης και της αποδέσμευσης από την ΕΕ, με την συγκρότηση οργάνων εργατικής πολιτικής σε σύγκρουση με το αστικό κράτος και τελικά με την επανάσταση. Με τους αγώνες για αντικαπιταλιστικούς στόχους μπορούν να υπάρχουν σοβαρές κατακτήσεις και κλονισμοί κάτω από τον πολιτικό εκβιασμό του κινήματος και όχι μόνο «ανάσες ανακούφισης» όπως προτείνει το ΚΚΕ. Και τέτοιοι αγώνες είναι η καλύτερη διαπαιδαγώγηση για την ανάγκη της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού. «Το πιθανότερο απ’ όλα είναι ότι από κάθε σοβαρή πάλη για τις μεγάλες διεκδικήσεις του προγράμματος-μίνιμουμ θα φουντώσει η πάλη για το σοσιαλισμό και εμείς αυτό το επιδιώκουμε οπωσδήποτε» έγραψε ο Λένιν το 1916 (τ. 30, σελ. 386). Αλλιώς ο σοσιαλισμός γίνεται υπόθεση μόνο προπαγάνδας, συνεδρίων, ντοκουμέντων και συζητήσεων για το μακρινό μέλλον.

Το αδιέξοδο αυτής της κομμουνιστικής μελλοντολογίας φαίνεται στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για την απεργία της Πέμπτης όπου ο πολιτικός στόχος είναι «Το έγκλημα να μην συγκαλυφθεί!» και βασική διεκδίκηση «σύγχρονες, ασφαλείς, φτηνές μαζικές μεταφορές κόντρα στην πολιτική που βάζει την ασφάλεια των επιβατών και τα δικαιώματα των εργαζομένων στο ζύγι του κόστους και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων». Η διεκδίκηση για δημόσιες μεταφορές δεν αναφέρεται… Ούτε ανατροπή της ιδιωτικοποίησης, ούτε ανυπακοή στις οδηγίες της ΕΕ και ρήξη-αποδέσμευση απ’ αυτήν.

Κάθε κατάκτηση του εργατικού κινήματος στο έδαφος του καπιταλισμού, όσο σκληροί αγώνες κι αν έχουν γίνει, όσες «εγγυήσεις» κι αν έχει δώσει το αστικό κράτος, είναι πάντα επισφαλής, μπορεί να παρθεί πίσω. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μπορεί να διαστρεβλωθεί και να αξιοποιηθεί απ’ το κεφάλαιο. Αυτός είναι λόγος για να φτάσουμε μέχρι το τέλος, την επανάσταση, κι όχι για να μην ξεκινήσουμε καν, όπως λέει το ΚΚΕ.

Πηγή: prin.gr

ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Σε σχόλιό του, για τη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον «Alpha», το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, σημειώνει:

«Η συνέντευξη του κυρίου Μητσοτάκη ήταν η επικοινωνιακή διαχείριση ενός εγκλήματος, το χειρότερο όμως ήταν ότι κατέληγε στην αθώωση των πραγματικών ενόχων και στην επιδίωξη συνέχισης κι επιτάχυνσης της ίδιας ακριβώς πολιτικής που προκάλεσε αυτό το έγκλημα.

Η διάσπαση του σιδηροδρόμου σε κομμάτια, οι μισοτελειωμένες και ακριβοπληρωμένες συμβάσεις, τα ελλιπή μέτρα προστασίας και οι εργαζόμενοι-λάστιχο με το μπλοκάκι δεν είναι κάποιες “παθογένειες”, αλλά το αποτέλεσμα της πολιτικής απελευθέρωσης κι ιδιωτικοποίησης που εφάρμοσαν βήμα - βήμα όλες οι κυβερνήσεις οδηγώντας στα τραγικά αποτελέσματα.

Όπως επίσης το πραγματικό “βαθύ” κράτος δεν είναι τίποτε άλλο από το σάπιο κράτος του κεφαλαίου και των παρατρεχάμενων του, που υπηρέτησε και η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ και όλοι οι προηγούμενοι. Γι’ αυτό και αποτελούν μέρος του προβλήματος κι όχι της λύσης του.

Κατά συνέπεια το δίλημμα των εκλογών, που ανακοίνωσε ο κύριος Μητσοτάκης, είναι προφανές: Ή θα συνεχίσουμε τον ίδιο αδιέξοδο δρόμο δίνοντας συγχωροχάρτι στους υπεύθυνους για τα διάφορα “εγκλήματα” σε βάρος του λαού ή ο θυμός, η οργή, το “κανένας από τους δύο” θα αποκτήσει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά στο πλαίσιο ενός άλλου δρόμου, που δεν θα “θυσιάζει” τις ανάγκες και τις ζωές μας στο βωμό του κέρδους.

Το δεύτερο αποτελεί το μόνο πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής αλλαγής και σ’ αυτό δίνει όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ».

Πηγή: 902.gr