Του ΒΑΣΙΛΗ ΛΙΟΣΗ*

Εκεί που νομίζει κάποιος ότι η ηγεσία του ΚΚΕ δεν μπορεί να μας εκπλήξει άλλο (εννοείται αρνητικά) όλο και μας επιφυλάσσει μια νέα (δυσάρεστη) έκπληξη. Από την άλλη πρέπει να πούμε πως κακώς νιώθουμε έκπληκτοι μπροστά στις ιδεολογικές εκτροπές της ηγεσίας του ΚΚΕ, αφού εδώ και κάποια χρόνια έχει δρομολογήσει τη μετατροπή του κόμματος σε ένα τροτσκιστικό μόρφωμα.

Αφορμή για τα παραπάνω σχόλια αποτέλεσε το νέο πόνημα του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ. Ο τίτλος του είναι Το ΚΚΕ στον ιταλο-ελληνικό πόλεμο 1940-1941 και ασχολείται με τα τρία γράμματα του Ζαχαριάδη, τη θέση της Παλαιάς Κεντρικής Επιτροπής και τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στο παρόν κείμενο δε θα προβούμε σε μία ενδελεχή κριτική εξέταση των όσων γράφονται στο εν λόγω βιβλίο, αλλά θα επικεντρώσουμε στα σημεία που έχουν καίρια σημασία και σχετίζονται με τα ζητήματα τακτικής και στρατηγικής του τότε και του σήμερα[1].  

Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ  Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Ένα πρώτο σημείο που χρήζει κριτικής ανάλυσης είναι τα περί χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός, αποφαίνεται το πόνημα του Τμήματος Ιστορίας[2]. Σωστά! Τέτοιος ήταν εφόσον η Γερμανία ήταν ιμπεριαλιστική δύναμη κι εφόσον οι μη φασιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προσανατολίζονταν σε ήττα της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά από την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης τι ήταν; Ας δούμε πώς απαντά το Τμήμα Ιστορίας: «Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η ΕΣΣΔ αγωνιζόταν από δίκαιες θέσεις. Έκανε πρώτα απ’ όλα πόλεμο υπεράσπισης της εργατικής εξουσίας άρα της σοσιαλιστικής πατρίδας, πόλεμο αντικαπιταλιστικό […]»[3].

Ασφαλώς από την άποψη της υπεράσπισης του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους ο πόλεμος ήταν και τέτοιος, δηλαδή αντικαπιταλιστικός. Αλλά από την άποψη ότι η ΕΣΣΔ δε συγκρούονταν απλώς με ένα ιμπεριαλιστικό κράτος αλλά με ένα ναζιστικό κράτος που για πρώτη φορά πρόβαλλε στην ιστορία της ανθρωπότητας και με μία φονική πολεμική μηχανή που δεν απειλούσε μόνο το σοσιαλισμό αλλά και την αστική δημοκρατία, ο πόλεμος ήταν και αντιφασιστικός. Ήταν αντιφασιστικός αφού η ηρωική αντίσταση του σοβιετικού λαού έβαζε φρένο στη μετατροπή της Ευρώπης σε ένα τεράστιο ναζιστικό στρατόπεδο με αποικίες της Γερμανίας. Ήταν αντιφασιστικός, επιπλέον, αφού οι λαοί της Ευρώπης βοηθιούνταν αποφασιστικά στην αντίστασή τους απέναντι στο ναζισμό από την άνευ προηγουμένου θυσία των σοβιετικών πολιτών. Αυτή η διάσταση ουδόλως ενδιαφέρει το Τμήμα Ιστορίας. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος δεν ήταν μία απλή επανάληψη του Α΄ (κλασική τροτσκιστική θέση) γιατί α) υπήρχε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος, β) υπήρχε ένα φασιστικό τόξο που απειλούσε τις στοιχειώδεις αστικοδημοκρατικές ελευθερίες και που διέπραξε φρικώδη εγκλήματα και γ) αναπτύχθηκαν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιμάχονταν το φασισμό και που συγκροτήθηκαν με πρωτοβουλία των κομμουνιστικών κομμάτων.

Επομένως, ο χαρακτηρισμός του Β΄ παγκοσμίου πολέμου είναι ένα σύνθετο θέμα που δε χωρά σε δογματικά σχήματα που αρνούνται να δούνε την πολυπλοκότητα εκείνης της ιστορικής φάσης. Από την πλευρά των φασιστικών χωρών ήταν ιμπεριαλιστικός. Από την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αντικαπιταλιστικός με την έννοια της υπεράσπισης της σοσιαλιστικής πατρίδας και αντιφασιστικός αφού δεν υπεράσπιζε μόνο τη σοσιαλιστική πατρίδα αλλά εμπόδιζε και τη μετατροπή της Ευρώπης σε φασιστική Ευρώπη. Από την πλευρά των καπιταλιστικών κρατών που αναγκάστηκαν να συγκροτήσουν συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση είχε αντιφασιστικά χαρακτηριστικά έστω και εξ’ ανάγκης. Γιατί αν δεν είχε τέτοια, τότε κάκιστα η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης προέβη σε συμμαχία μαζί τους. Αν, δηλαδή, ο χαρακτήρας του πολέμου για την Αγγλία και τις ΗΠΑ ήταν ιμπεριαλιστικός, πώς η Σοβιετική Ένωση επιδίωξε τη μεταξύ τους συμμαχίας; Κι εν πάση περιπτώσει τι χαρακτήρα είχε ο πόλεμος για τον αγγλικό και αμερικανικό λαό;  

ΤΟ Α΄ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ένα δεύτερο, κρίσιμης σημασίας, σημείο είναι αυτό που σχετίζεται με το Α΄ γράμμα Ζαχαριάδη. Στην εκτίμησή του το Τμήμα Ιστορίας γράφει πως «Στο Α΄ γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη ο πόλεμος χαρακτηριζόταν εθνικοαπελευθερωτικός απ’ την πλευρά της Ελλάδας και όχι ιμπεριαλιστικός από τις δυο πλευρές»[4]. Κακώς, λοιπόν κατά το Τμήμα Ιστορίας ο πόλεμος χαρακτηρίστηκε εθνικοαπελευθερωτικός ενώ έπρεπε να χαρακτηριστεί ιμπεριαλιστικός. Αυτό, όμως, σημαίνει τα εξής: α) ότι η Ελλάδα ήταν ιμπεριαλιστική (κι έτσι η λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού γελοιοποιείται)[5], β) ότι από την πλευρά του ΚΚΕ είχε νόημα η αποχή των μελών του αλλά και του λαού από τον πόλεμο στο αλβανικό μέτωπο (πράγμα που θα επέφερε την εκτέλεση των μελών του), γ) ότι σε εκείνη τη φάση θα έπρεπε να οδηγηθούμε σε εμφύλιο πόλεμο που ως σκοπό του θα είχε την πτώση της κυβέρνησης Μεταξά και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου (αυτό το τελευταίο ως άμεσο αίτημα δε θα έβρισκε καμία λαϊκή ανταπόκριση) και δ) ότι το ΚΚΕ με αυτή του την εκτίμηση εντάσσεται πλέον στον πιο σκληροπυρηνικό κομμάτι του τροτσκισμού (παλιού και νέου).

Πρακτικά όλα τα παραπάνω θα σήμαιναν ότι το ΚΚΕ δε θα δημιουργούσε το ΕΑΜ, ή θα προσπαθούσε να συγκροτήσει ένα κομμουνιστικό ΕΑΜ ταυτίζοντας Μέτωπο και Κόμμα με συνέπεια να μείνει στην ιστορική αφάνεια, όπως έμειναν οι παντός είδους τροτσκιστικές ομάδες, απολύτως άγνωστες ή απαξιωμένες στη λαϊκή συνείδηση. Το Τμήμα Ιστορίας, το θέλει ή όχι, αναπαράγει σε άλλες συνθήκες την πέρα για πέρα σωστή τακτική του κομμουνιστικού κινήματος (της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας) στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και θεωρεί ότι η στάση του ΚΚΕ το 1940 είχε στοιχεία σοσιαλσοβινισμού.

Το Τμήμα Ιστορίας δε θέλει να λάβει υπόψη του τις λαϊκές διαθέσεις που επικρατούσαν με την κήρυξη του πολέμου. Να σημειώσουμε χαρακτηριστικά πως ο Σπύρος Μελετζής, αυτός ο εκπληκτικός φωτογράφος της ελληνικής αντίστασης, περιγράφει ως εξής τον ενθουσιασμό του λαού εκείνες τις ημέρες: «Κατά τις δέκα το πρωί, ενώ τα ιταλικά αεροπλάνα πετούσαν πάνω από την Αθήνα […] και οι αστυφύλακες φώναζαν στον κόσμο να πάει στα καταφύγια, ένας αντίθετος πανζουρλισμός έπιασε τον κόσμο. Ξαναγέμισαν οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας κι όλη η πλατεία Συντάγματος από άνδρες, γυναίκες, γέρους και παιδιά. Κρατούσαν τροκάνες, έπαιζαν φυσαρμόνικες, τραγουδούσαν, έβγαζαν τα καπέλα και τα σακάκια τους και τα πετούσαν στον αγέρα ψηλά. […] Τι ήταν εκείνο το πανηγύρι, εκείνη η παραζάλη, εκείνο το μεθύσι που έκανε ένα λαό ολόκληρο μια σφιχτοδεμένη μάζα. […] Σε κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να τραγουδά τον εθνικό μας ύμνο. […] Το τι έγινε τότε δεν περιγράφεται, σείστηκε η γη ολάκερη. Τραντάχτηκε συθέμελη η Αθήνα. […]»[6].

Επιπλέον, οι πιο επιφανείς διανοούμενοι της εποχής συνέγραψαν ένα κείμενο στο οποίο επιχειρούσαν να εμπνεύσουν τον ελληνικό λαό στον αγώνα του κατά του φασισμού. Το κείμενο το υπέγραφαν ανάμεσα σε άλλους ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Στρατής Μυριβήλης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος[7].

Και μια «μικρή» λεπτομέρεια: όλο αυτό το κλίμα ενθουσιασμού και αντίστασης δεν εμφορείτο με δεδομένη κάποια υποστήριξη στην κυβέρνηση Μεταξά. Η δικτατορία Μεταξά δεν κατόρθωσε έτσι κι αλλιώς να αποκτήσει χαρακτηριστικά ενός μαζικού κινήματος όπως στην Ιταλία και τη Γερμανία. Παράλληλα, σημειώνουμε με τη μέγιστη έμφαση πως δεν έχουμε στο νου μας την κολακεία στο αυθόρμητο και την ανάγκη προσαρμογής ενός κομμουνιστικού κόμματος στο κλίμα της εποχής άνευ κριτηρίων. Αυτό θα ήταν οπορτουνισμός[8]. Αναφερόμαστε στην ανάγκη ο επαναστατικός φορέας να λαμβάνει υπόψη του τις λαϊκές διαθέσεις και να ερμηνεύει γιατί έχουν αυτό το περιεχόμενο και αυτή τη μορφή και όχι κάποιο(α) άλλο(η). Με άλλα λόγια οι κομμουνιστές οφείλουν να διακρίνουν την κρισιμότατη διαφορά ανάμεσα στον εθνικισμό και τον πατριωτισμό. Αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, τότε η ιστορική λήθη τους περιμένει.  

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΠΛΗ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ υιοθετεί υπόρρητα τη θέση της Παλαιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ) σχετικά με το χαρακτήρα του πολέμου. Ήδη έχουμε σχολιάσει το συγκεκριμένο ζήτημα. Θα σταθούμε, όμως, σε κάτι άλλο. Η ΠΚΕ δεν έκανε κουβέντα για τον επικείμενο φασιστικό κίνδυνο. Σαν να μην υπήρχε τέτοιος. Σα να μην αποτελούσε ένα νέο πολιτικό φαινόμενο που έφερνε νέα δεδομένα και κατά συνέπια νέα καθήκοντα. Το θέμα, όμως, δεν είναι πως η ΠΚΕ δεν έκανε καμία τέτοια αναφορά, αλλά ότι το Τμήμα Ιστορίας δε σχολιάζει αυτή την παράλειψη και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το Τμήμα Ιστορίας ρέπει εντονότατα στην παλιά αριστερίστικη αντίληψη ότι ο φασισμός δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Είναι ακόμη μια έκφραση της δικτατορίας του κεφαλαίου, με άλλα λόγια δεν έχει ιδιαιτερότητες σε σχέση με την αστική δημοκρατία. Η άποψη αυτή εκφράστηκε τον 20^ο αιώνα από έναν πωρωμένο αριστεριστή, τον Μπορντίγκα, και από τότε αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την πιο δογματική εκδοχή του αριστερισμού[9].

Εν τέλει, εδώ έχουμε μια διπλή εκτροπή προς τον οπορτουνισμό. Η μία είναι η ίδια η υιοθέτηση μιας τέτοιας θέσης και η δεύτερη είναι ότι δεν ομολογείται ανοικτά. Ένα από τα χαρακτηριστικά του οπορτουνισμού, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, είναι και το ότι τα πράγματα δε λέγονται πάντα με καθαρότητα αλλά υπονοούνται.  

ΟΙ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΕΙΣ

Μήπως, όμως, είμαστε υπερβολικοί, προκατειλημμένοι και διακατεχόμαστε από ιδεοληψίες που έχουν να κάνουν με την ηγεσία του ΚΚΕ; Ας αφήσουμε την ηγεσία του ΚΚΕ να απαντήσει.

Στις θέσεις του 19^ου συνεδρίου και με βάση τη θέση 60 διαπιστώνεται επί της ουσίας ότι όλοι οι πόλεμοι είναι ίδιοι και άρα ίδια πρέπει να είναι η αντιμετώπιση τους από την πλευρά του κομμουνιστικού κόμματος. Πρόκειται για μια θέση βαθιά αντιλενινιστική με βάση την οποία η υπεράσπιση της πατρίδας δεν έχει κανένα νόημα αν η χώρα δεν είναι σοσιαλιστική[10]. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το νέο Πρόγραμμα του κόμματος[11].

Ας δούμε, όμως, επί του πρακτέου τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια θέση. Ας υποθέσουμε ότι το τουρκικό κεφάλαιο και η τουρκική στρατοκρατία αποφάσιζε να εισβάλει στην Ελλάδα και να διεκδικήσει τη Θράκη, τη Μυτιλήνη και όποια άλλα ελληνικά εδάφη. Τι ακριβώς θα πρότεινε η ηγεσία του ΚΚΕ; Την αποχή των κομματικών μελών από τον πόλεμο; Την καταγγελία του πολέμου ως ιμπεριαλιστικού και από τις δυο πλευρές; Ας πάρει την πολιτική ευθύνη κι ας τοποθετηθεί με καθαρότητα σε μία τέτοια εκδοχή. Κι ας μην επικαλεστεί κάποιος τη θέση του ΣΕΚΕ στη μικρασιατική εκστρατεία γιατί πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική περίπτωση όπου η ελληνική αστική τάξη υπό την πολιτική στήριξη των Άγγλων επιχείρησε να επεκτείνει τα ελληνικά εδάφη. Μήπως, όμως, τα περί τουρκικής εισβολής είναι ένα σενάριο εκτός πραγματικότητας; Ας αναλογιστούμε τι έγινε στην Κύπρο το 1974 κι έπειτα ας απαντήσουμε στο προαναφερθέν ερώτημα κι ας αναλογιστούμε τι έπρεπε να πει το ΑΚΕΛ σε εκείνη τη φάση στον κυπριακό λαό. Πάντως το ΚΚΕ εκείνης της εποχής στάθηκε στο πλευρό του κυπριακού λαού, δε μίλησε για ιμπεριαλιστικό πόλεμο και από τις δυο πλευρές, κάτι που θα ήταν ανόητο, αποκάλυψε το ρόλο της ελληνικής χούντας και των Αμερικανών, αντιτάχθηκε σωστά στην ελληνική εμπλοκή, μίλησε για την ανάγκη ανατροπής της χούντας και πρότεινε την ειρηνική επίλυση  των διαφορών, την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την υποστήριξη της κυπριακής εθνικής ανεξαρτησίας και της κυβέρνησης Μακαρίου[12].

Ένα δεύτερο βήμα διολίσθησης συναντάμε στην άποψη του Μάκη Μαΐλη ο οποίος θεωρεί πως η Ελλάδα είναι εδώ και δεκαετίες ιμπεριαλιστική, αφού αναφέρεται σε ελληνικό ιμπεριαλισμό, τουλάχιστον από το 1950[13].

Αυτή η ιδεολογική και πολιτική στροφή του ΚΚΕ έγινε μεθοδικά, αντιδημοκρατικά, με τη μέθοδο της διολίσθησης και του μιθριδατισμού. Πρόκειται για μια στροφή που πραγματοποιήθηκε με τον πιο έντονο τρόπο στην πιο κρίσιμη φάση μεταπολιτευτικά για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Τα πρώτα καρφιά στο φέρετρο του ΚΚΕ που γνωρίζαμε μπήκαν στο 17^ο συνέδριο και συνέχισαν να μπαίνουν στο 18^ο και 19^ο. Ακολούθησαν ορισμένα ιδεολογικά κείμενα και βιβλία με πιο χαρακτηριστικά α) το κείμενο του ΠΓ με τίτλο «Η πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ»[14], β) το δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ (Β΄ τόμος), γ) το βιβλίο του Μάκη Μαΐλη που ήδη αναφέραμε, δ) το βιβλίο στο οποίο αναφερόμαστε αλλά και ε) την πολυσέλιδη πρόσφατη ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τα 70 χρόνια από το τέλος του Β΄ παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού πολέμου και τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών, 9 Μάη 1945». Το τελευταίο καρφί θα μπει όταν εκδοθεί ο αναθεωρημένος Α΄ τόμος της ιστορίας του κόμματος. Αυταπάτες για αυτό το ΚΚΕ δεν επιτρέπονται πλέον.  

Υ.Γ.: Συχνά οι αρθρογράφοι του μεταλλαγμένου ΚΚΕ διαμαρτύρονται (όταν δεν εκτοξεύουν ύβρεις και λάσπη) σε όσους καταλογίζουν τροτσκιστική στροφή στο ΚΚΕ. Για να μη μιλάμε, λοιπόν, γενικά και αόριστα προτείνουμε στον αναγνώστη ορισμένα τροτσκιστικά βιβλία για να δει τις ομοιότητες:

1. Πουλιόπουλος Παντελής, δημοκρατική ή σοσιαλιστική επανάσταση στην Ελλάδα;, εκδ. Πρωτοποριακή βιβλιοθήκη, χ.χ.

2. Στίνας Α., ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, εκδ. ύψιλον, 1985.

3. Μπόλαρης Λέανδρος, Αντίσταση Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ, εκδ. Μαρξιστικό βιβλιοπωλείο, 2002.

4. ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ του ΚΚΕ και του ΚΔΚΕ, εκδ. Πρωτοποριακή βιβλιοθήκη, 1987.  

Από την άλλη ο αναγνώστης μπορεί να διαπιστώσει το οριστικό διαζύγιο της ηγεσίας του ΚΚΕ με το ηρωικό παρελθόν του και τις καλύτερες παραδόσεις του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, διαβάζοντας τα εξής βιβλία:

1. Σάρλης Δημήτρης, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΚΕ στον αγώνα κατά του μοναρχοφασισμού, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1981.

2. Ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ, ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ, Α΄ Τόμος 1918-1949, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1995.

3. Δημητρόφ Γκεόργκι, Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ, εκδ. πορεία, 1978.

4. Γληνός Δημήτρης, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟΑΠΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, εκδ. Ο Ρήγας, 1944 (επανέκδοση Πανελλήνιος Πολιτιστικός Σύλλογος Απογόνων και Φίλων Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, Παράρτημα Περιστερίου).  

[1]. Για τις αποφάσεις, τις αντιφάσεις και την εν γένει πορεία της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς έχουμε παραθέσει τις απόψεις μας στο Λιόσης Βασίλης, Τα κοινωνικοπολιτικά μέτωπα στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή, Θέσεις και αντιπαραθέσεις στη Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή για το Ενιαίο Μέτωπο, την Εργατική Κυβέρνηση, τα Συνδικάτα, τον Πόλεμο και το Φασισμό, εκδ. ΚΨΜ, 2014.

[2]. Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-1941, σελ. 17-18, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2015.

[3]. Ό.π., σελ. 18.

[4]. Ό.π., σελ. 150.

[5]. Να θυμίσουμε πως στο ζήτημα της «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας η ηγεσία του ΚΚΕ έχει συγκλίνει με τον τροτσκισμό, με το Μηλιό και το περιοδικό Θέσεις και με συνιστώσες του ελληνικού αναρχισμού. Βλέπε αναλυτικότερα Λιόσης Βασίλης, Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση, Η προσέγγιση του Λένιν, η περίπτωση της Ελλάδας και κριτική του σχήματος της αλληλεξάρτησης, εκδ. ΚΨΜ, 2012.

[6]. Μελετζής Σπύρος, Με τους αντάρτες στα βουνά, σελ. 7-9, εκδ. Παπαδάκη, 1984.

[7]. Πηγαδάς Νίκος, Το ΟΧΙ της Ρωμιοσύνης ΤΟ ΕΠΟΣ 1940-41. Φως στην ιστορική αλήθεια, σελ. 69-70, εκδ. Μπατσιούλας, 2015.

[8]. Είναι άλλο, για παράδειγμα, η συμμετοχή στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το όνομα των Σκοπίων και εντελώς διαφορετικό η γνήσια επιθυμία ένας λαός να υπερασπιστεί την πατρίδα του από τον ξένο κατακτητή.

[9]. Για τις απόψεις Μπορντίγκα βλέπε αναλυτικότερα Λιόσης Βασίλης ό.π., σελ. 86-87.

[10]. Βλέπε χαρακτηριστικά ΚΟΜΕΠ, τ. 1, 2013.

[11]. Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ. 22, Αθήνα 2013.

[12]. ΤΟ ΚΚΕ, ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, τ. 10, 1967-1974, σελ. 902-903, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2009.

[13]. Μαΐλης Μάκης, Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, από το 1950 ως το 1967, σελ. 188, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2014.

[14]. «ΚΟΜΕΠ», τ.6, 2013.

*Σημείωση: Tα είσαγωγικά στον τίτλο είναι της Iskra

Πηγή: kordatos.org

Νίκος Μπογιόπουλος

Την προηγούμενη πενταετία ζήσαμε με το γνωστό τροπάρι αν «θα έρθει η δόση ή δεν θα έρθει η δόση». Πάνω στο έδαφος αυτού του τύπου τον… «δοσηλογισμό» εξελισσόταν η επιχείρηση κοινωνικής τρομοκράτησης.    Τρομοκράτηση που κάθε φορά ξεκινούσε από το «τι θα πάθουμε αν δεν έρθει η δόση» και κάθε φορά κατέληγε στις νέες θυσίες που θα έπρεπε να υποβληθεί ξανά και ξανά ο ελληνικός λαός.

    Οι θυσίες, όπως μας έλεγαν οι κυβερνώντες, ήταν «αναγκαίες» για να μην πάθει ο λαός όσα – τελικά – έπαθε! Και τα έπαθε όχι γιατί δεν ήρθαν, αλλά επειδή ακριβώς ήρθαν οι δόσεις των δανείων! Των δανείων που, όπως έχουν ομολογήσει οι πάντες, από τον Ολι Ρεν μέχρι τον Γιούνκερ και από τον Ρέγκλινγκ μέχρι τα μέλη του ΔΣ του ΔΝΤ, οι δανειστές και η «τρόικα» (νυν «θεσμοί») τα χορηγούν για να σώσουν τις δικές τους, τις  γερμανικές, τις γαλλικές και κάθε εθνικότητας τράπεζες. Αυτό που απομένει, δε, για τον ελληνικό λαό από αυτά τα δάνεια, είναι να πληρώνει τόκους μέσα από τις περικοπές των μισθών, των συντάξεων και των δικαιωμάτων του.   

    Σήμερα η φιλολογία περί το επαπειλούμενο «χρηματοδοτικό κενό» επανέρχεται. Θα έρθει ή δεν θα έρθει η δόση των 7,2 δισ. ευρώ (που όμως η κυβέρνηση έλεγε ότι δεν τη θέλει…). Και αν δεν έρθει πως θα αποπληρώσουμε τις οφειλές σε ΔΝΤ και ΕΚΤ τις οποίες «πρέπει» να αποπληρώσουμε. Αλλά: Γιατί «πρέπει» να αποπληρώνει ο λαός οφειλές για δάνεια που πήγαν σε γαλλογερμανικές τράπεζες;...

    Η νέα κυβέρνηση, που ήδη με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου βάζει χέρι στα διαθέσιμα των Ταμείων για να κάνει τις αποπληρωμές των προηγούμενων δανείων, υποστηρίζει ότι οι νέες δοσοληψίες δεν θα συνοδευτούν με νέα λιτότητα. Αλλά την ίδια ώρα όλες οι πληροφορίες μιλούν για έναν «έντιμο συμβιβασμό». Τι είδους «εντιμότητα», όμως, είναι αυτή που περιλαμβάνει από συνέχιση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (και πάλι στο όνομα της αποπληρωμής του χρέους) μέχρι «αναστολή» ακόμα και του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης»;… 

    Η νέα κυβέρνηση λέει ότι διαπραγματεύεται χωρίς να παρεκκλίνει από τις εκείνες τις έρμες «κόκκινες γραμμές» που εδώ και πέντε χρόνια μετατράπηκαν σε ανέκδοτο στο στόμα όποιων τις έπιαναν στο στόμα τους. Αλλά, αλήθεια: Μια διαπραγμάτευση που ξεκινάει από το ότι το 70% του Μνημονίου είναι καλό, συνιστά παρέκκλιση;

    Ο κ. Τσίπρας στη συνάντησή του με την κυρία Μέρκελ μιλώντας για την κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής, δήλωσε ότι «άρα, το συμπέρασμα που πρέπει να βγει είναι ότι δεν πρέπει να γκρεμίσουμε ό,τι θετικό έγινε...» το προηγούμενο διάστημα. Αλήθεια, όμως: Κατά την προηγούμενη «μνημονιακή» περίοδο έγιναν και «θετικά»; Που μάλιστα «δεν πρέπει να (τα) γκρεμίσουμε»; Και ποια είναι αυτά τα «θετικά» για τα οποία μέχρι τις εκλογές δεν είχαμε ακούσει τίποτα από τον ΣΥΡΙΖΑ;
    Στην ίδια συνάντηση ο κ. Τσίπρας αντί της «ανατροπής» της πολιτικής των τελευταίων 5 χρόνων, εκείνο που τούτη τη φορά έθεσε σαν στόχο ήταν «να αλλάξουμε - όπως είπε - το μείγμα πολιτικής». Αλλά η «γέφυρα» από την υπεσχημένη «ανατροπή πολιτικής» στην «αλλαγή του μείγματος πολιτικής», δεν συνιστά παρέκκλιση;
    Ανεξαρτήτως της σύνθεσης της ομάδας διαπραγμάτευσης, της αναβάθμισης ή της υποβάθμισης του Βαρουφάκη (άλλο σήριαλ κι αυτό…) η πολιτική αντίληψη αυτής της διαπραγμάτευσης έχει διατυπωθεί από τον πρωθυπουργό. Ως Ελλάδα, δηλώνει ο κ.Τσίπρας, δεσμευόμαστε στους εταίρους ότι θα «ολοκληρώσουμε τη διαδικασία δημοσιονομικής προσαρμογής...». Αλλά αυτό ήταν το αίτημα του ελληνικού λαού στις εκλογές; Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε την «ολοκλήρωση» της λεγόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής που φτωχοποίησε και κατέστρεψε τον λαό ή τη ματαίωση και την ακύρωση αυτής της «προσαρμογής»;

    Σε κάθε περίπτωση εκείνο που ήδη ξέρουμε είναι ότι στο έργο των δόσεων ισχύει το «τι είχες Γιάννη (με Στουρνάρα), τι είχα πάντα (με Βαρουφάκη)». Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι οι εκβιασμοί, οι απειλές, οι ύβρεις του Σόιμπλε, αλλά και η πολιτική γραμμή της εσωτερικής «πέμπτης φάλαγγας» - των ίδιων που από θέσης κυβερνητικές διακινούσαν από το 2010 το «Μνημόνιο ή τανκς» - εκδηλώνονται πάνω σε ένα έδαφος πουο κ.Τσίπρας το περιέγραφε προεκλογικά έτσι: «Η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ δεν αμφισβητείται»…

    Αυτό το έδαφος, που ναρκοθετεί κάθε ελπίδα του ελληνικού λαού για βελτίωση της ζωής του, η νέα ελληνική κυβέρνηση το αποδέχτηκε περίτρανα και με την υπογραφή της στις 20 Φεβρουαρίου όταν δήλωσε πως «οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα».     

    Κατά τα λοιπά είναι ακριβές και χιλιοδιαπιστωμένο το καθημερινό φαινόμενο ότι ο κ.Σόιμπλε και οι «Σόιμπλε» γενικώς, είτε τους λένε Ντάισελμπλουμ, είτε Σουλτς, είτε Τόμσεν, είτε Ντράγκι, άλλος χωρίς προσχήματα και άλλοι με «κομψότητα» επιδεικνύουν μια ιταμή συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα και στον λαό της. Απειλές, εκβιασμοί, υποδείξεις βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Όμως το θέμα δεν είναι να συνεχίζεται είτε η καταγραφή είτε η εγχώρια αποδοκιμασία αυτής της συμπεριφοράς.

    Το θέμα πολύ περισσότερο δεν είναι τα παιχνίδια εξουσίας και πυγμής να εγείρουν είτε εθνικιστικού τύπου αντανακλαστικά στο εσωτερικό της χώρας, από τη μια, ούτε να επιφέρουν την παραίτηση του λαού από τα δίκαιά του αποδεχόμενος το «ρεαλισμό» της συνθηκολόγησης με την ισχυρή Γερμανία και τους υπολοίπους των Βρυξελλών – όπως επιθυμούν διάφοροι «κοσμοπολίτες» της υποταγής.

    Το θέμα ήταν και είναι ένα: Η απαλλαγή του τόπου και του λαού από τέτοιου είδους εκβιασμούς. Αλλά για να συμβεί αυτό δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο ένας: Ο δρόμος που διαμορφώνει τις προϋποθέσεις (εντός και εκτός Ελλάδας) για απεγκλωβισμό της χώρας από εκείνα τα δεσμευτικά (και αποδεκτά από την κυβέρνηση) πλαίσια που διαμορφώνουν τις συνθήκες των εκβιασμών.

    Τέτοιος είναι μόνο ο δρόμος της οργανωμένης, σχεδιασμένης και ανυποχώρητης σύγκρουσης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου (ελληνικό, γερμανικό, γαλλικό και… κογκολέζικο), που δεν βαφτίζει «έντιμο συμβιβασμό» τα ψίχουλα ή τις κάθε φορά νέες θυσίες του λαού. Αλλά τέτοιο πράγμα μια κυβέρνηση που έχει ως στόχο όχι την ανατροπή αλλά την «αλλαγή του μείγματος» της ίδιας πολιτικής, ούτε το διαπραγματεύεται στο εξωτερικό, ούτε – φυσικά - το πραγματεύεται στο εσωτερικό.

ΠΗΓΗ: enikos.gr   

Toυ ΣΤΑΘΗ ΛΕΟΥΤΣΑΚΟΥ*

Τρεις μήνες διαπραγμάτευσης και όλες οι κινήσεις των «θεσμών» δείχνουν με τον πιο σαφή τρόπο ότι Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ δεν έχουν εγκαταλείψει την αρχική τους επιδίωξη, που εκδηλώθηκε από την επομένη των εκλογών και που δεν είναι άλλη από το να εξαναγκάσουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αναδιπλωθεί από τις φιλολαϊκές ριζοσπαστικές προγραμματικές της δεσμεύσεις και να προσαρμοστεί στα μνημονιακά πλαίσια.

Ο χρόνος που «προσέφερε» η ετεροβαρής συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη δεν δείχνει μέχρι τώρα να οδηγεί σε κανενός είδους επωφελή συμφωνία αλλά στην κλιμάκωση της επίθεσης εναντίον της χώρας και στη χρηματοδοτική ασφυξία έως ότου ολοκληρωθεί ο στραγγαλισμός του «θύματος», αν αυτό δεν παραδοθεί άνευ όρων.

Τόσο η υπό γερμανική κυριαρχία Ε.Ε., σε πλήρη σύμπνοια και συμπόρευση με την ΕΚΤ, όσο και οι ΗΠΑ και το αμερικανοκίνητο ΔΝΤ, θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα και τον ελληνικό λαό σε οικονομική και κοινωνική διάλυση. Όπλα τους «το μαρτύριο της σταγόνας» της ρευστότητας και η διακοπή της χρηματοδότησης, με την εκταμίευση του οποιουδήποτε ποσού να εξαρτάται από την «ολοκλήρωση της αξιολόγησης» δηλαδή την υλοποίηση των διαβόητων «μεταρρυθμίσεων» μνημονιακού χαρακτήρα στα εργασιακά, το ασφαλιστικό, τις ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.

Απροκάλυπτος πλέον στόχος των «θεσμών», που μιλούν στο όνομα των δανειστών, είναι η ακύρωση του αποτελέσματος των εκλογών της 25^ης Γενάρη και η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο το δημοσίευμα των Financial Times στις 5 Απριλίου στο οποίο ανώνυμοι υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι της Ε.Ε. νουθετούσαν την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό να αποβάλλουν τα ακραία στοιχεία με πρώτη την Αριστερή Πλατφόρμα και να προχωρήσουν σε συνεργασία με την μνημονιακή «Κεντροαριστερά», το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ που πλανάται πάνω από την Ευρώπη και απειλεί τις κυρίαρχες ελίτ πρέπει να εξαφανισθεί και μαζί του να εξαφανισθεί η ελπίδα των εργαζομένων και των λαών της Ευρώπης για απαλλαγή από τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό.

Σε αυτή την οριακή συγκυρία, όπου οι εκβιασμοί, εντείνονται, η κυβέρνηση καλείται να μην κάνει βήμα πίσω από τις προγραμματικές της δεσμεύσεις και να πάρει από τον αντίπαλο την πρωτοβουλία των κινήσεων, για να είναι η ίδια που θα καθορίσει τους όρους της εξελισσόμενης σύγκρουσης στην κορύφωσή της. Ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά και το «ξεχείλωμα» των διαπραγματεύσεων βοηθάει μόνο την πλευρά των δανειστών, που συνεχίζουν την τακτική της οικονομικής ασφυξίας για να οδηγηθεί η κυβέρνηση, με εξαντλημένα τα ταμειακά αποθεματικά, σε άτακτη υποχώρηση και σε υποταγή.

Σε αυτές τις συνθήκες, το πρώτο που πρέπει να κάνει η κυβέρνηση είναι να ενεργοποιήσει το πιο ισχυρό της όπλο που είναι η λαϊκή υποστήριξη. Να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας στον ελληνικό λαό και η αλήθεια είναι ότι αμοιβαία επωφελής λύση δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Η κυβέρνηση πρέπει να στείλει προς κάθε κατεύθυνση το μήνυμα ότι πρώτα και πάνω απ΄ όλα θέτει τις λαϊκές ανάγκες και όχι την εξυπηρέτηση του χρέους, τους νεοφιλελεύθερους κανόνες της Ευρωζώνης και τα συμφέροντα των δανειστών και αυτό αφορά και τους πόρους που θα προέλθουν από τη μεταφορά ταμειακών διαθέσιμων των φορέων του δημοσίου στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Απέναντι στο εκβιαστικό δίλημμα των δανειστών υποταγή ή οικονομικό στραγγαλισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προετοιμάσει τους εργαζόμενους και το λαό για τη μεγάλη ταξική αναμέτρηση με τις εγχώριες και ξένες πολιτικές – οικονομικές ελίτ.

Η άμεση επεξεργασία και προβολή εναλλακτικών λύσεων στη χρηματοδότηση της Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ μπορεί να σπάσει το φόβο που καλλιεργείται συστηματικά εδώ και πέντε χρόνια από το εγχώριο και ευρωπαϊκό κατεστημένο και την προπαγάνδα του ότι δήθεν δεν υπάρχει ζωή για τη χώρα στο ενδεχόμενο ρήξης με τους κυρίαρχους κύκλους της Ευρωζώνης, που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα και στην έξοδο από αυτήν.

Μια τέτοια, όμως, εξέλιξη, την οποία χρησιμοποιούν ως «μπαμπούλα» για να διατηρούν την επικυριαρχία τους συνιστά πρωτίστως απειλή για τους ίδιους και το σαθρό ακραία νεοφιλελεύθερο οικοδόμημά τους, και όχι για τον ελληνικό λαό. Αντίθετα, αν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υλοποιηθεί μέσα στο ασφυκτικό και εχθρικό πλαίσιο της Ευρωζώνης και εφόσον δεν υλοποιηθούν άμεσες και ριζικές αλλαγές στο χαρακτήρα της Ευρωζώνης – εξέλιξη που δε φαίνεται πραγματοποιήσιμη – τότε όλα τα ενδεχόμενα πρέπει να είναι ανοικτά. Η συντεταγμένη νομισματική αλλαγή, ενταγμένη στο συνολικό προοδευτικό ανορθωτικό πρόγραμμα, συνιστά επιλογή που δεν είναι η συντέλεια του κόσμου, όπως διατείνονται οι κυρίαρχοι κύκλοι και την οποία πρέπει να έχει στο οπλοστάσιό του ο ΣΥΡΙΖΑ και εφ’ όσον χρειαστεί, να είναι έτοιμος να την υλοποιήσει, προκειμένου να αντιμετωπίσει εκβιασμούς και απειλητικά διλήμματα.

*Ο Στάθης Λεουτσάκος είναι μέλος της ΠΓ και βουλευτής Α' Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ 

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Η απόφαση της κυβέρνησης να καταστήσει υποχρεωτική, με την ψήφιση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, την μεταφορά διαθέσιμων των φορέων του δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Τράπεζα της Ελλάδας σηματοδοτεί αναμφίβολα σημείο καμπής στις πολιτικές εξελίξεις. Η υψηλού ρίσκου αυτή κίνηση αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο την κρισιμότητα της κατάστασης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί δύο μήνες μετά την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη. Το βασικό, και στην ουσία το μόνο ουσιαστικό, επιχείρημα που είχε τότε διατυπωθεί υπέρ της συμφωνίας ήταν ότι «αγόραζε χρόνο», έστω και με επώδυνο αντίτημο, έτσι ώστε να προετοιμαστεί με καλύτερους όρους η «μεγάλη διαπραγμάτευση» του καλοκαιριού.

Ο ισχυρισμός ήταν ότι για ένα τετράμηνο η ΕΚΤ θα σταματούσε το «μαρτύριο της σταγόνας» στο οποίο υποβάλλει το τραπεζικό σύστημα, και κατ’επέκταση την οικονομία, από τις 5 Φεβρουαρίου, όταν αποφάσισε να διακόψει τον βασικό μηχανισμό χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών. Διότι όπως είναι πλέον ευρύτερο αποδεκτό, η ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε στην υπογραφή αυτής της ετεροβαρούς συμφωνίας υπό το φάσμα της διογκούμενης φυγής καταθέσεων και της απειλούμενης κατάρρευσης των τραπεζών.

Τώρα, με τα δημόσια ταμεία να αδειάζουν για να μην διακοπεί η εξυπηρέτηση του χρέους και ορισμένων ασυμπίεστων υποχρεώσεων του κράτους είναι πλέον σαφές ότι ο μόνος χρόνος που κερδήθηκε είναι αυτός που λειτουργεί υπέρ των Ευρωπαίων, και ότι η ελληνική πλευρά βρίσκεται εκτεθειμένη στους διαρκώς εντεινόμενους εκβιασμούς τους από μια διαρκώς επιδεινούμενη θέση. Το πρωτοφανές κλίμα του Eurogroup της Ρίγας, με τον Ελληνα ΥΠΟΙΚ να προπηλακίζεται λεκτικά και να λοιδωρείται από τους ομολόγους του (ακόμη κι από αυτούς χωρών του βεληνεκούς της... Σλοβενίας) πιστοποιεί με τον πιο εύγλωττο την έκταση της διολίσθησης που έχει συντελεσθεί εντός διμήνου.

ΕΝΑ «ΛΑΘΟΣ»... ΚΑΙ Η ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ

Σε μια αξιοσημείωτη τοποθέτησή του αυτήν την εβδομάδα, ο αναπληρωτής υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Ευκλείδης Τσακαλώτοςδήλωσε χαρακτηριστικά: «εμείς κάναμε ένα λάθος, όταν μπήκε η υπογραφή στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, ότι δεν σιγουρέψαμε πως αυτή η συμφωνία θα ήταν το σήμα προς την ΕΚΤ για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τη ρευστότητα»[1]. Το "λάθος" όμως αυτό, που δεν αφορά κάποια δευτερεύουσα όψη αλλά το κεντρικό σημείο της συμφωνίας, δεν είναι προϊόν αβλεψίας. Εχει μια συγκεκριμένη αιτία, που είναι πολιτικού και όχι τεχνικού χαρακτήρα. Η ελληνική πλευρά δεν έλαβε υπ'όψη της αυτό που ήταν προφανές εξ'αρχής, ότι η ΕΚΤ και η ΕΕ δεν θα κάθονταν με σταυρωμένα χέρια με μια αριστερή κυβέρνηση απέναντί τους. Το πιο βαρύ όπλο που διαθέτουν είναι αυτό της ρευστότητας, πολύ λογικά και προβλέψιμα λοιπόν προσέφυγαν αμέσως σ’αυτό. Και φυσικά οι δανειστές είχαν και έχουν κάθε λόγο να συνεχίσουν να σφίγγουν τη «θηλειά» (ο όρος είναι του Αλέξη Τσίπρα στην συνέντευξή του στο Der Spiegel στις 7 Μαρτίου[2]) μέχρις ότου οδηγήσουν την ελληνική πλευρά σε πλήρη υποχώρηση – ή στον συντελούμενο στραγγαλισμό.

Για να το πούμε διαφορετικά, εάν με τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη οι δανειστές δέχονταν να "εξασφαλίσουν ρευστότητα", εάν δηλαδή αποσυνέδεαν την παροχή της από τους συγκεκριμένους (και εξόχως μνημονιακούς) όρους που θέλουν να επιβάλλουν, τότε θα είχαν απλά παραιτηθεί από το βασικό μέσο πίεσης που διαθέτουν. Το να πιστεύει κανείς κάτι ότι μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο αποτελεί ένδειξη μέγιστης πολιτικής αφέλειας, αν όχι τύφλωσης, όταν μάλιστα σημαντικό τμήμα του ίδιου του κόμματος προειδοποιούσε εξ’αρχής για το αναπόδραστο αυτής της εξέλιξης. Το «λάθος» απορρέει λοιπόν από μια θεμελιακά λανθασμένη υπόθεση εργασίας, που στηρίζει εξαρχής την όλη στρατηγική της κυβέρνησης: ότι "θα τα βρούμε εν τέλει" με τους δανειστές υλοποιώντας το πρόγραμμα του Σύριζα εντός ευρωζώνης, με άλλα λόγια από την λογική του «αριστερού ευρωπαϊσμού».

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Οσο κι αν έχει γίνει κατάχρηση της λέξης, δεν βρίσκουμε άλλη για να επισημάνουμε ότι η κατάσταση είναι απολύτως οριακή.

Με την μέθοδο και το περιεχόμενο της ΠΝΠ η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον σε μια πολύ δύσκολη θέση στο πολιτικό και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Ισως έχουν αρχίσει να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για «κατσαρολάδες» αλά ελληνικά, κατά το πρότυπο των όσων υποκινούν εναντίον των αριστερών κυβερνήσεων οι αντιδραστικές και ξενόδουλες αντιπολιτεύσεις στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Η μόνη οδός διαφυγής από τον κίνδυνο εγκλεισμού στο μνημονιακό κλουβί και την απειλούμενη εκτροπή είναι η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα και η επανασύνδεση με το μαχητικό και ελπιδοφόρο κλίμα που επικρατούσε ως τις 20 Φεβρουαρίου.

Οχι, δεν είναι αργά, αντίθετα τώρα ακριβώς είναι η ώρα για καθαρές κουβέντες, οι μόνες που μπορούν να αγγίξουν και να κινητοποιήσουν τον λαό ακριβώς επειδή τον αντιμετωπίζουν με τον πρέποντα σεβασμό, ως ενήλικα και πρωταγωνιστή των εξελίξεων .

Το στοίχημα για την Ελλάδα είναι η ριζική αλλαγή πορείας και το άνοιγμα δρόμων ανατροπής και χειραφέτησης για τον λαό της, για τις εργαζόμενες τάξεις, αλλά και για το μέλλον των λαών και των εργαζόμενων της Ευρώπης.

Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, «το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι τον ίδιο τον φόβο», όπως είπε ο Ρούζβελτ όταν, αναλαμβάνοντας τα προεδρικά του κάθηκοντα, πρότεινε το «μεγάλο άλμα» (για τα δεδομένα των ΗΠΑ) του New Deal. Τον φόβο με όποιο όνομα κι αν εμφανίζεται σήμερα, και ειδικότερα με αυτό του Grexit.

Είναι λοιπόν η ώρα να ξεκαθαριστεί κατ’αρχήν ότι οι όποιοι πόροι εισρέουν τώρα στα δημόσια ταμεία μέσω της ΠΝΠ προορίζονται για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας και όχι για την αποπληρωμή των δανειστών-τοκογλύφων.

Είναι η ώρα να τελειώνουμε με την ξύλινη και αποκοιμιστική γλώσσα περί "διαπραγμάτευσης που πάει καλά" και "συμφωνίας που, ας μην ανησυχούμε, έρχεται».

Είναι η ώρα να σταματήσουν άμεσα οι σουρεαλιστικές αναφορές στις "αμοιβαία επωφελείς λύσεις" και τους «εταίρους» με τους οποίους είμαστε δήθεν «συνιδιοκτήτες της ΕΕ».

Είναι η ώρα να δημοσιοποιηθούν στην ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη τα στοιχεία που αποδεικνύουν τον ανηλεή πόλεμο που δέχεται η κυβέρνηση γιατί αρνείται την υποταγή.

Και είναι, πάνω απ’όλα, η ώρα να προετοιμαστούμε επιτέλους, πολιτικά, τεχνικά και πολιτισμικά, για την μοναδική «έντιμη» διέξοδο, την ρήξη με αυτόν τον εσμό αδίστακτων τοκογλύφων και τζιχαντιστών του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι η ώρα να συγκεκριμενοποιηθεί το περιεχόμενο και να εξηγηθεί η βιωσιμότητα της απελευθερωτικής για την κοινωνική πλειοψηφία πορείας που ξεκινά με το δίπτυχο «στάση πληρωμών (έναντι των δανειστών) – εθνικοποίηση τραπεζών» και προεκτείνεται, αν χρειαστεί, στην επιλογή του εθνικού νομίσματος, με την απαραίτητη προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία.

Είναι η ώρα της σκέψης αλλά και της απόφασης,

η ώρα που αναμετριούνται η καταστροφή και η λύτρωση,

η ώρα της μάχης.

[2] http://www.spiegel.de/international/europe/spiegel-interview-with-greek-prime-minister-tsipras-a-1022156.html

Πηγή: Thepressproject.gr