Μάκης Γεωργιάδης

Τα συνθήματα «έξω οι ΗΠΑ» και «έξω το ΝΑΤΟ» γίνονται ακόμα πιο επίκαιρα, ειδικά καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χορεύει με τους νατοϊκούς λύκους και τον Τραμπ.

Η εξέγερση του Νοέμβρη του ’73 είναι ακόμη εδώ. Τα συνθήματά της τρέχουν στους δρόμους. Η ηχώ από τις φωνές των νεολαίων της βραδιάς εκείνης κάνει ακόμη κάποιους να ονειρεύονται, όπως επίσης κάνει ακόμη αρκετούς να χάνουν τον ύπνο τους. Περί αντιαμερικανισμού λοιπόν ο λόγος. Περί ενός «πουκάμισου αδειανού», όπως μηρυκάζουν τα τελευταία χρόνια οι βαστάζοι της αστικής εξουσίας. Γραφίδες και μικρόφωνα προσπαθούν να πείσουν πως στη νέα εποχή είναι ανόητο, παρωχημένο και τελικά ένα ιδεολόγημα κενό περιεχομένου το να μιλάς –πόσο μάλλον και να πράττεις– εναντίον των ΗΠΑ, του ιμπεριαλισμού, των πολέμων, εναντίον του κεφαλαίου συνολικά.

Ο αντιαμερικανισμός μπορεί να αποτέλεσε βασικό συστατικό της ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας και του εργατικού κινήματος της περιόδου που σημαδεύτηκε από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, ωστόσο δεν ήταν μια μόδα ή ένας κεραυνός εν αιθρία. Ερχόταν από μακριά και είχε ρίζες στην εμφυλιακή περίοδο, στις ναπάλμ που έπεφταν στον Γράμμο, στο Σχέδιο Μάρσαλ και στην πολιτική Τρούμαν ή στις επεμβάσεις των ΗΠΑ στην Κορέα και στο Βιετνάμ.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και ό,τι αυτή σηματοδότησε είναι στην πραγματικότητα το καρφί στο μάτι τόσο των ΗΠΑ όσο και των εγχώριων υποστηρικτών και θιασωτών της πολιτικής τους. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη, με αιχμή τον αγώνα εναντίον των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά και της ΕΟΚ και της ΕΕ αργότερα, πάντα έβρισκε τον τρόπο σύνδεσης με τις πρωτοπόρες διεκδικήσεις της νεολαίας και του λαού, από το «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» του Νοέμβρη μέχρι τους αγώνες κατά των μνημονίων στις μέρες μας. Στα 45 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη του ’73 η αντιιμπεριαλιστική πάλη συμβάδισε με τον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Τροφοδοτήθηκε και τροφοδότησε όλους τους αγώνες για την αλληλεγγύη και τη συνεργασία των λαών, τις δημοκρατικές ελευθερίες, το σεβασμό στο δικαίωμα της ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεσης των λαών.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία αφενός παραμένουν τραγικά επίκαιρα στις μέρες μας, παρότι κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι «μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες με τις ΗΠΑ» (Αλ. Τσίπρας)! Ο αντιαμερικανισμός δεν στρεφόταν εναντίον του αμερικανικού λαού, ούτε επικεντρωνόταν στενά στα πρόσωπα των προέδρων των ΗΠΑ. Υπό αυτό το πρίσμα οι νέοι κίνδυνοι και απειλές ακόμη για πυρηνικό ολοκαύτωμα δεν είναι μια προσωπική απόφαση του Τραμπ. Οι αποφάσεις του προέδρου των ΗΠΑ είναι η υλοποίηση μιας συνολικής πολιτικής την οποία έχει χαράξει ο αμερικανικός καπιταλισμός κι εκφράζει τάσεις ευρύτερες του σύγχρονου καπιταλισμού. Γι’ αυτό ο σύγχρονος αντιαμερικανισμός είναι βαθιά αντιιμπεριαλιστικός και έχει ουσιαστικά αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο.

Ένα στοιχείο που μαρτυρά πόσο πολύ ενοχλεί τους Αμερικανούς και πόσο επώδυνη γι’ αυτούς και την εικόνα της υπερδύναμης είναι τόσο αυτή καθαυτή η μνήμη της εξέγερσης του Νοέμβρη όσο και η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, η οποία καθιερώθηκε με τη μεταπολίτευση ως κατάκτηση του κινήματος. Οι συμβολισμοί παίζουν μεγάλο ρόλο σε αυτή την υπόθεση. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο Μπιλ Κλίντον όσο και ο Μπαράκ Ομπάμα επισκέφτηκαν την Αθήνα μήνα Νοέμβριο λίγο πριν ή λίγο μετά την επέτειο. Ο δεύτερος ασφαλώς λίγους μήνες αφότου είχε αποχωρήσει από την προεδρία των ΗΠΑ. Νοέμβρη ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον ο Αλ. Τσίπρας το 2017 όπου στη συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ ανακάλυψε ότι οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ «βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό σημείο από την εποχή του Εμφυλίου»! Δήλωση την οποία δεν θα έκανε ούτε ο πλέον αμερικανόδουλος πρωθυπουργός της Δεξιάς ή ακόμη ακόμη και ο Κ. Σημίτης ο οποίος από βήματος της Βουλής είχε ευχαριστήσει τις ΗΠΑ για την παρέμβασή τους στην περιβόητη κρίση των Ιμίων το 1996.

ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Προσπάθεια ΣΥΡΙΖΑ για αποδόμηση του αντιαμερικανισμού

Επικίνδυνη η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ που υλοποιεί ο Αλ. Τσίπρας

Φέτος στις 13 Νοεμβρίου ξεκινά στην Ουάσιγκτον ο «στρατηγικός διάλογος» μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδα. Μετά τις συχνές επισκέψεις του υπουργού Άμυνας στις ΗΠΑ και τις νέες μπίζνες και συμφωνίες για βάσεις, για αναβάθμιση των F-16 και τη μετατροπή της χώρας σε τοποτηρητή των ΗΠΑ και ένα χερσαίο φρούριο του ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, φαίνεται πως έχει έρθει η ώρα της επίσημης επικύρωσης και αναβάθμισης όλων αυτών.

Για όλους αυτούς τους λόγους για την μαχόμενη Αριστερά ο αντιαμερικανισμός και ο αντιιμπεριαλισμός έχουν νόημα στη σημερινή εποχή. Για την «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ όλα φαίνεται πως έχουν θυσιαστεί στο βωμό της εξουσίας, του ρεαλισμού, της «κυβερνητικής υπευθυνότητας και σταθερότητας». Δείξε μου τους νέους φίλους σου να σου ποιος είσαι. Και χωρίς σχόλια η άποψη το Αλ. Παπαχελά για το ΣΥΡΙΖΑ και τον αντιαμερικανισμό (του): «Η μεγαλύτερη χρησιμότητα της σημερινής διακυβέρνησης είναι το θάψιμο των μεταπολιτευτικών μας τοτέμ. Η Αριστερά διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στην ανάδειξή τους, η Αριστερά συνέβαλε καταλυτικά στο γκρέμισμά τους».

Είναι τελικά ο αντιαμερικανισμός μια αριστερή ιδεοληπτική εμμονή η οποία εν πολλοίς δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και είναι παρωχημένη; Άλλοι λένε το ίδιο πράγμα είτε με αφορισμούς του τύπου «ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων» είτε με πιο μοντέρνες εκδοχές και επιχειρήματα για νέες εποχές, νέες πραγματικότητες και ρεαλιστικές αντιλήψεις της πολιτικής. Ο στόχος φυσικά παραμένει να πληγεί ανεπανόρθωτα η εμβέλεια και η αίγλη της εξέγερσης και του νοήματος του Νοέμβρη. Η αποδόμηση του αντιαμερικανισμού συνοδεύει εδώ και χρόνια την απαξίωση της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου και την –ειδικά μετά το 2010– απόρριψη της μεταπολίτευσης από αντιδραστική σκοπιά η οποία άλλωστε φουσκώνει τα πανιά του εθνικισμού και ενισχύει τη φασιστική απειλή.

Ασφαλώς οι εποχές δεν είναι ίδιες, ασφαλώς δεν βρισκόμαστε στην περίοδο του πολέμου στο Βιετνάμ ούτε καν στο 1989 οπότε και κατέρρευσε το στρατόπεδο του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού» ή ακόμα και στο 1999 στους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Είναι όμως η διαχρονικότητα και το δίκιο της πάλης που ενώνει το μήνυμα του Πολυτεχνείου με τους σημερινούς αγώνες.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Οπως οι φασίστες αρνούνται το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους χιτλερικούς ναζί, έτσι και στην Ελλάδα οι χρυσαυγίτες  αρνούνται την ύπαρξη νεκρών στο Πολυτεχνείο.

Ο ισχυρισμός έχει επανέλθει κατά τα τελευταία χρόνια μετά την άνοδο της Χρυσής Αυγής η οποία υμνεί, με κάθε ευκαιρία, ανοιχτά τη δικτατορία του 1967-1974 και τον Γ. Παπαδόπουλο. Όμως οι φιλοχουντικοί χρυσαυγίτες έχουν και προσωπικούς λόγους να θέλουν να υποβαθμίσουν τα χουντικά εγκλήματα και να σβήσουν τη μνήμη του Πολυτεχνείου.

Είναι γνωστό ότι ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος, είχε πάρει μέρος μαζί με ομάδα ακροδεξιών, στην καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, στα μετόπισθεν των δυνάμεων ασφαλείας της χούντας – συχνά πυκνά υπερηφανευόταν γι’ αυτό – ενώ ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε χρίσει το Μιχαλολιάκο πρόεδρο της νεολαίας της ΕΠΕΝ, του κόμματος δηλαδή που ίδρυσε το 1983 ο δικτάτορας από τη φυλακή όπου βρισκόταν.

Γνωστό είναι επίσης ότι ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής, Χρίστος Παππάς (ο οποίος σε δημόσια εκδήλωση στην Κρήτη, το Νοέμβρη του 2012 ύψωσε σημαία με το έμβλημα της χούντας), είναι γιος του ταγματάρχη Ηλία Παππά, έμπιστου συνεργάτη του δικτάτορα Παπαδόπουλου που συμμετείχε στο ίδιο το πραξικόπημα του 1967. Και άλλα στελέχη της Χρυσής Αυγής, σημερινά και παλαιότερα, έχουν τις ρίζες τους στην δικτατορία.

Γι’ αυτό άλλωστε δε χάνουν ευκαιρία να υμνούν τόσο τον Παπαδόπουλο όσο και την περίοδο της εφταετίας. Ακόμα και από το βήμα της Βουλής, όπως σήμερα, 14 Νοεμβρίου 2018, χρυσαυγίτης βουλευτής έκανε κήρυγμα περί χούντας και αποθέωσε τον Παπαδόπουλο. Παραμονές Πολυτεχνείου. Κι επειδή το επιχείρημα της μη ύπαρξης νεκρών δεν μπορούσε φυσικά να σταθεί, έχει καταρριφθεί επανειλημμένα, αφού είναι επιβεβαιωμένες οι δολοφονίες που διέπραξε το χουντικό καθεστώς στις 17 Νοέμβρη 1973, το τροποποίησαν τελευταία, κάνοντάς το «μέσα στο Πολυτεχνείο».

Επιχειρούν δηλαδή έναν αποπροσανατολισμό από το πραγματικό θέμα, που δεν είναι άλλο ότι δεκάδες αγωνιστές δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τα όργανα και κατ’ εντολή των δικτατόρων (Ο κατάλογος των πιστοποιημένων νεκρών είναι χαρακτηριστικός). στους χώρους μέσα και γύρω από το Πολυτεχνείο. Οπως επίσης κατ’ εντολήν των δικτατόρων ήταν ο απάνθρωπος βασανισμός εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών πριν και μετά το Πολυτεχνείο. Όλα αυτά είναι καρφί στο μάτι του Μιχαλολιάκου και των χρυσαυγιτών. Ας απολαύσουμε στο βίντεο τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο να υπερηφανεύεται για τη συμμετοχή του στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Πηγή: Κίνηση Απελάστε τον ρατσισμό

Συμπληρώνονται φέτος 45 χρόνια από την ηρωική εξέγερση της νεολαίας και του λαού μας ενάντια στην λαομίσητη φασιστική χούντα που επιβλήθηκε στην χώρα μας από τους Αμερικανονατοϊκούς Ιμπεριαλιστές και την εγχώρια αστική τάξη.

Ο αγώνας του Πολυτεχνείου αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές αγωνιστικές παρακαταθήκες του λαού και της νεολαίας μας την μεταπολεμική περίοδο.

Ο αγώνας όλη την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας δόθηκε στους δρόμους, στις φυλακές, στους τόπους εξορίας και έδειξε ότι το καθεστώς της Αμερικανοκρατίας, των διώξεων, φυλακίσεων και δολοφονιών δεν είναι ικανό να λυγίσει το αντιιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό φρόνημα του λαού μας.

Οι μεγάλες αυτές αξίες εμπνέουν και σήμερα το ταξικό κίνημα στον αγώνα ενάντια στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και τα συνθήματα για την απεξάρτηση της χώρας μας από τα δεσμά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και του ίδιου του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος που παράγει τους ανταγωνισμούς, τις επεμβάσεις, τις πολεμικές συρράξεις, την ένταση των εξοπλισμών και οδηγεί την ανθρωπότητα πιο κοντά σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχνεται ο πιο πιστός σύμμαχος – υπηρέτης των νέων Αμερικανονατοϊκών σχεδιασμών στα Βαλκάνια και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, μετατρέπει την χώρα σε ένα απέραντο Αμερικανικό στρατιωτικό ορμητήριο, παρέχοντες νέες στρατιωτικές βάσεις και χρησιμοποιώντας αυτές για την επίτευξη των πολεμικών, γεωστρατηγικών και οικονομικών τους συμφερόντων.

Παράλληλα η κυβέρνηση συνεχίζει την βάρβαρη πολιτική της ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Προσπαθεί με ψίχουλα να φτιασιδώσει την μεταμνημονιακή πολιτική της μιλώντας για δήθεν παροχές οι οποίες όμως αφήνουν εντελώς ανέπαφο το σύνολο των σκληρών αντιλαϊκών μέτρων που τόσο η ίδια όσο και οι άλλες αστικές κυβερνήσεις έχουν λάβει την περίοδο 2010-2018 και φυσικά ούτε λέξη τολμούν να ψελλίσουν για τα προνόμια και την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου.

Παρά και ενάντια στα φαιδρά επικοινωνιακά τεχνάσματα της κυβέρνησης, ο αγώνας της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας θα συνεχιστεί και στο διεκδικητικό πλαίσιο θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται στόχοι, αιτήματα και διεκδικήσεις που θα ξηλώνουν το καθεστώς της εξάρτησης και της κηδεμονίας του Αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού, της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Το αγωνιστικό ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα θα συνεχίσει έως το τέλος τον αγώνα ενάντια στην φασιστική «Χρυσή Αυγή», την ολοκλήρωση της δίκης και την καταδίκη τους για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει, δεν θα δώσει το παραμικρό έδαφος να συνεχίσουν την εγκληματική τους δράση.

Όλοι στην συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο και την πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία στις 17/11/2018.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Την συμπόρευσή της με την ΓΣΕΕ και την συμμετοχή της στην 24ωρη απεργία στις 28 Νοέμβρη 2018 αποφάσισε κατά την προχθεσινή (14/11/2018) συνεδρίασή της η Διοίκηση της ΠΝΟ.

Όπως είναι γνωστό η πλειοψηφία του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΠΝΟ είχε απορρίψει πριν μερικές μέρες πρόταση της ΠΕΝΕΝ και των Σωματείων του ΠΑΜΕ για απεργία στις 14 Νοέμβρη 2018 την οποία τότε είχαν αποφασίσει η ΑΔΕΔΥ, εκατοντάδες εργατικά Σωματεία και μια σειρά Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα.

Την απεργία αυτή είχαν αποδοκιμάσει μετά βδελυγμίας στην ΓΣΕΕ οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες αποφάσισαν να διασπάσουν το ενιαίο εργατικό μέτωπο μεταθέτοντας την απεργία για τις 28/11 και αυτή στα πλαίσια των στόχων της αντιδραστικής «κοινωνικής συμμαχίας» τους.

Η συμπόρευση της πλειοψηφίας της ΠΝΟ δεν είναι μόνο ή κυρίως «θεσμική» με την ΓΣΕΕ αλλά είναι στενά «συγγενική» με την γραμμή, την κατεύθυνση και το περιεχόμενο που αναδεικνύει η ΓΣΕΕ και με την οποία ταυτίζεται μαζί της η πλειοψηφία της ΠΝΟ.

Πρόκειται για την γνωστή επετειακή και εθιμοτυπική απεργία που πραγματοποιεί η ΓΣΕΕ κάθε χρόνο πριν την κατάθεση και ψήφιση του προϋπολογισμού και για την οποία καμία ουσιαστική οργάνωση και προετοιμασία δεν κάνουν για την επιτυχή διεξαγωγή της και με τον τρόπο αυτό την υπονομεύουν, όπως επίσης το διεκδικητικό τους πλαίσιο είναι κομμένο και ραμμένο στην κατεύθυνση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου και παράλληλα της ξεδιάντροπης στήριξης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.

Οι δυνάμεις αυτές για πολλοστή φορά απέδειξαν τον απεργοσπαστικό και υπονομευτικό τους ρόλο και πλέον λειτουργούν διασπαστικά για την ενότητα, την κοινή δράση και τον κοινό και ενιαίο συντονισμένο αγώνα της εργατικής τάξης. Στην κατεύθυνση αυτή ευθύνες έχουν και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ οι οποίες με διαδικασίες εξπρές και παραβιάζοντας συλλογικές αποφάσεις συνδικάτων ακύρωσαν την απόφαση τους για Πανεργατική – Πανελλαδική απεργία στις 14/11/2018 προκειμένου να συρθούν πίσω και μαζί με τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΓΣΕΕ.

Κατά τα λοιπά η κριτική για τον ρόλο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ αποδείχνεται και αυτή την φορά υποκριτική, ατελέσφορη και αποσκοπεί στην δημιουργία παραπλανητικών εντυπώσεων κυρίως στο εσωτερικό τους….

Για την ΠΕΝΕΝ είναι φανερό, όπως δεκάδες φορές έχουμε δηλώσει επίσημα και δημόσια, ότι σε συνθήκες που τα εργατικά δικαιώματα έχουν υποστεί πανωλεθρία από την μακροχρόνια επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, κυβέρνησης και δανειστών και στην πορεία αυτές οι ευθύνες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και γενικότερα του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι αναμφισβήτητες, αποτελεί αυταπάτη να καλλιεργούνται ψεύτικες προσδοκίες ότι με αυτές τις δυνάμεις η εργατική τάξη θα ορθώσει το ανάστημα και την αντίστασή της και πολύ περισσότερο θα συμβάλει στις νέες συνθήκες στην ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής. Κατά συνέπεια είναι επιτακτική ανάγκη να οικοδομηθεί ένα ανεξάρτητο ταξικό – αγωνιστικό εργατικό κέντρο αγώνα που θα συσπειρώσει όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις στα συνδικάτα και στην εργατική τάξη και το οποίο θα παλέψει με συνέπεια ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές για την ρήξη, την ανατροπή και την ουσιαστική αντεπίθεση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια άλλη πολιτική σε όφελος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Οι αποσπασματικές, περιστασιακές και επετειακές κινητοποιήσεις που δεν είναι ενταγμένες σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό, με πλαίσιο το οποίο δεν θίγει ουσιαστικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της μεταμνημονιακής αντεργατικής πολιτικής, εντείνουν τα φαινόμενα της αποστράτευσης, της απογοήτευσης και της απομάκρυνσης από τον οργανωμένο αγώνα.

Η αδήριτη αυτή αναγκαιότητα και στόχευση δεν πρέπει να οδηγήσει το ταξικό κομμάτι του συνδικαλιστικού κινήματος σε αποχή από οποιοδήποτε αγώνα, με την προϋπόθεση οι εργαζόμενοι να πάρουν στα δικά τους χέρια τις δίκαιες διεκδικήσεις τους, να καθορίσουν και να αναδείξουν τις πραγματικές εργατικές και λαϊκές ανάγκες, να βάλουν στο στόχαστρο την πολιτική του κεφαλαίου της Ε.Ε και της κυβέρνησης και να επιδιώξουν να ξεπεράσουν τα στενά όρια μιας ελεγχόμενης κινητοποίησης στα πλαίσια του συστήματος αναδεικνύοντας την ανάγκη οι αγώνες στην παραπάνω κατεύθυνση να διευρυνθούν, να μαζικοποιηθούν και να κλιμακωθούν μέχρι την νίκη.

ΣΣΕ, κοινωνικό-ασφαλιστικό, ανεργία, ελαστικές μορφές απασχόλησης, την κατάργηση του αντεργατικού - αντιδραστικού εργατικού δίκαιου, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί πρέπει να είναι στην κεντρική ατζέντα του διεκδικητικού πλαισίου αυτών των κινητοποιήσεων.

Η ΠΕΝΕΝ καλεί τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες να πάρουν μέρος στην απεργία στις 28/11/2018, να παλέψουν για την υπογραφή ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, για την κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου και την επαναφορά των συντάξεων στα προ μνημονίου επίπεδα, για την λήψη άμεσων μέτρων για την ανεργία, την κατάργηση των εγκριτικών πράξεων στην ποντοπόρο Ναυτιλία, του νόμου 4150/2013 στην επιβατηγό Ναυτιλία, για τον εκδημοκρατισμό του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ