H νέα ανάρτηση της Eurostat για τις δαπάνες στέγασης, που στην Ελλάδα ξεπερνάνε το 35% του εισοδήματος, είναι αφορμή να ξαναδούμε την τεράστια αναντιστοιχεία των μισθών με τις σύγχρονες ανάγκες.

Δεν έπεσε κανένας από τα σύννεφα με την ανάρτηση της Eurostat για τις δαπάνες στέγασης το 2023, που μας χρήζουν πρωταθλητές Ευρώπης, με μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους. Το γεγονός ότι τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν κατά μέσο πάνω από το ένα τρίτο του εισοδήματος (35,2%) για να έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, έχει πάψει να αποτελεί είδηση και έχει περάσει στη σφαίρα της κοινοτοπίας.

In 2023, EU households spent on average 19.7% of their disposable income on housing. ?

Highest in:
?? Greece (35.2% of total income)
?? Denmark (25.9%)
?? Germany (25.2%)

Lowest in:
?? Cyprus (11.6%)
?? Malta (12.0%)
?? Slovenia (13.8%)

Learn more ➡️ https://t.co/4E1bgbwCZE pic.twitter.com/9Zv4WX588e

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) January 3, 2025

Πίσω από τις στατιστικές της Eurostat

Το κυνικό απόφθεγμα που αποδίδεται (μάλλον λανθασμένα) στον Ιωσήφ Στάλιν υποστηρίζει ότι «ένας θάνατος είναι τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι στατιστική». Αντιστρόφως, πίσω από τις στατιστικές της Εurostat , κρύβονται μικρά και μεγάλα προσωπικά δράματα, ανθρώπων που αγωνιούν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, χωρίς πάντα να τα καταφέρνουν.

Θεωρητικά το δικαίωμα στη στέγη αποτελεί ένα από τα συνταγματικά κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα. Στην πράξη οι κοινωνικές πολιτικές για την προστασία του δικαιώματος στη στέγη, είναι όχι μόνο ανεπαρκείς αλλά σχεδόν αόρατες. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν διαθέτει πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας – αφού το «Σπίτι Μου» είναι απλώς πρόγραμμα επιδοτούμενου δανεισμού.

Το μόνο πρόγραμμα που προσεγγίζει την έννοια της κοινωνικής κατοικίας είναι η κοινωνική αντιπαροχή, που ακόμα δεν έχει καν ξεκινήσει, αν και είχε προκηρυχθεί από το 2022. Εντός του 2025 έχει ανακοινωθεί ότι θα ανεγερθούν και θα παραδοθούν τα πρώτα 150 διαμερίσματα – πιθανότατα στο ακίνητο της ΧΡΩΠΕΙ στην Πειραιώς.

Συνολικά προβλέπεται ότι σε ακίνητα του δημοσίου, που θα παραχωρηθούν σε εργολάβους, θα ανεγερθούν 2.500 κατοικίες που θα διατεθούν με χαμηλότερο ενοίκιο σε νέα ζευγάρια με κοινωνικά κριτήρια. Πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με το μέγεθος της στεγαστικής κρίσης στην Ελλάδα, όσο και σε σύγκριση με το τι ισχύει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ακόμα και όταν πρόγραμμα για την κοινωνική αντιπαροχή υλοποιηθεί στο σύνολό του, θα αφορά λιγότερο από 0,1% του υπάρχοντος στεγαστικού αποθέματος για κατοικίες. Σε χώρες όπως η Δανία, η Αυστρία και η Γερμανία, οι κοινωνικές κατοικίες αποτελούν το 20% ως 29% του συνόλου των κατοικιών.

Η γενιά των 800 ευρώ

Έχετε ζήσει ποτέ με 800 ευρώ το μήνα; Το ερώτημα που είχαν υποβάλει στον πρωθυπουργό της χώρας οι πολίτες, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, το μακρινό 2011 ο ίδιος, δεν είναι ρητορικό. «Όχι δεν έχω ζήσει με 800 ευρώ το μήνα και εύχομαι να μη χρειαστεί» ήταν η απάντησή του τότε.

Σήμερα ένας μισθός των 800 ευρώ έχει περίπου 15% μικρότερη αξία, σε αγοραστική δύναμη, από ό,τι το 2011, αφού αυτό είναι το αθροιστικό μέγεθος του πληθωρισμού που έχει μεσολαβήσει έκτοτε. Με άλλα λόγια, τα 800 ευρώ του σήμερα, αντιστοιχούν σε 700 ευρώ του 2011.

Κι όμως με περίπου αυτό το ποσό ή με ακόμα μικρότερο καλείται να ζήσει ο ένας στους δύο εργαζόμενους. Με βάση τα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ για το 2023, σχεδόν το 54% των εργαζομένων αμοιβόταν με λιγότερα από 1000 ευρώ μικτό μισθό (860 καθαρά).
Ο ένας μισθός στο ενοίκιο

Αν θεωρήσουμε ότι σε μια οικογένεια μπαίνουν στο σπίτι δύο τέτοιοι μισθοί, και η οικογένεια αυτή νοικιάζει σπίτι σε αστικό κέντρο, είναι σχεδόν δεδομένο ότι ο μισθός του ενός θα πηγαίνει όχι απλώς για τα στεγαστικά έξοδα – αλλά μόνο για το ενοίκιο.

Με βάση τα στοιχεία του spitogatos, η μέση τιμή ενοικίασης για ένα σπίτι στην Αθήνα το 2023 ήταν τα 10 ευρώ/τμ (τώρα έχει ανέβει στα 10,70 αύξηση πάνω από 7%). Δηλαδή για ένα διαμέρισμα 80 τ.μ. – που μπορεί να ζήσει μια οικογένεια με παιδί – η μέση τιμή θα ήταν 800 ευρώ το μήνα.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ενοικιαζόμενη κατοικία, δαπανούν κατά μέσο όρο σχεδόν το 17% του οικογενειακού προϋπολογισμού τους μόνο για το ενοίκιο.

Όμως για την υποθετική οικογένεια του παραδείγματός μας (που δεν ταυτίζεται με τη μέση οικογένεια), το ενοίκιο «ρουφάει» πάνω από το 47% του προϋπολογισμού – αν δεν υπάρχουν άλλα έσοδα πλην του μισθού.
Γιατί ο μήνας δε βγαίνει;

Σύμφωνα πάλι με την ΕΛΣΤΑΤ, οι μέσες δαπάνες για είδη διατροφής αποτελούν περίπου το 21% του οικογενειακού προϋπολογισμού. Το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί περίπου σε 350 ευρώ για μια οικογένεια με μηνιαίο προϋπολογισμό 1685 ευρώ (που είναι και η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών για αγαθά και υπηρεσίες, με βάση την ΕΛΣΤΑΤ).

Τα μεταφορικά έξοδα αφορούν κατά μέσο όρο το 13% του οικογενειακού προϋπολογισμού – ήτοι 221 ευρώ και τα έξοδα για επικοινωνίες (κινητά, ίντερνετ κλπ) το 4,2% ή 71 ευρώ.

Αν αθροίσουμε αυτά τα ποσά – που ανήκουν στα ανελαστικά έξοδα – φτάνουμε σχεδόν στα 1500 ευρώ. Δεν έχουμε υπολογίσει καν τους πάγιους λογαριασμούς στέγασης (ρεύμα, θέρμανση, νερό, κοινόχρηστα κ.λ.π.).

Η ΕΛΣΤΑΤ βέβαια δίνει ως μηναία έξοδα στέγασης μόλις 14% του προϋπολογισμού ή 237 ευρώ – ποσοστό που δεν ανταποκρίνεται στα στοιχεία της Εurostat που υπολογίζουν κατά μέσο όρο το στεγαστικό κόστος στο 35,2% του εισοδήματος.

Με βάση τα παραπάνω, γίνεται κατανοητό γιατί ο μισθός τελειώνει πριν τις 20 του μήνα για ένα στα δύο νοικοκυριά, ενώ επίσης το ένα στα δύο έχει καθυστερημένες οφειλές σε δάνεια, ενοίκια, λογαριασμούς – το υψηλότερο ποσοστο΄στην ΕΕ σύμφωνα πάλι με τη Eurostat.
Αναντιστοιχία δαπανών και εισοδημάτων

Με βάση σχετική έρευνα του ΚΕΠΕ για τις επιπτώσεις του πληθωρισμού στο εισόδημα, τα τέσσερα στα δέκα νοικοκυριά ξοδεύουν περισσότερα από όσα βγάζουν – γεγονός που ερμηνεύεται εν μέρει από την ύπαρξη αδήλωτων εισοδημάτων. Παράλληλα όμως μαρτυρά την υπαρκτή ένδεια ενός μεγάλου μέρους των νοικοκυριών. Για παράδειγμα, το 80% των φτωχών νοικοκυριών εμφανίζει δαπάνες που υπερβαίνουν το εισόδημα.

Όπως σημειώνει η έρευνα του ΚΕΠΕ, η ανάλυση των χαρακτηριστικών της ομάδας των νοικοκυριών με μη αντικριζόμενες δαπάνες δείχνει ότι η διάσταση της απόκρυψης εισοδημάτων -μολονότι υπάρχει δεν είναι κυρίαρχη. Ακόμα και με την υπόθεση ότι ένα στα πέντε νοικοκυριά που δηλώνει υπερβάλλουσες δαπάνες αποκρύπτει εισοδήματα, το υπολειπόμενο μέγεθος διαμορφώνεται σε 32,7%, δηλαδή περίπου ένα στα τρία νοικοκυριά.

Με άλλα λόγια, τα φτωχά νοικοκυριά, για τα οποία ο πληθωρισμός «τρέχει» πιο γρήγορα από ό,τι για τα πλουσιότερα, αδυνατούν να ζήσουν από το εισόδημά τους και τρώνε κυριολεκτικά «τις σάρκες» τους.

Άλλωστε είναι κοινό μυστικό ότι για τα περισσότερα χαμηλόμισθα νοικοκυριά, το βασικότερο βοήθημα για να βγάλουν το μήνα είναι να «τσοντάρει» η γιαγιά και ο παππούς, από τη σύνταξή του, όσο πενιχρή και να είναι. Το γεγονός αυτό καθιστά με ένα τρόπο τις συντάξεις ίσως το βασικότερο εργαλείο κοινωνικών μεταβιβάσεων και άμβλυνσης των ανισοτήτων, αφού χωρίς αυτές τα ποσοστά της φτώχειας θα ήταν πολύ μεγαλύτερα. Όμως όσο κι αυτές πετσοκόβονται, ενώ οι μισθοί δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες, το φαινόμενο των εργαζόμενων – φτωχών δεν θα μπορεί πλέον να κρυφτεί κάτω από το χαλί.

 

Πηγή: iskra.gr

 

Οι μεγάλες ελλείψεις προσωπικού αλλά και η ακρίβεια που πιέζει τα νοικοκυριά (ειδικά τα οικονομικά ασθενέστερα) ώθησαν 46.854 συνταξιούχους στο να επιστρέψουν στην εργασία, παρά την ηλικία τους.

Μάλιστα οι 65άρηδες που ξαναμπήκαν στην αγορά εργασίας μετά την συνταξιοδότηση, ανέλαβαν θέσεις στον ιδιωτικό τομέα, με απαιτήσεις, ωράρια και στόχους και όχι μια απλή απασχόληση στην οικογενειακή επιχείρηση ή σε ένα «ξεκούραστο» πόστο στο Δημόσιο.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Πληροφοριακού Συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, το 10μηνο Ιανουαρίου - Οκτωβρίου 2024 δηλώθηκαν 46.854 αναγγελίες πρόσληψης προσωπικού ηλικίας άνω των 64 ετών. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα αποχώρησαν από την εργασία τους περίπου 49.035 άτομα της ίδιας ηλικιακής κατηγορίας.

Το ισοζύγιο προσλήψεων - αποχωρήσεων στο 10μηνο διαμορφώθηκε ως εξής:

-Ιανουάριος: 3.238 προσλήψεις, 4.077 αποχωρήσεις
-Φεβρουάριος: 3.493 προσλήψεις, 3.037 αποχωρήσεις
-Μάρτιος: 4.787 προσλήψεις, 3.581 αποχωρήσεις
-Απρίλιος: 6.378 προσλήψεις, 3.885 αποχωρήσεις
-Μάιος: 6.778 προσλήψεις, 3.902 αποχωρήσεις
-Ιούνιος: 5.102 προσλήψεις, 4.309 αποχωρήσεις
-Ιούλιος: 4.592 προσλήψεις, 5.505 αποχωρήσεις
-Αύγουστος: 3.487 προσλήψεις, 3.366 αποχωρήσεις
-Σεπτέμβριος: 4.782 προσλήψεις, 5.320 αποχωρήσεις
-Οκτώβριος: 4.217 προσλήψεις, 7.744 αποχωρήσεις.

Γιατί επιστρέφουν στο γραφείο

Οι λόγοι που οδήγησαν τους απόμαχους τις εργασίας να επιστρέψουν ξανά στο πόστο τους είναι πολλοί. Ο βασικός λόγος της επιλογής απασχόλησης και μετά τη σύνταξη είναι η προσαύξηση του εισοδήματος. Οι συντάξεις είναι χαμηλές, τα τιμολόγια ενέργειας τραβούν την ανηφόρα και η ακρίβεια των τροφίμων παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα, με αποτέλεσμα ειδικά οι χαμηλοσυνταξιούχοι να αδυνατούν να διαβιώσουν αξιοπρεπώς και να ανταποκριθούν σε ανειλημμένες υποχρεώσεις.

Σημαντικό ρόλο στην απόφαση επιστροφής στην εργασία παίζει και η διάταξη που επιτρέπει στους συνταξιούχους να εργάζονται δίχως να υφίστανται πλέον περικοπή της σύνταξής τους κατά 30%. Αντίθετα, πληρώνουν μια ειδική εισφορά 10% υπέρ του e-ΕΦΚΑ, η οποία παρακρατείται από τον μισθό τους.

Το μέτρο έδωσε κίνητρο απασχόλησης σε ανθρώπους οι οποίοι κάποιας ηλικίας που θέλουν να ενισχύσουν το εισόδημά τους, ενώ ταυτόχρονα φέρνει έσοδα στα ασφαλιστικά ταμεία κρατώντας σε παραγωγική διαδικασία ανθρώπους με περίσσια εμπειρία.

Μάλιστα τρεις μήνες μετά την εφαρμογή του μέτρου, οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι που το δήλωσαν στην σχετική πλατφόρμα του ΕΦΚΑ αυξήθηκαν από 35.000 σε σχεδόν 100.000.

Επιπλέον οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι δικαιούνται προσαύξηση της σύνταξης τους κατά 0,77% για κάθε έτος που πληρώνουν εισφορές ως εργαζόμενοι, με αποτέλεσμα όσοι μέχρι σήμερα έχουν δηλώσει την εργασία τους όταν σταματήσουν να εργάζονται, θα δικαιούνται μια μικρή αύξηση στο ανταποδοτικό σκέλος της σύνταξής τους.

Οι ελλείψεις προσωπικού είναι ένας ακόμη λόγος που ωθεί όλο και περισσότερους συνταξιούχους στην απασχόληση. Οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να βρουν κατάλληλο προσωπικό, ειδικά νέους εργαζόμενους και συχνά καταφεύγουν στην επαναπρόσληψη συνταξιούχων - πρώην υπαλλήλων τους.

Μεταξύ των αιτιών που επιτρέπουν σε όλο και περισσότερους ανθρώπους ώριμης ηλικίας να συνεχίσουν την εργασία και μετά τη σύνταξη είναι και η αύξηση του προσδόκιμου ζωής, που σημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι είναι υγιείς και ικανοί να εργαστούν για περισσότερα χρόνια.

Μια άλλη διάσταση της επιστροφής στο γραφείο έχει να κάνει και με την κοινωνική και ψυχολογική ικανοποίηση. Η εργασία προσφέρει κοινωνική αλληλεπίδραση και αίσθηση σκοπού, κάτι που πολλοί συνταξιούχοι εκτιμούν δεόντως.

Πηγή: insider.gr

Με επιτυχία και μαζικότητα σε μια γεμάτη αίθουσα ολοκληρώθηκε το βράδυ της Τετάρτης 8 Ιανουαρίου η εκδήλωση-συζήτηση του Πριν στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ για τις εξελίξεις στη Συρία αλλά και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή.

Εισηγητές ήταν οι δημοσιογράφοι Πάνος Χαρίτος, ο Σεΐτ Αλντογάν (ανταποκριτής στην Αθήνα της τουρκικής εφημερίδας Εβρενσέλ) και ο Γιώργος Παυλόπουλος. Το συντονισμό και την εισαγωγή στην εκδήλωση έκανε η Λίτσα Φρυδά.

Οι κεντρικές εισηγήσεις μεταδόθηκαν ζωντανά μέσω της σελίδας του ΠΡΙΝ στο Facebook. Τις επόμενες μέρες το βίντεο της εκδήλωσης θα ανέβει σε καλύτερη ανάλυση στη σελίδα μας στο YouTube.

https://www.facebook.com/pringr1?ref=embed_video

Σε εξέλιξη η πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση του Πριν για τις εξελίξεις στη Συρία και τη Μέση Ανατολή στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ. Ζωντανή μετάδοση μέσω της σελίδας του Πριν στο Facebook pic.twitter.com/RgE7Pw7Mo6

— Πριν (@PRINgr) January 8, 2025

Tώρα: Με την τοποθέτηση του Γιώργου Παυλόπουλου ολοκληρώθηκαν οι τρεις εισηγήσεις στην εκδήλωση του Πριν για τη Συρία pic.twitter.com/eCnCuKeqWT

— Πριν (@PRINgr) January 8, 2025

Πηγή: prin.gr

Είναι επόμενο. Η κυβέρνηση να μιλάει γι’ αυτόν με τα καλύτερα λόγια, κι ας προέρχεται από άλλη πολιτική παράταξη, να κηρύσσει τετραήμερο πένθος και να τον κηδεύει με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού, ενώ τα Μέσα που προσποιούνται τα ενημερωτικά να μην έχουν λόγια να χωρέσουν το μεγαλείο!

Ο Κώστας Σημίτης ηγήθηκε της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης που είχαμε γνωρίσει έως τότε και εξυπηρέτησε με τον πιο πιστό τρόπο το μέγα εγχείρημα του «ελληνικού εκσυγχρονισμού», δηλ. την βίαιη προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στα νεοφιλελεύθερα δόγματα.

Από το 1989 ξεκίνησε εκείνη η μεγάλη μεταστροφή στην πολιτική και κοινωνική συνείδηση που ορίζει μέχρι σήμερα τη ζωή μας.

Με την πρωθυπουργική θητεία του Κώστα Σημίτη εκκίνησε η εποχή των δοτών (έστω και εκλεγμένων) και άνευ ουσίας πρωθυπουργών, η εποχή των ασήμαντων. Μέχρι τότε, όποια διαφωνία κι αν είχε κανείς με τους ηγέτες του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, δεν μπορούσε παρά να αναγνωρίσει την πολιτική και προσωπική οντότητά τους.

Κωνσταντίνος Καραμανλής, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, ηγέτες και πρωθυπουργοί εντός του συστήματος αλλά και ικανοί να συνομιλήσουν με τους ισχυρούς εκπροσώπους του, εγχώριους και αλλοδαπούς, με μια σχετική ισοτιμία, τουλάχιστον όσο επέτρεπαν τα μεγέθη της χώρας και οι πολλαπλές της εξαρτήσεις. Ικανοί να κατανοήσουν την εποχή τους και να χαράξουν μια πολιτική σε όφελος του συνόλου του αστικού συστήματος και να προβάλλουν αντιρρήσεις και αρνήσεις. Κι όχι να λένε «ευχαριστώ στις ΗΠΑ»- Κ. Σημίτης-, ή ότι η Ελλάδα είναι ένας προβλέψιμος σύμμαχος –Κυρ. Μητσοτάκης.

Θυμηθείτε την ακολουθία, Κώστας Σημίτης, Γιωργάκης Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς, Κυριάκος Μητσοτάκης (υπερπηδώ τον Κώστα Καραμανλή γιατί δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία, καθώς ούτε την πρωθυπουργική θέση ερωτεύτηκε και μια ανεξάρτητη, σχετικά, πολιτική προσπάθησε να ακολουθήσει – και τον έριξαν!)

Η εποχή των ασήμαντων δεν είναι σύμπτωση της ιστορίας. Είναι επιλογή ενός παρασκηνιακού πεδίου (αμερικάνικη πρεσβεία, Κομισιόν, οικονομική ολιγαρχία), το οποίο διαρκώς διεκδικούσε να έχει εκείνο τον πρώτο λόγο και να επιβάλλει τις κάθε φορά ιδιοτελείς επιλογές του. Κι αυτό χρειαζόταν ανάλογης (μη) εμβέλειας πρωθυπουργούς.

Ο Κώστα Σημίτης ήταν το πρώτο επιτυχημένο για λογαριασμό των παρασκηνίων εγχείρημα. Ένας από εκείνους που κατασκεύαζε σε όλους τους κοινοβουλευτικούς πολιτικούς χώρους (και όταν λέω όλους εννοώ όλους) το συγκρότημα Λαμπράκη (όχι μόνο του).

Με ή χωρίς προσωπικές ικανότητες, έπαιρναν τέτοια προβολή και πολιτικό ρετουσάρισμα, που γίνονταν εν τέλει αποδεκτοί ακόμα και από τους συσχετισμούς εντός του κόμματός τους. Και ένοιωθαν τέτοια υποχρέωση και εξάρτηση ώστε δεν είχαν περιθώρια για αντιρρήσεις στις εντολές των ευεργετών τους!

Ας θυμηθούμε μερικά σημαδιακά γεγονότα που έφεραν τον Κ. Σημίτη στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ και την πρωθυπουργία.

Το 1989 ήταν μια συγκλονιστική χρονιά και στο εσωτερικό της χώρας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου προσπάθησε τη δεκαετία του 1980 να δημιουργήσει νέα κατάσταση στην οικονομική ζωή και στα μέσα ενημέρωσης και να απεμπλακεί από την ασφυκτική κηδεμονία που ασκούσαν οι πάσης φύσεως νονοί (Λαμπράκης, Βαρδινογιάννης, τραπεζίτες κ.λπ.) στο πολιτικό καθεστώς, όχι φυσικά ανατρέποντας το σύστημα αλλά δημιουργώντας έναν δικό του μηχανισμό επιρροής.

Ανέδειξε έτσι μια νέα γενιά τραπεζιτών (βλέπε Σάλλας και άλλους) και ιδιοκτητών μέσων ενημέρωσης. Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας βρέθηκε ο Γιώργος Κοσκωτάς.

Προφανώς όλα αυτά δεν άρεσαν, προκαλώντας πολλές αντιδράσεις, οι οποίες προσέκρουαν στην ισχύ του «λαϊκιστικού» ΠΑΣΟΚ. Όταν όμως ο ισχυρός πρωθυπουργός βρέθηκε αδύναμος στην εντατική του Χέρφιλντ, έγινε εντατική και η διαδικασία υπονόμευσης του σχεδίου.

Το είδαμε να εκτυλίσσεται σε πολλές φάσεις και να εμπλέκει δυνάμεις εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ (συμπεριλαμβανομένης και της Αριστεράς, που τσίμπησε το σκουλήκι στο αγκίστρι), καταλήγοντας στην «αποκάλυψη» του μεγάλου σκανδάλου Κοσκωτά. Ο αντίπαλος ήταν στα καναβάτσο και οι παίχτες όργωναν στο ελεύθερο πεδίο.

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα και τέλος Μητσοτάκη, ειδικό δικαστήριο για τον Α. Παπανδρέου κ.λπ. Στο όνομα της κάθαρσης!..

Εκείνη την περίοδο ο Α. Παπανδρέου αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ένας αριστοτέχνης της πολιτικής τέχνης, ακόμη και από το κρεβάτι του νοσοκομείου. Κατάφερε να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ ισχυρό και ενωμένο, παρά τις φατρίες που είχαν δημιουργήσει οι ισχυροί εξωτερικοί παράγοντες, και να διαπραγματευτεί ξανά μαζί τους, αυτή τη φορά για προσωπικό του λογαριασμό.

Ισχυρό σημείο της διαπραγμάτευσης ήταν η διαδοχή του. Δηλαδή, να του επιτρέψουν επιστροφή στην πρωθυπουργία, άρα δικαίωση μετά το ειδικό δικαστήριο, με αντίτιμο την αλλαγή της πολιτικής πορείας και κυρίως την υποστήριξη Σημίτη για την αντικατάστασή του.

Κι έτσι το 1993 οργανώθηκε η ανατροπή Μητσοτάκη (το πως είναι μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, αρκεί να θυμηθούμε την υπόθεση των υποκλοπών και την «αποστασία» Σαμαρά) από τους ισχυρούς παράγοντες, η επάνοδος στην πρωθυπουργία του Α. Παπανδρέου, η εν συνεχεία παραίτησή του και η, περιπετειώδης λόγω των ισχυρών αντιστάσεων του παλιού ΠΑΣΟΚ, ανάληψη της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ από τον άνθρωπο τους, τον Κώστα Σημίτη.

Ανέτειλε η νέα εποχή του «εκσυγχρονισμού». Ο οποίος σήμανε την έναρξη των νεοφιλελεύθερων μέτρων, την παράδοση των μέσων ενημέρωσης στην ασύδοτη ιδιοκτησία των «νταβατζήδων» (κατά την ορολογία του Κώστα Καραμανλή λίγο καιρό μετά), το μεγάλο παιχνίδι των εργολάβων και των αναθέσεων (η Ολυμπιάδα, για την οποία ποτέ δεν μάθαμε πόσο ακριβώς κόστισε, είναι η κότα που γέννησε χρυσά αυγά, για όλο αυτό το παρεάκι, τα οποία πληρώσαμε ακριβά όλοι εμείς), οι τεράστιοι εξοπλισμοί με τις επίσης τεράστιες μίζες (οι δυο καταδικασμένοι υπουργοί ήταν και οι δυο υπουργοί της κυβέρνησης Σημίτη), η πρώτη απόπειρα ανατροπής του ασφαλιστικού συστήματος με το νόμο Γιαννίτση (που απετράπη ύστερα από τις συγκλονιστικές κινητοποιήσεις), η ανατροπές στην εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τις αμερικάνικες επιταγές, το φιάσκο των Ιμίων, ο ντροπή της παράδοσης του Οτσαλάν στους Τούρκους…

Σημαδιακή και καταστροφική η φούσκα του Χρηματιστηρίου που διαφήμιζε ο πρωθυπουργός και τα στελέχη του, η οποία έκανε μια βίαιη αναδιανομή του πλούτου χωρίς να υπάρξει κοινωνική αναταραχή. Εκεί πρώτη φορά έφεραν στο προσκήνιο την ατομική ευθύνη, εσείς φταίτε που επενδύατε (δηλ. που μας πιστεύατε), την οποία απογείωσε ο στενός συνεργάτης και συνένοχος του Κ. Σημίτη, Θ. Πάγκαλος με το «μαζί τα φάγαμε» την περίοδο τα κρίσης.

Να θυμίσω επίσης πως τότε άρχισε η «βασιλεία» του Μιχ. Χρυσοχοΐδη στο υπουργείο Δημοσίας Τάξης (και μετέπειτα, επί Γιωργάκη, Προστασίας του πολίτη) και εγκαταστάθηκε το γραφείο του FBI στην Ελληνική Αστυνομία.

Κορυφαίο, ωστόσο, είναι το πως με πλαστά στοιχεία, με συμμετοχή και των σκοτεινών μηχανισμών της ΕΕ, ήταν η συμμετοχή στην ΟΝΕ.

Κι αφού έκανε το χοντρή δουλειά και ξεσήκωσε την κατακραυγή παρέδωσε το δαχτυλίδι, πάλι κατ’ εντολήν, στο Γιωργάκη Παπανδρέου για να ολοκληρώσει …το έργο!.

Έτσι, λοιπόν, εκείνο που αποτελεί πανηγύρι για τα ΜΜΕ και τη σημερινή κυβέρνηση, με το παρασκήνιο της, εκείνο που την κάνει να πλέκει ύμνους στον αποθανόντα, είναι για το ελληνικό λαό πραγματική καταστροφή.

Α, ρε Μαλβίνα, τα είχες πει έγκαιρα εσύ!..

Πηγή: kommon.gr