ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ- ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ ΣΕ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ  

ΝΑ ΑΡΘΟΥΝ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ ΟΙ ΜΑΧΟΜΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  

Ο Απρίλης “είναι ο μήνας ο σκληρός”, έγραφε στην “Έρημη Χώρα” ο Τ.Σ. Έλιοτ. Πολύ σκληρός προμηνύεται ο φετεινός Απρίλης για τον ελληνικό λαό. Όλες οι πληροφορίες από τους σκοτεινούς διαδρόμους της “διαπραγμάτευσης” κυβέρνησης- Κουαρτέτου συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα: το θέατρο της “αξιολόγησης” θα κλείσει, κατά πάσα πιθανότητα, στις 22 Απριλίου, στη συνεδρίαση του Eurogroup, ώστε η κυβέρνηση να επαναλάβει την αθλιότητα του περασμένου Δεκαπενταύγουστου, με την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου. Να κατεβάσει πασχαλιάτικα στη Βουλή, με κατεπείγουσες διαδικασίες, πιθανόν σε ένα νομοσχέδιο, τα μέτρα- λαιμητόμο για το ασφαλιστικό, το φορολογικό και τα κόκκινα δάνεια, ελπίζοντας ότι θα ελαχιστοποιήσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και τις απειλητικές ρωγμές στην κυβερνητική πλειοψηφία.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις των αρμόδιων υπουργών που εμπλέκονται άμεσα στη “διαπραγμάτευση”, έχει επέλθει ήδη συμφωνία επί του φορολογικού, με εξαιρετικά επώδυνα μέτρα για τα εργατικά και τα μεσαία στρώματα. Πολύ κοντά σε τελική συμφωνία βρίσκονται οι δύο πλευρές και στο ασφαλιστικό, όπου δρομολογείται ο ακρωτηριασμός των συντάξεων παλιών και νέων συνταξιούχων, με την κυβέρνηση να αγωνίζεται απλώς να διατηρήσει κάποια φύλλα συκής. Οι μόνες διαφορές που δεν έχουν γεφυρωθεί ακόμη αφορούν τα “κόκκινα δάνεια”- δηλαδή το ρυθμό με τον οποίο στεγαστικά, καταναλωτικά και επιχειρηματικά δάνεια θα περάσουν στα αρπακτικά funds- και στο πακέτο των πρόσθετων μέτρων (Μνημόνιο... plus) που θα επιβληθούν για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό.

Η δρομολογημένη επιβολή μέτρων που θα φέρουν σε μετωπική σύγκρουση την κυβέρνηση με τη μεγάλη, λαϊκή πλειοψηφία προκαλεί έντονη ανησυχία στους κόλπους του κοινοβουλευτικού και κομματικού ΣΥΡΙΖΑ. Σ' αυτές έρχεται να προστεθεί η δυσφορία για την επαίσχυντη συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας γύρω από το προσφυγικό (δικαίως η Βασιλική Κατριβάνου κάνει λόγο για “πολιτικά και νομικά τέρατα, που μας απαξιώνουν ως Αριστερά”) εξ αιτίας της οποίας η κυβέρνηση Τσίπρα δέχεται πυρ ομαδόν από τον ΟΗΕ και την ευρωπαϊκή Αριστερά. Η ντροπή που αισθάνεται κάθε οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ με στοιχειώδη προοδευτικά αντανακλαστικά δεν μπορεί παρά να μεγεθύνεται από τις τοποθετήσεις του υπερπατριώτη υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου, ο οποίος εκθειάζει την Κρήτη ως “αβύθιστο αεροπλανοφόρο” του ΝΑΤΟ, στο οποίο προσφέρει μάλιστα και την... Κάρπαθο, για να ενισχυθεί η Ελλάδα έναντι της Τουρκίας!

Σ'αυτό το φόντο, η συζήτηση της ερχόμενης Τρίτης στη Βουλή, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού, για θέματα διαφθοράς και δικαιοσύνης (λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, φάκελλοι διαπλοκής κλπ) αποτελεί σπασμωδική προσπάθεια αντιπερισπασμού. Μια κυβέρνηση που λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός των μεγάλων ευρωπαϊκών και εγχώριων συμφερόντων εναντίον του “εχθρού λαού” επιχειρεί να περιβληθεί την λεοντή των Αδιάφθορων που συγκρούονται μέχρις εσχάτων με κάποιους διεφθαρμένους ολιγάρχες. Μάταιος κόπος. Στο πολύκροτο βιβλίο “Διαφορετικοί μαζί”, που έγραψε μαζί με τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών Μισέλ Σαπέν, ο πολύς Βόλφκανγκ Σόιμπλε εκμηστυρεύεται ότι θα ψήφιζε... Τσίπρα στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, κρίνοντας ότι είναι ο καταλληλότερος Έλληνας πολιτικός για την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου. Δεν διαστάζει μάλιστα να “καρφώσει” τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, εκτιμώντας ότι οι δεσμοί τους με το παλιό σύστημα της διαπλοκής τους καθιστούν λιγότερο φερέγγυους στην προώθηση των ολέθριων, μνημονιακών μέτρων.

Οι μαχόμενες αριστερές δυνάμεις του τόπου, ανεξάρτητα από τις όποιες ιδεολογικές και στρατηγικές διαφορές τους, καλούνται να υπερβούν τις διχαστικές λογικές και την παραλυτική ενδοσκόπηση και να κηρύξουν έναν πραγματικό, λαϊκό συναγερμό για να μην περάσουν τα ολέθρια μέτρα που έρχονται. Πρέπει απ' όλους να συνειδητοποιηθεί ότι ο επόμενος μήνας θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμος για την πορεία της χώρας και του εργατικού- λαϊκού κινήματος για μεγάλο διάστημα. Μόνο η έφοδος στο προσκήνιο ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων μπορεί να αποτρέψει τη σταθεροποίηση μιας μνημονιακής τάξης πραγμάτων που θα γίνει ταφόπλακα για τα λαϊκά εισοδήματα, τα κοινωνικά δικαιώματα και την εθνική- λαϊκή κυριαρχία. Δυστυχώς ή ευτυχώς, στο κοινωνικό γίγνεσθαι οι πασχαλιές δεν “ανθίζουν μέσα από τη νεκρή γη” μόνες τους, αν δεν πάρουμε κι εμείς τα μέτρα μας...

Α.Θ

πηγη: iskra.gr

Είναι προφανές ότι όλοι εκείνοι οι οποίοι  μέχρι πρότινος στήριζαν δημοσίως απροκάλυπτα, ή έμμεσα, ή υπογείως τον ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμη χειρότερα, συμμετείχαν σε αυτόν ως στελέχη του και ακόμη περισσότερο ως υπουργοί του, ευθύνονται σε διαφορετικό βεβαίως βαθμό για την άνδρωσή του, αλλά και για την κατάληξή του, αφού αυτή δεν ήταν παρά η νομοτελειακή κατάληξη της ρεφορμιστικής τακτικής του για την οποία είναι συνένοχοι.

Ευθύνονται  για τον ιστορικό-ταξικό συμβιβασμό που σηματοδότησε η σύμπραξη με τον εθνικιστή Καμένο, η εκλογή του Παυλόπουλου και οι ποικίλες επαφές τύπου γάτου των Ιμαλαΐων, ευθύνονται για την ανοχή έως και τη σύμπραξή τους σε επιλογές συνεργασίας με κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο Νίκος Κοτζιάς.

Επίσης ευθύνονται για την παρεμπόδιση της ανάπτυξης της λαϊκής συνειδητότητας με την στήριξη θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, όπως η παραμονή στην ευρωζώνη και στην ΕΕ ή και η  μερική μόνον  διαγραφή του χρέους, όταν ήδη σημαντική μερίδα του λαού μας είχε αρχίσει να τα αμφισβητεί.

Η ευθύνη αυτή είναι ακόμη μεγαλύτερη για εκείνους οι οποίοι δεν διαχώρισαν τη θέση τους ακόμη και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε στους δυνάστες μας την επαίσχυντη συμφωνία των 47 σελίδων του Ιουνίου, πρόδρομο του τρίτου μνημονίου.

Θα περίμενε κανείς απ’ όλους αυτούς όταν πια καθυστερημένα έστω έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή έπαψαν να τον στηρίζουν, αντί να επιδιώκουν την ανασύστασή του στη βάση της αρχικής του πολιτικής και συγκρότησης που μας οδήγησε στην σημερινή κατάσταση, να μην παραγνωρίζουν με τέτοια ευκολία ακόμη και την πρόσφατη ιστορική μνήμη και να ασκήσουν μια ελάχιστη έστω αυτοκριτική για την μέχρι τώρα στάση τους.

Αντ’ αυτού πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να διατηρούν τους δεσμούς τους  με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδικαλιστικό, περιφερειακό και άλλα επίπεδα, συνεχίζουν να υποστηρίζουν θέσεις όπως η παραμονή στην ΕΕ, ή ακόμη συνεχίζουν να θεωρούν, όπως η Νάντια Βαλαβάνη, κόκκινη γραμμή τους την κυβερνητική πρόταση του Ιούνη, ενώ παράλληλα δεν υπάρχει ίχνος αυτοκριτικής για τα συριζαϊκά πεπραγμένα τους.

Ορισμένοι μάλιστα για να δικαιολογήσουν αυτήν τους τη στάση ταυτίζουν την  αυτοκριτική με τον εκφυλισμό της .

Όμως όλοι αυτοί παραγνωρίζουν ή απλώς δεν γνωρίζουν ότι τουλάχιστον για το μαρξιστικό ρεύμα η αυτοκριτική όχι μόνον δε βλάπτει, αλλά όποια δυσαρέσκεια κι αν προκαλέσει, «ισοφαρίζεται πλουσιοπάροχα» αν το περιεχόμενό της είναι τεκμηριωμένο και αποκαλύπτει την αλήθεια.[1]

Οι ίδιοι οι κλασικοί  του μαρξισμού εφάρμοζαν στην πράξη  την αυτοκριτική. Έτσι για παράδειγμα οι Μαρξ, Ένγκελς παραδέχονταν ότι είχαν σφάλει όσον αφορά τις προβλέψεις τους    σχετικά με την θετική έκβαση της επαναστατικής διαδικασίας το  1848.[2] Στο ίδιο πνεύμα ο Ένγκελς έκανε την  αυτοκριτική του για την οικονομίστικη ανάγνωση του μαρξισμού. «Ο Μαρξ και εγώ  ο ίδιος είμαστε εν μέρει υπεύθυνοι για το γεγονός ότι ορισμένες φορές οι νέοι αποδίδουν περισσότερη βαρύτητα απ’ ό,τι πραγματικά της αντιστοιχεί στην οικονομική πλευρά. …..»[3]  

Για τον Λένιν «η αυτοκριτική είναι απαραίτητη για τους μαρξιστές»[4].

Ενώ για τον ίδιο, «η στάση ενός πολιτικού κόμματος απέναντι στα λάθη του είναι ένα από τα σπουδαιότερα και ασφαλέστερα κριτήρια για την σοβαρότητα του κόμματος και για την εκπλήρωση στην πράξη από μέρους του των υποχρεώσεων του απέναντι στην τάξη του και στις εργαζόμενες μάζες.»[5]

Αναφερόμενος στη σοβιετική γραφειοκρατία επί των ημερών του, ο Λένιν έκανε αυτοκριτικά λόγο για «μεγάλη σαπίλα», «βρωμιά», «μούχλα» «πληγή», «σκουριά», «κομματική αρρώστια» που «κατατρώει» τη Σοβιετική Ένωση.[6]

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ  από την μεριά της  υποστηρίζει ότι «η πλέον αυστηρή αυτοκριτική δεν αποτελεί μόνον δικαίωμα για την εργατική τάξη, αλλά είναι επίσης για αυτήν το ύψιστο καθήκον».[7] 

Αν είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η αυτοκριτική εκφυλίστηκε στη συνέχεια και μετατράπηκε συχνά  σε διαδικασία απότισης πίστης στην καθοδήγηση και τις  όποιες αποφάσεις της, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτός ο εκφυλισμός, όπως άλλωστε και ο όποιος άλλος  των αρχών του μαρξισμού, θα πρέπει να μας οδηγεί στην άρνησή τους. Αντίθετα θα πρέπει να οδηγεί στην αυτοκριτική εκτίμηση των αιτιών που οδήγησαν σε αυτόν, έτσι ώστε να αποφευχθεί κάτι ανάλογο στο μέλλον.
Γιώργος Ρούσης
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

……………………………………………………………………………………………………………………………….

[1] Βλέπε Ενγκελς, Γράμμα στον Κάουτσκυ, Λονδίνο, 23 Φλεβάρη 1981, Παράρτημα στο «Καρλ Μαρξ, Κριτική του Προγράμματος της Γκότα», «Σύγχρονη Εποχή» 1979, σελ. 39 – 42.

[2] Introduction de F.Engels  aux Luttes des classes en France 1895 . Editions  Sociales 1952 p.11

[3]  Γράμμα του Ενγκελς στον Ζόζεφ Μπλοχ Λονδίνο 21-22 Σεπτεμρη 1890, στο Marx-Engels Correspondance σελίδα 441.

[4]  Λένιν, Για την μπροσούρα του Γιούνους, Απαντα τόμος 30, σελ. 2

[5] Λένιν «ο «αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού » , Άπαντα τόμος 41, σελίδα  41

[6] Βλέπε Γιώργου Ρούση, «Ο Λένιν για τη γραφειοκρατία», Σύγχρονή Εποχή 1985, ιδίως σελίδες 69 – 80.

[7]  Rosa Luxemburg, La crise de la social-democratie in Rosa Luxemburg, textes, ιditions sociales, 1969, σελ.198.

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 15.3.2016

ΔΙΕΥΡΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙ-ΕΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Ενισχύονται, αν δεν καλπάζουν, τα αντι-ευρώ και αντι-ΕΕ αισθήματα του ελληνικού λαού, αν θεωρήσουμε ότι τα στοιχεία της δημοσκόπησης της Public Issue αποτυπώνουν σχετικά αξιόπιστα τις διαθέσεις του ελληνικού λαού.  

Χαρακτηριστικό είναι ότι αρνητική γνώμη για την ΕΕ έχει το 61% των ερωτηθέντων, ενώ η αντίστοιχη γνώμη για το ευρώ ανέρχεται στο 45%, ύψη ρεκόρ για τη χώρα.  

Στην ερώτηση αν θα ήταν μάλλον καλύτερα τα πράγματα στη χώρα με τη δραχμή θετικά απαντά το 26%, τα ίδια 11%, χωρίς γνώμη το 6%, ενώ μάλλον χειρότερα το 58%.  

Εντύπωση προκαλεί ότι η αρνητική γνώμη για την ΕΕ είναι πολύ πιο πάνω από την αρνητική γνώμη για το ευρώ, πράγμα που επιδέχεται πολλές ερμηνείες.

Τα στοιχεία της Public Issue,στο βαθμό που αποτυπώνουν σχετικά αξιόπιστα τις τάσεις της κοινής γνώμης, αναδεικνύουν μια νέα πολιτική δυναμική, που αναδεύεται μέσα από την ίδια την κοινωνία.

Η δυναμική αυτή βρίσκεται σε πλήρη και ριζική αντίθεση με την μνημονιακή πολιτική εικόνα και τους ευρώπληκτους-φιλονατοϊκούς συσχετισμούς της Βουλής, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές διαθέσεις της σημερινής κοινωνίας.  

Ενδεχομένως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μεγάλων πολιτικών ανακατατάξεων, που μπορεί να λάβουν σεισμικό χαρακτήρα.

Απογοητευμένοι τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση δηλώνουν οι πολίτες που ρωτήθηκαν από την Public Issue.  

Επίσης, σε ποσοστό 47% εκτιμούν ότι υπάρχει απειλή για τη χώρα από την ύπαρξη προσφύγων στο έδαφός της, ενώ εμφανίζονται ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να φιλοξενηθούν στην Ελλάδα έως και 50.000 πρόσφυγες.  

Στη δημοτικότητα πολιτικών αρχηγών προηγείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που ακολουθείται από τον Βασίλη Λεβέντη και τη Φώφη Γεννηματά. Όσο για τον Αλέξη Τσίπρα, βρίσκεται σε χαμηλή θέση.  

Η έρευνα διενεργήθηκε πριν από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, για λογαριασμό της εφημερίδας «Αυγή της Κυριακής».

πηγη: iskra.gr

Νέο ηχηρό  «χαστούκι» έρχεται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα ελλιπή μέτρα προστασίας των ναυτικών από αφερέγγυους πλοιοκτήτες.

Ο Γενικός Εισαγγελέας Pedro Cruz Villalon προτείνει να επιβεβαιώσει το Δικαστήριο προηγούμενη απόφασή του και να κρίνει ότι:
•    Η προβλεπόμενη στο άρθρο 29 του νόμου 1220/1981 παροχή (σ.σ. η κάλυψη μισθών τριών μηνών από το ΝΑΤ)  δεν συνιστά «προστασία ισοδύναμη» με την προβλεπόμενη στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 80/987»

Η υπόθεση, που ταλαιπωρεί εδώ και 20 χρόνια (!) επτά Έλληνες ναυτικούς, καθώς το Δημόσιο για να προστατεύσει τους εφοπλιστές αρνείται να εφαρμόσει το ευρωπαϊκό δίκαιο, επανέρχεται καθώς το Συμβούλιο της Επικρατείας έθεσε δύο προδικαστικά ερωτήματα προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Αφορμή για την υποβολή των δύο ερωτημάτων αποτέλεσε η αίτηση αναίρεσης, που υπέβαλε το Δημόσιο στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ζητώντας την ακύρωση απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, το οποίο δικαίωσε τους επτά ναυτικούς κρίνοντας ότι:
•    Το Ελληνικό Δημόσιο όφειλε να καταβάλει στους αναιρεσίβλητους της κύριας δίκης τις ανεξόφλητες μισθολογικές απαιτήσεις τους.

Το Δικαστήριο κατέληξε σε αυτή την απόφαση, αφού έκρινε ότι αποδείχτηκαν τα εξής:
1)    Η  πλοιοκτήτρια εταιρία ασκούσε επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα, χώρα στην οποία βρισκόταν η πραγματική έδρα της (συγκεκριμένα, στον Πειραιά) και με την οποία είχε γνήσιο σύνδεσμο και, επομένως, η σημαία της Μάλτας, την οποία έφερε το πλοίο, ήταν σημαία ευκαιρίας.
2)    Οι εργαζόμενοι υπάγονταν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 80/987 και ότι ο Έλληνας νομοθέτης όφειλε να μεταφέρει την εν λόγω οδηγία στο εθνικό δίκαιο, με τη θέσπιση κανόνων δικαίου σύμφωνων με αυτήν, δοθέντος ότι η κείμενη εθνική νομοθεσία δεν παρείχε προστασία ισοδύναμη με εκείνη της οδηγίας.

Το Ελληνικό Δημόσιο άσκησε αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χωρίς να αμφισβητήσει τις διαπιστώσεις του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών σχετικά με την πραγματική έδρα της πλοιοκτήτριας εταιρίας και σχετικά με τη σημαία ευκαιρίας, το Ελληνικό Δημόσιο ζήτησε να απορριφθεί η αγωγή των ναυτικών υποστηρίζοντας ότι «πληρώματα ποντοπόρων πλοίων» κατά το στοιχείο Α του σημείου II του παραρτήματος της οδηγίας 80/987 μπορούν να είναι μόνον τα πληρώματα των πλοίων με ελληνική σημαία και σε καμία περίπτωση τα πληρώματα πλοίων με σημαία ευκαιρίας τα οποία, καίτοι συνδέονται με την Ελλάδα, δεν είναι συμβεβλημένα με το ΝΑΤ.

Επιπροσθέτως, το Ελληνικό Δημόσιο αμφισβητεί επίσης την κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ότι η ελληνική νομοθεσία η οποία εφαρμόζεται στα πληρώματα ποντοπόρων πλοίων δεν τους παρέχει προστασία ισοδύναμη με την προβλεπόμενη από την οδηγία 80/987.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, εκτιμώντας ότι οι λόγοι που προβάλλει το Ελληνικό Δημόσιο με την αίτηση αναιρέσεως εγείρουν ζητήματα ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης τα οποία πρέπει να επιλυθούν από το Δικαστήριο, υπέβαλε, στις 13 Ιουνίου 2014, αίτηση προδικαστικής αποφάσεως θέτοντας δύο ερωτήματα για τα οποία ο Γενικός Εισαγγελέας πρότεινε να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις.

Ειδικότερα, τα ερωτήματα και οι προτεινόμενες απαντήσεις είναι οι εξής:

Ερώτηση 1η:  Κατά την έννοια των διατάξεων της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, ναυτικοί κράτους μέλους, οι οποίοι παρείχαν ναυτική εργασία σε πλοίο υπό σημαία τρίτης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση χώρας, για τις ανεξόφλητες απαιτήσεις που έχουν κατά της πλοιοκτήτριας εταιρίας, η οποία είχε μεν την καταστατική της έδρα στο έδαφος της τρίτης χώρας πλην η πραγματική της έδρα βρισκόταν στο εν λόγω κράτος μέλος, κηρύχθηκε δε σε πτώχευση από δικαστήριο αυτού του κράτους μέλους, κατά το δίκαιο του κράτους αυτού, λόγω ακριβώς της πραγματικής της έδρας, υπάγονται στις προστατευτικές διατάξεις της οδηγίας αυτής, εν όψει του επιδιωκόμενου με αυτήν σκοπού και ανεξαρτήτως αν οι συμβάσεις εργασίας διέπονται από το δίκαιο της τρίτης χώρας, το δε κράτος μέλος αδυνατεί να απαιτήσει τη συνεισφορά του ξένου προς την έννομη τάξη του πλοιοκτήτη στη χρηματοδότηση του οργανισμού εγγυήσεως;

Προτεινόμενη απάντηση: Η οδηγία 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη, εφαρμόζεται στην περίπτωση των ανεξόφλητων μισθολογικών απαιτήσεων ναυτικών που προσελήφθησαν για να εργασθούν σε πλοίο με σημαία τρίτης χώρας από εταιρία η οποία, καίτοι έχει την καταστατική έδρα της στο έδαφος της τρίτης χώρας, έχει την πραγματική έδρα της στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο προσελήφθησαν οι ναυτικοί και κηρύχθηκε σε πτώχευση από δικαστήριο του εν λόγω κράτους μέλους, κατά το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους, ενώ δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι οι συμβάσεις εργασίας διέπονται από το δίκαιο της τρίτης χώρας και ότι η εργοδότρια εταιρία δεν συνεισέφερε στη χρηματοδότηση του οργανισμού εγγυήσεως του εν λόγω κράτους μέλους.

2)  Κατά την έννοια των διατάξεων της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, θεωρείται, ως ισοδύναμη προστασία, η προβλεπόμενη από το άρθρο 29 του ν. 1220/1981 καταβολή από το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ) αποδοχών μέχρις ενός τριμήνου, στο ύψος των καθοριζομένων από τις οικείες συλλογικές συμβάσεις βασικών μισθών και επιδομάτων σε Έλληνες ναυτικούς, ναυτολογημένους επί πλοίων υπό ελληνική σημαία ή ξένων συμβεβλημένων μετά του ΝΑΤ, στην προβλεπόμενη από το άρθρο αυτό περίπτωση, δηλαδή μόνο στην περίπτωση της εγκαταλείψεως αυτών στην αλλοδαπή;»

Προτεινόμενη απάντηση: Η προβλεπόμενη στο άρθρο 29 του νόμου 1220/1981 παροχή δεν συνιστά «προστασία ισοδύναμη» με την προβλεπόμενη στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 80/987.

Το ιστορικό της υπόθεσης

Η υπόθεση σχετίζεται με το κρουαζιερόπλοιο «Παναγία», το οποίο κατέπλευσε στον Πειραιά στις 11 Σεπτεμβρίου 1992 και ακινητοποιήθηκε λόγω κατασχέσεων. Τότε το πλοίο, που είχε κατασκευαστεί το 1961, στα ναυπηγεία της HDW, στο Κίελο, είχε σημαία Μάλτας και ανήκε στην εταιρεία «ΡΑΝΑGΙΑ ΜΑLΤΑ Ltd».

Τελικά, στις 7 Ιουνίου 1995 το «Παναγία» βγήκε στον πλειστηριασμό από την Εθνική τράπεζα, αγοράστηκε από άλλη εταιρεία και μετονομάστηκε, το 1996, σε «Al Safa», χωρίς ωστόσο να αναχωρήσει για ταξίδια.

Νωρίτερα, στις 14 Ιουλίου 1994 και ενώ όπως λέγεται το πλοίο επρόκειτο να ναυλωθεί στην τουρκικών συμφερόντων εταιρεία Bodrum lines, για να εκτελέσει δρομολόγια στην γραμμή Ιταλίας- Αλικαρνασσού (Bodrum) οι 7 ναυτικοί είχαν υπογράψει συμβάσεις ναυτολόγησης. Όμως, μετά τη ματαίωση της χρονοναύλωσης του πλοίου, αν και οι ναυτικοί παρέμειναν σε αυτό και μετά τη συμπλήρωση του ορισμένου χρόνου διαρκείας των συμβάσεων τους (14/7/94 έως 15/12/94), δεν τους καταβλήθηκαν οι αποδοχές τους.

Μετά την επιβολή στο πλοίο διάφορων κατασχέσεων, αυτό ακινητοποιήθηκε στο λιμάνι του Πειραιά και παρέμεινε δεσμευμένο μέχρι τις 7 Ιουνίου 1995, οπότε εκπλειστηριάστηκε.

Κατόπιν τούτου, οι ναυτικοί ανήγγειλαν νομίμως τις απαιτήσεις τους από τις συμβάσεις εργασίας τους (μισθούς και επιδόματα από 14 Ιουλίου 1994 έως 15 Δεκεμβρίου 1994 και αποζημιώσεις απολύσεως) και ζήτησαν την προνομιακή κατάταξή τους. Ο αρμόδιος, όμως, υπάλληλος δεν κατέταξε τις απαιτήσεις τους στον σχετικό πίνακα διότι έκρινε ότι δεν ήταν προνομιακές κατά το δίκαιο της Μάλτας.

Συγχρόνως άσκησαν αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς με αντικείμενο τις ίδιες απαιτήσεις. Το εν λόγω δικαστήριο δέχθηκε την αγωγή τους και έκρινε ότι δικαιούνταν τα αντίστοιχα ποσά νομιμοτόκως από τις 16 Δεκεμβρίου 1994. Παραλλήλως κρίθηκε ότι η σημαία του πλοίου ήταν σημαία ευκαιρίας.

Εν τω μεταξύ, η πλοιοκτήτρια εταιρία κηρύχθηκε σε πτώχευση και ακολούθησε, με δικαστική απόφαση, η παύση των εργασιών της πτωχεύσεως λόγω ελλείψεως της αναγκαίας περιουσίας.

Κατόπιν των εξελίξεων αυτών, οι ναυτικοί άσκησαν ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών αγωγή με αίτημα να υποχρεωθεί το Ελληνικό Δημόσιο να τους καταβάλει ως αποζημίωση τα ποσά που τους είχαν επιδικαστεί από το πολιτικό δικαστήριο. Προς στήριξη του αιτήματός τους υποστήριξαν ότι το Δημόσιο, κατά παράβαση της οδηγίας 80/987, παρέλειψε να θεσπίσει ρυθμίσεις προς εξασφάλιση των ανεξόφλητων, λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη, απαιτήσεων των πληρωμάτων ποντοπόρων πλοίων εκ των συμβάσεων εργασίας αυτών.

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο, κρίνοντας ότι οι διατάξεις της οδηγίας 80/987 δεν καταλαμβάνουν τις ανεξόφλητες απαιτήσεις από συμβάσεις ναυτολογήσεως Ελλήνων ναυτικών, μελών πληρώματος ποντοπόρου πλοίου που ναυτολογήθηκαν σε πλοίο με ξένη σημαία, λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη τους, και δεχόμενο ότι δεν αποδείχθηκε ότι εν προκειμένω η σημαία ήταν σημαία ευκαιρίας, απέρριψε την αγωγή.

Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών δέχθηκε την έφεση τους κρίνοντας ότι αποδείχθηκε ότι η πλοιοκτήτρια εταιρία ασκούσε επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα, χώρα στην οποία βρισκόταν η πραγματική έδρα της (συγκεκριμένα, στον Πειραιά) και με την οποία είχε γνήσιο σύνδεσμο και, επομένως, η σημαία της Μάλτας, την οποία έφερε το πλοίο, ήταν σημαία ευκαιρίας.

Η σημαντική απόφαση του Εφετείου εκδόθηκε το 2005 αλλά το Δημόσιο σε μια εμφανή προσπάθεια να μην δημιουργηθεί δεδικασμένο, που θα το υποχρέωνε να λάβει ουσιαστικά μέτρα προστασίας των ναυτικών, με επιβάρυνση των εφοπλιστών, έκανε αίτηση αναίρεσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο έστειλε τα παραπάνω προδικαστικά ερωτήματα προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Μερικά στοιχεία για το πλοίο

Το πλοίο «Παναγία» κατασκευάστηκε το 1961 στα ναυπηγεία της HDW στο Κίελο για λογαριασμό του νορβηγού πλοιοκτήτη Anders August Jahre,

Αρχικά, είχε το όνομα «Kronprins Harald». Το μήκος του ήταν 138,26 μέτρα, το πλάτος 18 μέτρα, το βύθισμα 5,49 μέτρα και ανέπτυσσε ταχύτητα 20 κόμβων. Είχε χωρητικότητα 577 επιβατών και διέθετε 501 κρεβάτια.
Το γκαράζ είχε χωρητικότητα για 150 αυτοκίνητα.

Για 15 χρόνια έκανε δρομολόγια στη δημοφιλή γραμμή Κίελο- Όσλο και το 1976 αγοράστηκε από εταιρεία του Βιετνάμ, όπου παρέμεινε μέχρι το 1991 αλλάζοντας δύο φορές όνομα. Το πρώτο ήταν Ha Long (1976-1979) και το άλλο Thong Nhat (1979-1991).

Το 1991 μετονομάστηκε σε «Παναγία» και πέρασε σε εταιρεία ελληνικών συμφερόντων. Μετά τον πλειστηριασμό, το 1996,  μετονομάστηκε σε «Al Safa». Το 1998 το πλοίο πωλήθηκε, ξανά, μετονομάστηκε σε «Μέδουσα», με σημαία Παναμά, είναι άγνωστο αν ταξίδεψε κάπου αλλά τελικά το 2005 πωλήθηκε για διάλυση στα διαλυτήρια της Αλιάγα στην Τουρκία, όπου έφτασε ρυμουλκούμενο από την Αυλίδα.

•    Η φωτογραφία είναι από τη διάλυση του πλοίου

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr