Η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες πρέπει να απλωθεί παντού, παράλληλα με τις διεκδικήσεις από το κράτος, απέναντι στο ρατσισμό, τις ακροδεξιές αντιλήψεις και την αδιαφορία της πολιτείας

Στη διάρ­κεια του φε­τι­νού κα­λο­και­ριού φά­νη­κε –ακόμα πιο– κα­θα­ρά ότι η Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο ως μέ­θο­δος αντι­με­τώ­πι­σης του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος δεν μπο­ρεί πια να βοη­θή­σει τις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις να κρύ­βουν τα προ­βλή­μα­τα κάτω από το χαλί. Από τα νησιά του Αι­γαί­ου και τα σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας με τη Μα­κε­δο­νία ως την άλλη άκρη της Ευ­ρώ­πης, το Καλέ στη βό­ρεια Γαλ­λία, τα μη­νύ­μα­τα που έρ­χο­νται είναι σαφή: η απο­τρο­πή δεν δου­λεύ­ει, τα θύ­μα­τα του πο­λέ­μου και των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων είναι πια τόσο πολλά και τόσο απελ­πι­σμέ­να που η Ευ­ρώ­πη δεν μπο­ρεί πλέον να κάνει πως δεν βλέ­πει.

Από το Πεδίο του Άρεως στον Ελαιώ­να

Για τους Αφ­γα­νούς πρό­σφυ­γες που κα­τέ­φυ­γαν στο Πεδίο του Άρεως, η αλ­λη­λεγ­γύη του κό­σμου δού­λε­ψε για πάνω από έναν μήνα, δη­μιουρ­γώ­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε οι άν­θρω­ποι αυτοί να ζουν υπο­φερ­τά έστω και σε σκη­νές στο πάρκο. Οι ομά­δες που δη­μιουρ­γή­θη­καν –σί­τι­σης, δια­νο­μής, απο­θή­κης, υγεί­ας, κα­θα­ρι­σμού κ.λπ.– συ­ντο­νί­ζο­νταν και λει­τουρ­γού­σαν άψογα, ενώ ο κό­σμος που κα­τευ­θυ­νό­ταν στην Τσα­μα­δού είτε για να φέρει πράγ­μα­τα είτε για να βοη­θή­σει ήταν τόσο πολύς που δεν υπήρ­χε σε γε­νι­κές γραμ­μές έλ­λει­ψη ούτε σε υλικά ούτε σε χέρια. Τα ρούχα ήταν τόσο πολλά που χω­ρί­ζο­νταν, συ­σκευά­ζο­νταν και στέλ­νο­νταν και στα νησιά.

Το εγ­χεί­ρη­μα είχε πολ­λα­πλά θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα. Πρώ­τον το προ­φα­νές, ότι στή­ρι­ξε τις οι­κο­γέ­νειες αυτές που βρί­σκο­νταν σε πολύ δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση και που θα αντι­με­τώ­πι­ζαν σο­βα­ρό­τα­τα προ­βλή­μα­τα αν δεν υπήρ­χαν οι αλ­λη­λέγ­γυοι. Δεύ­τε­ρον, μέσα από τέ­τοιου εί­δους εγ­χει­ρή­μα­τα έρ­χε­ται στο προ­σκή­νιο το θέμα των προ­σφύ­γων με θε­τι­κό τρόπο, ως κάτι στο οποίο οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες μπο­ρούν να έχουν συμ­με­το­χή και να συμ­βάλ­λουν ως έναν βαθμό στη λύση του. Τρί­τον, άσκη­σε πίεση στο κρά­τος και στα αρ­μό­δια υπουρ­γεία να βρουν μια λύση άμεσα.

Κάπως έτσι δη­μιουρ­γή­θη­κε το κέ­ντρο φι­λο­ξε­νί­ας στον Ελαιώ­να, όπου με­τα­φέρ­θη­καν 250 από τους πρό­σφυ­γες του Πε­δί­ου του Άρεως (κά­ποιοι δεν θέ­λη­σαν να πάνε). Συ­νο­λι­κά χω­ρά­νε 720 άν­θρω­ποι, αλλά δεν είναι σαφές αν θα με­τα­φερ­θούν άλλοι πρό­σφυ­γες εκεί και με ποια κρι­τή­ρια θα γίνει η επι­λο­γή. Στο χώρο υπάρ­χουν κο­ντέι­νερ με κλι­μα­τι­στι­κά, ια­τρείο, παι­δό­το­πος και τρα­πε­ζα­ρία. Οι δύο τε­λευ­ταί­οι χώροι είναι στε­γα­σμέ­νοι με τέ­ντες, κάτι που προ­δί­δει και το προ­σω­ρι­νό του εγ­χει­ρή­μα­τος. Εξάλ­λου ο δήμος έχει πα­ρα­χω­ρή­σει το χώρο ως τις 31/12, και παρά τις δια­βε­βαιώ­σεις της υπουρ­γού κ. Χρι­στο­δου­λο­πού­λου ότι θα βρε­θεί στο με­τα­ξύ άλλος χώρος, προς το παρόν δεν υπάρ­χει τί­πο­τα χει­ρο­πια­στό. 

Ομο­λο­γου­μέ­νως πρό­κει­ται για ένα πολύ θε­τι­κό βήμα, έστω κι αν πρό­κει­ται για έναν πρό­χει­ρο κα­ταυ­λι­σμό που δεν μπο­ρεί να στε­γά­σει τον κόσμο για πολύ καιρό, και δεν υπάρ­χει ακόμα χρη­μα­το­δό­τη­ση για να υπο­στη­ρι­χθεί –είναι εν­δει­κτι­κό ότι γί­νο­νται εκ­κλή­σεις στον κόσμο να συ­νει­σφέ­ρει πράγ­μα­τα που είναι σε έλ­λει­ψη. Είναι, όμως, ένα βήμα προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση, όπως τό­νι­σε η κ. Χρι­στο­δου­λο­πού­λου στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου που δό­θη­κε μέσα στο χώρο για δη­μο­σιο­γρά­φους στις 19/8, στις πρώ­τες μέρες λει­τουρ­γί­ας του κα­ταυ­λι­σμού. 

Είναι, ωστό­σο, ένα πολύ μικρό βήμα σε σχέση με το μέ­γε­θος του προ­βλή­μα­τος, σε βαθμό που να ξε­νί­ζει ο υπέρ­με­τρος εν­θου­σια­σμός των υπουρ­γών που συμ­με­τεί­χαν στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου, από τα υπουρ­γεία που συ­νερ­γά­στη­καν για το εγ­χεί­ρη­μα (Εσω­τε­ρι­κών, Ερ­γα­σί­ας, Υγεί­ας και Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη). Είναι πράγ­μα­τι καλό που συ­ντο­νί­στη­καν τα υπουρ­γεία, που δού­λε­ψαν απο­τε­λε­σμα­τι­κά και κα­τά­φε­ραν ένα απο­τέ­λε­σμα σε λίγο χρόνο. Από την άλλη, όμως, η κα­τά­στα­ση στα νησιά, στην Αθήνα, στην Ει­δο­μέ­νη, σε κάθε σταθ­μό της μα­κριάς και βα­σα­νι­στι­κής πο­ρεί­ας των προ­σφύ­γων στην ανα­ζή­τη­ση αξιο­πρε­πούς ζωής, δεν επι­τρέ­πει πα­νη­γυ­ρι­σμούς, τη στιγ­μή που εί­μα­στε μίλια μα­κριά από οτι­δή­πο­τε θα μπο­ρού­σε να θε­ω­ρη­θεί επαρ­κής λύση.

Η κα­τά­στα­ση στα νησιά

Σύροι –στη με­γά­λη πλειο­ψη­φία τους– πρό­σφυ­γες κα­τα­φθά­νουν κα­θη­με­ρι­νά στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου, μέσα σε άθλιες και υπερ­φορ­τω­μέ­νες βάρ­κες, χωρίς να τε­λειώ­νουν τα βά­σα­νά τους από τη στιγ­μή που πιά­νουν στε­ριά ζω­ντα­νοί. Οι συν­θή­κες συ­νή­θως είναι πολύ κακές. Στην Κω οι αρχές έφτα­σαν να τους οδη­γή­σουν σε στά­διο, σε συν­θή­κες καύ­σω­να, ώστε να τους κα­τα­γρά­ψουν και να ελέγ­ξουν τα χαρ­τιά τους, με την αστυ­νο­μία να ασκεί βία για να «επι­βά­λει την τάξη». 

Συ­νή­θως μέ­νουν στα νησιά για ένα απροσ­διό­ρι­στο χρο­νι­κό διά­στη­μα, ώσπου να με­τα­φερ­θούν με κά­ποιο τρόπο στην Αθήνα. Όπως με το «Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος», για πα­ρά­δειγ­μα, που τους ζη­τή­θη­κε ναύ­λος 60€, χωρίς να γνω­ρί­ζουν αν ο προ­ο­ρι­σμός θα είναι η Αθήνα ή η Θεσ­σα­λο­νί­κη. Και όταν φτά­νουν στην Αθήνα, ο προ­ο­ρι­σμός είναι η Βό­ρεια Ελ­λά­δα, για να φύ­γουν στη συ­νέ­χεια προς την Ευ­ρώ­πη, όπου θα αντι­με­τω­πί­σουν πα­ρό­μοιες κα­τα­στά­σεις και προ­βλή­μα­τα, όπως για πα­ρά­δειγ­μα στους πρό­χει­ρους κα­ταυ­λι­σμούς του Καλέ. Κάθε σταθ­μός σε αυτό το τα­ξί­δι είναι μαρ­τυ­ρι­κός, οι προ­σπά­θειές τους απαι­τούν με­γά­λο κόπο αλλά και έξοδα, και η επί­τευ­ξη του τε­λι­κού στό­χου είναι αμ­φί­βο­λη. 

Ει­δο­μέ­νη

Η κα­τά­στα­ση που έχει δη­μιουρ­γη­θεί στα ελ­λη­νο­μα­κε­δο­νι­κά σύ­νο­ρα είναι ένα ακόμα πα­ρά­δειγ­μα των απο­τε­λε­σμά­των της Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο. Η Ει­δο­μέ­νη του Κιλ­κίς απο­τε­λεί τον τε­λευ­ταίο σταθ­μό στην Ελ­λά­δα για τους πρό­σφυ­γες, από όπου περ­νούν τα σύ­νο­ρα με τη Μα­κε­δο­νία για να συ­νε­χί­σουν την πο­ρεία τους μέσα από τη Σερ­βία και την Ουγ­γα­ρία προς τη Βό­ρεια Ευ­ρώ­πη. Στην ου­δέ­τε­ρη ζώνη ανά­με­σα στις δύο χώρες έχουν εγκλω­βι­στεί εκα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι, ανά­με­σά τους πολλά μικρά παι­διά, όπου σε πραγ­μα­τι­κά άθλιες συν­θή­κες, με ελά­χι­στο φα­γη­τό και νερό και εκτε­θει­μέ­νοι στη ζέστη της ημέ­ρας και στο κρύο της νύ­χτας, πε­ρι­μέ­νουν να τους επι­τρα­πεί να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα, με την αστυ­νο­μία της Μα­κε­δο­νί­ας να είναι ιδιαί­τε­ρα βίαιη –όπως η ελ­λη­νι­κή στα σύ­νο­ρα με την Τουρ­κία. Και η πο­ρεία τους ανα­μέ­νε­ται να γίνει ακόμα πιο μαρ­τυ­ρι­κή, με την Ουγ­γα­ρία να ανα­κοι­νώ­νει ότι θα κλεί­σει τα σύ­νο­ρά της για τους πρό­σφυ­γες –εξάλ­λου σε εξέ­λι­ξη βρί­σκε­ται η δη­μιουρ­γία φρά­χτη– ενώ χι­λιά­δες Ούγ­γροι αστυ­νο­μι­κοί με­τα­φέρ­θη­καν στα σύ­νο­ρα με τη Σερ­βία. 

Ανοι­χτά σύ­νο­ρα η μόνη λύση

Όσο κι αν οι ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις φρο­ντί­ζουν να κά­νουν όλο και πιο δύ­σκο­λο τον αγώνα των προ­σφύ­γων να κα­τευ­θυν­θούν προς την Ευ­ρώ­πη, οι προ­σπά­θειές τους να μειώ­σουν τις προ­σφυ­γι­κές ροές πέ­φτουν στο κενό. Οι άν­θρω­ποι που ξε­φεύ­γουν από τη φρίκη του πο­λέ­μου δεν έχουν τί­πο­τα να χά­σουν, το να ρι­σκά­ρουν τη ζωή τους για μια πι­θα­νό­τη­τα επι­βί­ω­σης είναι αυ­το­νό­η­το γι’ αυ­τούς που στη χώρα τους κιν­δυ­νεύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά. Με ημί­με­τρα δεν γί­νε­ται τί­πο­τα. 

Οι συν­θή­κες τύπου Δου­βλί­νου και το συ­νο­ρια­κό κα­θε­στώς της Ευ­ρώ­πης πρέ­πει να ανα­θε­ω­ρη­θούν άμεσα και να δη­μιουρ­γη­θούν ασφα­λείς δί­ο­δοι για τους πρό­σφυ­γες. Οι δια­δι­κα­σί­ες πα­ρο­χής ασύ­λου πρέ­πει να γί­νουν πιο άμε­σες και να πα­ρέ­χε­ται σε όλους στέγη και τροφή για όσο διά­στη­μα πα­ρα­μέ­νουν στη χώρα πρώ­της υπο­δο­χής. Πα­ράλ­λη­λα, οι χώρες της Ευ­ρώ­πης πρέ­πει να δε­χτούν ανα­λο­γι­κά η κα­θε­μία έναν αριθ­μό προ­σφύ­γων τέ­τοιο που να αντι­στοι­χεί στις τόσο αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες της πε­ριό­δου. 

Και αν αυτά είναι τα αι­τή­μα­τά μας προς την ελ­λη­νι­κή και τις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις, οι κι­νή­σεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης που ορ­γα­νώ­νο­νται σε διά­φο­ρες πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας είναι ση­μα­ντι­κό μέσο πί­ε­σης προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Βοη­θούν ώστε να γίνει ορατό το πρό­βλη­μα, με­τα­τρέ­πουν τους πρό­σφυ­γες στα μάτια με­γά­λου μέ­ρους της κοι­νω­νί­ας από αριθ­μούς σε πρό­σω­πα, και ασκούν πίεση στην πο­λι­τεία να αντι­με­τω­πί­σει το ζή­τη­μα έστω και προς το παρόν απο­σπα­σμα­τι­κά. Η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες πρέ­πει να απλω­θεί πα­ντού, πα­ράλ­λη­λα με τις διεκ­δι­κή­σεις από το κρά­τος, απέ­να­ντι στο ρα­τσι­σμό, τις ακρο­δε­ξιές αντι­λή­ψεις και την αδια­φο­ρία της πο­λι­τεί­ας.

πηγη: rproject.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας παραίτησε «μονομερώς» την κυβέρνησή του και άνοιξε το δρόμο για τις πρόωρες εκλογές. Το πολιτικό επίδικο αυτής της πρωτοβουλίας έγινε σαφές στο διάγγελμά του: θα τηρηθούν οι «δεσμεύσεις» της συμφωνίας της 13ης Ιουλίου, δηλαδή θα εφαρμοστούν τα μέτρα υπερλιτότητας που απαίτησαν οι δανειστές ως αντίδωρο στο νέο δάνειο-μαμούθ προς τους Έλληνες τραπεζίτες και καπιταλιστές.

Το ζη­τού­με­νο των πρό­ω­ρων εκλο­γών είναι, πλέον, να προ­κύ­ψει μια κυ­βέρ­νη­ση (ή μια νέα κυ­βερ­νη­τι­κή συμ­μα­χία) που θα ανα­λά­βει το φορ­τίο της υλο­ποί­η­σης του Μνη­μο­νί­ου 3. Κα­θη­συ­χά­ζο­ντας τον Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λο, που εξέ­φρα­σε φό­βους για επι­πλο­κές στις σχέ­σεις με τους δα­νει­στές λόγω της «αστά­θειας» των εκλο­γών, ο Αλ. Τσί­πρας με τη φράση «μην έχετε καμία ανη­συ­χία» ενέ­τα­ξε την ηγε­τι­κή ομάδα του ση­με­ρι­νού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην προ­ο­πτι­κή συ­γκρό­τη­σης μιας νέας, μνη­μο­νια­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας. 

Ακα­ριαία, οι δα­νει­στές πήραν θέση απέ­να­ντι στην πρω­το­βου­λία του Α. Τσί­πρα, προ­σφέ­ρο­ντας άμεση στή­ρι­ξη. Η φράση της Μέρ­κελ ότι οι έκτα­κτες εκλο­γές στην Ελ­λά­δα θε­ω­ρού­νται από τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες ως «μέρος της λύσης, όχι της κρί­σης» ήταν εν­δει­κτι­κή. Με­τα­ξύ άλλων, δια­λύ­ει τις συ­κο­φα­ντί­ες σε βάρος της αρι­στε­ρής πτέ­ρυ­γας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δια­λύ­ει τις «διαρ­ρο­ές» που μι­λού­σαν για ταύ­τι­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας με τον... Σόι­μπλε. 

Από κοντά έσπευ­σαν τα κυ­ρί­αρ­χα ΜΜΕ. Που με μια πα­ροι­μιώ­δη κω­λο­τού­μπα –συ­γκρί­σι­μη με εκεί­νη της κυ­βερ­νη­τι­κής ηγε­σί­ας στις 13 Ιούλη– δια­τυ­μπα­νί­ζουν πλέον σε όλους τους τό­νους ότι υπο­στη­ρί­ζουν ευ­θαρ­σώς τον Α. Τσί­πρα ενά­ντια... στο κόμμα του!

Αυτή η εξέ­λι­ξη προ­κα­λεί προ­φα­νώς ακύ­ρω­ση και διά­λυ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η απο­χώ­ρη­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας, η πα­ραί­τη­ση του Τάσου Κο­ρω­νά­κη, οι δη­λώ­σεις από­συρ­σης βου­λευ­τών όπως η Μαρία Κα­νελ­λο­πού­λου και η Ηρώ Διώτη, απο­τε­λούν μόνον την κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου. Ένα κύμα στε­λε­χών –αν­θρώ­πων που έχτι­σαν και κρά­τη­σαν ζω­ντα­νό τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ– απο­σύ­ρε­ται από το μέχρι χθες ενω­τι­κό εγ­χεί­ρη­μα της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Και το κενό αυτό δεν κα­λύ­πτε­ται με τη «βίαιη στε­λε­χο­ποί­η­ση» πρώην σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τών πο­λι­τευ­τών (όπως ο Σα­γιάς, ο Σπίρ­τζης, ο Μάρ­δας κ.ο.κ.) που ήρθαν νύχτα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ούτε και με νέες «διευ­ρύν­σεις» δη­μα­ρο­πα­σο­κι­κής προ­έ­λευ­σης, όσο και αν προ­σπα­θούν προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση το «Βήμα» και τα «Νέα». 

Από τον κόσμο που απο­χω­ρεί από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τί­θε­νται ήδη οι βά­σεις για τη συ­νέ­χεια του αγώνα. Η Λαϊκή Ενό­τη­τα που συ­γκρο­τή­θη­κε με πρω­το­βου­λία των βου­λευ­τών της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας ήδη απευ­θύ­νε­ται σε ένα τμήμα της «άλλης» ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς (όπως δεί­χνει το «μή­νυ­μα» των 13 εκ­προ­σώ­πων ορ­γα­νώ­σε­ων και πρω­το­βου­λιών), ενώ είναι ανα­γκαίο να συν­δε­θεί με τις ευ­ρύ­τε­ρες ρι­ζο­σπα­στι­κές-αρι­στε­ρές φωνές που, μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αντέ­δρα­σαν στο μνη­μο­νια­κό πρα­ξι­κό­πη­μα. 

Τα θε­μέ­λια έχουν τεθεί για τη συ­γκρό­τη­ση ενός νέου πο­λι­τι­κού φορέα που θα ανα­λά­βει να συ­νε­χί­σει στο δρόμο που εγκα­τέ­λει­ψε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι απα­ραί­τη­το αυτή η προ­σπά­θεια να εκ­φρα­στεί με δύ­να­μη και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και στην κάλπη των πρό­ω­ρων εκλο­γών. Γιατί μόνο μια ισχυ­ρή τέ­τοια πα­ρου­σία μπο­ρεί να χα­λά­σει τα σχέ­δια των ντό­πιων και διε­θνών κυ­ρί­αρ­χων κύ­κλων για μνη­μο­νια­κή ανα­σύν­θε­ση του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού. 

Επι­μέ­νου­με Αρι­στε­ρά!

πηγη: rproject.gr

Οργάνωση στους χώρους δουλειάς και αλληλεγγύη τα όπλα μας!

Σημαντικά κρούσματα εργοδοτικής και κρατικής τρομοκρατίας έχουν δει το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο μήνα. Σε όλα τα περιστατικά υπάρχει κάτι κοινό: συνδικαλιστές εργαζόμενοι, που ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα όλο το προηγούμενο διάστημα, βρέθηκαν απολυμένοι ή συνελήφθησαν αναίτια από την αστυνομία σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Ο Σάκης Παπαδόπουλος, πρόεδρος του σωματείου της εταιρείας «Θέμις Κατασκευαστική ΑΕ», ήταν ο μόνος που δεν επαναπροσλήφθηκε στις 27 Ιουλίου 2015, όταν επέστρεψαν στα καθήκοντά τους με το νόμο Κατρούγκαλου όσοι από τους 57 εργαζόμενους είχαν απολυθεί το 2012 με το νόμο για την εργασιακή εφεδρεία. Έτσι αποφάσισε το ΔΣ της εταιρείας, που τώρα ήταν στην εποπτεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Γιατί το 2012, όταν εξαίρεσαν 27 εργαζόμενους από την εφεδρεία, απολύοντας τους υπόλοιπους, ο συνάδελφος Παπαδόπουλος αρνήθηκε να εξαιρεθεί αν δεν γύριζαν στη δουλειά όλοι οι εργαζόμενοι της εταιρείας! Η περήφανη και αγωνιστική στάση του συνδικαλιστή ήταν η αιτία για την εκδικητική στάση του Υπουργείου, που ισχυρίστηκε ότι ο συνάδελφος αποχώρησε οικειοθελώς!

Στο Ηράκλειο Κρήτης, το φροντιστήριο «Επιλογή» απέλυσε στις αρχές Ιουλίου εργαζόμενη καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εκπαιδευτικών Ιδιωτικής Εκπαίδευσης Ηρακλείου «Γαλάτεια Καζαντζάκη», παρά το γεγονός ότι ασκούσε άριστα το καθηγητικό της έργο τα 5,5 χρόνια που εργαζόταν εκεί. Η αιτία ήταν η άρνηση της εργαζόμενης να υπογράψει ότι έλαβε το Δώρο Πάσχα, ενώ δεν το είχε καταβάλει η επιχείρηση, όπως έπραξαν 3 εργαζόμενοι συνολικά και αποδείχθηκε και στην Επιθεώρηση Εργασίας μετά από έλεγχο. Στις 11 Αυγούστου, η συναδέλφισσα κλήθηκε από την αστυνομία να προσέλθει για μια κουβεντούλα στο τμήμα, επειδή η εργοδοσία ενοχλήθηκε από τη δημόσια καταγγελία! Εκτός από την εκδικητική απόλυση, η εργοδοσία προσπαθεί να τρομοκρατήσει την εργαζόμενη και καθέναν που παλεύει το δικαίωμά του στην εργασία. Είναι γνωστό ότι στα φροντιστήρια ανθούν η εργοδοτική τρομοκρατία και οι μεσαιωνικές εργασιακές συνθήκες: ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, απολύσεις κλπ.

Δεν λείπουν όμως και οι συλλήψεις συνδικαλιστών! Στις 15 Ιουλίου, στη συγκέντρωση σωματείων και ομοσπονδιών ενάντια στην ψήφιση του πρώτου πακέτου μέτρων έξω από τη Βουλή, αστυνομικοί συνέλαβαν εργαζόμενους στο σωρό, μεταξύ των οποίων τον Πρόεδρο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου κι άλλον έναν συνδικαλιστή. Στη δίκη που προσήχθησαν 3 μέρες μετά με κατηγορίες πλημμελήματα και κακουργήματα, αντίθετα με τη συνήθη πρακτική της αναβολής για ανάλογα θέματα, ο πρόεδρος του ΣΥΒΧΑ αθωώθηκε φυσικά λόγω των αστήρικτων μαρτυριών των ΜΑΤ, όμως καταδικάστηκαν άλλοι συλληφθέντες. Πριν λίγες μέρες, έξω από το Μαξίμου, οι αστυνομικοί προσήγαγαν ναυτικούς και συνδικαλιστές της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού. Απλήρωτοι ναυτεργάτες της ΝΕΛ για 10 μήνες, διαμαρτύρονταν καθημερινά έξω από το πρωθυπουργικό μέγαρο, κι αντί να ευαισθητοποιηθεί η κυβέρνηση και το Υπουργείο Ναυτιλίας, τους πήγαν στο Τμήμα Ακροπόλεως για διατάραξη κοινής ησυχίας! Η ΠΕΝΕΝ ήταν από τα λίγα σωματεία που καλούσαν στις 13 Αυγούστου σε συγκέντρωση ενάντια στο 3ο μνημόνιο, τυχαίο άραγε;

Τα γεγονότα αυτά αποδεικνύουν ότι τους ενοχλεί το συνδικαλιστικό κίνημα που αγωνίζεται αποφασιστικά. Το φοβούνται. Τα μαχητικά συνδικάτα και η οργανωμένη πάλη των εργαζόμενων είναι απειλή για κράτος και κεφάλαιο. Γι αυτό Τρόικα και κυβέρνηση θέλουν να καταργήσουν τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και το δικαίωμα στην απεργία! Θέλουν να σπείρουν το φόβο, να διαλύσουν το συνδικαλισμό, να είμαστε μόνοι κι απροστάτευτοι στις ορέξεις τους.

Κάτω τα χέρια από τους συναδέλφους μας! Επαναπρόσληψη των συναγωνιστών μας τώρα! Οργάνωση και αντίσταση σε κάθε χώρο δουλειάς, κόντρα στους πουλημένους συνδικαλιστές που δυσφημούν το συνδικαλιστικό κίνημα. Με αλληλεγγύη και συναδελφικότητα, να περάσουμε στην αντεπίθεση για τα δικαιώματά μας και το συλλογικό αγώνα για τη νίκη!

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: e-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Ιστοσελίδα:www.protasiprooptikis.blogspot.com

πηγη: pandiera.gr

Συλλογικό κείμενο μελών του ΝΑΡ και της νΚΑ *

1) Η αναγγελία των εκλογών για τις 20 του Σεπτέμβρη μας φέρνει μπροστά σε κρίσιμες εξελίξεις και αποφάσεις. Η εκλογική τακτική του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να λάβει υπόψη την εμπειρία του δημοψηφίσματος, το τρίτο μνημόνιο και το νέο τοπίο στην αριστερά. Το δημοψήφισμα συμπύκνωσε μια συγκλονιστική μάχη που έφερε το χνάρι των πιο σκληρών ταξικών και κοινωνικών αναμετρήσεων των τελευταίων χρόνων, του μίσους για το σάπιο πολιτικό σύστημα, του ταξικού ενστίκτου απέναντι στην τρομοκρατία που εξαπολύθηκε στους χώρους δουλειάς, των δομών αλληλεγγύης, της λαϊκής αυτοπεποίθησης που ξεπέρασε πρωτόγνωρους εκβιασμούς. Είναι σίγουρο ότι με όσα μεσολάβησαν τον Ιούλη ανοίγονται σήμερα νέες δυνατότητες και νέες δυσκολίες, αν και η έκφραση αυτή καταντάει κοινοτυπία αν αυτές δεν προσδιοριστούν συγκεκριμένα.

2) Το 62% του ΟΧΙ προφανώς δεν έμεινε ανέπαφο από τη μνημονιακή εξέλιξη, το νέο δόγμα του σοκ και το νέο «δεν υπάρχει εναλλακτική». Καταγράφονται διάφορες τάσεις μέσα σε αυτό το λαϊκό ρεύμα, μέσα στο οποίο ενυπάρχει ένα μαζικό τμήμα που μένει πιστό στο ΌΧΙ μέχρι τέλους και μέσα από την πείρα του Ιούλη εν δυνάμει σηκώνει το γάντι της ρήξης. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί ότι σε αυτό επιχειρεί να απευθυνθεί και η εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής που επιδιώκει να βγει από το περιθώριο φορώντας δήθεν αντιμνημονιακό προσωπείο και παίζοντας το χαρτί του «όλοι ίδιοι είναι». Απ’ την άλλη η αντιπολιτική ακροδεξιά καθίσταται σοβαρή απειλή μόνο αν η ριζοσπαστική αριστερά αποτύχει να οργανώσει, να πολιτικοποιήσει και να εκπροσωπήσει τη δυναμική του ΌΧΙ μέχρι τέλους.

3) Το παραπάνω θα κριθεί καταρχήν μέσα από την αυτοοργάνωση αυτής της δυναμικής σε γειτονιές και χώρους δουλείας, στις επιτροπές του ΌΧΙ μέχρι τέλους που μπορούν να αποτελέσουν πρωτότυπα εργαστήρια πραγματικής δημοκρατίας, λαϊκής αυτενέργειας, συλλογικής ευφυΐας, αλληλεγγύης, αντίστασης, αντιφασιστικής πάλης, μάχης και ανατροπής. Άλλωστε, την κρίσιμη στιγμή της αντιπαράθεσης αν και πάντα δίνεις τη μάχη με όσα όπλα διαθέτεις, έγινε ξεκάθαρα αντιληπτό πόσο λείπουν θεσμοί επιβολής της λαϊκής – εργατικής θέλησης με πυρήνα ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Αυτό είναι δίδαγμα της μάχης του δημοψηφίσματος, όπου, παρά τις συγκλονιστικές και ιστορικές συγκεντρώσεις του λαού και το χαστούκι που έριξε στην κάλπη, καταγράφηκε σχετική αδυναμία να τσακιστεί έμπρακτα και να ακυρωθεί μαχητικά με όρους εργατικής – λαϊκής αυτοάμυνας και μαζικού κινήματος η τρομοκρατία των αφεντικών, τα λοκ άουτ, οι απολύσεις κτλ. πριν το δημοψήφισμα, ενώ κατώτερη των περιστάσεων ήταν και η λαϊκή αντίδραση στην πραξικοπηματική ακύρωση του ΌΧΙ από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

4) Η κοινωνική συγκρότηση του ΌΧΙ μέχρι τέλους μπορεί και επιβάλλεται να αλληλοτροφοδοτηθεί με μια πολιτική και εκλογική συνεργασία των δυνάμεων που συμβάλλουν σε μια τέτοια κατεύθυνση. Είναι απολύτως αναγκαία μια πολιτική πρωτοβουλία καλέσματος, συσπείρωσης και συνεργασίας, που θα συμπεριλαμβάνει τις ριζοσπαστικές δυνάμεις που έδωσαν την μάχη για το «όχι της ρήξης» και το «όχι μέχρι το τέλος». Θεωρούμε αδιέξοδη την «αυταπάτη του κοινωνικού» που υποτιμά το πολιτικό πεδίο γενικά και τις πολιτικές και εκλογικές εκπροσωπήσεις ειδικά, σε μια περίοδο μάλιστα που η συνολική πολιτική διέξοδος, η υπέρβαση του κατακερματισμού και του μερικού και η προτεραιότητα μιας ηγεμονικής, ενοποιητικής δυναμικής προβάλλουν ως αμείλικτη ανάγκη. Άλλωστε, η μη (ή μη πετυχημένη) αναμέτρηση με το πεδίο των πολιτικών και εκλογικών εκπροσωπήσεων δεν αφήνει κενό – η πολιτική όπως και η φύση απεχθάνεται πάντα τα κενά – αλλά καλύπτεται από άλλου τύπου εκπροσωπήσεις με συνέπειες στον προσανατολισμό του κινήματος, όπως έδειξε και η εμπειρία της τελευταίας πενταετίας. Απ’ την άλλη, αδιέξοδη είναι και η «αυταπάτη του πολιτικού» που χωρίς σχέδιο και προσανατολισμό στο κίνημα και τη συγκρότηση του κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου της ανατροπής, χωρίς με άλλα λόγια οργανωμένο λαό στο προσκήνιο, καταντάει όχι πολιτική διαμεσολάβηση της ταξικής πάλης αλλά αναπαραγωγή του φαύλου κύκλου αυτονόμησης – ανάθεσης – διαχείρισης. Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ είναι διδακτική και σ’ αυτό το σημείο. Μια εκλογική συμμαχία με δυνάμεις που βρίσκονταν μέχρι χθες εντός ΣΥΡΙΖΑ προφανώς δε σηματοδοτεί αυτόματα και την επαφή με τα ευρύτερα κοινωνικά μπλοκ που στήριξαν τη μάχη του ΟΧΙ. Ωστόσο, όπως γίνεται πάντοτε, η διάδραση με τις ευρύτερες κοινωνικές δυναμικές που αναπτύσσονται σε κρίσιμες καμπές δε γίνεται μόνο αδιαμεσολάβητα και χωρίς ευρύτερες πολιτικές πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα για ένα χώρο σαν το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που παρά την κατοχυρωμένη συμβολή και απήχησή σε ευρύτερα ακροατήρια, απέχει πολύ από το να έχει την αναγκαία οργανωτική σχέση με την εργατική τάξη. Το ερώτημα δεν είναι αν είναι προτιμότερες οι εκλογικές συνεργασίες ή η δουλειά στο κίνημα, αλλά το πώς μια ενδεχόμενη επιτυχημένη εκλογική παρέμβαση – και πολύ πιθανά κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ενός μπλοκ της ρήξης – μπορεί να τροφοδοτήσει το μαζικό εξωκοινοβουλευτικό αγώνα για το χτίσιμο της αντίστασης στη νέα μνημονιακή λαίλαπα, την εργατική – λαϊκή αντεπίθεση και την ανατροπή κυβέρνησης, ΕΕ, κεφαλαίου. Σε κάθε περίπτωση, σίγουρα δεν τεκμηριώνεται ότι όσα θετικά μετωπικά βήματα έχουν γίνει στο παρελθόν έδρασαν αποτρεπτικά στις κινηματικές αναμετρήσεις ή ότι μια εκλογική περιθωριοποίηση θα φέρει θετικά αποτελέσματα στους εργατικούς αγώνες.

5) Σήμερα, προβάλλει εξαιρετικά αναβαθμισμένα η δυνατότητα πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας των δυνάμεων του ΌΧΙ μέχρι τέλους, λόγω, συν τοις άλλοις, της ανταρσίας μελών, στελεχών και τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο τρίτο μνημόνιο. Το ρεύμα αυτό δεν περιορίζεται στην Αριστερή Πλατφόρμα, αν και η τελευταία δίνει αυτή τη στιγμή τον τόνο. Ταξικά εκπροσωπεί το λαϊκό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και τον πόθο της απαλλαγής από μνημόνια και λιτότητα, γι’ αυτό και βάλλεται συντεταγμένα από τα καθεστωτικά μίντια και τα αστικά κόμματα. Αποτελεί ένα ρεύμα αντιφατικό και ταλαντευόμενο, που φέρει μερίδιο ευθύνης για την πεντάμηνη διακυβέρνηση και τη χρεοκοπημένη στρατηγική του ευρωπαϊσμού, της εθνικής ενότητας και του «ιστορικού συμβιβασμού», την οποία τουλάχιστον ανέχτηκε. Οι όροι διαμόρφωσης αυτού του ρεύματος, αν και φέρουν τα βαρίδια του προηγούμενου διαστήματος, κυρίως θα σφραγιστούν από τις εξελίξεις «από τα κάτω» και «από τα πάνω» του επόμενου διαστήματος. Άλλωστε, η πιο έμπρακτη αυτοκριτική είναι η αλλαγή πολιτικού προσανατολισμού και το κριτήριο της πράξης που κρίνει αμετάκλητα και διαμορφώνει τα πολιτικά ρεύματα. Γνωρίζουμε τα ρίσκα και τους κινδύνους, αλλά ποντάρουμε στη δυνατότητα σφυρηλάτησης μιας νέας ανατρεπτικής λαϊκής ενότητας και όχι στην υπαρκτή πιθανότητα να αναπαραχθούν «μια απ’ τα ίδια». Σε αυτή τη φάση λοιπόν αν και δεν υπάρχουν άμεσα οι δυνατότητες κοινού πολιτικού μετώπου (που είναι κάτι που θα κριθεί και μπορεί να κατακτηθεί σε μια πορεία κοινής δράσης και δημοκρατικού διαλόγου), αποτελεί αναγκαιότητα και πρέπει να ιεραρχηθεί από το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η συνεργασία στις επερχόμενες εκλογές.

6) Το πολιτικό πλαίσιο αυτής της εκλογικής συνεργασίας έχει αναβαθμισμένη σημασία, όχι ως απλή ιδεολογική εμμονή αλλά ως συγκεκριμένη και έμπρακτη πολιτική αναγκαιότητα. Σήμερα, εκκινώντας από την ουσιαστική οριοθέτηση από ό,τι πραγματικά ηττήθηκε με την κατάρρευση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, και φτάνοντας ως τη συγκεκριμένη επεξεργασία του άλλου δρόμου και του μεταβατικού προγράμματος, η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να σηκώσει το γάντι και όχι να κλείσει τη συζήτηση. Εξάλλου, η λογική ότι οι κοινωνικές και πολιτικές συνεργασίες και συμμαχίες γίνονται στη βάση του ελάχιστου δυνατού έδειξε τα όρια της μαζί με την κατάρρευση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με τη χρεωκοπία της στρατηγικής του ευρωπαϊσμού, χρεωκοπεί και η λογική του τακτικισμού, της αναμέτρησης αποκλειστικά με τον αμέσως επόμενο στόχο, της αποσύνδεσης τακτικής-στρατηγικής. Οι συνεργασίες γίνονται προωθητικά και με κουλτούρα ενότητας και πάλης για την ηγεμονία και συμφωνία σε κρίσιμους κόμβους, που κάθε φορά συγκροτούν το αναγκαίο, ώστε να μη βρεθούν πολύ γρήγορα αντιμέτωπες με τα ίδια τους τα όρια. Λογικές “ΣΥΡΙΖΑ του 2012”, απλών αντι-ευρώ αιτημάτων και μετά βλέπουμε, στείρου ενωτισμού χωρίς περιεχόμενο κλπ. όχι απλά δεν λειτουργούν προωθητικά αλλά είναι πολύ μακρυά από τις ανάγκες τις περιόδου και θα έχουν τελικά και τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που διακηρύσσουν ότι επιδιώκουν. Ο στόχος μας είναι η επίτευξη μιας νέας λαίκής αναταρεπικής ενότητας στη βάση του αναγκαίου περιεχομένου και όχι να προβάλλουμε ένα περιεχόμενο με κύριο στόχο τη μη επίτευξη της συνεργασίας. Πάντως, η ίδια η πείρα του τελευταίου διαστήματος αποδεικνύει, ότι η αποδέσμευση από ΕΕ και Ευρώ, η στάση πληρωμών – διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας με εργατικό έλεγχο και η αναδιάταξη του παραγωγικού μοντέλου με ταξικό πρόσημο, αποτελούν τα «όπλα» στη μεγάλη σύγκρουση με το εγχώριο κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και την επιτροπεία, για την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας, την απόσπαση κατακτήσεων προς όφελος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και την εφαρμογή μιας φιλολαϊκής πολιτικής. Ιδιαίτερα το ΝΑΡ και ευρύτερες κομμουνιστικές δυνάμεις πρέπει να δώσουν τη μάχη του εργατικού προσανατολισμού, της αξιοπιστίας και των προϋποθέσεων του άλλου δρόμου, αλλά και τη σύνδεση με το στρατηγικό στόχο, το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και την κομμουνιστική απελευθέρωση.

7) Η επιλογή εκλογικής συνεργασίας υπηρετεί μια ευρύτερη στοχοθεσία κοινής δράσης, ενότητας και διαπάλης για την ηγεμονία και το μετασχηματισμό ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που τάσσεται με τη ρήξη και την προσεγγίζει με διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας ως προς τις προϋποθέσεις της, το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα, το επίπεδο οργάνωσης του λαού, της συλλογικής πολιτικής αποφασιστικότητας και της διεθνούς υποστήριξης που απαιτεί. Η ιεράρχηση της εκλογικής συνεργασίας εκκινεί από τη μεγάλη εικόνα της διεργασίας που λαμβάνει χώρα στους κόλπους του λαού γύρω από το αν υπάρχει εναλλακτική και αν και πως καθίσταται βιώσιμη μια επιλογή ρήξης. Ταυτόχρονα, η συνεργασία αυτή ανοίγει με συγκεκριμένο τρόπο δυνατότητες για την επόμενη μέρα, αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενταχθεί σε αυτή ενιαία και με καθορισμένο σχέδιο: για τη συγκρότηση επιτροπών του ΟΧΙ παντού, αναβάθμιση της συγκρότησης στο εργατικό κίνημα, άμεσα επεξεργασία και αναβάθμιση του μεταβατικού προγράμματος (ώστε να μπορεί όχι απλά να απευθυνθεί σε μεγαλύτερα ακροατήρια, αλλά και να συμβάλλει στη συγκρότηση του υποκειμένου που είναι το πλέον κρίσιμο) Από την άλλη πλευρά, διπλά και τριπλά κατεβάσματα αριστερής αντιπολίτευσης στο ΣΥΡΙΖΑ που θα μιλάνε στο όνομα της ρήξης και του ΌΧΙ μέχρι τέλους υπονομεύουν τη δυνατότητα να βαθύνει το ρήγμα της 5ης Ιούλη και να μετασχηματιστεί σε κίνημα ανατροπής. Είναι προφανής η δυσκολία να υποστηριχθεί σε πλατιά λαϊκά ακροατήρια ενδεχόμενη αδυναμία συνεργασίας με τα κομμάτια που αποδεσμεύονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και ακόμα περισσότερο η υποτίμηση πιθανής κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης των δυνάμεων της ρήξης και του ΌΧΙ μέχρι τέλους.

8) Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η μάχη του περιεχομένου υποτιμάται ή ότι δεν υπάρχουν σοβαρά προγραμματικά ζητήματα ή θέματα φυσιογνωμίας του κοινού εκλογικού κατεβάσματος. Γι’ αυτό το λόγο, και με βάση το προγραμματικό κεκτημένο της κοινής μάχης για το ΌΧΙ της ρήξης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη ΜΑΡΣ, το κίνημα «Δεν Πληρώνω», το Σύλλογο Γ. Κορδάτος και την κοινή δήλωση – κάλεσμα που συνυπέγραψαν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΜΑΡΣ, η Κίνηση Κομμουνιστών “Εργατικός Αγώνας” και το κίνημα “Δεν Πληρώνω”, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΕΝΙΑΙΑ οφείλουν με ειλικρίνεια, ενωτική διάθεση, συντροφικότητα και συναίσθηση του πολιτικού κατεπείγοντος της περιόδου να απευθυνθούν στην Αριστερή Πλατφόρμα και σε όλες τις διαφοροποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ που συγκρούονται με τη αστική μνημονιακή πολιτική, την κυβέρνηση και το κόμμα που την εφαρμόζει, όλες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής αριστεράς, οργανωμένες και μη, για μια κοινή εκλογική κάθοδο. Σε αυτό τη συνεργασία θα είχε, κατά τη γνώμη μας, θέση και το ΚΚΕ, εάν η ηγεσία του δεν είχε τακτική σεχταρισμού, ηττοπάθειας και άρνηση επεξεργασίας πολιτικών στόχων και άμεσης ανατρεπτικής τακτικής. Ωστόσο, είναι κομβική η απεύθυνση σε δυνάμεις προερχόμενες από το ΚΚΕ, οργανώμενες και μη, και σε κόσμο που ασφυκτιά και πήρε θέση στο δρόμο και την κάλπη σε αντίθεση με την ηγεσία στη μάχη του δημοψηφίσματος. Έχουμε τη φιλοδοξία και την αυτοπεποίθηση ότι με μια τέτοια ψυχολογία και με πάλη για τη φυσιογνωμία μπορεί μια τέτοια πρωτοβουλία να αποτελέσει τομή για το «χώρο» και να συμβάλει στην επανεμφάνιση του κινήματος και τη μαχητική αντιπολίτευση.

9) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το αντικαπιταλιστικό – αντιιμπεριαλιστικό – αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό και διεθνιστικό στίγμα, την αυτοτέλειά της, το μεταβατικό πρόγραμμα, τη στρατηγική αναφορά σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική, τη σταθερότητα στις θέσεις, τους κατακτημένους δεσμούς με τον κόσμο των κινημάτων, τη συμβολή στους εργατικούς αγώνες, τα δημοκρατικά δικαιώματα, την αλληλεγγύη σε μετανάστες και πρόσφυγες, τη μάχη για το ΌΧΙ της ρήξης, την πανελλαδικότητά και το νεολαιίστικο δυναμικό της, μπορεί να δώσει τον τόνο στη συνεργασία διασφαλίζοντας και τη συνοχή – ενιαία εκλογική της παρέμβαση μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Οφείλουμε να επιμείνουμε μέχρι τέλους στην ανάγκη μιας ενιαίας και προωθητικής στάσης από την πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Διακριτές κινήσεις, τακτικισμοί, θολές επιμέρους συσπειρώσεις μακρυά από τα κεκτημένα της συζήτησης και της φυσιογνωμίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι απλά δε συνεισφέρουν αλλά μπορούν να αποβούν καταστροφικά. Όλοι και όλες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, για την κοινή υπόθεση και μακρυά από μικροπολιτικούς σχεδιασμούς. Η μη εξασφάλιση της συνοχής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα διαλυτικά φαινόμενα θα αποτελέσουν συνολικό πισωγύρισμα και καταστροφή μιας πολύτιμης πολιτικής κατάκτησης. Προφανώς, η σημερινή κατάσταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί αποτέλεσμα συσσώρευσης υπαρκτών προβλημάτων και αντιφάσεων, που δε δόθηκε χώρος και τρόπος δημοκρατικής επίλυσης. Ο μηδενισμός όμως μόνο κακές υπηρεσίες έχει να προσφέρει απέναντι σε ένα εγχείρημα που υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα των οργανωμένων συνιστωσών του. Οφείλουμε να σκεφτούμε με όρους διαφορετικούς από το συνηθισμένο. Η κοινή εκλογική έκφραση του μπλοκ του ΟΧΙ μέχρι τέλους, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ από μια απλή συμμαχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την Αριστερή Πλατφόρμα και μια εκλογική διακήρυξη. Μπορεί και πρέπει να τροφοδοτήσει μια τομή αλλαγής συσχετισμών στην Αριστερά συνολικά, που να συσπειρώσει ένα πολύ ευρύτερο δυναμικό γενικών και ειδικών πρωτοποριών, παλαιών και νέων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Ο στόχος μας δεν μπορει παρά να είναι η αποστοίχιση και άλλων δυνάμεων από τον ΣΥΡΙΖΑ (που πολλές φορές μπορεί να είναι και πιο ριζοσπαστικές από τη Λαϊκή Ενότητα, όπως π.χ. κομμάτια της νεολαίας, μέλη κοινωνικών κινημάτων κ.α.) και η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος. Με τον τρόπο αυτό ανοίγει διαπλατα μια νέα και σοβαρή δυνατότητα για την Αριστερά της εποχής μας, για νέες ενότητες και διαφοροποιήσεις, που ξεπερνά κατά πολύ τα ίδια (και πολλές φορές φθαρμένα σε αγωνιζόμενο κόσμο) πρόσωπα.

10) Ειδικά για το ΝΑΡ η εκλογική συνεργασία, όπως περιγράφεται, αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα προώθησης αλλά και αναπροσαρμογής της μετωπικής πολιτικής στις νέες συνθήκες. Προκειμένου να δοθεί από καλύτερες θέσεις και η εκλογική μάχη και η ευρύτερη πάλη για την ηγεμονία και το μετασχηματισμό αυτού που ορίσαμε ως ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που τάσσεται με τη ρήξη και την προσεγγίζει με διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας, το ΝΑΡ πρέπει σε άμεσο πολιτικό χρόνο να λάβει αποφασιστικές πρωτοβουλίες αφενός για τη συσπείρωση ευρύτερων κομμουνιστικών δυνάμεων και αφετέρου για την αναβάθμιση του αντικαπιταλιστικού μετώπου. Σήμερα, γίνεται ακόμα πιο σαφής η έλλειψη και η αναγκαιότητα συγκρότησης ενός κομμουνιστικού φορέα που θα υπερβαίνει τον υπάρχοντα κατακερματισμό αλλά και το προγραμματικό και στρατηγικό έλλειμμα. Η αναβάθμιση του αντικαπιταλιστικού μετώπου περνάει, κατά τη γνώμη μας, από τη θετική υπέρβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού πόλου. Ένα τέτοιο σχέδιο είναι το ακριβώς αντίθετο μιας αρνητικής υπέρβασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δια της διάλυσης εις τα εξ ων συνετέθη και η επιστροφή του ΝΑΡ σε ένα πολύ περιορισμένο εύρος πολιτικών συμμαχιών. Μια τέτοια εξέλιξη που κανείς δε τη θέλει γιατί είναι καταφανώς αναντίστοιχη με τις αναγκαιότητες της περιόδου και την ευρύτερη πολιτική στοχοθεσία μας, θα σηματοδοτήσει αντικειμενικά μια αρνητική πολιτική στροφή οριακή πλέον ακόμη και για τη συνοχή του ίδιου του ΝΑΡ και της νΚΑ. Δεν ευσταθεί μια προσέγγιση που εκτιμά ότι, παρά την ενδεχόμενη αποτυχία εκλογικής και πολιτικής συνεργασίας, οι πρωτοβουλίες του ΝΑΡ για τη συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού πόλου και ενός σύγχρονου κομμουνιστικού κόμματος θα προχωρήσουν απρόσκοπτα.

11) Και αν δε θέλει η Αριστερή Πλατφόρμα και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις; Τότε θα αναλάβουν τις ευθύνες των επιλογών τους. Σήμερα, η ανασύσταση του ΣΥΡΙΖΑ μιας προηγούμενης περιόδου δεν απαντά στα ερωτήματα και τα διλήμματα που τέθηκαν, απλά αναπαράγει την αντίφαση μιας χρεωκοπημένης στρατηγικής. Άλλωστε, «κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές». Σε κάθε περίπτωση, όσο καταστροφική είναι η μη αξιοποίηση της δυναμικής που μπορεί να προσφέρει η συνεργασία, άλλο τόσο δε συμβάλει μια πάση θυσία επιδίωξή της χωρίς αρχές, περιεχόμενο και προοπτική. Προλαβαίνουμε να προχωρήσουμε σε εκλογική συνεργασία σε τόσο λίγες μέρες; Το timing είναι η λυδία λίθος στην πολιτική. Εννοείται ότι το χρονικό πλαίσιο είναι ασφυκτικό. Το έθεσε ο αντίπαλος με τους χειρότερους δυνατούς όρους για την πολιτική εκπροσώπηση του ΌΧΙ μέχρι τέλους. Δε μπορεί όμως το «δεν προλαβαίνουμε» να αποτελέσει δικαιολογία μη συνεργασίας. Οι καιροί ου μενετοί. Η μη επίτευξη της εκλογικής συνεργασίας υπονομεύει τις δυνατότητες πολιτικής συνεργασίας την επόμενη μέρα, και, κυρίως, υπονομεύει τη δυνατότητα μας να επικοινωνήσουμε με το ριζοσπαστικοποιούμενο δυναμικό που απελευθερώνεται. Κι αυτό δε βοηθάει την υπόθεση της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Η ισχύς του αντιπάλου αλλά και οι μέγιστες δυνατότητες ριζοσπαστικών τομών που ανέδειξε η λαϊκή βούληση της 5ης Ιούλη δείχνουν ότι απαιτείται η μέγιστη συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε αυτή την κατεύθυνση. Ο χρόνος έτσι κι αλλιώς σε συνθήκες τρίτου μνημονίου μετράει αντίστροφα. Τώρα πρέπει να δουλέψουμε σε όλα τα επίπεδα με τη ματιά στραμμένη στους σεισμούς που μέλλονται για να ρθουν.

Πάντα στην ιστορία θα υπάρχουν στιγμές που συμπυκνώνουν μια ολόκληρη πορεία και οι εκάστοτε επιλογές θα λειτουργούν προωθητικά – ή αντιστρόφως ως σημαντικά πισωγυρίσματα. Τότε, που καταρρέει κάθε μηχανιστική αντίληψη και γραμμικότητα του χρόνου και απαιτείται και αποφασιστικότητα, η διατάραξη της κανονικότητας θα είναι πάντα επικίνδυνη, αλλά θα είναι η μόνη που εμπεριέχει τη δυνατότητα της ρωγμής σε προωθητική κατεύθυνση. Στις στιγμές αυτές λοιπόν, που πάντα θα έρχονται (και δεν αρκεί μόνο να αποτιμώνται ως τέτοιες εκ των υστέρων), εύκολος δρόμος δε θα υπάρχει. Ούτε θα υπάρξει ποτέ μια στιγμή που θα έχει να επιλέξει η Αριστερά και η εργατική τάξη ανάμεσα σε μια πλήρως εξασφαλισμένη ανατρεπτική επιλογή και σε ένα καταστροφικό δρόμο υποταγής. Αντίθετα, θα συνυπάρχουν οι προσδοκίες για τα μεγάλα άλματα με τις μεγαλύτερες καταστροφές και θα φαίνεται σε οριακές στιγμές να συγκλίνουν. Η δυνατότητα να επιλέξουμε σωστά θα κρίνεται πάντα από την αποφασιστική διάταξη δυνάμεων και το θάρρος να παρθούν τολμηρές αποφάσεις στις πιο πιεστικές καταστάσεις.

 Ανδρίτσος Θάνος
Βουρεκάς Κώστας
Βλαχομήτρου Βάγια
Γαϊτάνου Ειρήνη
Γαλιατσάτου Βασιλική
Γούσης Κώστας
Ζόγκας Δημήτρης
Θεοδοσίου Αποστόλης
Καμμένος Γιάννης
Κατιντσάρος Τάσος
Κοτσαμπάσογλου Αντώνης
Κουτσούκος Αλέξανδρος
Κυριακάκης Γιάννης
Μανουράς Μάνος
Μανουράς Γιώργος
Μαριάς Γιώργος
Μινωτάκης Αλέξανδρος
Μοσχονάς Γιάννης
Παπαθωμάς Κίμων
Παπασπυρίδης Αλέκος
Σιδέρης Δημήτρης
Σουνάπογλου Θωμάς
Στασινού Μαρικαίτη
Φουρίκος Κώστας
Χαλκής Τόλης
Χριστοδουλόπουλος Ζάχος

πηγη: pandiera.gr