«…σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ο πληθωρισμός δεν πλήττει όλους το ίδιο. Το 1/5 του πληθυσμού πλήττεται από πληθωρισμό της τάξης του 16%. Ενδεικτικό είναι ότι για έναν πολίτη με αποδοχές της τάξης των 700 ευρώ το μήνα, ο πληθωρισμός είναι περί το 13% με 14%, σύμφωνα με οικονομικούς αναλυτές.

»Και αυτό διότι τα φτωχά νοικοκυριά πλήττονται πολλαπλάσια από την ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ, από ότι τα πιο ευκατάστατα και αυτό διότι οι πρώτοι ξοδεύουν μεγαλύτερο μέρος –ως ποσοστό– του εισοδήματός τους για αγορές ειδών πρώτης ανάγκης».

Το παραπάνω απόσπασμα δεν δημοσιεύτηκε σε άρθρο κάποιας αριστερής εφημερίδας – αλιεύτηκε από την ηλεκτρονική έκδοση της οικονομικής εφημερίδας «Ημερησία», που κάθε άλλο παρά αντισυστημική είναι. 

Αφορμή για αυτές τις αναφορές ήταν τα δημοσιεύματα για τη μείωση που είχε ο πληθωρισμός για τον Δεκέμβρη (έκλεισε στο 7,2%). Με άλλα λόγια ο πραγματικός πληθωρισμός για τα λαϊκά στρώματα είναι περίπου διπλάσιος από τον επίσημο. 

Η μείωση του επίσημου πληθωρισμού στο 7,2% δεν αφήνει περιθώρια πανηγυρισμών, όπως και να την περιγράψουν οι κυβερνητικοί παράγοντες, καθώς η κατάσταση των τιμών στα ράφια των σουπερμάρκετ και στις τσέπες των εργαζομένων, μόνο αισιόδοξη δεν είναι. 

Ο βασικός λόγος για τη μείωση του πληθωρισμού τον Δεκέμβρη (σε σχέση με τον Νοέμβρη) ήταν η συνολική μείωση της τιμής του ρεύματος (κατά 8,8%), ωστόσο αυτό δεν επηρέασε το ίδιο τους διάφορους δείκτες. 

Ένας απ’ τους πιο σημαντικούς, ο δείκτης τιμών των τροφίμων αυξήθηκε κατά 15,5%, με κάποια προϊόντα να έχουν ακόμα μεγαλύτερες αυξήσεις για ακόμα έναν μήνα, όπως τα γαλακτοκομικά (25,6%), τα έλαια-λίπη (21,7%), το ψωμί-δημητριακά (18,1%), τα κρέατα (17,8%) κλπ. Αυτές είναι οι πραγματικές αυξήσεις στις τιμές, που απασχολούν τα εργατικά στρώματα και συμπιέζουν αφόρητα το εργατικό εισόδημα και όχι η ελαφριά μείωσή του πληθωρισμού τον Δεκέμβρη ή ο μέσος πληθωρισμός του 2022 που «έκλεισε» στο 9,6%. 

Ακρίβεια: το πρώτο και μεγαλύτερο πρόβλημα

Ολοένα και περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι το βασικό πρόβλημα που αφορά τους πολίτες είναι η ακρίβεια. Αυτό έδειξαν και τα ευρήματα του τελευταίου «Ευρωβαρόμετρου», όπου το 100% των ερωτηθέντων απάντησε αυτό ως το Νο.1 πρόβλημα.

Απέναντι σ’ αυτήν την κατάσταση η κυβέρνηση προσπαθεί με διάφορα «pass» να περιορίσει τις επιπτώσεις. Ωστόσο τα μέτρα αυτά είναι σαν να δίνει κανείς ασπιρίνη σε έναν βαριά άρρωστο. 

Ακόμα και η συζήτηση που υπάρχει για αύξηση του κατώτατου μισθού από τον Απρίλη (εντελώς τυχαία, την περίοδο που θεωρείται ως πιθανότερη για διεξαγωγή των εκλογών) περιορίζεται σε ποσοστά πολύ χαμηλότερα του πληθωρισμού. Δηλαδή η όποια αύξηση θα είναι μόνο κατ’ όνομα και όχι ουσιαστική – η αύξηση των τιμών των προϊόντων είναι ήδη πολύ μεγαλύτερη σε ποσοστό και θα την έχει απορροφήσει!

Άλλωστε έχει υπολογιστεί ότι ο συνδυασμός αύξησης των τιμών κυρίως σε βασικά αγαθά, όπως είναι η ενέργεια και τα τρόφιμα, και τα πολύ χαμηλά εισοδήματα εκτίναξαν την απώλεια αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών με μηνιαίο εισόδημα χαμηλότερο των 750 ευρώ έως και 40% σύμφωνα με το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ. 

Μαχητική διεκδίκηση για Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή 

Οι τιμές θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν και το επόμενο διάστημα και η ακρίβεια θα κατατρώει το βιοτικό επίπεδο. 

Οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου συνειδητά επιδιώκουν να κρατήσουν τις όποιες αυξήσεις των μισθών κάτω από τον πληθωρισμό, στην προσπάθεια τους να τον μειώσουν. Αυτό θα ενισχύσει τις τάσεις προς την κατεύθυνση της ύφεσης στις περισσότερες οικονομίες – που σημαίνει νέα λουκέτα, αύξηση της ανεργίας κοκ. Με άλλα λόγια οι καπιταλιστές θα κοιτάξουν να φορτώσουν, για μια ακόμη φορά, το κόστος της οικονομικής κρίσης και των αδιεξόδων του συστήματος στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Ο μόνος δρόμος για να απαλλαγούν τα εργατικά και φτωχά λαϊκά στρώματα από αυτόν τον εφιάλτη είναι η αποφασιστική πάλη για την ανατροπή των κυβερνητικών πολιτικών. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μαχητικές διεκδικήσεις με κεντρικό αίτημα ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και επαναφορά της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής (ΑΤΑ – δηλαδή της αυτόματης αύξησης των μισθών και ημερομησθίων στο ύψος του πληθωρισμού) που κατάργησε η κυβέρνηση του πατέρα Μητσοτάκη το 1990. 

Κάθε άλλη συζήτηση είναι απλά στάχτη στα μάτια και προεκλογικοί εντυπωσιασμοί. Τα μαχητικά σωματεία βάσης μαζί με την ανατρεπτική Αριστερά θα πρέπει να υιοθετήσουν το στόχο της πάλης για την θεσμοθέτηση της ΑΤΑ και να παλέψουν γι’ αυτήν αποφασιστικά και ενωτικά. 

Πηγή: xekinima.org

Απαιτούμε άμεση υπογραφή ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, ουσιαστικές αυξήσεις των μισθών, λύση στα θεσμικά αιτήματα μας!

Στην σημερινή συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ τέθηκε υπ’ όψιν η απόφαση που έλαβε το ετήσιο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας (πρόταση 4 Σωματείων ΠΕΝΕΝ – ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ) για  48ωρη Πανελλαδική απεργία στις 8/9 Φλεβάρη και επικυρώθηκε έτσι και τυπικά η απόφαση του ανώτερου οργάνου της ΠΝΟ.

Επισημάνθηκε η αδιάλλακτη στάση των εφοπλιστικών οργανώσεων, οι οποίες είτε αρνούνται την διαπραγμάτευση των Συμβάσεων, είτε κωλυσιεργούν για την ανανέωση τους…

Από την άλλη κυβέρνηση - ΥΕΝ συνεχίζουν και κλιμακώνουν την επίθεση τους ενάντια στους Ναυτεργάτες και τα δικαιώματα τους.

Οι νόμοι καρμανιόλα (4150/2013 – 4714/2020 - 4770/2021) σε βάρος των δικαιωμάτων μας είναι σε πλήρη ισχύ και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα υπονομεύοντας ΣΣΕ – κοινωνική ασφάλιση και το σύνολο των εργασιακών μας δικαιωμάτων!

Η κυβερνητική πολιτική στη Ναυτιλία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αντιλαϊκής πολιτικής μέσα από την οποία η οικονομική – ενεργειακή και εφοδιαστική κρίση φορτώνεται στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Οι πρόσφατες πετυχημένες απεργιακές κινητοποιήσεις των Ναυτεργατών αποτελούν μια πολύτιμη παρακαταθήκη πάνω στην οποία συνεχίζουμε και σήμερα τον αγώνα για τα δικαιώματα μας.

Η απεργία 8/9 Φλεβάρη πρέπει να γίνει υπόθεση των Ναυτεργατών μέσα και έξω από τα καράβια, με την μαζική αγωνιστική τους συμμετοχή να στείλουν σαφές μήνυμα σε εφοπλιστές – κυβέρνηση ότι δεν θα κάνουν βήμα πίσω από την διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους.

Η ΠΕΝΕΝ όπως και το προηγούμενο διάστημα θα πρωτοστατήσει στην οργάνωση – στην προετοιμασία και στην ενημέρωση όλων των Ναυτεργατών.

Παλεύουμε:

→ Υπογραφή ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, λύση στα θεσμικά και κλαδικά μας αιτήματα.

→ Κατάργηση των αντιναυτεργατικών νόμων 4150/2013, 4714/2020, 4770/2021…

→ Δουλειά σε όλους τους Ναυτεργάτες, ουσιαστικές αυξήσεις των επιδομάτων σε όλους τους ανέργους.

→ Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων. Αυτοτέλεια σε: ΝΑΤ – ΚΕΑΝ – Ταμεία Προνοίας και Οίκο Ναύτη.

→ Εκδημοκρατισμός ΠΝΟ – Σωματείων, της Ναυτικής νομοθεσίας και του επαγγέλματος.

→ Άμεσα μέτρα για την προσέλκυση νέων στο επάγγελμα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Περίπου 12.000 εκατομμυριούχοι έχουν εγκαταλείψει τη Μεγάλη Βρετανία από το 2016

Τη λογική του... όπου φύγει, φύγει φαίνεται πως έχουν υιοθετήσει μετά το Brexit, αρκετές χιλιάδες εκατομμυριούχων που είχαν επιλέξει τη Μεγάλη Βρετανία ως έδρα τους. Σύμφωνα με μελέτη της εταιρείας συμβούλων επενδυτικής μετανάστευσης Henley & Partners, που μεταδόθηκε από αρκετά μέσα ενημέρωσης την Παρασκευή, μόνο μέσα στο 2022, έφυγαν από τη Βρετανία πάνω από 1.000 εκατομμυριούχοι. 

Το... πάλαι ποτέ καταφύγιο των πλουσίων χάνει την αίγλη του μετά την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, 1.400 άνθρωποι με περιουσία άνω του 1 εκατομμυρίου δολαρίων μετεγκαταστάθηκαν από τη χώρα πέρυσι.

Ο αριθμός αυτός έρχεται να προστεθεί στους 2.200 που καταγράφηκαν να εγκαταλείπουν τη χώρα το 2019, τους 2.800 του 2018 και τους 4.200 του 2017. Οι τελευταίες αποχωρήσεις λέγεται ότι συνεχίζουν μια τάση που ξεκίνησε λίγο μετά την ψηφοφορία για το Brexit το 2016, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο διέκοψε τις σχέσεις με την ΕΕ.

Συνολικά περίπου 12.000 εκατομμυριούχοι έχουν μετεγκατασταθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο από τότε, εκτιμά η Henley & Partners, ενώ πριν από την ψηφοφορία για το Brexit, το Ηνωμένο Βασίλειο κατέγραφε εισροές ατόμων με υψηλό καθαρό εισόδημα.

Πηγή: avgi.gr

Η μεγαλειώδης απεργία κατά της αντιδραστικής μεταρρύθμισης «ταρακούνησε» τη Γαλλία και την κυβέρνηση Μακρόν και αποτελεί μια ακόμη ένδειξη της οξυμένης ταξικής αντιπαράθεσης που σταδιακά κατακλύζει την Ευρώπη.

Από μια τεράστια πανεργατική απεργία «σείστηκε» η Γαλλία την Πέμπτη 19 Γενάρη, με περίπου ένα εκατομμύριο κόσμου να συμμετέχει στις περίπου 200 διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στις μεγαλύτερες πόλεις — μεταξύ αυτών Παρίσι, Μασσαλία, Τουλούζη, Νάντ και Νίκαια. Από τους πολλούς κλάδους που απέργησαν, αξίζει να ξεχωρίσουμε τους εργαζόμενους στους σιδηροδρόμους και εν γένει τις μεταφορές, που «ακινητοποίησαν» τα μέσα, τους εκπαιδευτικούς που έκλεισαν τη συντριπτική πλειονότητα των σχολείων, τους δημόσιους υπαλλήλους που έβαλαν «λουκέτο» στις υπηρεσίες τους, τους εργάτες στα διυλιστήρια, που πρωταγωνίστησαν και στο προηγούμενο απεργιακό κύμα που σάρωσε τη χώρα, τους εργαζομένους στα αεροδρόμια που «προσγείωσαν» αεροπλάνα, τους συναδέλφους τους στην ενέργεια που ανάγκασαν το εθνικό σύστημα να «γονατίσει», τους οδηγούς φορτηγών και τους τραπεζικούς υπαλλήλους.

Πρωταρχικό αίτημα των κινητοποιήσεων ήταν, φυσικά, να παρθεί πίσω η νομοθετική ρύθμιση που κατατίθεται από την κυβέρνηση και προβλέπει την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, δεν έλλειψαν και τα πιο «βαθιά» συνθήματα από πλευράς συνδικάτων, περί φορολόγησης των πλουσίων, αυξήσεων σε μισθούς με ταυτόχρονη μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης κ.ο.κ. Μάλιστα, σε μια έκφραση της μαχητικής τους διάθεσης και της πρόθεσής τους να γενικεύσουν τον αγώνα, τα συνδικάτα στην ενέργεια απείλησαν με διακοπή της ηλεκτροδότησης σε γραφεία κυβερνητικών βουλευτών και εκπροσώπων της γαλλικής μπουρζουαζίας.

Η μεγάλη μαζικότητα της συγκεκριμένης απεργίας, που αναμφισβήτητα γεννά αισιοδοξία για το μέλλον, μπορεί να αποδοθεί σε τέσσερις κυρίαρχους λόγους. Καταρχάς, η Γαλλία διαθέτει ισχυρή παράδοση σε ανώτερου τύπου ταξικές αναμετρήσεις, όταν διακυβεύονται σοβαρά κεκτημένα. Το γαλλικό εργατικό κίνημα φαίνεται πως έχει συσσωρεύσει μια σχετική ιστορική πείρα και καταφέρνει να ενοποιήσει και να κινητοποιήσει αποτελεσματικά σημαντικά τμήματα του λαού (και της νεολαίας) στους δρόμους όταν επίκεινται αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις. Ενδεικτικό των παραπάνω είναι το γεγονός πως ο Μακρόν, όπως και οι προκάτοχοί του, επιδιώκουν επί χρόνια να κάνουν το «χατίρι» στη γαλλική αστική και να αυξήσουν το όριο συνταξιοδότησης (όπως έγινε σε Γερμανία-
Ιταλία), χωρίς ωστόσο ακόμα να τα έχουν καταφέρει — πέρα από τον Σαρκοζί που το πήγε από τα 60 στα 62 χρόνια, καταβάλλοντας βαρύ πολιτικό τίμημα. Ποιοτικό σημείο στον παράγοντα αυτό είναι και το ότι από το ξέσπασμα της κρίσης του 2008 στην Γαλλία δεν βρέθηκε κάποια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση –τύπου ΣΥΡΙΖΑ– να «εκφράσει» τα εργατικά αυτά ξεσπάσματα, να τα ενσωματώσει και, εν τέλει, να τα απογοητεύσει.

Παράλληλα, οι εργατικοί αγώνες στη Γαλλία μοιάζουν να τροφοδοτούνται από την πολιτική κρίση των από πάνω και του ίδιου του Μακρόν. Ειδικά μετά από τα δύο χρόνια της πανδημίας και με τον πρόεδρο να έχει χάσει την απόλυτη πλειοψηφία στη βουλή μετά τις εκλογές του 2022, τα πράγματα είναι αισθητά πιο δύσκολα για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, πράγμα που ενισχύει την αισιοδοξία των συνδικάτων.

Δεν πρέπει και δεν μπορεί να υποτιμηθούν, επίσης, οι αυτοτελείς διεργασίες που συντελούνται εντός του εργατικού στρατοπέδου. Ο προηγούμενος απεργιακός γύρος, που επικεντρώθηκε στα διυλιστήρια, άφησε μια «γλυκόπικρη» γεύση από πλευράς αποτελέσματος, αλλά αναμφισβήτητα σήμανε αναβάθμιση των μορφών πάλης και της αποφασιστικότητας του εργατικού κινήματος. Δεν είναι τυχαίο πως το κάλεσμα για την προχθεσινή απεργία πλαισιώθηκε από οκτώ διαφορετικά συνδικάτα, γεγονός πρωτάκουστο για τα γαλλικά δεδομένα.

"Συνεχίζονται οι απεργίες στη Βρετανία, πολύ μαζικές κινητοποιήσεις και σε Ισπανία- Πορτογαλία"

Κατά τέταρτον, σημαντικό βαθμό στην ανάταση του γαλλικού εργατικού κινήματος παίζει η ευρύτερη ταξική αναστάτωση που υποβόσκει στην Ευρώπη, στο φόντο της ακρίβειας, του πληθωρισμού και των πολεμικών αναμετρήσεων, καθώς αυτή την περίοδο καταγράφονται μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις και σε άλλες χώρες. Στη Βρετανία, συγκεκριμένα, η αντιπαράθεση απεργών και κυβέρνησης έχει… ριζώσει για τα καλά στην υγεία, τους σιδηροδρόμους, τις δημόσιες υπηρεσίες και την εκπαίδευση. Στη δε Πορτογαλία, οκτώ εκπαιδευτικά συνδικάτα έχουν προχωρήσει σε κλιμακωτές απεργίες από τις 9 Δεκέμβρη, διοργανώνοντας διαδηλώσεις που έφτασαν μέχρι και τους 100.000 συμμετέχοντες! Στη Μαδρίτη, τέλος, συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις από εργαζομένους στην υγεία κατά της καταστροφής του δημόσιου συστήματος.

Aπό μια τεράστια πανεργατική απεργία «σείστηκε» η Γαλλία την Πέμπτη 19 Γενάρη, με περίπου ένα εκατομμύριο κόσμου να συμμετέχει στις περίπου 200 διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στις μεγαλύτερες πόλεις#GreveGenerale19Janvierpic.twitter.com/hcw7LzWmIo

— Πριν (@PRINgr) January 21, 2023

Πηγή: prin.gr