Παναγιώτης Μαυροειδής

Το γενικό εκλογικό δικαίωμα στον καπιταλισμό θεωρείται και είναι δημοκρατική κατάχτηση του εργατικού κινήματος, σε σχέση με τις εποχές της απολυταρχίας ή του αποκλεισμού των γυναικών ή των «κατώτερων» τάξεων.  Δε συνιστά ωστόσο και ουσιαστική δημοκρατία, δηλαδή δυνατότητα καθορισμού των συνθηκών ζωής, εργασίας, πολιτισμού των σύγχρονων κοινωνιών.

Βασικό διαπιστευτήριο δημοκρατικότητας  της αστικής δημοκρατίας είναι η «ελευθερία επιλογής» του πολίτη, η οποία σχεδόν μονοσήμαντα πιστοποιείται με το γενικό εκλογικό δικαίωμα και την εφαρμογή της αρχής «ένας άνθρωπος, μία ψήφος».

Η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας. Το τυπικό δικαίωμα και η «ελευθερία επιλογής», ακυρώνεται καθοριστικά, από τη διαφορετική δύναμη εξουσίας που καθορίζει τελικά (στη γενική περίπτωση) τη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης και την  εκλογική συμπεριφορά.

Κανείς εν τέλει δεν ψηφίζει ελεύθερα, παρά το γεγονός ότι έχει αυτή την ψευδαίσθηση. Μετρούν καθοριστικά οι άμεσες παρεμβάσεις των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων, είτε άμεσα (ας θυμηθούμε τους εκβιασμούς των εργοδοτών στην περίπτωση του δημοψηφίσματος το 2015 ή την οργανωμένη διανομή ψηφοδελτίων και την αντίστοιχη υπόδειξη σε πολλές επιχειρήσεις), είτε κυρίως έμμεσα, μέσω της απόλυτης ηγεμονίας της άρχουσας αστικής τάξης στα πεδία της διαμόρφωσης των αξιών, των γνωμών και αντιλήψεων, των φόβων. Το τελευταίο επιτυγχάνεται με τον ασφυκτικό έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και από τη δράση πλήθους άλλων μηχανισμών, κρατικών και ιδιωτικών (σχολείο, εκκλησία, εργοδοτικοί μηχανισμοί, κουλτούρα κλπ).

Η εκλογική διαδικασία στην αστική δημοκρατία είναι κατά βάση επικυρωτική και νομιμοποιητική της αστικής πολιτικής κυριαρχίας. Όταν οριακά παραβιάζεται αυτός ο κανόνας (βλέπε πχ Χιλή ή Βενεζουέλα), το λόγο έχει ο στρατός, τα πραξικοπήματα και  η ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Επίσης, η ίδια η έννοια της άσκησης του «δικαιώματος επιλογής» κάθε τέσσερα χρόνια, εκλέγοντας κατά βάση κόμματα και ανθρώπους από τους κύκλους της μεσαίας και της αστικής τάξης, που δε λογοδοτούν πουθενά και δεν ανακαλούνται, δεν έχει καμία σχέση με δημοκρατία.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα αν λάβει κανείς υπόψη του, ότι οι σπουδαιότερες αποφάσεις στα ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, στην ουσία διαμορφώνονται σε μη εκλεγμένα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη συνέχεια υλοποιούνται από τις εθνικές αστικές κυβερνήσεις.

Τον παραπάνω γενικό κανόνα, τον  ‘’παραβιάζουν’’ σχετικά τα δημοψηφίσματα, όπου και όταν γίνονται, καθώς  η αμεσότητα του ερωτήματος και η σχετική απεξάρτηση από την κομματική προτίμηση, τείνουν να δημιουργούν μη ελεγχόμενες συμπεριφορές των «κάτω» (BREXIT κλπ). Και εκεί όμως η δυνατότητα χειραγώγησης είναι μεγάλη. Ας θυμηθούμε ότι στο ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 η κυβέρνηση έθεσε το ερώτημα «ΝΑΙ ή ΌΧΙ στις μνημονιακές προτάσεις των δανειστών;», όχι όμως και το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις δικές της μνημονιακές προτάσεις. Και φυσικά δεν ξεχνάμε ότι πέταξε το μεγαλειώδες ΟΧΙ στον κάλαθο των αχρήστων, φέρνοντας το Τρίτο Μνημόνιο, από κοινού με τις δυνάμεις του (ευρω)ΝΑΙ.

Ωστόσο, παρά τη δράση όλων αυτών των παραμορφωτικών μηχανισμών που ακυρώνουν το τυπικό δικαίωμα της αρχής «ένας πολίτης, μία ψήφος» προς όφελος της αστικής ταξικής κυριαρχίας, οι συστημικές δυνάμεις, «καλού κακού», καταργούν  την αρχή της υποτιθέμενης ισοτιμίας της εκλογικής ψήφου και τυπικά, μέσω των εκλογικών συστημάτων. Οι αντιδραστικές παραλλαγές είναι πολλές, αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι η άρνηση της απλής αναλογικής ως βασικού εκλογικού συστήματος.

Απλή αναλογική; Απλούστερη διατύπωση δεν υπάρχει. Είναι στιγμές που λες ότι η ελληνική γλώσσα είναι υπέροχη! Σημαίνει ότι όλες οι ψήφοι μετρούν και μετρούν ακριβώς το ίδιο, χωρίς ενισχυτικούς ή μειωτικούς συντελεστές.

Πρακτικά, στην περίπτωση βουλευτικών εκλογών όπου μοιράζονται 300 έδρες, με απλή αναλογική το μέτρο (δηλαδή το αναγκαίο ποσοστό για να πάρει ένα κόμμα 1 έδρα είναι 100%/300= 0,33%. Συνεπώς, με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών (Σεπτέμβριος 2015), η κατανομή των εδρών θα ήταν όπως φαίνεται στον πίνακα

*στην πράξη, επειδή  δεν υπάρχει  μια  ενιαία εκλογική περιφέρεια, η κατανομή ενδέχεται να έχει κάποια ελάχιστη διαφοροποίηση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μιλάει ψευδεπίγραφα για απλή αναλογική τη στιγμή που διατηρεί του αντιδραστικό όριο του 3% για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή. Η  ύπαρξη του ορίου του 3%, όπως φαίνεται από τον πίνακα,  αυτόματα οδηγεί σε κλοπή 19 εδρών οι οποίες θα μοιραστούν στα κόμματα που θα έχουν ποσοστό μεγαλύτερο του 3%.

Σημειώνεται εδώ ότι η κλοπή μπορεί να είναι και πολύ μεγαλύτερη. Ενδεικτικά αναφέρεται (βλέπε και σχετικό πίνακα)  ότι στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 στις οποίες το συνολικό ποσοστό των συνδυασμών που ήταν κάτω του 3% ήταν 19%, η κλοπή των εδρών λόγω ορίου θα ήταν 57 έδρες!

Βεβαίως η σημασία της απλής και ανόθευτης αναλογικής είναι ακόμη πιο σημαντική από την κλοπή που αποκαλύπτουν  οι «γυμνοί» αριθμοί των πινάκων.

Η ύπαρξη ενός απολύτου δημοκρατικού αναλογικού συστήματος, θα αναδιάτασσε αρκετά τον εκλογικό πολιτικό χάρτη, κυρίως σε βάρος των μεγαλύτερων αστικών κομμάτων,  για δύο πολύ απλούς λόγους.

Πρώτο, όταν κάποιος γνωρίζει ότι δεν  υπάρχει απλή αναλογική, θέλοντας και μη αποδέχεται εκβιαστικά τη θεωρία της «χαμένης» ή/και «άχρηστης» ψήφου και δεν στηρίζει τα κόμματα που εκτιμά (μάλλον οι δημοσκοπικές εταιρείες «εκτιμούν» και το εισάγουν ως δεδομένο) ότι θα είναι κάτω από το 3%. Στην αντίθετη περίπτωση, τιμά την πραγματική του προτίμηση, με την αντίστοιχη ψήφο.

Δεύτερο, η εξασφάλιση της δικαιούμενης αντιπροσώπευσης στη Βουλή μέσω του συστήματος της απλής αναλογικής, σημαίνει και αντίστοιχα δικαιώματα τηλεοπτικού χρόνου ή/και κάλυψης εκλογικών εξόδων, καθώς (κακώς φυσικά), αυτά συναρτώνται με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρνείται την απλή ανόθευτη αναλογική: έχοντας σα βασικό στόχο την σταθεροποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος και γνωρίζοντας ότι «οι μέρες της αυτοδυναμίας είναι μετρημένες», με την ντεμί-απλή αναλογική, επιδιώκει τη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού τοπίου, που  θα ευνοεί τις ευρύτερες συναινέσεις με άλλες αστικές δυνάμεις, ενώ παράλληλα  θα εξορίζει από τη Βουλή αιρετικές  φωνές.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Εξερευνώντας το αξιοθαύμαστο βασίλειο του βυθού

Το δημοψήφισμα, η εκτόνωση του λαού που κατέληξε σε απάθεια και το plan b, που δεν υπήρξε ποτέ

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, επί της τότε πρότασης των θεσμών.

Όποιος θυμάται εκείνες τις μέρες, γνωρίζει ότι τα μεγάλα ελαττώματά μας, έκαναν παρέλαση καθημερινά. Από την προκήρυξή του, μέχρι και τη διεξαγωγή του.

Ψηφίσαμε, επί ενός ερωτήματος που εν τω μεταξύ είχε πάψει πια να τίθεται. Οι ερμηνείες δε της ψήφου αυτής πριν και μετά το δημοψήφισμα, ήταν αμέτρητες και άλλαζαν ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός, τη διάθεσή του ή τον καιρό.

Άλλοι απάντησαν σε ένα οικονομικό ερώτημα, άλλοι για το αν μένουμε ή όχι στην Ευρώπη, άλλοι πανηγύρισαν και στη συνέχεια ιδιώτευσαν, άλλοι τρόμαξαν και μετά ανακουφίστηκαν και όλοι μαζί επιδώθηκαμε στο εθνικό μας σπορ. Σε αυτό που κάνουμε καλά από την εποχή του Θουκυδίδη. Τον εθνικό διχασμό.

Και όταν το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι, ακολούθησε ένα μούδιασμα, που κρατάει ακόμα.

Τι μάθαμε από την περιπέτεια του περασμένου καλοκαιριού; Πολλά και σημαντικά.

Πρώτον, μπορεί ο διχασμός να είναι η απάντησή μας σε κάθε ζήτημα, ωστόσο η ψυχραιμία του ελληνικού λαού ήταν αξιοθαύμαστη και αντιστρόφως ανάλογη αυτών που είχαν αναλάβει να τον ενημερώσουν.

Δεύτερον, στην Ευρώπη των συμφερόντων, η λαϊκή έκφραση, έστω και μέσω ενός δημοψηφίσματος με λάθος ερώτημα, είναι αμάρτημα.

Τρίτον, η εκτόνωση του λαού, χωρίς συνέχεια, συνέπεια και σχέδιο, οδηγεί τελικά στην απογοήτευση. Μετά τις τρομακτικές μέρες του Ιουλίου, ακολούθησε το τρίτο μνημόνιο, αλλά και μια εκλογική αναμέτρηση. Ο λαός ενθυμούμενος τον εκβιασμό του Ιουλίου, παρέμεινε απαθής.

Και το πιο σημαντικό για το τέλος. Όποιες και αν είναι οι προθέσεις σου, όταν πας να διαπραγματευτείς με τους λύκους για το τι θα φάτε το βράδυ, καλό είναι να έχεις ένα Plan b, αλλιώς καταλήγεις στο πιάτο τους.

Όχι ένα plan b, των σηκωμένων γιακάδων, των αξίνων στο νομισματοκοπείο και της υστερίας της αυτοπροβολής, αλλά ένα κανονικό εναλλακτικό σχέδιο για το οποίο ο λαός θα έπρεπε να είναι από τα πριν ενημερωμένος.

Σε άλλη περίπτωση τα “όχι” γίνονται “ναι” και η διαπραγμάτευση καταλήγει στο δίλημμα: Τρίτο μνημόνιο ή άβυσσος. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διάλεξε την άβυσσο και ανέλαβε το πολιτικό κόστος της απόφασής του.

Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει αν στο μέλλον τη διαλέξει ο λαός, ειδικά αν το βήμα στο άγνωστο, αρχίσει να μοιάζει με λυτρωτική απόδραση από τις πολιτικές σκληρής λιτότητας.

(Φωτογραφία: Sooc.gr)

*Του Μάνου Χωριανόπουλου, Διευθυντή Σύνταξης του NEWS 247

ΠΗΓΗ: news247.gr

Από τη Σάσα Χασάπη

Στην επικαιρότητα έρχεται πάλι το σχέδιο νόμου για την κινητικότητα στο δημόσιο, του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης, το οποίο θα ψηφιστεί εντός Ιουλίου.

Η πρόταση Βερναρδάκη για την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι ένα κομμάτι της συνολικής προσπάθειας για νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν σε ένα ευέλικτο και επιτελικό δημόσιο τομέα. Οι αλλαγές, εκτός από την κινητικότητα, αφορούν στο νέο μισθολόγιο και την αξιολόγηση δομών και προσωπικού, αλλά και σε επιμέρους ζητήματα όπως στο πειθαρχικό δίκαιο, την επιλογή στελεχών διοίκησης, την μεταφορά κοινωνικών υπηρεσιών από την κεντρική στην τοπική διοίκηση.

Τις προωθούμενες αλλαγές, που περιγράφονται με σαφήνεια στο Μνημόνιο 3 ως «μια σύγχρονη, δημόσια διοίκηση» και ειδικότερα την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων, υπερασπίζονται φιλοκυβερνητικά κανάλια και εφημερίδες με δύο βασικά επιχειρήματα: «θα συμβάλει στον εξορθολογισμό του προσωπικού του δημοσίου, στην κάλυψη των κενών» και «πρόκειται για διαφορετική νομοθετική πρόταση από αυτήν της κυβέρνησης Σαμαρά και του τότε υπουργού εσωτερικών Μητσοτάκη».

Σημεία της πρότασης

Η πρόταση που περιλαμβάνει βασικά τα εξής:

• Στόχος της κινητικότητας είναι η αντιμετώπιση πλεονάζοντος προσωπικού και των προτεραιοτήτων που θα προκύψουν με την πάροδο του χρόνου

• Έχει «αμιγώς εθελούσιο χαρακτήρα», με χαρακτήρα είτε μετάταξης σε οργανική θέση είτε απόσπασης- προσωρινής μετακίνησης «σε περίπτωση σοβαρών αναγκών εντός του ίδιου φορέα»

• Συστήνεται μια κεντρική υπηρεσία κινητικότητας στο υπουργείο εσωτερικών η οποία θα καταγράφει σε βάση δεδομένων τα μητρώα των δημοσίων υπαλλήλων, τα προσόντα τους, τις θέσεις εργασίας, ώστε να προχωρά πιο εύκολα στην κάλυψη των κενών.

Η προηγούμενη εμπειρία

Η προηγούμενη εκδοχή της «ανασυγκρότησης του δημοσίου» ήταν του 2ου μνημονίου που εφάρμοσαν οι προηγούμενες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Αν κοιτάξει κανείς την εγκύκλιο για την κινητικότητα του Μητσοτάκη το 2014 δε θα βρει διαφορά στα βασικά σημεία με αυτά της πρότασης Βερναρδάκη. Η εγκύκλιος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «προωθείται ένα μόνιμο σύστημα κινητικότητας στο δημόσιο με αποσύνδεση από απολύσεις». Η πραγματική εμπειρία βέβαια ήταν κάπως διαφορετική. Η κυβέρνηση Σαμαρά έκλεινε ή συγχώνευε υπηρεσίες και φορείς, έβγαζε δημόσιους υπαλλήλους σε διαθεσιμότητα, απέλυε τους υπόλοιπους, (βλέπε καθηγητές τεχνικής εκπαίδευσης), έθετε σε υποχρεωτική κινητικότητα για να καλυφθούν τα κενά στις δημόσιες, κοινωνικές υπηρεσίες.

Το 2013 με υπουργική απόφαση εισήχθησαν τα κριτήρια κινητικότητας και διαθεσιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και των ΝΠΔΔ. Ταυτόχρονα με 25 υπουργικές αποφάσεις καταργήθηκαν 6.000 οργανικές θέσεις σε οργανισμούς του δημοσίου και σε ΝΠΔΔ . Το καλοκαίρι του 2015 η ΑΔΕΔΥ έχασε την προσφυγή στο Στε ενάντια στις παραπάνω ΥΠΑ. Με βάση την απόφαση του Στε, διαθεσιμότητα- κινητικότητα κρίνονται αυτή τη στιγμή συνταγματικές.

Κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί λοιπόν ότι και αυτή η κυβέρνηση δε θα κάνει τα ίδια…

Αμιγώς εθελούσια;

Παρόλο που η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η κινητικότητα θα έχει εθελούσιο χαρακτήρα, το ερώτημα που τίθεται είναι πως θα προκύπτει το πλεονάζον προσωπικό, για παράδειγμα στην περίπτωση που δεν υπάρχει εθελοντική μετακίνηση. Τα παραδείγματα από την εκπαίδευση είναι διαφωτιστικά.

Το 2014 δεκάδες διευθύνσεις πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναγκάστηκαν να καλέσουν πρώτα σε εθελοντικές και στη συνέχεια σε υποχρεωτικές μετακινήσεις συναδέλφους για να καλύψουν τα τεράστια κενά σε σχολεία ακόμα και όμορων διευθύνσεων (Α’ Αθήνας, Κεντρική Μακεδονία)

Πιο πρόσφατα, το Νοέμβρη του 2015, δεκάδες καθηγητές Τεχνικής εκπαίδευσης μετακινήθηκαν ακόμα και σε απογευματινά δημόσια ΙΕΚ για να καλύψουν τα κενά σε διδακτικές ώρες, λόγω περικοπών.

Ακόμα πιο πρόσφατα, φέτος, το υπουργείο παιδείας, περικόπτοντας ώρες διδασκαλίας μαθημάτων από δημοτικά και γυμνάσια και συγχωνεύοντας τομείς και ειδικότητες στα Επαγγελματικά Λύκεια δημιουργεί τεχνητά πλεονάζον προσωπικό, που θα μετακινείται από δημοτικό σε γυμνάσιο, καλύπτοντας κενά, με ότι κι αν σημαίνει αυτό για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης προς τα παιδιά.

Αντιδράσεις

Ενάντια στην πρόταση για κινητικότητα τοποθετούνται οι εργαζόμενοι μέσω των συνδικαλιστικών τους παρατάξεων και η Αριστερά. Πιο διαφωτιστική είναι η αρθογραφία του ΜΕΤΑ υγειονομικών, λόγω δύο εγκυκλίων που έχουν ήδη σταλεί από τον υπουργό υγείας και εξειδικεύουν το ζήτημα της κινητικότητας του προσωπικού και των νοσοκομειακών γιατρών στις δημόσιες δομές υγείας.

Οι υγειονομικοί βάζουν τέσσερις ενστάσεις σχετικά με την κινητικότητα:

• Παρακάμπτεται ο υπαλληλικός κώδικας όσον αφορά τις μετατάξεις και αποσπάσεις

• Δε θεωρείται προαπαιτούμενο η αίτηση του υπαλλήλου παρά μόνο για την παράταση της απόσπασης

• Απουσιάζει η πρόβλεψη για σύμφωνη γνώμη των υπηρεσιακών συμβουλίων των εργαζομένων

• Δίνει απεριόριστες εξουσίες σε διοικητές, που είναι στην ουσία κυβερνητικά στελέχη, να μετακινούν αυθαίρετα και υποχρεωτικά προσωπικό για να μπαλώσουν τις τρύπες του συστήματος και καλλιεργεί τη ρουσφετολογία και την ατομική συνδιαλλαγή

Γιατί η κυβέρνηση κατεβάζει πρόταση για την κινητικότητα

Η κυβέρνηση αυτή ακολουθώντας το παράδειγμα των προηγούμενων, στοχεύει σε δύο πράγματα: στην υποχρεωτική συρρίκνωση του δημοσίου (προσωπικό, υπηρεσίες) και στην τελική κατάληξη αυτής της διαδικασίας που είναι η ιδιωτικοποίηση εκείνων των υπηρεσιών που είναι κερδοφόρες για επενδυτικά συμφέροντα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης, όπου μητρώα αγροτών αναλαμβάνουν ιδιωτικές εταιρείες βάσης δεδομένων, δημιουργώντας πλεονάζον προσωπικό.

Διεκδικήσεις

Η κάλυψη των κενών που δημιουργούνται στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σχολεία στους δήμους, στα νοσοκομεία λόγω περικοπών, με βάση τις επιταγές του 3ου μνημονίου δεν καλύπτονται με κινητικότητα. Ο ανορθολογισμός του δημοσίου δεν αλλάζει με εργαζόμενους λάστιχο που θα μετακινούνται από δω και από κει, με υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση των υφιστάμενων υπηρεσιών. Αλλά με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και πραγματικά δημόσιες, κοινωνικές υπηρεσίες που θα καλύπτουν τις ανάγκες του κόσμου.

* Η Σάσα Χασάπη είναι εργαζόμενη στη δημόσια εκπαίδευση και μέλος του ΜΕΤΑ.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr