▸ Τα διαχειριστικά παζάρια ξεκίνησαν πριν ανακοινωθούν οι εκλογές

Την εβδομάδα αυτή ανακοινώθηκε η ημερομηνία των εκλογών για τις 21 Μαΐου, με τη 2η ημέρα του Ιουλίου ως την πιθανότερη ημερομηνία της δεύτερης κάλπης. Όμως τις προηγούμενες ημέρες είχε ήδη ξεκινήσει το «προεκλογικό παζάρι» ανάμεσα σε ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Από τις δηλώσεις όλων των «πόλων» της αστικής διαχείρισης ήταν εκκωφαντική η απουσία του πολιτικού περιεχόμενου. Ως απότοκο της «στρατηγικής» συμφωνίας και των τριών κομμάτων στις λογικές της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», όπως και στη διατήρηση υφιστάμενου συστήματος δίχως ιδιαίτερες παραλλαγές. Χαρακτηριστική ήταν η εστίαση του «προβληματισμού» στο ποιος θα είναι πρωθυπουργός, σε θεσμικά ζητήματα αλλά και έννοιες αποστερημένες πολιτικού περιεχομένου όπως «δικαιοσύνη», «ανάπτυξη», «διαφάνεια» και «αξιοκρατία».

Η Νέα Δημοκρατία, όπως δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο υπουργικό συμβούλιο όπου ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών, τυπικά θα επιμείνει στη λογική της αναζήτησης αυτοδυναμίας στις δεύτερες εκλογές. Παρά το γεγονός ότι στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν πως η επίτευξη ενός ποσοστού ανάμεσα στο 37-39% που απαιτείται δεν είναι ο πλέον εφικτός στόχος. Για να ευελπιστεί το κυβερνών κόμμα σε μία τέτοια εξέλιξη, εκτιμούν πώς πρέπει να πετύχει στην πρώτη κάλπη ένα ποσοστό της τάξης του 35% με 36%. Για τη στήριξη αυτής της τακτικής ήδη γίνεται επίκληση στον «κίνδυνο της ακυβερνησίας», με τον Κ. Μητσοτάκη να μιλά για τους κινδύνους αστάθειας και τη σταθερότητα μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Όμως η ΝΔ διατηρεί ορθάνοιχτο το «παράθυρο» του σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ ως πρώτη επιλογή και τυχόν σύμπραξη με την Ελληνική Λύση ως ένα δεύτερο ενδεχόμενο, που όμως θα επιφέρει εσωτερική αναταραχή. Για τον λόγο αυτόv το Μαξίμου έχει οξύνει την πίεση προς το ΠΑΣΟΚ. Εγκαλώντας τον Ν. Ανδρουλάκη σχετικά με την άρνησή του να αποδεχτεί ως πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος με το οποίο θα συνεργαστεί. Στην ίδια λογική φαίνεται να εντάσσεται και η αμφισβήτηση του Α. Λοβέρδου στις προεκλογικές επιλογές της Χαριλάου Τρικούπη. Συνδεόμενη μάλιστα με την προοπτική της «μετακίνησης» κάποιων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ σε περίπτωση που υπάρξει μετεκλογική «ανάγκη».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, θα ακολουθήσει την τακτική της «προοδευτικής κυβέρνησης», με τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει ότι προκρίνει τις κυβερνήσεις συνεργασίας, ακόμη και αν είχε τη δυνατότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης. Μίλησε μάλιστα για στόχο ανάδειξής της από την 21η Μαΐου. Έθεσε εξαρχής τα «διλήμματα» εγκλωβισμού της αριστερής ψήφου, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να αντικαταστήσει τη ΝΔ στην κυβερνητική διαχείριση.

Παράλληλα όμως, στέλνοντας σαφές μήνυμα προς το υφιστάμενο σύστημα, πρόβαλε το κόμμα του ως τη μόνη κυβερνητική λύση που εγγυάται τη σταθερότητα, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι θα είναι ασταθής η «κυβέρνηση-κουρελού» που σκοπεύει να συστήσει ο Κ. Μητσοτάκης. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε την «ειδική στόχευση» στο ΠΑΣΟΚ, λέγοντας ότι είναι αδιανόητη η δημιουργία κυβέρνησης της ΝΔ με ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικό». Επίσης, απάντησε στο ΠΑΣΟΚ λέγοντας πως ο πρωθυπουργός σε μια πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας, πρέπει να προκύπτει από τον λαό.

Πηγή: prin.gr

Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Νίξον, ο Τραμπ διώκεται αποδεικνύει ότι το κατεστημένο των ΗΠΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση.

Τελικώς, μετά από αρκετές ανακοινώσεις από την πλευρά του Τραμπ τις προηγούμενες μέρες, η επιβεβαίωση ήρθε: η εισαγγελία του Μανχάταν άσκησε διώξεις εναντίον του τέως προέδρου των ΗΠΑ με βάση κατηγορίες τις οποίες θα μάθουμε τις επόμενες μέρες, αλλά πιθανότατα αφορούν τη σχέση του με μια πρωταγωνίστρια ταινιών πορνογραφικού περιεχομένου και τη φερόμενη ως δωροδοκία της προκειμένου να μη μιλήσει, ή και κάποιες επιχειρηματικές-φορολογικές απάτες.

Δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η φερόμενη ως παράνομη πράξη, ωστόσο αν μιλούμε για την υπόθεση Στόρμι Ντάνιελς, σε σχέση με όλα όσα κάνουν οι πρόεδροι των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου του Τραμπ, μάλλον πρόκειται για κάτι λιγότερο από πταίσμα. Να θυμίσουμε ότι την ίδια στιγμή, οι υποθέσεις της οικογένειας Μπάιντεν σε σχέση με την Ουκρανία παραμένουν στο συρτάρι των αντιστοίχων εισαγγελέων.

Δεν είμαστε αφελείς, προκειμένου να δεχτούμε ότι όλη αυτή η ιστορία έχει να κάνει με το περί δικαίου αίσθημα κάποιου εισαγγελέα. Ούτε και φυσικά ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι «καθαρός» και άσπιλος. Αντιθέτως θεωρούμε ότι αν η δικαιοσύνη στις ΗΠΑ ήθελε να βρει τι πραγματικά έχει κάνει ο τέως πρόεδρος θα ξεκινούσε από τις σχέσεις του με τα σιωνιστικά και άλλα, λόμπι. Ίσως εκεί να έβρισκε υλικό για σοβαρότερες κατηγορίες εναντίον του. Αλλά εκεί βεβαίως υπάρχουν άλλα «φίλτρα» προστασίας, όχι του Τραμπ αλλά των λόμπι και όσων βρίσκονται πίσω τους. Σε τέτοιες υποθέσεις θα αποκαλυπτόταν πώς και γιατί λαμβάνονται οι μείζονες αποφάσεις της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Νίξον, ο Τραμπ διώκεται αποδεικνύει ότι το κατεστημένο των ΗΠΑ βρίσκεται σε βαθιά κρίση, συνθήκη η οποία δένεται με την εσωτερική και διεθνή θέση της χώρας. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πρώτα και κύρια μια περσόνα. Σε ό,τι αφορά τη δημόσια εικόνα του και την πολιτική του πορεία είναι περισσότερο ένα γέννημα της κοινωνίας του θεάματος παρά του επιχειρηματικού κόσμου. Κατέδειξε δε, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς αφενός χάρη στην κοινωνία του θεάματος, αφετέρου εκφράζοντας, έστω με αλλοπρόσαλλο τρόπο τα βαθιά ρήγματα στο εσωτερικό της κοινωνίας των ΗΠΑ, εν προκειμένω εκπροσωπώντας μια συμμαχία συντηρητικών και αντιδραστικών από ιδεολογικής απόψεως στρωμάτων. Το απλό σύνθημα ήταν ουσιαστικώς, η «βαθιά» Αμερική απέναντι στο βαθύ κράτος.

Ο Ντόναλντ Τραμπ βεβαίως δεν έκανε τίποτα το αντισυστημικό σε ό,τι αφορούσε την οικονομική και κοινωνική του πολιτική: Περαιτέρω αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσιοτέρων, καμία ενίσχυση του κράτους ευημερίας, εξακολούθηση της απόλυτης κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος επί της πραγματικής παραγωγικής οικονομίας, βαθιές ανισότητες, κυριαρχία των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων. «Η απόσταση που χωρίζει τα υψηλότερα και χαμηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια της Αμερικής αυξήθηκε κατά σχεδόν 9% ετησίως υπό τον Τραμπ. Η διεύρυνση αυτής της απόστασης είναι ταχύτερη από ό,τι σε προηγούμενες περιόδους. Από το 1990 έως το 2015 διευρυνόταν κατά περίπου 7% ετησίως – στη διάρκεια μιας περιόδου που περιελάμβανε τρεις υφέσεις» έγραφε ο ιστότοπος The Hill το 2019.

Τα στοιχεία για την οικονομική κατάσταση των στρωμάτων που θέλησε να εκφράσει ο Τραμπ κατά διάρκεια της θητείας του είναι δραματικά. Το 2019, η ιδιόκτητη στέγη ήταν μακρινό όνειρο για τους εργαζόμενους στο 70% της χώρας, 30 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν χωρίς ασφάλιση υγείας, των 25% του πληθυσμού χωρίς συνταξιοδοτικές αποταμιεύσεις, το 20% των παιδιών σε συνθήκες φτώχειας, ενώ το 40% δεν μπορούσε να αντέξει μια έκτακτη δαπάνη ύψους 400 δολαρίων. Ο Τραμπ δεν ήταν ο πρόεδρος της μεσαίας και εργατικής Αμερικής, αλλά άλλος ένας πρόεδρος των πλουσίων. Αυτό όμως είναι και το ζήτημα. Ο Τραμπ δεν τα δημιούργησε όλα αυτά. Απέτυχε να τα αντιμετωπίσει και τα επιδείνωσε. Δεν «αποξήρανε τον βάλτο», όπως έταζε αλλά βούτηξε σε αυτόν. Ακολούθησε όμως ο Μπάιντεν, ο οποίος αποτυγχάνει δραματικά, αφού κοντά σε όλα τα παραπάνω χρεώνεται (όχι εντελώς αδίκως) τον πληθωρισμό και την έρπουσα τραπεζική κρίση. Επιπλέον, με το να περιγράφουν τα μέσα ενημέρωσης τον Ντόναλντ Τραμπ ως υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για τη δημοκρατία στις ΗΠΑ (μια δημοκρατία την οποία ελάχιστοι πια πιστεύουν, αφού η ολιγαρχική της δομή και λειτουργία δεν κρύβεται) τον έβγαλαν σε μεγάλο βαθμό έξω από το κάδρο των ευθυνών. Το να είσαι ή να περιγράφεσαι ως αντισυστημικός αποτελεί πλέον πλεονέκτημα, ιδίως αν ξέρεις να το χειριστείς.

Ο Τραμπ βεβαίως προσπάθησε κατά ένα μέρος να τροποποιήσει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, διατηρώντας τον αντιδραστικό της χαρακτήρα με επίκεντρο την περαιτέρω προώθηση των σιωνιστικών σχεδίων και τον αντικομμουνισμό, αλλά αποδεικνυόμενος πολύ λιγότερο επεμβατικός σε παγκόσμια κλίμακα από ό,τι οι προκάτοχοί του. Η σκέψη του να αποσπάσει τη Ρωσία από την Κίνα και να επικεντρωθεί μόνο στην τελευταία ήταν σωστή σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά για πολλούς λόγους στάθηκε αδύνατο να την υλοποιήσει. Η πολιτική του έμοιαζε περισσότερο με έναν κυνικό, αλλά συνεννοήσιμο προαγωγό για τους συμμάχους του και λιγότερο με τη γερακίσια πολιτική των Δημοκρατικών.

Αν δούμε λοιπόν με υλικούς όρους τι εκφράζει ο πρώην πρόεδρος, είναι δύσκολο να τον κατατάξει κανείς ως οτιδήποτε άλλο πέρα από ένα βαθιά συστημικό υποψήφιο. Και όμως. Η κρίση του συστήματος εξουσίας στις ΗΠΑ είναι τόσο βαθιά, ώστε δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε μια περίπτωση όπως αυτή του Τραμπ ή ακόμα και να τον περιορίσει εκλογικώς μέσα σε ένα περιβάλλον ομαλότητας. Η δίωξη του Τραμπ δείχνει ότι το κοινωνικό και ιδεολογικό χάσμα σε αυτό το ιδιόμορφο πολιτικό εργαστήριο που είναι οι ΗΠΑ βαθαίνει δραματικά σε ευθεία αντιστοίχιση με τις διαλυτικές επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού και των συνεπειών του αλλά και με τη φθορά της ισχύος των ΗΠΑ και με τη συμπεριφορά τους σαν «rogue state», ικανό να προκαλέσει ακόμα και πυρηνικό πόλεμο.

Η κοινωνική σύγκρουση προφανώς είναι πολύ πιο σύνθετη από ό,τι μια απλή διάκριση, «βαθιάς» και «φιλελεύθερης» Αμερικής περιγράφει. Προφανώς δε, υπήρξε κομβικό το γεγονός ότι η εξ αριστερών αμφισβήτηση του κατεστημένου δια του Μπέρνι Σάντερς αποκλείστηκε με τη χρήση διαφόρων μορφών νοθείας, στο πλαίσιο της σύγκρουσής του με τη Χίλαρι Κλίντον. Με όλα αυτά ως δεδομένα, οι Δημοκρατικοί αποφασίζουν να παίξουν με τη φωτιά. Έχοντας απεκδυθεί κάθε έννοια προοδευτισμού, όντας εξίσου κόμμα του πολύ μεγάλου πλούτου όσο οι Ρεπουμπλικανοί, απειλούνται με πανωλεθρία εφόσον ο Τραμπ κατέλθει στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Οι δε ΗΠΑ συνολικώς απειλούνται με πολιτική έκρηξη στον πυρήνα του κατεστημένου τους. Θα δούμε το επόμενο διάστημα αν θα υπάρξει συνδιαλλαγή ή όξυνση της εσωτερικής κρίσης.

Πηγή: kosmodromio.gr

Αν συγκεντρώσεις όλα τα συμβάντα σε ένα κάδρο είναι να αποκαρδιώνεσαι. Ή, προτιμότερο, να εξεγείρεσαι.

Οι δημόσιες δομές δίνουν την εντύπωση κατάρρευσης. Το δυστύχημα στα Τέμπη είναι το κορυφαίο περιστατικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Πως αλλιώς θα γινόταν;  Οι εργαζόμενοι στο μετρό καταγγέλλουν 391 προβλήματα λειτουργίας που κάποια μπορεί να αποβούν μοιραία. Η γέφυρα των Σερβίων έκλεισε λόγω κακής συντήρησης. Στα λεωφορεία των αστικών συγκοινωνιών καταρρέουν οροφές. Στα σχολεία πέφτουν τοίχοι. Στα τρένα προκύπτουν τώρα δεκάδες προβλήματα που κάνουν τον προαστιακό δυσλειτουργικό.

Και λοιπά παρόμοια που δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν πως ζούμε από τύχη (η οποία μπορεί να μας εγκαταλείψει την επόμενη στιγμή). 

Πρόκειται για κράτος χάρβαλο. Όχι εν γένει το κράτος, αλλά το κοινωνικό κράτος, εδώ και πολλά χρόνια τώρα, καθώς οι κοινωνικές δομές καταρρέουν αλλά η κρατική καταστολή και οι ιδιωτικές εξυπηρετήσεις ενδυναμώνονται και γίνονται πιο αποτελεσματικές. 

Όσο για τον πρωθυπουργό, τον αρμόδιο για να το λειτουργήσει, δηλώνει πως δεν γνώριζε και δεν γνωρίζει. Σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά θα τον είχαν πετάξει με τις κλωτσιές. Αυτή η δουλειά ως φαίνεται δεν έχει τέτοια ρίσκα. 

Κι έτσι ξαναεμφανίζεται με τη γνωστή αλαζονεία της αφροσύνης του, να διεκδικήσει άλλη μια θητεία, μόνος και αυτοδύναμος όπως υποστηρίζει, χωρίς να το πιστεύει, με συμμάχους κατά το πιθανότερο, κάτι που δεν το υποστηρίζει στη ρητορική του, αλλά το πιστεύει και το προωθεί περισσότερο. Και επί πλέον, δείχνει διατεθειμένος να μας τσακίσει στις εκλογές μέχρι να γίνει το δικό του, καθώς υπονοεί πως ακόμη και τρίτη εκλογική αναμέτρηση μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου μπορεί να μας επιβάλλει.

Φυσικά οι εκλογές αυτές –όσες γίνουν-  έχουν το στίγμα των Τεμπών, καθώς οι μεγάλες κινητοποιήσεις ακύρωσαν τις πιθανότητες της αυτοδυναμίας και έθεσαν κρίσιμα ζητήματα στην πολιτική ζωή. Δημοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν, φανερές ή κρυφές, τροφοδοτώντας τα μετεκλογικά σενάρια. Εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Ή, καλύτερα, η ζωοπανήγυρις, όπου, με βάση τους κανόνες της αγοράς βγαίνουν στο σφυρί βουλευτικές υποστηρίξεις. Αν ψάχνετε να βρείτε κάτι όμοιο στην πολιτική ιστορία πρέπει να πάτε στην εποχή της αποστασίας του 1965.  

Οι αρχηγοί των κομμάτων που έχουν κυβερνητικούς στόχους διασταυρώνουν υποστηρίξεις, συμμαχίες, αριθμούς αναγκαίων βουλευτών και οργανώνουν προσφορές, άλλοτε σε είδος, κυβερνητικών θέσεων και ρόλων, άλλοτε σε άλλα ανταλλάγματα, ίσως πιο απτά.  

Οι βίλες που κυκλοφορούν στα πρωτοσέλιδα ως σκάνδαλα - η πολιτική ζωή μπήκε πάλι στη ζώνη της σκανδαλολογίας για να ξεφύγει από τα αδήριτα προβλήματα – είναι προφανώς οι προκαλύψεις για όσες κυκλοφορούν στα παρασκήνια και δεν δημοσιεύονται. 

Η αξιωματική αντιπολίτευση, και πρώην Αριστερά, δεν στέκεται αμέτοχη. Κατεβαίνει στο στίβο και προκαλεί στην αναμέτρηση. Πάντως για την ουσία λίγα πράγματα είναι διατεθειμένη να πει. Αντ’ αυτού δια στόματος Αλέξη Τσίπρα μας διαμηνύει πως το δίλημμα των εκλογών είναι αν θα έχουμε μονοκομματική κυβέρνηση ή κυβέρνηση συνεργασίας, δήθεν προοδευτική (και μην πω τι απάντησε η γιαγιά που πήρε τους Financial Times και πήγε προς την ερημιά, στο γνωστό ανέκδοτο).

Αποστρέφεται τις δεσμεύσεις σε επίμαχα κοινωνικά ζητήματα όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, δεν εκθέτει κάποιο σχέδιο συμμαχιών με βάση αρχές και πρόγραμμα, απλώς μια κάποια προοδευτική συμμαχία και, προφανώς αποβλέπει σε κάποιες συνεννοήσεις που θα γίνουν στα γνωστά παρασκήνια (ως φαίνεται έμαθε το μάθημα του 2015, για το τι σημαίνει αστική πολιτική), πράγμα που διακαώς επιθυμεί να μεταδοθεί προς τους γνωστούς-άγνωστους παραλήπτες, εντός και εκτός συνόρων, ως εγγύηση για την υποστήριξη που επιδιώκει να της δώσουν.

Η ελάσσων αντιπολίτευση, μέσω αρχηγού, μηνύει πως θα υποστηρίξει όποιον της υποδείξει το σύστημα. Δεν είναι η απειρία και η βιασύνη (ας εκφραστώ επιεικώς) που οδήγησε τον αρχηγό του ΚΙΝΑΛ να δηλώσει την υποστήριξή του σε πρωθυπουργό που δεν θα αναδειχθεί από τις εκλογές, περιφρονώντας απροκάλυπτα εκείνους που οι άλλοι περιφρονούν καλυμμένα, τους ψηφοφόρους. Είναι η δήλωση εξυπηρέτησης των βασικών συστατικών και οδηγιών του βαθέος συστήματος, το οποίο χρειάζεται δηλώσεις πίστης σε εποχή κρίσης σαν κι αυτή.   

Προφανώς, και για τους τρείς (και όχι μόνο), οι εκλογές δεν είναι παρά μια υποχρέωση που απλώς δημιουργεί κάποιες δεσμεύσεις. Οι κυβερνήσεις παίζονται αλλού. Αυτό τους δίδαξε το 1965, αυτό και οι μνημονιακές κυβερνήσεις, είτε τύπου «οικουμενικής», είτε τύπου Παπαδήμου.

Πρόκειται για την εικόνα και το αποτέλεσμα μιας τεράστιας δυσαρμονίας –σύγκρουσης ακριβέστερα-  ανάμεσα στις επιθυμίες και επιδιώξεις των εργαζομένων και της νεολαίας, του λαού, αφ’ ενός και εκείνες των οικονομικών ελίτ (και των πολιτικών ηγεσιών που τις εξυπηρετούν όλο και πιο πειθαρχημένα).

Η απόδειξη αυτής της διαπίστωσης βρίσκεται κάθε μέρα στους δρόμους, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στη Μεγάλη Βρετανία, στο Ισραήλ. Και προφανώς στην Ελλάδα, όπου το δυστύχημα των Τεμπών έγινε η αφορμή για να βγουν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, κυρίως νέοι, για να διαδηλώσουν κατά των εγκληματικών πολιτικών που ακολουθούν οι κυβερνήσεις (και όσοι συμμετέχουν ή κυβερνούν από τα παρασκήνια), κατά της προσπάθειας συγκάλυψης και κατά των ιδιωτικοποιήσεων.

Και ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις, το μεγάλο σχέδιο της οικονομικής ολιγαρχίας και του νεοφιλελεύθερου μετασχηματισμού, βρίσκονται στο κέντρο των κινητοποιήσεων και στην καθημερινή συζήτηση των ανθρώπων, που είδαν με δραματική ένταση και τρόπο τι ακριβώς σημαίνει και συμβαίνει, απουσιάζει παντελώς από τις όποιες διακηρύξεις των κομμάτων που διεκδικούν την κυβέρνηση.  

Όσο για τις αυξήσεις των τιμών και την καθήλωση των μισθών, οι αναφορές γίνονται «εντός των ορίων».

Η ακροδεξιά στις ποικίλες εκδοχές της δείχνει και πάλι αναπτερωμένη ψαρεύοντας στα θολά νερά του γενικού χάους και της αγανάκτησης, η οποία δεν βρίσκει διέξοδο σε αριστερές πολιτικές. 

Οι οποίες αριστερές πολιτικές, σε όλες σχεδόν τις εκδοχές τους, παρουσιάζονται σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Θυμίζει εκείνο που έλεγε το 1900 ο Μπύλοβ, όταν ο Γουλιέλμος Β΄ τον ανακήρυξε καγκελάριο: «Η Γερμανία χαρίζει σε έναν γείτονά τη στεριά και σε έναν άλλο τη θάλασσα, και κρατά για τον εαυτό της μόνο τον ουρανό, εκεί όπου βασιλεύει ο καθαρό δόγμα».

Πηγή: kommon.gr

Σε 5,4% υπολογίζει η Eurostat τον πληθωρισμό στην Ελλάδα τον Μάρτιο. Τον Φεβρουάριο η Eurostat είχε ανακοινώσει 6,5% για την Ελλάδα.

Την ίδια ώρα, αποκλιμάκωση παρουσιάζει ο δείκτης και σε επίπεδο Ευρωζώνης, λόγω της αποκλιμάκωσης των τιμών της ενέργειας.

Σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat, ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη υπολογίζεται σε 6,9% τον Μάρτιο, από 8,5% τον Φεβρουάριο.

Όλα αυτά τη στιγμή που η ακρίβεια «καλπάζει» ψαλιδίζοντας τα εισοδήματα των καταναλωτών.

Euro area #inflation at 6.9% in March 2023, down from 8.5% in February. Components: food, alcohol & tobacco +15.4%, other goods +6.6%, services +5.0%, energy -0.9% - flash estimate https://t.co/JanK9NcMzB pic.twitter.com/WzYZfXCEeM

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) March 31, 2023

Πηγή: documentonews.gr