Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η πιο ολοκληρωμένη ανάλυση των FT: Γιατί η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει αν πει «όχι» στους πιστωτές Πηγή: Η πιο ολοκληρωμένη ανάλυση των FT: Γιατί η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει αν πει «όχι» στους πιστωτές | iefimerida.gr http://www.iefimerida

Με ένα άρθρο-φωτιά, οι Financial Times καλούν στην ουσία τον Αλέξη Τσίπρα να μην υποχωρήσει στις αξιώσεις των πιστωτών. Μέσω συγκεκριμένων στοιχείων αναλύουν γιατί δεν πρόκειται να χάσει τίποτε αν πει «όχι» κηρύσσοντας πτώχευση, ακόμη και αν υπάρξει Grexit.
Ο συντάκτης του άρθρου στους FT Wolfgang Münchau εξηγεί αναλυτικά τα δεδομένα που έχει να αντιμετωπίσει η ελληνική οικονομία και στην περίπτωση του «ναι» και στην περίπτωση του «όχι». Και καταλήγει στο συμπέρασμα: Δεν έχει να χάσει τίποτα, ενώ Γερμανία και Γαλλία μόνο, θα χάσουν 160 δισ. Ευρώ σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο των FT:
«Ωστε εδώ είμαστε. Είπαν στον Αλέξη Τσίπρα «take it or leave it». Τι πρέπει να πράξει;
Ο Ελληνας Πρωθυπουργός δεν έχει να αντιμετωπίσει εκλογές μέχρι τον Ιανουάριο του 2019. Οποια πορεία και αν αποφασίσει τώρα, θα πρέπει να αποδώσει καρπούς μέσα σε τρία χρόνια ή και λιγότερο.
Κατ 'αρχάς, τα δύο ακραία σενάρια: αποδέχεται την τελική προσφορά των πιστωτών ή αποχωρεί από τη ζώνη του ευρώ. Αποδεχόμενος την προσφορά, θα πρέπει να συμφωνίσει σε μια δημοσιονομική προσαρμογή της τάξης του 1,7% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, εντός έξι μηνών.
Ο συνάδελφός μου Martin Sandbu υπολόγισε πώς μια προσαρμογή τέτοιας κλίμακας θα μπορούσε να επηρεάσει την ελληνική ανάπτυξη. Εγώ τώρα επεκτείνω αυτό τον υπολογισμό, για να συμπεριλάβω το συνολικό τετραετές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως ζητούν οι πιστωτές. Βασισμένος στις ίδιες παραδοχές που κάνει για το πώς η δημοσιονομική πολιτική και το ΑΕΠ αλληλοεπηρεάζονται - μια αμφίδρομη διαδικασία – φτάνω σε ένα συμπέρασμα ότι θα υπάρξει πλήγμα του επιπέδου του ΑΕΠ της τάξης του 12,6% σε διάστημα τεσσάρων ετών.
Ο λόγος του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ θα αρχίσει να προσεγγίζει το 200%.
Το συμπέρασμά μου είναι πως η αποδοχή των προγραμμάτων της τρόικας θα αποτελούσε διπλή αυτοκτονία - για την ελληνική οικονομία, καθώς και για την πολιτική σταδιοδρομία του Έλληνα πρωθυπουργού.
Θα μπορούσε το αντίθετο – ακραίο σενάριο – ενός Grexit να έχει καλύτερο αποτέλεσμα;
Μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι θα ήταν, για τρεις λόγους.
1. Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα θα ήταν πως η Ελλάδα θα είναι σε θέση να απαλλαγεί από τις τρελές δημοσιονομικές προσαρμογές.
Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει ανάγκη να «τρέξει» με ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο μπορεί να απαιτήσει μια εφάπαξ προσαρμογή αλλά αυτό είναι.
Η Ελλάδα θα κήρυττε πτώχευση έναντι όλων των επίσημων πιστωτών της: Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, καθώς και για τα διμερή δάνεια από τους ευρωπαίους πιστωτές της.
Αλλά θα εξυπηρετεί όλα τα δάνεια του ιδιωτικού τομέα με το στρατηγικό στόχο να ανακτήσει την πρόσβαση στην αγορά λίγα χρόνια αργότερα.
2. Ο δεύτερος λόγος είναι η μείωση του ρίσκου. Μετά από ένα Grexit,κανείς δεν θα φοβάται τον κίνδυνο μετατροπή νομίσματος. Και η πιθανότητα μιας χρεοκοπίας θα ήταν πολύ μειωμένη, καθώς η Ελλάδα θα είχε ήδη κηρύξει στάση πληρωμών στους επίσημους πιστωτές της και θα ήταν πολύ πρόθυμη να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη μεταξύ των ιδιωτών επενδυτών.
3. Ο τρίτος λόγος είναι ο αντίκτυπος στην θέση της οικονομίας στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με τις μικρές οικονομίες της Βόρειας Ευρώπης, η Ελλάδα είναι μια σχετικά κλειστή οικονομία.
Περίπου τα τρία τέταρτα του ΑΕΠ είναι εγχώρια. Το υπόλοιπο 1/4 που δεν είναι εγχώριο, τα περισσότερα προέρχονται από τον τουρισμό, κλάδος ο οποίος θα επωφεληθεί από την υποτίμηση. Η συνολική επίδραση της υποτίμησης δεν θα ήταν τόσο ισχυρή όσο θα ήταν για μια ανοικτή οικονομία, όπως η Ιρλανδία, αλλά θα ήταν επωφελής, ωστόσο. Από τις τρεις επιπτώσεις,η πρώτη είναι η πιο σημαντική βραχυπρόθεσμα, ενώ η δεύτερη και η τρίτη θα κυριαρχήσουν μακροπρόθεσμα.
Ενα Grexit, ασφαλώς, έχει παγίδες, ως επί το πλείστον βραχυπρόθεσμες.
Μια ξαφνική εισαγωγή του νέου νομίσματος θα ήταν χαοτική. Η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να επιβάλει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων και να κλείσουν τα σύνορα. Αυτές οι απώλειες χρόνου, θα είναι σημαντικές, αλλά όταν το χάος υποχωρήσει η οικονομία θα ανακάμψει γρήγορα.
Συγκρίνοντας τα δύο αυτά σενάρια, θυμάμαι την παρατήρηση Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ ότι η μέθη, σε αντίθεση με την ασχήμια, είναι μια κατάσταση που υποχωρεί. Το πρώτο σενάριο είναι απλά άσχημο, και θα παραμείνει πάντα έτσι. Το δεύτερο, σου δίνει ένα hangover, αλλά ακολουθεί η νηφαλιότητα.
Επομένως, εάν αυτό ήταν η επιλογή, οι Έλληνες θα είχαν έναν λογικό λόγο να προτιμούν Grexit. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι η επιλογή που πρέπει να ληφθεί αυτή την εβδομάδα. Η επιλογή είναι μεταξύ της αποδοχής ή απόρριψης προσφοράς των πιστωτών. Το Grexit είναι πιθανό, αλλά όχι βέβαιο.
Αν ο κ Τσίπρας επρόκειτο να απορρίψει την προσφορά και να χάσει την τελευταία προθεσμία – το Eurogroup της 18ης Ιουνίου - θα κατέληγε να αθετήσει την αποπληρωμή του χρέους τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Σε εκείνο το σημείο, η Ελλάδα θα παραμένει στη ζώνη του ευρώ και θα αναγκαζόταν να αποχωρήσει μόνο αν η ΕΚΤ θα μείωνε τη ροή της ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες κάτω από το ανεκτό όριο. Αυτό μπορεί να συμβεί, αλλά δεν είναι δεδομένο.
Οι πιστωτές της ευρωζώνης, μπορεί επίσης να αποφασίσουν ότι είναι προς το συμφέρον τους να μιλήσουν για την ελάφρυνση του χρέους για την Ελλάδα σε αυτό το σημείο. Απλά φανταστείτε τη θέση τους.
Εάν η Ελλάδα επρόκειτο να χρεοκοπήσει έναντι όλων των χρεών του επίσημου τομέα, η Γαλλία και η Γερμανία μόνο θα χάσουν περίπου 160 δισ. €. Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ θα μείνουν στην ιστορία ως οι μεγαλύτεροι οικονομικοί «losers».
Οι πιστωτές απορρίπτουν μεν τώρα κάθε συζήτηση σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους, αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει όταν η Ελλάδα αρχίσει την πτώχευση. Αν διαπραγματευτούν, όλοι θα ωφεληθούν. Η Ελλάδα θα παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, εφόσον η δημοσιονομική προσαρμογή εξυπηρετεί ένα χαμηλότερο βάρος του χρέους το οποίο θα ήταν πιο ανεκτό. Οι πιστωτές θα είναι σε θέση να καλύψουν μερικές από τις – αλλιώς – σίγουρες – απώλειες.
Η κεντρική ιδέα είναι ότι η Ελλάδα, δεν έχει στην πραγματικότητα τίποτε να χάσει, απορρίπτοντας την προσφορά αυτής της εβδομάδας».
Αλαβάνου, Νταλακογεώργος, Κουτσούμπα, Ελαφρός συζητούν στις Αναιρέσεις

Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ «Αναιρέσεις 2015» στην Αθήνα, το Σάββατο 13 Ιουνίου στη Γεωπονική Σχολή, πραγματοποιήθηκε πολιτική εκδήλωση με τίτλο:
«Ρήξη ή υποταγή;» Για την πολιτική αντεπίθεση του κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Ομιλητές και ομιλήτριες ήταν οι:
Αριάδνη Αλαβάνου, από την Μετωπική Αριστερή Συνεργασία (Μ.ΑΡ.Σ) και το Σχέδιο Β’
Αντώνης Νταλακογεώργος, πρόεδρος του συνδικάτου της ΠΕΝΕΝ
Δέσποινα Κουτσούμπα, Περιφερειακή Σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική
και Γιάννης Ελαφρός, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για τη Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Συντονιστής ήταν ο Αλέξανδρος Μινωτάκης.
Και οι τέσσερις ομιλίες, που μαζί με τοποθετήσεις από το ακροατήριο και τις δευτερολογίες των ομιλητών μπορείτε να παρακολουθήσετε στα βίντεο που ακολουθούν, παρουσιάζουν εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον.
Σημειώνουμε σταχυολογώντας:
-Η Αριάδνη Αλαβάνου ανέφερε μεταξύ άλλων ότι μετά τις εκλογές του 2012, η κατάσταση σταθεροποιήθηκε και σ’ αυτό ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι μετατόπισε όλη εκείνη την ενέργεια τη λαϊκή προς το κοινοβούλιο και την ανάθεση. Υπάρχει κίνδυνος, ακόμη και επίμονοι αγώνες που γίνονται και σήμερα, παρά την κάμψη, να ‘διαβρωθούν’ από ένα είδος κρατικού συνδικαλισμού. «Θα υπάρξει σίγουρα επόμενος ξεσηκωμός», εκτίμησε σημειώνοντας, ότι το ζήτημα είναι πόσο έτοιμες θα είναι οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς.
-Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία του ο Αντώνης Νταλακογεώργος, ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε μία μετάλλαξη των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Άσκησε κριτική στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, για να τονίσει ότι μετά το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ απώλεσε σταδιακά και τα στοιχειώδη αριστερά χαρακτηριστικά, όσον αφορά στην πολιτική του, στη φυσιογνωμία του, ακόμη και στην οργανωτική του υπόσταση. Μίλησε για αντίληψη και στρατηγική σοσιαλδημοκρατική, όχι αμφισβήτησης των δομών του συστήματος.
-Η τρίτη ομιλήτρια, η Δέσποινα Κουτσούμπα, ανέφερε ότι στο δίλημμα «Ρήξη ή υποταγή;», η απάντηση: «Ρήξη» προκύπτει αβίαστα και αντικειμενικά, τεκμηριώνοντας τη θέση της αυτή στην αρχή της ομιλίας της. Οι λεγόμενοι ‘’εταίροι’’, δεν έχουν αλλάξει τις θέσεις τους, και η διαπραγμάτευση στην ουσία γίνεται προς τα μέσα και όχι προς τα έξω, ανέφερε στη συνέχεια. Ασκώντας σκληρή κριτική, περιέγραψε την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σαν «στρατηγική παραμονής στην κυβέρνηση». Χωρίς ρήξη, είναι προδιαγεγραμμένο και το μνημόνιο, ανέφερε χαρακτηριστικά.
-Τελευταίος ομιλητής, ο Γιάννης Ελαφρός, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα παραδείγματα ανέπτυξε μεταξύ άλλων και τη λογική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία. Αξίζει να παρακολουθήσετε και τις τοποθετήσεις από το ακροατήριο, καθώς και τις σύντομες δευτερολογίες που ακολούθησαν.
Άνοιγμα της εκδήλωσης από τον συντονιστή Αλέξανδρο Μινωτάκη:
Η ομιλία της Αριάδνης Αλαβάνου:
Η ομιλία του Αντώνη Νταλακογεώργου:
Η ομιλία της Δέσποινας Κουτσούμπα:
Η ομιλία του Γιάννη Ελαφρού:
Τοποθέτηση του Δημήτρη Γρηγορόπουλου:
Τοποθετήσεις από το ακροατήριο:
………………
.............
Η δευτερολογία του Γιάννη Ελαφρού:
Η δευτερολογία της Δέσποινας Κουτσούμπα:
Η δευτερολογία του Αντώνη Νταλακογεώργου:
Η δευτερολογία της Αριάδνης Αλαβάνου:
πηγη: pandiera.gr
Αλαβάνου, Νταλακογεώργος, Κουτσούμπα, Ελαφρός συζητούν στις Αναιρέσεις (Βίντεο)
Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ «Αναιρέσεις 2015» στην Αθήνα, το Σάββατο 13 Ιουνίου στη Γεωπονική Σχολή, πραγματοποιήθηκε πολιτική εκδήλωση με τίτλο:
«Ρήξη ή υποταγή;» Για την πολιτική αντεπίθεση του κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Ομιλητές και ομιλήτριες ήταν οι:
Αριάδνη Αλαβάνου, από την Μετωπική Αριστερή Συνεργασία (Μ.ΑΡ.Σ) και το Σχέδιο Β’
Αντώνης Νταλακογεώργος, πρόεδρος του συνδικάτου της ΠΕΜΕΝ
Δέσποινα Κουτσούμπα, Περιφερειακή Σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική
και Γιάννης Ελαφρός, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για τη Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Συντονιστής ήταν ο Αλέξανδρος Μινωτάκης.
Και οι τέσσερις ομιλίες, που μαζί με τοποθετήσεις από το ακροατήριο και τις δευτερολογίες των ομιλητών μπορείτε να παρακολουθήσετε στα βίντεο που ακολουθούν, παρουσιάζουν εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον.
Σημειώνουμε σταχυολογώντας:
-Η Αριάδνη Αλαβάνου ανέφερε μεταξύ άλλων ότι μετά τις εκλογές του 2012, η κατάσταση σταθεροποιήθηκε και σ’ αυτό ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι μετατόπισε όλη εκείνη την ενέργεια τη λαϊκή προς το κοινοβούλιο και την ανάθεση. Υπάρχει κίνδυνος, ακόμη και επίμονοι αγώνες που γίνονται και σήμερα, παρά την κάμψη, να ‘διαβρωθούν’ από ένα είδος κρατικού συνδικαλισμού. «Θα υπάρξει σίγουρα επόμενος ξεσηκωμός», εκτίμησε σημειώνοντας, ότι το ζήτημα είναι πόσο έτοιμες θα είναι οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς.
-Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία του ο Αντώνης Νταλακογεώργος, ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε μία μετάλλαξη των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Άσκησε κριτική στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, για να τονίσει ότι μετά το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ απώλεσε σταδιακά και τα στοιχειώδη αριστερά χαρακτηριστικά, όσον αφορά στην πολιτική του, στη φυσιογνωμία του, ακόμη και στην οργανωτική του υπόσταση. Μίλησε για αντίληψη και στρατηγική σοσιαλδημοκρατική, όχι αμφισβήτησης των δομών του συστήματος.
-Η τρίτη ομιλήτρια, η Δέσποινα Κουτσούμπα, ανέφερε ότι στο δίλημμα «Ρήξη ή υποταγή;», η απάντηση: «Ρήξη» προκύπτει αβίαστα και αντικειμενικά, τεκμηριώνοντας τη θέση της αυτή στην αρχή της ομιλίας της. Οι λεγόμενοι ‘’εταίροι’’, δεν έχουν αλλάξει τις θέσεις τους, και η διαπραγμάτευση στην ουσία γίνεται προς τα μέσα και όχι προς τα έξω, ανέφερε στη συνέχεια. Ασκώντας σκληρή κριτική, περιέγραψε την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σαν «στρατηγική παραμονής στην κυβέρνηση». Χωρίς ρήξη, είναι προδιαγεγραμμένο και το μνημόνιο, ανέφερε χαρακτηριστικά.
-Τελευταίος ομιλητής, ο Γιάννης Ελαφρός, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα παραδείγματα ανέπτυξε μεταξύ άλλων και τη λογική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία. Αξίζει να παρακολουθήσετε και τις τοποθετήσεις από το ακροατήριο, καθώς και τις σύντομες δευτερολογίες που ακολούθησαν.
Άνοιγμα της εκδήλωσης από τον συντονιστή Αλέξανδρο Μινωτάκη:
Η ομιλία της Αριάδνης Αλαβάνου:
Η ομιλία του Αντώνη Νταλακογεώργου:
Η ομιλία της Δέσποινας Κουτσούμπα:
Η ομιλία του Γιάννη Ελαφρού:
Τοποθέτηση του Δημήτρη Γρηγορόπουλου:
Τοποθετήσεις από το ακροατήριο:
………………
………………
ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΑ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΕΣ

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ..ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 'Η ΥΠΟΤΑΓΗ
Εντείνονται οι ασφυκτικές πιέσεις απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση από την πλευρά των δανειστών μετά και τις ατέρμονες συζητήσεις της Πέμπτης για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και δανειστών.
Από το πρωί κύκλοι των διεθνών ΜΜΕ και εκπρόσωποι των "θεσμών'' συνεχίζουν να διακινούν κινδυνολογικά και καταστροφικά σενάρια για τη χώρα στέλνοντας ταυτόχρονα τελεσίγραφα προς την ελληνική πλευρά για άμεση πρόταση μνημονιακών μεταρρυθμίσεων .
Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα του σκληρά νεοφιλελεύθερου οικονομικού σάϊτ Bloomberg, το οποίο μετέδωσε πως στη συνάντηση του Euro Working Group ζητήθηκε από την Ελλάδα να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις έως το βράδυ της Πέμπτης.
«Οι φορείς χάραξης πολιτικής εξετάζουν τώρα όλα τα σενάρια εάν η Ελλάδα αρνηθεί να συμβιβαστεί, συμπεριλαμβανομένης και της πιθανότητας η χώρα τελικώς να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, ανέφερε ένας από τους αξιωματούχους που επικαλείται το πρακτορείο», αναφέρει το δημοσίευμα.
Στο ρόλο του «κακού», εμφανίστηκε το πρωί της Παρασκευής ο Γερούν Ντάισελμπλουμ. Ο επικεφαλής του Eurogroup σε συνέντευξη που παραχώρησε σε φινλανδική εφημερίδα προχώρησε σε ωμό εκβιασμό της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού , διαμηνύοντας ότι «πλέον τα περιθώρια έχουν στενέψει πολύ και η μόνη επιλογή που έχει η ελληνική κυβέρνηση είναι να πάρει σκληρές αποφάσεις και να συμφωνήσει με τα όσα ζητούν οι δανειστές προκειμένου να κλειδώσει η συμφωνία».
«H Ελλάδα δεν έχει επιλογή από το να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις που απαιτούνται από τους διεθνείς δανειστές της αν θέλει να εξασφαλίσει νέα δάνεια και να αποφύγει τη χρεοκοπία», δήλωσε ο επικεφαλής του Eurogroup, επιχειρώντας να εγκλωβίσει την κυβέρνηση σε ένα κίβδηλο εκβιαστικό δίλημμα.
Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ σε ένα ρεσιτάλ κινδυνολογίας αποφάνθηκε ότι «αν η Ελλάδα δεν πάρει δύσκολες αποφάσεις, μένει μόνη της», παρουσιάζοντας ως μονόδρομο την υποχώρηση της κυβέρνησης στις απαιτήσεις των «θεσμών».
Ο Ντάισελμπλουμ ανέφερε ότι «ακόμα μπορεί να επιτευχθεί εγκαίρως μια συμφωνία προκειμένου να δοθεί η βοήθεια στην Ελλάδα πριν από το τέλος του μήνα», προσθέτοντας ότι οι δανειστές «είναι ακόμα ανοιχτοί σε προτάσεις από την Ελλάδα, εφόσον αυτές είναι οικονομικά εφαρμόσιμες», αδιαφορώντας για το αν αυτές θα είναι και κοινωνικά βιώσιμες.
΄Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαικής επιτροπής Vladis Dombrovskis καθώς όπως ανέφερε. «Ο χρόνος που απομένει για την επίτευξη συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τους διεθνείς πιστωτές της εγκαίρως, εξαντλείται».
Από την άλλη πλευρά κυβερνητικές πηγές το απόγευμα της Παρασκευής ανακοίνωσαν πως η ελληνική πλευρά είναι έτοιμη να καταθέσει αντιπροτάσεις και για αυτό το σκοπό εκπρόσωποι του πρωθυπουργού θα μεταβούν το Σάββατο στις Βρυξέλλες, όπου σε πρώτη φάση θα συναντηθούν με εκπροσώπους του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη εκπρόσωποι της ελληνικής πλευράς θα είναι οι Ευκλείδης Τσακαλώτος, Νίκος Παπάς και Γιάννης Δραγασάκης. «Βρισκόμαστε περισσότερο από άλλοτε κοντά σε συμφωνία», δηλώνουν. Είχε προηγηθεί τηλεφωνική επικοινωνία του Αλέξη Τσίπρα με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ κατά την οποία συζητήθηκαν τα επόμενα βήματα στις διαπραγματεύσεις.
Τούτη την κρίσιμη ώρα για τον ελληνικό λαό και τον τόπο και ενώ οι απειλές και οι εκβιασμοί από τους ιμπεριαλιστικούς κύκλους της δύσης εντείνονται, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να μην υποχωρήσει μπροστά στους κυνικούς εκβιασμούς και στα ωμά τελεσίγραφα.
Το μόνο καθήκον για την κυβέρνηση αποτελεί μια συμφωνία η οποία πρέπει να επιτευχθεί μόνον εάν οφελεί τον λαό και τον τόπο.
Το πραγματικό δίλημμα των ημερών και αυτό που πρέπει να θέσει η κυβέρνηση προς τον ελληνικό λαό και προς τους δανειστές και να επιμείνει σε αυτό είναι να μην κάνει ούτε ένα βήμα πίσω από μια συμφωνία ασύμβατη με το ριζοσπαστικό της πρόγραμμά.
Η χώρα διαθέτει διαθέτει πολλές εναλλακτικές λύσεις που παρά τις προσωρινές δυσκολίες, μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για ελπιδοφόρες προοδευτικές εξελίξεις.
ΜΑΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
πηγη: iskra.gr
Όχι σε νέα συμφωνία-μνημόνιο φώναξαν χιλιάδες διαδηλωτές

Μαζικές ήταν οι κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν την Πέμπτη 11 Ιούνη, ενάντια στη νέα συμφωνία-μνημόνιο που ετοιμάζουν κυβέρνηση-δανειστές, με σκληρά αντιλαϊκά μέτρα.

Στην Αθήνα η συγκέντρωση σωματείων, συλλογικοτήτων και οργανώσεων πραγματοποιήθηκε στα Προπύλαια στις 7.00 μ.μ. Λίγο πριν τις 8.00 τα μπλοκ των διαδηλωτών συγκροτήθηκαν στο δρόμο και ξεκίνησαν κατεβαίνοντας την οδό Πανεπιστημίου μέχρι την Πατησίων και μέσω Σταδίου ανέβηκαν πρός τη Βουλή-Σύνταγμα. Στην κεφαλή πανό σωματείων, ακολουθούσε το μαζικό μπλοκ των Φοιτητικών Συλλόγων της Αθήνας. Πιο πίσω πανό των εργατικών σχημάτων-παρεμβάσεων-κινήσεων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και αμέσως μετά το μπλοκ της "Κίνησης Διαγραφή του χρέους τώρα". Ακολουθούσαν πολιτικές οργανώσεις με πρώτο το πολύ μαζικό μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το πανό της ΜΑΡΣ, η ΟΚΔΕ και το ΕΕΚ με την ΟΕΝ.
Η διαδήλωση έφτασε στο Σύνταγμα κατά τις 8.30 μ.μ., όπου μόλις είχε τελειώσει το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, και αυτό ενάντια στη συμφωνία-μνημόνιο. Η διαδήλωση που ξεκίνησε από τα Προπύλαια κατευθύνθηκε πρός τη βουλή και κατέληξε λίγη ώρα αργότερα έξω από τα γραφεία της Ε.Ε. όπου παρέμεινε για αρκετή ώρα, φωνάζοντας συνθήματα. Τα μπλοκ επέστρεψαν με πορεία στα Προπύλαια, όπου έληξε η διαδήλωση λίγο μετά τις 9.00 μ.μ.
Αντίστοιχη κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στην Καμάρα. Οι σημερινές διαδηλώσεις πρέπει να είναι η αρχή ενός κινήματος αντίστασης και πάλης των εργαζομένων, της νεολαίας και του λαού ενάντια στα νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα επιβληθούν με τη συμφωνία που καταλήγουν μέσα στις επόμενες μέρες η κυβέρνηση με τους "θεσμούς"-τρόικα ΕΕ-ΔΝΤ. Απαιτείται συνέχεια και κλιμάκωση, με απεργιακές κινητοποιήσεις, συντονισμό όλων των μαχόμενων δυνάμεων και μαζική αντεπίθεση του κινήματος, για να επιβληθούν οι κατακτήσεις και τα αιτήματα των εργαζομένων, για να μην υπογραφεί καμία νέα συμφωνία-μνημόνιο.
ΠΗΓΗ: narnet.gr/
- Τελευταια
- Δημοφιλή