Σήμερα: 18/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

syntaksiouxoi.jpg

Γράφει ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ   

Ειδικός συνεργάτης της Iskraαναλύει 6 πλήγματα του μνημονιακού πολυνομοσχεδίου που συζητείται την Τετάρτη (15/7) στη Βουλή σε βάρος των συνταξιούχων και της Κοινωνικής Ασφάλισης.

1. Στους συνταξιοδοτούμενους όλων των ασφαλιστικών ταμείων μετά τις 30.06.2015, χορηγείται σύνταξη που αναλογεί στις καταβαλλόμενες εισφορές και μετά την συμπλήρωση του 67ου έτους, χορηγείται το πλήρες ποσό της κατώτατης εγγυημένης σύνταξης (κατώτατο όριο). 

Το παραπάνω άρθρο (4) πλήττει βάναυσα τους νέους συνταξιούχους των κατώτερων ορίων, τους αναπήρους και τους δικαιούχους συντάξεων θανάτου, αφού προβλέπει την μη καταβολή του μη ανταποδοτικού μέρους των κατώτερων συντάξεων σε όσους νέους συνταξιούχους δεν έχουν συμπληρώσει τα 67 έτη και παροχή των κατώτερων ορίων σύνταξης (486€) και πιθανότατα και του Ε.Κ.Α.Σ. (έως 230€) μόνο με την συμπλήρωση του 67 έτους ηλικίας. Η περικοπή του μη ανταποδοτικού μέρους σε όλους τους νέους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 67 ισούται με μειώσεις έως και 35% εάν παραμείνει το ΕΚΑΣ και 64% αν περικοπεί το ΕΚΑΣ, στην πλειοψηφία των συντάξεων αναπηρίας και θανάτου και σε ένα πολύ μεγάλο μέρος των πρόωρα συνταξιοδοτημένων με τις προϋποθέσεις των ελάχιστων ορίων (4.500 ένσημα). Πιο συγκεκριμένα ένας νέος συνταξιούχος με 16 έτη ασφάλισης και μέσο όρο αμοιβής, τα πέντε καλύτερα από τα 10 τελευταία χρόνια, 800€ θα έπαιρνε με το παλαιό καθεστώς 486€ και το ΕΚΑΣ 230€ δηλαδή 716€ ενώ τώρα θα πάρει 256€ εάν περικοπεί το ΕΚΑΣ και 486€ εάν δεν περικοπεί, θα χάσει δηλαδή από 230€ έως 460€ (230€ μη ανταποδοτικό μέρος της σύνταξης των κατώτερων ορίων και 230€ από το ΕΚΑΣ). Σημαντικό είναι ότι δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τους αναπήρους και τους δικαιούχους συντάξεων θανάτου που έχουν τις αντίστοιχες προϋποθέσεις για πλήρη σύνταξη και δεν έχουν συμπληρώσει την ηλικία των 67 ετών. Από την εφαρμογή των παραπάνω προκαλείται εξοικονόμηση της δημόσιας δαπάνης, δηλαδή απώλειες συνταξιούχων, που καταβάλλεται για τις συντάξεις γήρατος των ΦΚΑ, η οποία εκτιμάται για το έτος 2015 σε 4,2 εκ, για το έτος 2016 σωρευτικά 25,7 εκ, για το έτος 2017 σωρευτικά 42,87 εκ. και για το έτος 2018 σωρευτικά 60 εκ. Αντίστοιχα, για τις συντάξεις αναπηρίας και θανάτου οι απώλειες των συνταξιούχων εκτιμάται για το έτος 2015σε 1,4 εκ, για το έτος 2016 σωρευτικά 8,5 εκ., για το έτος 2017 σωρευτικά 14,6 εκ, και για το έτος 2018 σωρευτικά 20 εκ..

2. Από 01.01.2015 εντάσσονται υποχρεωτικά στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) όλα τα ταμεία και οι τομείς επικουρικής ασφάλισης που δεν έχουν ενταχθεί μέχρι την δημοσίευση του παρόντος. 

Η παραπάνω παράγραφος προβλέπει την αναδρομική ένταξη (δεν ξέρουμε πως γίνεται αυτό…) όλων των επικουρικών ταμείων και τομέων (βλέπε τομείς επικουρικών του ΟΑΕΕ) στο ΕΤΕΑ, χωρίς να διαχωρίζει επικουρικά ταμεία μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων και χωρίς να κάνει καμία μνεία για τα επίπεδα και τις προϋποθέσεις των παροχών. Από την παράγραφο αυτή  προκαλείται εξοικονόμηση της δημόσιας δαπάνης, δηλαδή απώλειες συνταξιούχων, που καταβάλλεται για τις επικουρικές συντάξεις, η οποία εκτιμάται για το έτος 2015 σε 15 εκ και για το έτος 2016 σε 16 εκ.

3. Από την ανωτέρω ημερομηνία πόροι όλων των εντασσομένων ταμείων επικουρικής ασφάλισης στο ΕΤΕΑ είναι οι προβλεπόμενοι στο άρθρο 38 του Ν. 4052/2012.

Σε συνέχεια της προηγούμενης παραγράφου, η παράγραφος 3 προσδιορίζει ότι οι πόροι των επικουρικών ταμείων και τομέων, όπως ορίζονται στο άρθρο 38 του Ν. 4052/12 συσσωρεύονται στο ΕΤΕΑ από 1-1-15 χωρίς να ξέρουμε πως μπορεί να γίνει αυτό αναδρομικά, αλλά και με οριστική αποσαφήνιση ότι αυτό το ένα και μόνο πλέον ενιαίο ταμείο επικουρικής ασφάλισης δεν θα χρηματοδοτείται καθόλου από τον κρατικό προϋπολογισμό, με κίνδυνο η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος να φύγει, αν τελικά φύγει, από την πόρτα και να επιστρέψει με αυτό τον τρόπο από το παράθυρο.

4. Από 01.01.2016 οι εγγυημένες σε μηνιαία βάση συνταξιοδοτικές εισφορές (κρατική επιχορήγηση) προς τα ασφαλιστικά ταμεία κύριας ασφάλισης διατηρούνται σε ονομαστικούς όρους μέχρι το έτος 2021 στα επίπεδα του έτους 2015.

Η παράγραφος αυτή έχει μεταφραστεί λάθος από το αγγλικό κείμενο που συνοδεύει την συμφωνία της 12ης Ιουλίου και αντί για τις εγγυημένες κατώτερες ανταποδοτικές μηνιαίες συντάξεις (guaranteed monthly contributory pensions) έχει μεταφραστεί σε εγγυημένες σε μηνιαία βάση συνταξιοδοτικές εισφορές (κρατική επιχορήγηση) που δεν υφίσταται ως όρος.

Η παράγραφος αυτή προβλέπει το πάγωμα της κατώτερης σύνταξης των 486€ στην σημερινή ονομαστική της αξία ως το 2021 (πάγωμα 509.000 συντάξεων του Ι.Κ.Α.). Οι συνταξιούχοι αυτοί ήδη έχουν χάσει το 23,5% της αγοραστικής τους δύναμης την τελευταία περίοδο (-9,2% από τον πληθωρισμό και -14,3% από τις μειώσεις των συντάξεων).

Πάντως, αν μείνουμε στην ακριβή γραμματική διατύπωση του άρθρου, τότε αυτό σημαίνει ότι η κρατική χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης παγώνει μέχρι το 2021 σε ονομαστικές τιμές στα επίπεδα του 2015. Αν, όμως, πάρουμε υπόψη ότι οι συνταξιούχοι μέχρι τότε θα έχουν αυξηθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες, τότε συμπεραίνουμε ότι θα μειωθούν κατά πολύ οι διαθέσιμοι για συντάξεις πόροι της κοινωνικής ασφάλισης και αυτό θα οδηγήσει σε μειώσεις των συντάξεων.

5. Από 01.07.2015 αυξάνονται οι εισφορές υγειονομικής περίθαλψης από 4% σε 6% και παρακρατούνται από τις κύριες συντάξεις και από την ανωτέρω ημερομηνία το αντίστοιχο ποσοστό εισφορών υγειονομικής περίθαλψης, ορίζεται σε 6% και παρακρατείται από τις επικουρικές συντάξεις.

Η αύξηση της εισφοράς των συνταξιούχων για τον κλάδο υγείας από 4% σε 6% και η επέκταση της παρακράτησή της και από τις επικουρικές συντάξεις, που έως σήμερα δεν έχουμε αντίστοιχη εισφορά, θα επιφέρει εμμέσως μεν αλλά πραγματικά αντίστοιχες μειώσεις κύριων και επικουρικών συντάξεων, δηλαδή επιπλέον απώλεια εισοδήματος για τους συνταξιούχους της τάξης των 422 εκ για το έτος 2015 και των 854 εκ. για το 2016  και κάθε επόμενο έτος.

6. Με αποφάσεις του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, που θα εκδοθούν έως τις 31 Ιουλίου 2015, ρυθμίζονται  θέματα εφαρμογής των προηγούμενων άρθρων, που αφορούν τους όρους ένταξης ταμείων ή τομέων στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής ασφάλισης, τις λεπτομέρειες και την διαδικασία εναρμόνισης των ασφαλιστικών εισφορών με την ισχύουσα στο ΙΚΑ καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια. 

Η παραπάνω παράγραφος είναι εξουσιοδοτική, ώστε να βγει υπουργική απόφαση, για όλες τις λεπτομέρειες που πρέπει να ρυθμιστούν για τα παραπάνω άρθρα. Εντύπωση προκαλεί, η αναφορά εναρμόνισης των εισφορών άλλων ταμείων (ΟΑΕΕ και ΟΓΑ), με αυτές του ΙΚΑ, γιατί, αν πραγματικά το εννοεί, τότε θα έχουμε μεγάλες αυξήσεις εισφορών σε αυτά και κατά συνέπεια μεγάλη οικονομική επιβάρυνση αυτοαπασχολουμένων και αγροτών.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Λείπουν από το νομοσχέδιο οι συμφωνημένες με τους δανειστές ρυθμίσεις για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και είναι πολύ πιθανόν να κατατεθούν με τροπολογία, όπου θα πρέπει να δούμε αν προστατεύει, και σε πιο βαθμό, τα θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα και τις ειδικές κατηγορίες (γυναίκες με ανήλικα παιδιά, βαρεία και ανθυγιεινά επαγγέλματα, αναπηρικές συντάξεις) και σε τις αυξήσεις ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης οδηγεί και πόσο θίγει τις υπόλοιπες κατηγορίες.

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

041f8ef5b15effcb1dc4f41914f9679e_M.jpg

Σκέψεις για το καταναγκαστικό δίλημμα: σκληρές (αντι)μεταρρυθμίσεις μνημονιακού τύπου ή συντηρητική έξοδος από το Ευρώ.

Του Θανάση Μποχώτη

   Μετά το μαζικό Όχι της ελληνικής κοινωνίας στις 5 του Ιούλη, ένα Όχι που συνιστούσε κατάφαση στην συλλογική της επιβίωση και προοπτικά στην αναπαραγωγή της, η Γερμανία και οι χώρες δορυφόροι της έθεσαν στην ελληνική κυβέρνηση και στα πέντε κόμματα που την στηρίζουν το εκβιαστικό δίλημμα: είτε καταστροφικό μνημόνιο με φόρους, περικοπές κοινωνικών δαπανών, αναστολή των δημοκρατικών εγγυήσεων υπέρ της κοινής και ιδιωτικής ιδιοκτησίας στο εσωτερικό της Ελλάδας, καθώς και επιτήρηση από την τρόϊκα, είτε ελεγχόμενη έξοδος από το Ευρώ, με δημιουργία και στήριξη από την ευρωζώνη ενός παράλληλου νομίσματος και εξυπηρέτηση ενός απομειωμένου αλλά υπερτιμημένου χρέους.

   1. Η έντονη αντίδραση άλλων κρατών της Ευρωζώνης προς τη γερμανική στάση, δεν δικαιολογεί καμία αισιοδοξία των αριστερών, πράσινων ή φιλελεύθερων ευρωπαϊστών. Αντίθετα, μπορεί να θεωρηθεί ότι η Γερμανία, έχοντας σχεδιάσει (ήδη το 2011 σε μια αρχική εκδοχή) και πιέζοντας για μια «δεξιά» έξοδο της Ελλάδας απ' το Ευρώ, τώρα ή αργότερα, παίζει ένα πολύ μεγαλύτερο παιχνίδι από ό,τι σκεφτόμασταν μέχρι τώρα, ένα παιχνίδι με προοπτική και βάθος, με μεγάλα διακυβεύματα και ίσως με κάποιους μεγάλους κινδύνους που δεν τους καταλαβαίνει πλήρως.

   Τους τελευταίους μήνες λεγόταν πως η Γερμανία πολύ δύσκολα θα έκανε παραχωρήσεις σε μια Ελλάδα με μια ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση για να μην ενισχυθούν ανάλογα κινήματα στην Ισπανία και αλλού. (Σ' αυτό άλλωστε συμφωνούσε και ο ισπανικός δικομματισμός). Όμως αυτή είναι μια πλευρά του προβλήματος η οποία έχει δευτερεύουσα σημασία για τη Γερμανία. Έτσι, η έντονη αντιπαράθεση Γαλλίας (και δευτερευόντως Ιταλίας) -με τη συνεπικουρία των ΗΠΑ-, με τη Γερμανία (ιδίως μετά την εκλογή της 5ης Ιούλη και τη μετατροπή του μαζικού λαϊκού Όχι σε ναι από τα πέντε ελληνικά κόμματα), καθώς και η προσπάθεια των Γάλλων η κυβέρνηση της Ελλάδας να μην εξευτελιστεί εντελώς και να πάρει ένα σκληρό μα πολιτικά διαχειρίσιμο μνημόνιο, ώστε να μην οδηγηθεί σε «δεξιά» έξοδο απ' το Ευρώ ή Γκρέξιτ, μπορεί να εξηγηθεί στην εξής κατεύθυνση.

   2. Μια έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ, συντηρητική όπως αυτή που έχει σχεδιαστεί [[αλλά και η ως τώρα λιγότερο πιθανή δημοκρατική και λαϊκή]], θα σήμαινε ότι μετά από ένα χρόνο και κάτι, όταν θα τέλειωνε η γιγαντιαία στήριξη των επιτοκίων δανεισμού των χωρών της ευρωζώνης (όχι μόνο περιφερειακών χωρών, μα και του Βελγίου, της Ισπανίας και Ιταλίας, ακόμα και της Γαλλίας) και των χρηματοπιστωτικών αγορών, από την ύψους 1τρισ. ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ και του Ντράγκι, τα επιτόκια θα άρχιζαν πολύ πιθανώς να ανεβαίνουν, ίσως ακόμα και σε δυσθεώρητα ύψη. Για ν' αποτρέψουν κάτι τέτοιο, τόσο οι χώρες περιφέρειας και Νότου, όσο και η Ιταλία και η ίδια η Γαλλία, θα έπρεπε να αρχίσουν να αποποιούνται τις παρατάσεις για την επίτευξη των συμφωνημένων στόχων δημοσιονομικής προσαρμογής που έχουν πάρει, (οι παρατάσεις αυτές παραβίαζαν και παραβιάζουν τους κανόνες του συμφώνου σταθερότητας)¨ θα χρειαζόταν μάλιστα να επιταχύνουν δραστικά αυτή την προσαρμογή, παίρνοντας ταχύτατα τα γνωστά μέτρα και (αντι)μεταρρυθμίσεις, που όμως, ιδίως στην περίπτωση της Γαλλίας, θα ήταν δύσκολο να τα επιβάλλουν στην κοινωνία τους. Μάλιστα σε χώρες όπου ο καπιταλισμός έχει πιο άμεσα κυρίαρχη θέση, η επιβολή των αντιμεταρρυθμίσεων αυτών δεν χρειάζεται οπωσδήποτε να γίνει με τη μορφή μνημονίου, καθώς είναι λιγότερο δυσχερές από πλευράς νοοτροπίας και πολιτικής, να εσωτερικευθούν οι απαιτήσεις τους. Για να τις επιβάλλουν θα έπρεπε να εισαχθούν σημαντικές αντιδημοκρατικές ρυθμίσεις, ανεξάρτητες αρχές, τεχνοκρατικά σχήματα, σύγχρονες βοναπαρτικές / αυταρχικές επιλογές, και στη Γαλλία¨ ταυτόχρονα αυτό θα σήμαινε πως ακόμα και η Γαλλία θα ελεγχόταν πολιτικά από την ευρωζώνη και τη Γερμανία, υπέρ των "αγορών". Η προοπτική ενός τέτοιου πολιτικού ελέγχου της Ευρωζώνης από τη Γερμανία θα αποτελούσε πρόκληση για τις ΗΠΑ...

    3. Για σημαντικές μερίδες του γαλλικού κεφαλαίου ίσως αποτελέσει δέλεαρ η προοπτική της υποταγής του -θεωρούμενου από τις ίδιες ως δύσκολα "κυβερνήσιμου"- λαού τους και της ενίσχυσής τους στον διεθνή ανταγωνισμό. Η γαλλική δεξιά θα διαχειριζόταν αυτήν τη λύση, αντικαθιστώντας στην κυβέρνηση τους από καιρό παραπαίοντες σοσιαλιστές του Ολλάντ. Όμως, και εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος που ίσως υποτιμά η Γερμανία, μπροστά στο φάσμα μιας ιστορικών διαστάσεων υποβάθμισης της γαλλικής οικονομίας σε εξαρτημένη από τη Γερμανία, αλλά και μπροστά στο φόβο της μετατροπής του -πάλαι ποτέ αποικιοκρατικού- γαλλικού κράτους σε υποχείριο της Γερμανίας, ένα τμήμα του γαλλικού κεφαλαίου θα μπορούσε να συνδεθεί στενά με το Εθνικό Μέτωπο. Τότε μια Γαλλία υπό τη λε Πεν θα δοκίμαζε ίσως να δημιουργήσει, με προστατευτικές πολιτικές, μια ζώνη επιρροής της Γαλλίας, με αποτέλεσμα την διάλυση του Ευρώ, ή τον περιορισμό του στη ζώνη των βόρειων χωρών και της Α και ΝΑ Ευρώπης όπου κυριαρχεί η Γερμανία.

     4. Βλέπουμε λοιπόν ότι μάλλον η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται, ιδίως επί κυβέρνησης της ονειροπαρμένης ευρωπαϊστικής ηγετικής ομάδας του Σύριζα, ως δόλωμα για να πιάσει η Γερμανία μεγαλύτερα ψάρια...

       5. Σύμφωνα με τα προηγούμενα, οι αποφάσεις των ευρωσυνόδων των τριών τελευταίων ημερών δεν συνιστούν στο παραμικρό νίκη της Γαλλίας, ούτε της αφήνουν την παραμικρή ελπίδα. Η ίδια η Γαλλία συμφώνησε ότι ένα καταστροφικό και αδιέξοδο από οικονομικής και δημοκρατικής άποψης μνημόνιο, μια ομολογία υποταγής σαν αυτή που υπέγραψαν χθες ομόφωνα οι δεκαεννιά της ευρωζώνης, είναι αποδεκτό όριο για την παραμονή στην Οικονομική και Νομισματική ένωση, καθώς και για την οικονομική και πολιτική της ολοκλήρωση. Και είναι αποδεκτό, γιατί συμφωνεί με τους κανόνες του Ευρώ, τους οποίους εγγυάται η Γερμανία προς όφελος των αγορών.

   6. Οι κανόνες αυτοί έχουν γίνει πολύ πιο αυστηροί μα δεν έχουν αλλάξει από το 1999-2000, όταν συγκροτήθηκε η ευρωζώνη και το ευρώ, όταν ορίστηκαν οι αντιπληθωριστικοί σκοποί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όταν τέθηκαν οι αυστηροί και συμβατοί με τους νομισματικούς αυτούς σκοπούς δημοσιονομικοί στόχοι των κρατών - μελών του ευρώ, όταν συμφωνήθηκαν και οι σκληρές ποινές για την παράβασή τους. Ήδη τότε είχε υποστηριχθεί ότι με αυτό τον τρόπο η συμπεριφορά της ευρωζώνης προς τα μέλη της προδιαγραφόταν ως αυτή του ΔΝΤ απέναντι στις μπανανίες. Γι’ αυτό και η συμμετοχή του ΔΝΤ στα μνημόνια Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ιρλανδίας, Κύπρου, δεν ήταν τυχαίο αποτέλεσμα πολιτικών ή άλλων χειρισμών. Ήταν αναγκαία, καθώς ήταν πλήρως συμβατή με τη φύση της ευρωζώνης. Τέλος, οι κανόνες της ΟΝΕ ήταν πλήρως συμβατοί με τους κανόνες της ενιαίας αγοράς (1986), μα και με τον ατλαντισμό και το ελεύθερο εμπόριο, που αποτέλεσαν ήδη από το 1952 και το 1957 τους δυο κεντρικούς πυλώνες της «ευρωπαϊκής οικονομικής ενοποίησης» και οι οποίοι προϋπέθεταν και κατέτειναν στην κεντρική θέση της καπιταλιστικής Γερμανίας στο εγχείρημα, σύμφωνα με τον αρχικό και σταθερό σχεδιασμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι τελευταίες όμως, όπως αναφέραμε πριν, ανησυχούν πλέον σοβαρά, καθώς βλέπουν ότι η ΕΕ, στο βαθμό που καθορίζεται από την Ευρωζώνη, τείνει πλέον να γίνει εργαλείο για την πολιτική κυριαρχία της Γερμανίας διαμέσου της οικονομικής της κυριαρχίας, προς όφελος των αγορών.

   7. Τόσο για την Ελλάδα, όσο και για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, δεν μένει πλέον άλλος εναλλακτικός και «ρεαλιστικός» δρόμος για την κοινωνική τους ανάπτυξη και για την ανάκτηση της δημοκρατίας, παρά μόνο ο δρόμος έξω από το δίλημμα: αντιμεταρρυθμίσεις ή εξαρτημένη έξοδος από την ΟΝΕ. Πρέπει να διαλέξουν ανοιχτά, καθαρά και σταθερά την πολιτική της συντεταγμένης, δημοκρατικής και ορθολογικής εξόδου από την ευρωζώνη και το χρέος της.  

Θανάσης Ν. Μποχώτης,

Ινστιτούτο Δ. Μπάτσης, Σχέδιο Β’.

πηγη: sxedio-b.gr

alavanos.jpg

Δήλωση Αλ. Αλαβάνου :

Η 13η Ιουλίου 2015 καταγράφεται ως μια ημέρα όνειδους και ατίμωσης της Ελλάδας.

Είναι μια ημέρα προδοσίας του λαού, που μόλις πριν λίγες μέρες είπε ένα άφοβο και περήφανο «Όχι», για να δει σήμερα να υπογράφεται το Μνημόνιο Τσίπρα με βάση ένα κείμενο ακραία χειρότερο από αυτό που απέρριψε και χωρίς ίχνος ντροπής να επιτρέπεται στους ηγέτες του ευρωπαϊκού καπιταλισμού να ταπεινώνουν ασύδοτα τη δημοκρατία και τον τόπο μας.

Είναι η ημέρα της έσχατης κατάπτωσης αυτής της μνημονιακής πενταετίας όχι μόνο γιατί βρίσκει την οικονομία στην πιο βαθιά αποδόμηση και την κοινωνία σε καθημερινό εξευτελισμό, αλλά γιατί ήδη σήμερα εκκινά η ισχύς του Μνημονίου Τσίπρα, πολύ χειρότερου από το Μνημόνιο Παπανδρέου και το Μνημόνιο Σαμαρά.

Δεν πρέπει να αφήσουμε να σφραγισθεί κι ως η ημέρα μιας ιστορικής ατίμωσης της αριστεράς, φτάνει όλες και όλοι οι έντιμοι μαχητές του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ενοχές αλλά με διάθεση αναστοχασμού, να συμμετάσχουν στους κοινούς αγώνες ενάντια στη συμφωνία και ενάντια σε όσους επέλεξαν θέση στην απέναντι όχθη μαζί με τις άλλες μνημονιακές προσωπικότητες και κόμματα στα πλαίσια μιας πλαστής και καταστροφικής δήθεν «εθνικής ενότητας».

Μπορεί τέλος να γίνει η ημέρα εκκίνησης μιας δύσκολης αλλά αναγκαίας πορείας ενότητας και μετωπικής συγκρότησης όχι μόνο της αριστεράς, αλλά και ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων   με επικεφαλής τις νέες γενιές, με ένα νέο σχέδιο β για την ανασυγκρότηση και αναγέννηση της κοινωνίας, που απαιτεί έξοδο από το ευρώ – παύση δανειακών πληρωμών – πρόγραμμα σωτηρίας και ανασυγκρότησης, με νέα έμπνευση και δημιουργικότητα, αλλά με εκείνο το παλιό λαϊκό αριστερό ήθος της σεμνότητας, της ανιδιοτέλειας, της προσφοράς.

13.7.2015

πηγη: sxedio-b.gr

SKITSO.jpg

Όπως είναι γνωστό η χώρα και ο λαός μας όλο το τελευταίο χρονικό διάστημα αντιμετωπίζει την απροκάλυπτη εκβιαστική τακτική των δανειστών (Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ) οι οποίοι έχουν οδηγήσει τον τόπο μας σε πρωτοφανή οικονομική ασφυξία και στραγγαλισμό με στόχο να σύρουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε μια νέα αντιλαϊκή συμφωνία και σε ένα νέο μνημόνιο με μέτρα που θα συνθλίβουν τα ασφαλιστικά, εργασιακά δικαιώματα που θα επιβάλλουν μια νέα φοροκαταιγίδα σε βάρος του λαού, των εργαζομένων, των αγροτών, των μικρών και μεσαίων στρωμάτων καθώς επίσης και την λεηλάτηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, των δημόσιων παραγωγικών και αναπτυξιακών επιχειρήσεων όπως είναι ΟΛΠ – ΟΛΘ – αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΔΕΗ κ.λπ.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο λαός στις 5/7/2015 έδωσε μέσα από το δημοψήφισμα την δική του γενναία και περήφανη απάντηση στους εκβιασμούς των τοκογλύφων δανειστών – εκβιαστών!

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός αγνοώντας και περιφρονώντας το Όχι του λαού σύρεται σε μια νέα συμφωνία – μνημόνιο που θα ολοκληρώσει την καταστροφή της χώρας και του λαού. Οι τελευταίες εξελίξεις δικαιώνουν αυτή την εκτίμηση που πολύ έγκαιρα διατύπωσε η ΠΕΝΕΝ.

Ακριβώς το ίδιο χρονικό διάστημα το εφοπλιστικό κεφάλαιο στην χώρα μας με την σειρά του έχει εξαπολύσει έναν εκβιαστικό πόλεμο μπροστά στον κίνδυνο…. επιτέλους να συνεισφέρει στα φορολογικά βάρη σύμφωνα με την οικονομική και φοροδοτική ικανότητά του. Για το σκοπό αυτό το εξαρτημένο και εξαγορασμένο δημοσιογραφικό λόμπυ που είναι στην υπηρεσία των συμφερόντων του, με καθημερινά δημοσιεύματα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι οποιαδήποτε μεταβολή στον άθλιο φορολογικό παράδεισο που απολαμβάνουν οι έλληνες εφοπλιστές στην χώρα μας θα οδηγήσει στην φυγή των εταιριών τους από την χώρα μας. Στην κατεύθυνση αυτή απειλούν και εκβιάζουν για μετεγκατάσταση των εταιριών τους σε άλλες χώρες όπως είναι η Κύπρος, η Σιγκαπούρη, το Ντουμπάι κ.λπ!!!

Οι «έλληνες» εφοπλιστές εν μέσω μιας τραγικής κατάστασης που έχει περιέλθει η χώρα αναδεικνύουν για πολλοστή φορά το σκληρό, αδίστακτο προσωπείο τους που δεν είναι άλλο από αυτό της υπεράσπισης των συμφερόντων τους, αφήνοντας στην άκρη τα περί πατριωτισμού  όταν πρόκειται να συνεισφέρουν στην χώρα και στα φορολογικά έσοδα της εθνικής μας οικονομίας.

Αποδείχνουν περίτρανα ότι πατρίδα του κεφαλαίου και του ελληνικού εφοπλισμού ήταν, είναι και θα είναι τα υπερκέρδη τους και τα οικονομικά τους συμφέροντα και για τον σκοπό αυτό δεν διστάζουν να εγκαταλείψουν ορισμένοι από αυτούς την χώρα και το ελληνικό κράτος που τους πρόσφερε επί δεκαετίες γη και ύδωρ για να αποκτήσουν τις μεγάλες περιουσίες τους, να αναπτυχθούν οικονομικά στον στίβο της ναυτιλίας παρέχοντάς τους σκανδαλώδη προνόμια, διευκολύνσεις και επιχειρηματική ασυδοσία.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ότι στο παιχνίδι των εφοπλιστικών εκβιασμών και απειλών για να παραμείνει άθικτο το άθλιο σημερινό θεσμικό πλαίσιο της εφοπλιστικής ασυδοσίας ενεπλάκη με επιστολή στον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας και ο Πρόεδρος των Πλοιάρχων (ΠΕΠΕΝ) Γιώργος Βλάχος ο οποίος αναπαράγει με τον τρόπο του τα ίδια επιχειρήματα της πιο ακραίας πτέρυγας του εφοπλισμού που απειλεί θεούς και δαίμονες εάν θιγεί στο ελάχιστο το προνομιακό τους αυτό καθεστώς στην ελληνική Ναυτιλία.

Ο καθείς εφ’ ώ ετάχθη!!!!           

Σελίδα 4247 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή