Εικόνα καταστροφής αποτυπώνει σημαντική έρευνα σε διεθνούς εμβέλειας ιατρικό περιοδικό, η οποία «θάφτηκε» στην Ελλάδα – Αύξηση 17,8% της θνησιμότητας σε 6 χρόνια.

Του Χριστόδουλου Δολαψάκη.

 Λίγες μέρες μετά την «ημέρα λύτρωσης», όπως την ονόμασε ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του στην Ιθάκη αναγγέλλοντας το «τέλος των μνημονίων», δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Lancet μία μελέτη με τίτλο «Οι συνέπειες της ασθένειας στην Ελλάδα». Στην μελέτη αυτή εξετάζονται οι συνέπειες των πολιτικών λιτότητας στην υγεία των Ελλήνων τα χρόνια 2010-2016 και τα αποτελέσματα συγκρίνονται με τις χώρες της δυτικής Ευρώπης, αλλά και με την Κύπρο, η οποία την ίδια περίπου περίοδο υποβλήθηκε σε «θεραπεία σοκ» λόγω του χρέους της.

Η εν λόγω μελέτη είναι σημαντική καταρχήν γιατί αφορά ένα χρονικό διάστημα 6 ετών που επιτρέπει να αποτυπωθούν τάσεις και να βγουν συμπεράσματα, ιδίως μέσω της σύγκρισης με τα προ-μνημονιακά χρόνια. Επιπλέον πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια εκτίμησης των συνεπειών των πολιτικών λιτότητας στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας ως βάση δεδομένων μία πλατφόρμα (Global Burden of Disease Study-GBD) που, ξεκινώντας από το 1990, αφορά 195 χώρες και σκοπό έχει την ποσοτική έκφραση των συνεπειών περισσότερων από 300 αιτιών θανάτου για 23 διαφορετικές ηλικιακές ομάδες. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, η εν λόγω πλατφόρμα αποτελεί τον μόνο αξιόπιστο τρόπο σύγκρισης μεταξύ χωρών και περιοχών παγκοσμίως στον τομέα της υγείας.

Τα συμπεράσματα της μελέτης αποτυπώνουν σε αριθμούς την καταστροφή: Ενώ η θνησιμότητα παρέμεινε σχετικώς σταθερή τα χρόνια 2000-2010, ακολούθως αυξήθηκε με ρυθμό περίπου 2,7% ετησίως και το 2016 η αύξησή της φτάνει το 17,8%, με την ανοδική τάση να συνεχίζεται. Η αύξηση αυτή αφορά κυρίως τους ηλικιωμένους άνω των 70 ετών. Παρατηρείται αύξηση των θανάτων στα παιδιά μικρότερα των 5 ετών και σαφής άνοδος στους αυτοτραυματισμούς εφήβων και νέων. Στους ασθενείς άνω των 70 ετών, αυξήθηκαν όλες οι αιτίες θανάτου, όπως και η θνησιμότητα λόγω HIV, ιάσιμων νεοπλασμάτων, κίρρωσης ήπατος, νευρολογικών διαταραχών και νεφρικής νόσου στους ενήλικες. Αποτυπώνεται επίσης η τάση αύξησης μεταδιδόμενων νόσων καθώς και της μητρικής και παιδικής νοσηρότητας. Οι συγγραφείς τονίζουν την δραματική δημογραφική αλλαγή στην Ελλάδα τα χρόνια 2010-2016 με τη μείωση του πληθυσμού μεταξύ 15-34 ετών ένεκα της μετανάστευσης και υπογραμμίζουν την 50% μείωση των δημόσιων δαπανών για την υγεία μεταξύ 2009 και 2015.

Στην μπλε γραμμή, με ανοδική πορεία, η συνολική θνητότητα ανεξαρτήτως ηλικίας στην Ελλάδα. Στην κόκκινη, η αντίστοιχη για την Κύπρο και στην πράσινη για τη Δυτ. Ευρώπη. Στον κάθετο άξονα, ο αριθμός θανάτων ανά 100.000 κατοίκους.

Είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η όσο το δυνατόν ακριβέστερη και σε βάθος χρόνου ποσοτική αποτύπωση των θανατηφόρων συνεπειών των πολιτικών λιτότητας στην Ελλάδα. Με βάση αυτό, θα περίμενε κανείς τα αποτελέσματα να αναδειχθούν και να συζητηθούν από τον ιατρικό κόσμο. Σε ένα ιατρικό έντυπο παγκόσμιας εμβέλειας δηλώνεται απερίφραστα ότι περισσότεροι Έλληνες πεθαίνουν κι όμως δεν ακούγεται κουβέντα (με τιμητική εξαίρεση τον κ. Βήχα από το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, ο οποίος παραλληλίζει τις μέχρι και σήμερα εφαρμοζόμενες πολιτικές λιτότητας με σχεδιασμένη γενοκτονία του ελληνικού λαού). Η ΕΙΝΑΠ επιλέγει να εκδώσει δελτίο τύπου και αφίσα επειδή οι νοσοκομειακοί γιατροί έμειναν έξω από τα προεκλογικά «δώρα» της κυβέρνησης, ενώ ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, έχοντας μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε φέουδο του κ. Πατούλη, δεν βρήκε μια λέξη να γράψει στα δεκάδες e-mail τα οποία στέλνει στα μέλη του. Πόσο διαφορετικό θα ήταν ως τρόπος σκέψης και πράξης να έβγαινε μια αφίσα με τα αποτελέσματα της μελέτης και να στελνόταν με e-mail σε όλους τους γιατρούς, αντί για πολυτελείς αφίσες συνεδρίων, «ξύλινες» συνδικαλιστικές ανακοινώσεις ή διαφημιστικά ηλεκτρονικά μηνύματα…

Έτσι, τα στοιχεία παραμένουν απλώς αριθμοί, οι οποίοι αποτυπώνουν με περισσότερη ή λιγότερη ακρίβεια μία πραγματικότητα στον τομέα της υγείας, η οποία είναι πολύ χειρότερη από τις στατιστικές. Η εκπόνηση και ο «χειρισμός» των αριθμών μπορεί να χρησιμεύσει για να εξαχθούν εντελώς διαφορετικές «προτάσεις λύσης» αν η όλη  διαδικασία δεν αποκτήσει «εντοπιότητα» και δεν αφορά τους εργαζόμενους στην υγεία και κυρίως τους Έλληνες ασθενείς. Χρειαζόμαστε τα στοιχεία που μας προσφέρει ο ακαδημαϊκός του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον με ειδίκευση στην περιοδοντολογία κύριος συγγραφέας της μελέτης του Lancet. Οφείλουμε όμως να τα εμπλουτίσουμε με την καθημερινή μας εμπειρία, να περιγράψουμε όσο γίνεται πιο λεπτομερώς την κατάσταση στους διαφόρους τομείς και να ανοίξουμε τη συζήτηση για τις εναλλακτικές στο χώρο της υγείας, οι οποίες δεν είναι απλώς «τεχνοκρατικού τύπου» και έχει γίνει ολοφάνερο ότι θα πηγαίνουν χέρι-χέρι με τις εναλλακτικές για το σύνολο της χώρας. Η διαδικασία αυτή δεν είναι δουλειά «των ειδικών» αν και χωρίς αυτούς θα είναι λειψή, δεν είναι ζήτημα «αριθμών» αν και χωρίς αυτούς δε θα έχει δεδομένα.

Ο Χριστόδουλος Δολαψάκης είναι νοσοκομειακός γιατρός.

Πηγή:  e-dromos.gr

Ένας πολύ σημαντικός αριθμός Σωματείων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων της χώρας μας έχουν ήδη λάβει αποφάσεις για την κάθοδό τους σε απεργιακή κινητοποίηση για τις 8 Νοέμβρη 2018.

Το συνδικαλιστικό κίνημα αυτή την περίοδο καλείται να ανταποκριθεί στην ανεβασμένη αγωνιστική βούληση των εργαζομένων και να παλέψει για την υπογραφή ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς. Να απορρίψει και να αποδομήσει την άθλια κυβερνητική προπαγάνδα περί επαναφοράς του κατώτατου μισθού και των συλλογικών διαπραγματεύσεων που συνιστούν ένα επικοινωνιακό τέχνασμα το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την σκληρή πραγματικότητα που βιώνει η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Επίσης να παλέψει ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική κεφαλαίου – κυβέρνησης και συστημικών αστικών κομμάτων για τις ιδιωτικοποιήσεις, τους πλειστηριασμούς, τις ελαστικές μορφές εργασίας, για την λήψη ουσιαστικών μέτρων για την ανεργία.

Παράλληλα να αγωνιστεί στον χώρο της Ναυτιλίας και να απαιτήσει την υπογραφή των ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων με αυξήσεις που θα καλύπτουν το μεγάλο μέρος των απωλειών που έχει υποστεί το Ναυτεργατικό εισόδημα.

Ειδικότερα πρέπει επιτέλους να οργανωθούν άμεσα αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις στην κατηγορία της φορτηγού Ναυτιλίας (Ποντοπόρα – Μεσογειακά – Φ/Γ κάτω των 500 κόρων) που επικρατούν συνθήκες εργασιακής γαλέρας και οι εκπρόσωποι των εφοπλιστών όχι μόνο αρνούνται την υπογραφή ΣΣΕ αλλά απαιτούν την κατάργηση της υφιστάμενης ΣΣΕ και την αντικατάστασή της με αυτή της ITF.

Σημειώνουμε ότι σε αυτές τις τρεις κατηγορίες πλοίων οι βασικοί (κατώτεροι) μισθοί των νεοεισερχομένων είναι χαμηλότεροι από τα 751 ευρώ που αποτελεί κεντρικό αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος να ισχύσει παντού. Επίσης σε αυτές τις κατηγορίες πλοίων θριαμβεύει το μοντέλο της ανασφάλιστης χαμηλόμισθης και ανασφάλιστης εργασίας για την μεγάλη πλειοψηφία των Ναυτεργατών.

Στο πλαίσιο αυτό ταυτόχρονα πρέπει να διεκδικήσουμε αγωνιστικά λύσεις στο κοινωνικοασφαλιστικό με την κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων, επαναφορά του Π.Δ 177/74 σε όλες τις κατηγορίες Ε/Γ πλοίων ως ελάχιστο επίπεδο επάνδρωσης, την αντιμετώπιση των γενικευμένων παραβιάσεων στην νομοθεσία και τις ΣΣΕ στα εργασιακά Ναυτεργατικά προβλήματα, την λύση στο μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας που στον χώρο της Ναυτικής εργασίας ήταν και παραμένει κορυφαίο πρόβλημα που επιβάλλεται να δοθεί ουσιαστική λύση με την κατάργηση των εγκριτικών πράξεων, του νόμου 4150/2013, των ειδικών και Υπουργικών συνθέσεων, την ριζική αναδιοργάνωση του ΓΕΝΕ κ.α.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ θεωρεί αναγκαία προϋπόθεση και μονόδρομο την ανάπτυξη πολύμορφων αγώνων για να μπει φραγμός στο καθεστώς της εφοπλιστικής ασυδοσίας και της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.

Στην κατεύθυνση αυτή και παίρνοντας υπόψη το σχέδιο του αντιλαϊκού προϋπολογισμού που κατατέθηκε στην Βουλή πιστεύουμε ότι γίνεται περισσότερο από ποτέ αναγκαίο συνολικά τα συνδικάτα να δώσουν την δική τους απάντηση όχι μόνο να μην περάσουν νέα αντιλαϊκά μέτρα αλλά να δημιουργήσουν τους όρους και τις συνθήκες για την επαναφορά των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Στην κατεύθυνση αυτή επιβάλλεται άμεσα να συγκληθεί σε συνεδρίαση η Διοίκηση της ΠΝΟ και να πάρει τις ανάλογες αποφάσεις όπως προτείνουμε παραπάνω που θα αφορούν το σύνολο των Ναυτεργατών σε πανελλαδική κλίμακα σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ραγδαία επιδείνωση παρουσιάζει το ελληνικό δεκαετές ομόλογο, το οποίο σκαρφάλωσε μέσα σε μια ημέρα από το 4,30% στο 4,42%

Χρήστος Λάσκος, οικονομολόγος, εκπαιδευτικός

Μόνο ο μαρξισμός προσφέρει εξηγήσεις και η επανάσταση λύσεις

Ο Άλαν Γκρίνσπαν, διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ όταν ξέσπασε η κρίση, υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας του συστήματος και αναγνωρισμένος «μάγος» της οικονομικής ανάπτυξης μέσω της πλήρους απορρύθμισης των αγορών, λουσμένος στον ιδρώτα μπροστά στο ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας κατάρρευσης κλαψούριζε, στην κυριολεξία, για το σοκ. Όταν συνήλθε, έκανε την εξής εκπληκτική δήλωση: «Αμφιβάλλω αν η σταθερότητα είναι κατορθωτή στις καπιταλιστικές οικονομίες, δεδομένης της διαρκούς αναταραχής των ανταγωνιστικών αγορών που τείνουν, αλλά ποτέ δεν καταφέρνουν να ισορροπήσουν. […] Εκτός της περίπτωσης που θα επιλεγεί από την κοινωνία να εγκαταλειφθούν οι δυναμικές αγορές […] για κάποια μορφή κεντρικού σχεδιασμού, φοβάμαι πως το να εμποδίσεις τις φούσκες είναι εντελώς μη αληθοφανές». Ο γκουρού, λοιπόν, του παγκόσμιου καπιταλισμού αποδέχεται ρητά πως οι οικονομικές κρίσεις είναι δυνατόν να αποφευχθούν μόνο αν εγκαταλειφθεί ο καπιταλισμός, «για κάποια μορφή κεντρικού σχεδιασμού» – αν και μέχρι την Μεγάλη Κρίση ήταν πεισμένος πως ο καπιταλισμός δεν κινδυνεύει από κρίσεις!

Δεν είναι φυσικά ο μόνος που ξεφτιλίστηκε. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα της Βασίλισσας Ελισάβετ να αναρωτιέται, εμφανώς σαρκαστικά, πώς είναι δυνατόν τόσοι καλοπληρωμένοι οικονομικοί «εγκέφαλοι» να μην μπορούν όχι να προβλέψουν, αλλά ούτε καν να μυριστούν την επερχόμενη καταστροφή. Όπως και η δήλωση του Φάμα, θεωρητικού εισηγητή της «επεκτατικής λιτότητας» και νομπελίστα, πως για την οικονομική κρίση θα πρέπει να ρωτηθεί κάποιος μακροοικονομολόγος γιατί η δική του επιστημονική περιοχή δεν απασχολούνταν με τέτοια θέματα!

Γενικότερα, το σύνολο της κυρίαρχης οικονομολογικής σοφίας το 2008 βρέθηκε να … αξιολογείται πολύ κάτω από τη βάση. Από τον Γκόρντον Μπράουν μέχρι τον «προοδευτικό» Πολ Κρούγκμαν και πολλούς ακόμη, ων ουκ έστιν αριθμός, κάναν την αριστεία τους κομφετί για τα καρναβάλια προβλέποντας, λίγο πριν την οιονεί κατάρρευση, διαρκή πρόοδο της παγκόσμιας οικονομίας. Για να μη μιλήσουμε για τους θεσμικούς – ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Παγκόσμια Τράπεζα και οίκους αξιολόγησης – που αναδείκνυαν όλα τα εταιρικά και κρατικά  σαπάκια σε ΑΑΑ λίγες μέρες πριν… εξατμιστούν.

Όλα αυτά υποσημειώνουν κάτι που, συχνότατα, οι αριστεροί ξεχνούν: Σε μεγάλο βαθμό, ειλικρινώς και γνησίως, η κυρίαρχη «σκέψη» δεν ξέρει τι της γίνεται. Οι προγνώσεις της έχουν αξία αντίστοιχη των αστρολογικών προβλέψεων. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις κρίσεις, δεν μπορεί να μιλήσει στο μέτρο που, για τα ορθόδοξα οικονομικά, οι κρίσεις… αποκλείονται.

Όποιος παρακολουθήσει, έστω ακροθιγώς, τη συζήτηση μετά το 2008, αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα πως οι μαρξιστικές ερμηνείες είναι οι μόνες που προσεγγίζουν με αληθοφανή τρόπο το ζήτημα, ενώ και οι μετακεϊνσιανές, παρόλο που δεν έχουν την πληρότητα των μαρξιστικών, προσφέρουν σημαντικά στοιχεία στην ανάλυση. Οι κυρίαρχες εκδοχές –νεοφιλελεύθερες και νεοκεϊνσιανές- το μόνο στο οποίο συμβάλλουν είναι στην επιχειρηματολόγηση υπέρ της ανάγκης να διατηρηθούν οι φούσκες όσο το δυνατόν περισσότερο, μια και οι παραγωγικές επενδύσεις –παρ’ όλο που η κρίση «ξεπεράστηκε»- δεν λένε να ανακάμψουν, έστω στοιχειωδώς.

Οι μαρξιστές εξηγούν πως η κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου δεν μπορεί να ξεπεραστεί παρά μόνο με μια τεράστια επίρριψη των βαρών στις πλάτες του κόσμου της εργασίας και, μαζί, με μια εκτεταμένη καταστροφή κεφαλαίου. Το πρώτο γίνεται, ικανοποιητικότατα για το σύστημα, εδώ και μια δεκαετία, όχι όμως και το δεύτερο. Είναι, βλέπετε, και το περίφημο «πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει» για τις εταιρίες, που εμποδίζει την ουσιαστική εκκαθάριση –αντίθετα, η πρακτική είναι, δέκα χρόνια τώρα, διασώσεις, ως εφαρμογή ενός… σοσιαλισμού για τους πλούσιους. Η πολιτική αυτή, ωστόσο, δεν δημιουργεί όρους υπέρβασης της κρίσης.

Ο συμβουλιακός κομμουνιστής Πάουλ Μάτικ έγραφε, ήδη από το 1980, πως «από δω και πέρα» κάθε κρίση του καπιταλισμού μπορεί να εξελιχθεί σε τελική κρίση του. ‘Ενας από τους λόγους που, παρ’ όλα όσα περιγράφονται στην αρχή, το σύστημα «ξανατονώνεται» είναι η προφανής αδυναμία της παγκόσμιας Αριστεράς να πάρει την πρωτοβουλία. Αν αυτό συνεχιστεί, ακόμη και η πιθανή ενδόρρηξη–κατάρρευση δεν θα είναι καλό νέο για την ανθρωπότητα. Όπως έλεγε ο Μπένγιαμιν, σε μια ανάλογη με τη δική μας εποχή, η Επανάσταση απαιτείται, για να μπει φρένο σε ένα σύστημα, του οποίου η καταστροφική δυναμική είναι πραγματικά πέρα από κάθε φαντασία.

Με άλλα λόγια, η Επανάσταση είναι, πλέον, επιβιωτικό καθήκον.

ΠΗΓΗ: prin.gr