Ηρωας του Αιγαίου, άξιο στέλεχος του Λιμενικού, γενναίος, μπροστάρης στις διασώσεις ανθρώπων από τη θάλασσα, ψύχραιμος, αξιοπρεπής, σεμνός, ακούραστος. Αυτά είναι μερικά από τα επίθετα που συνόδευαν τον υποπλοίαρχο του Λιμενικού Σώματος, τον 44χρονο Κυριάκο Παπαδόπουλο, που το βράδυ της Τρίτης τον πρόδωσε η μεγάλη καρδιά του και έφυγε από τη ζωή.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να μείνει, εκείνο που αξίζει για τον Κυριάκο, την προσφορά του και τη δράση του στις χιλιάδες διασώσεις προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο, είναι αυτό που μας είπε συγκλονισμένος χθες το πρωί ο φίλος του και συνάδελφός του, πλοίαρχος Νίκος Πασσάδης, που τα τελευταία δύο χρόνια διατέλεσε λιμενάρχης Μυτιλήνης: «Ο Κυριάκος πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωπος, ήταν άγγελος και αυτό το έδειχνε το γαλήνιο πρόσωπό του».

Και στην προτροπή να μιλήσει για τον υποπλοίαρχο, που έγινε ακόμα και πρωταγωνιστής στο ντοκιμαντέρ «4.1 miles», διεκδικώντας το χρυσό αγαλματίδιο των Οσκαρ, ξετύλιξε αβίαστα έναν λόγο που έκρυβε αγάπη, θαυμασμό αλλά και οδύνη:

«Τι να πω; Τι να πρωτοπώ; Είναι, ήταν εξαιρετικός άνθρωπος, πάντα, με το χαμόγελο, με μεγαλείο ψυχής, που άντεξε καταστάσεις που δύσκολα τις αντέχει άνθρωπος, με ήθος, με αξιοπρέπεια, σύμβολο για εμάς, για το Λιμενικό Σώμα, για τη Λέσβο. Μπροστάρης στις διασώσεις, που δεν υπολόγιζε τίποτα και κανέναν μπροστά στον πόνο και την αγωνία των μικρών παιδιών. Αυτός ήταν ο Κυριάκος, αλλά σας λέω: πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωπος».

Γιος προσφύγων

Παιδί προσφυγικής οικογένειας από τη Νικομήδεια και ο ίδιος, που μεγάλωσε στη Λαγκάδα Μυτιλήνης, πατέρας δύο μικρών κοριτσιών, έγινε γνωστός ως κυβερνήτης του πλωτού περιπολικού σκάφους του Λιμενικού Σώματος 602 στη Μυτιλήνη, πραγματοποιώντας από το 2015 και μετά χιλιάδες διασώσεις προσφύγων και μεταναστών που έφταναν στην Ελλάδα.

Ιδιαίτερος άνθρωπος πράγματι, που όταν τον γνώριζες για πρώτη φορά και ενώ ήξερες το έργο του και την προσφορά του, εκείνο που σου έκανε εντύπωση ήταν η πρωτοφανής σεμνότητά του. Και όταν τον ρωτούσες για τη δράση του, για το έργο του, για τις εμπειρίες του, σχεδόν ποτέ δεν μιλούσε σε πρώτο πρόσωπο.

«Σώζουμε», έλεγε, και όχι «σώζω», «πηγαίνουμε» ανέφερε και όχι «πηγαίνω», «βάζουμε σε κίνδυνο τη ζωή μας» και όχι «βάζω σε κίνδυνο τη ζωή μου». Εξάλλου το είχε δηλώσει πολλές φορές: «Το πλήρωμά μου είναι η δεύτερη οικογένειά μου».

Ο «καλύτερος μπαμπάς»

Την πρώτη, αυτή που ορφάνεψε το βράδυ της Τρίτης, με τις δυο μικρές του κόρες στο επίκεντρο, προσπαθούσε να την αφήνει έξω από αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα που ζούσε τα τελευταία τρία χρόνια.

«Μόνο με τα πληρώματα συζητάμε αυτά που βιώνουμε καθημερινά. Δεν τα μεταφέρουμε στις οικογένειές μας. Να σκεφτείτε ότι τώρα που προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ μαθαίνουν, βλέπουν τι ακριβώς κάνουμε» έλεγε, ενώ στην ερώτηση «είστε καλός μπαμπάς;» απαντούσε αβίαστα, μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο: «ο καλύτερος».

Αυτός ο «καλύτερος μπαμπάς», που οι κόρες του τον στερήθηκαν πολύ γρήγορα, ο ήπιος, ο χαμηλόφωνος, ο σεμνός, ο γαλήνιος, μεταμορφωνόταν όταν στη θάλασσα, στις βάρκες, έβλεπε μικρά παιδιά. Ετρεχε σαν τρελός πάνω στο πλωτό, φώναζε, ούρλιαζε, έδινε οδηγίες στο πλήρωμα.

«Τα παιδιά», φώναζε και άνοιγε την αγκαλιά του για να τα υποδεχτεί, άλλα από τη θάλασσα και άλλα, πιο τυχερά, από τις βάρκες όπου ήταν στοιβαγμένα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη σκηνή, που την είδαμε στο ντοκιμαντέρ, εμείς και όλος ο κόσμος, όταν ο Κυριάκος εξαντλημένος από μια πολύ δύσκολη διάσωση λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών, εκεί στην προκυμαία που έχουν βγάλει τους πρόσφυγες, πέφτει πάνω από ένα παιδάκι, προσπαθεί να το επαναφέρει στη ζωή με τεχνητές αναπνοές και κάθε τόσο σηκώνει το κεφάλι του και ουρλιάζει: «Το ασθενοφόρο, πάρε τώρα να έρθει το ασθενοφόρο» και ξαναπέφτει πάνω στο μικρό.

Ο βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών 44χρονος αξιωματικός του Λιμενικού, μιλώντας σε σχετική εκδήλωση τον Μάρτιο του 2016, στο υπουργείο Ναυτιλίας, ανθυποπλοίαρχος τότε, είχε πει: «Οταν σώζουμε μια ζωή, μας δίνει δύναμη να προσπαθήσουμε για το παραπάνω. Είμαστε άνθρωποι και πάνω απ’ όλα διδάσκουμε ανθρωπιά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να ανεβάζουμε στο σκάφος ζωντανά παιδιά».

Είναι πολλά αυτά που μπορείς να γράψεις, να διηγηθείς για τον υποπλοίαρχο Κυριάκο Παπαδόπουλο. Σελίδες εφημερίδας χρειάζεσαι. Ωστόσο, δυο φράσεις του θα κλείσουν αυτό το πορτρέτο, καθώς αυτές αποτυπώνουν το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου, του λιμενικού, του πατέρα. «Είναι τιμή μας να προστατεύουμε ανθρώπους που κινδυνεύουν». «Και τους διακινητές διασώζουμε. Ας τους κρίνει αυτούς η Δικαιοσύνη».

πηγη: efsyn.gr

Του Χρήστου Βαγενά

Το μνημονιακό προεδρείο της ΑΔΕΔΥ, που υπάρχει εδώ και ένα περίπου χρόνο, ζήλεψε τη δόξα της ΓΣΕΕ. Αποφάσισε λοιπόν, η Ετήσια Πανελλήνια Συνδιάσκεψη, που θα πραγματοποιηθεί στις 14-15 Οκτώβρη, να γίνει σε ξενοδοχείο πέντε (5) αστέρων στα Γιάννενα! Ακολουθώντας τα βήματα της ΓΣΕΕ, όπου εν μέσω μνημονίων και σκληρής λιτότητας, έχει διοργανώσει τα τέσσερα τελευταία συνέδρια της συνομοσπονδίας σε πεντάστερα ξενοδοχεία ανά την Ελλάδα. Η ΑΔΕΔΥ σε αυτήν την Πανελλήνια Συνδιάσκεψη, πέρα από τον προγραμματισμό για τις επερχόμενες κινητοποιήσεις, θα συζητήσει σύμφωνα με το πρόγραμμα: την αποτίμηση της αγοραστικής δύναμης των δημοσίων υπαλλήλων, τις αρνητικές μεταβολές των μισθών και τις περικοπές στις συντάξεις με το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016). Δεν υπάρχει καταλληλότερο μέρος για να μιλήσεις για τις σφαγιαστικές περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις από ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων! Κάπου μεταξύ spa και jacuzzi, που προσφέρει το ξενοδοχείο στους ακριβούς του πελάτες, μπορείς να κατανοήσεις την κατάσταση των δημοσίων υπαλλήλων και των ταλαίπωρων συνταξιούχων. Σίγουρα δεν θα μείνουν όλοι οι αντιπρόσωποι της Συνδιάσκεψης σε αυτό το ξενοδοχείο, πάντως για εκείνες τις μέρες δεν υπάρχουν κενά δωμάτια… Οι παρατάξεις της ΔΑΚΕ, της ΠΑΣΚΕ, του Σύριζα και της ΔΗΜΑΝ (διάσπαση ΠΑΣΚΕ) που συγκροτούν το προεδρείο της ΑΔΕΔΥ, θέλουν να μετατρέψουν την συνομοσπονδία σε έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό, που θα συνεργάζεται πλήρως με τα κόμματα εξουσίας και θα μεσολαβούν μόνο για την ικανοποίηση κάποιων ρουσφετιών-εξυπηρετήσεων, που τους εξασφαλίζουν την εκλογική ισχύ τους. Οι παρατάξεις της Αριστεράς (ΠΑΜΕ, Παρεμβάσεις, ΜΕΤΑ), πρέπει να συνεργαστούν και να πρωτοστατήσουν μαζί με τους εργαζόμενους, ώστε να μην επιτρέψουμε να εκφυλιστεί σε τέτοιο βαθμό και η ΑΔΕΔΥ. Θέλουμε συνδικάτα ταξικά και όχι κυβερνητικά ή εργοδοτικά!

πηγη: redtopia.gr