Να αποδοθούν στον ΕΟΠΥΥ οι παρανόμως παρακρατηθείσες εισφορές ασθενείας ζητεί ο ΠΙΣ - Η εγκατάλειψη και η απαξίωση του ΕΟΠΥΥ από το κράτος οδηγεί σε οριστικό λουκέτο εκατοντάδες Εργαστήρια Φυσικοθεραπείας, λέει ο ΠΣΦ.

«Φέσι» έχουν βάλει τα ασφαλιστικά ταμεία στον ΕΟΠΥΥ, με τη απόδοση των εισφορών ασθενείας. Όπως κατήγγειλε ο πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου (ΠΙΣ) -κατά τη συνεδρίαση του δ.σ. του Οργανισμού την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015- οι εισφορές ασθενείας «που οφείλονται στον ΕΟΠΥΥ και παρανόμως δεν αποδίδονται από τα ασφαλιστικά ταμεία» ανέρχονται συνολικά σε 1,5 δισ. ευρώ (800,4 εκατ, ευρώ από την αρχή του χρόνου μέχρι σήμερα). Ήδη προστέθηκαν 100 εκατ. ευρώ από την αύξηση στις κύριες συντάξεις των εισφορών ασθένειας υπέρ του ΕΟΠΠΥ κατά 2% (από 4% στο 6%) και στις επικουρικές κατά 6%.

Όπως καταγγέλλει ο ΠΙΣ, αν και ο πρόεδρος του Συλλόγου ζήτησε να κινηθεί κάθε νομική διαδικασία για την παράνομη παρακράτηση των εισφορών ασθένειας, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει νομοθετική ρύθμιση για την απευθείας μεταφορά των εισφορών ασθένειας προς τον Οργανισμό, εντούτοις, «το Δελτίο Τύπου που εξεδόθη από τον ΕΟΠΥΥ, στις 3.9.2015, δεν αναφέρει ότι εδόθη εντολή στη νομική υπηρεσία να ερευνήσει όλη τη διαδικασία είσπραξης των οφειλών από τα ασφαλιστικά ταμεία και την απόδοση ευθυνών όπου αναλογούν».

Ο ΠΙΣ ζητεί από τον ΕΟΠΥΥ και από την ηγεσία του υπουργείου Υγείας να κάνουν όλες τις ενέργειες που απαιτούνται – έτσι όπως τέθηκαν στο δ.σ. του ΕΟΠΥΥ - «προκειμένου να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα του Οργανισμού, να αποπληρωθούν οι πάροχοι υπηρεσιών υγείας και να διασφαλιστεί η ασφαλής περίθαλψη των πολιτών, χωρίς επιβαρύνσεις». Σε αντίθετη περίπτωση, όπως προειδοποιεί, θα κινηθεί αναλόγως «προκειμένου να εξασφαλίσει την ομαλή περίθαλψη και τη βιωσιμότητα των συμβεβλημένων με τον ΕΟΠΥΥ παρόχων».

Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών

Την ίδια ώρα, με ανακοίνωσή του, η οποία κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με την καταγγελία του ΠΙΣ, ο Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών (ΠΣΦ) θυμίζει προς το κράτος τη νομοθετημένη υποχρέωσή του να αποδίδει τις εισφορές Υγείας στον ΕΟΠΥΥ, που κατατίθενται από τους έλληνες πολίτες προκειμένου να τύχουν περίθαλψης, όταν νοσήσουν. Μάλιστα, υπογραμμίζει τη δημοσιοποίηση της αγωνίας του δ.σ. του Οργανισμού, πριν από πριν ημέρες, «για το δυσοίωνο μέλλον, του ενός και μοναδικού οργανισμού παροχής υπηρεσιών υγείας. Προειδοποιεί για πιθανή κατάρρευση και ξέρουμε όλοι τι σημαίνει αυτό για χιλιάδες συμβεβλημένους και εργαζόμενους , αλλά κυρίως για 10 εκατ. ασφαλισμένους».

Όπως σημειώνει, μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του ο ΠΣΦ, «δεν είναι δυνατόν να οφείλονται 800 εκατ. ευρώ στον ΕΟΠΥΥ από τα ασφαλιστικά ταμεία, μόνον για το 2015, να μην έχουν εξοφληθεί οι ληξιπρόθεσμες οφειλές (προ του 2012) και τα δεσμευμένα υπόλοιπα ποσά (από το 1,7 δισ. ευρώ), αλλά και να μην ξέρει κανείς που βρίσκονται, καθώς δεν έχει νομοθετηθεί η παράταση αποπληρωμής τους».

Όπως καταγγέλλει και αυτός, «ακόμη και αυτά τα 70 εκατ. ευρώ το μήνα που συσσωρεύονται στα Ταμεία από την αύξηση της παρακράτησης των συνταξιούχων, που υποτίθεται ότι προβλέφθηκε από την τελευταία συμφωνία να αποδίδονται απευθείας στον ΕΟΠΥΥ, απλά δεν αποδίδονται».

Ο ΠΣΦ, αφού ζητεί να μπει τέλος στη «δουλοπρεπή αντίληψη», που κατέστη υποχρεωτική με νόμο (rebate & clawback) και που επιβάλλει «την υποχρεωτική υπεξαίρεση και μη καταβολή 4 μηνών δεδουλευμένων κάθε έτος», δηλαδή «να δουλεύεις, και για ένα μεγάλο μέρος της εργασίας σου να μην πληρώνεσαι ποτέ», καλεί:

• τους υπηρεσιακούς υπουργούς να λύσουν τα προβλήματα χρηματοδότησης και να εφαρμόσουν τις υποχρεώσεις της Πολιτείας.

• τα κόμματα «να πάρουν θέση για το μέλλον του ΕΟΠΥΥ και για τα προβλήματα που απορρέουν μέσα από την σχέση συνεργασίας, για χιλιάδες συμβεβλημένους και εργαζόμενους στο χώρο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης, αλλά κυρίως για τα προβλήματα που δημιουργούνται τελικά και επηρεάζουν την παροχή του υπέρτατου και πολυτιμότατου αγαθού, αυτού της υγείας».

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Από το Σάββα Ρομπόλη

Η «αβέβαιη περιπέτεια» που πλήττει το κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα, τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, αλλά και την κοινωνική συνοχή στη χώρα μας, ιδιαίτερα τα τελευταία έξι χρόνια, σταδιακά και ανησυχητικά μεταμορφώνεται, υπό την εποπτεία και τη συστηματική παρακολούθηση του «αόρατου χεριού των δανειστών», σε ουσιαστική ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης και σε συρρίκνωση των θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η μεταμόρφωση αυτή οδηγεί στην εφαρμογή της αρχής «των ελάχιστων προδιαγραφών» του νόμου περί φτωχών του 19ου αιώνα, με την έννοια ότι η όποια κοινωνική παροχή ακόμη και της κύριας σύνταξης θα εξαρτάται «από το σύστημα της νοητής κεφαλαιοποίησης με τη δημιουργία ατομικών μερίδων ανά ασφαλισμένο και παρακράτηση ενός ποσού κλιμακούμενου ανάλογα με το εισόδημα για τη χρηματοδότηση του συστήματος. Το τελικό ποσό σύνταξης που θα προκύπτει από τους κανόνες νοητής κεφαλαιοποίησης θα προστίθεται στην εθνική σύνταξη».

Με άλλα λόγια, επιδιώκεται το σύστημα κεφαλαιοποίησης που θα εφαρμοστεί μετά τη συγχώνευση των 11 ταμείων επικουρικής ασφάλισης στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) να εφαρμοστεί και στα ενοποιημένα τρία ταμεία κύριας ασφάλισης, με ελεύθερη πτώση, εκτός των επικουρικών, και των κύριων συντάξεων, χωρίς ταυτόχρονα να μπορεί να υποστηριχθεί ποσοτικά η εξασφάλιση της βιωσιμότητας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Μια τέτοια προοπτική προδιαγράφει, εκτός από την ουσιαστική ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης και την καταστρατήγηση των βασικών αρχών σύστασης και λειτουργίας της, την εμβάθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, τη διεύρυνση της φτωχοποίησης και της απογοήτευσης του πληθυσμού, κ.λπ., και, όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά, η όξυνση του «κοινωνικού ζητήματος» θα οδηγήσει σε όξυνση του «πολιτικού ζητήματος».

Η παρατήρηση αυτή σε όρους του Τόμας Καρλάιλ (1905) σημαίνει ότι «εάν δεν κάνουμε κάτι, κάποια μέρα αυτό θα γίνει από μόνο του και με τρόπο που δεν θα ευχαριστεί κανέναν». Υπ’ αυτή την έννοια, απαιτείται ως πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και εκλογικό σύστημα στις παρούσες συνθήκες της προεκλογικής περιόδου να κάνουμε κάτι αντίστοιχα σοβαρό με τη συνθετότητα και την πολυπλοκότητα του ασφαλιστικού προβλήματος.

Αυτό σημαίνει ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις που συμμετέχουν στον προεκλογικό αγώνα για τις εκλογές της 20/9/2015 θα πρέπει να δεσμευτούν προγραμματικά ότι η λύση των οικονομικών ελλειμμάτων και των χρηματοδοτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη οξύτητα το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων στη χώρα μας δεν είναι να μιμηθούμε τη Χιλή ή τις Βαλτικές Χώρες με την ανατροπή του, ούτε με την ελεύθερη πτώση του επιπέδου των παροχών μετά τη μείωση ποσοστού 45% που έχουν υποστεί την τελευταία εξαετία.

Η λύση επίσης δεν είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους του κοινωνικού-ασφαλιστικού συστήματος από το αναδιανεμητικό (κοινωνική αλληλεγγύη) σε ultra-κεφαλαιοποιητικό (εξατομικευμένο-ατομικές μερίδες) σύστημα κοινωνικής ασφάλισης (ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα, βασική σύνταξη).

Η λύση, τέλος, δεν είναι οι επιπτώσεις του δημογραφικού ελλείμματος, του ελλείμματος της απασχόλησης και της ανεργίας, που διευρύνονται από τις ασκούμενες πολιτικές της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης, να χρηματοδοτούνται από την περαιτέρω μείωση των παροχών, την αύξηση των εισφορών, την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, τη διεύρυνση των ανισοτήτων και την αλλαγή του συστατικού και του χρηματοδοτικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, κτλ, αντί η διαμόρφωση μιας αναπτυξιακής στρατηγικής, μιας αποτελεσματικής πολιτικής απασχόλησης και μιας μακράς πνοής δημογραφικής πολιτικής να ενδυναμώσει χρηματοδοτικά τη βραχυπρόθεσμη και μεσο-μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος.

Στην κατεύθυνση αυτή ο οργανωτικός και λειτουργικός εξορθολογισμός της κοινωνικής ασφάλισης είναι άμεσος και αναγκαίος. Το ίδιο αναγκαία είναι η συλλογική, πολιτικά και κοινωνικά, κατανόηση ότι το ετήσιο έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης κατά την περίοδο 2015-2020 ανέρχεται στο επίπεδο των 2,4 δισ. ευρώ και το ετήσιο έλλειμμα της επικουρικής ασφάλισης κατά την ίδια περίοδο ανέρχεται στο επίπεδο του 1,3 δισ. ευρώ. Τη δεκαετία του 2020 η πορεία των ελλειμμάτων της κύριας και της επικουρικής ασφάλισης σε συνθήκες baby booming (2023-2028), υψηλής ανεργίας και γήρανσης του πληθυσμού θα είναι σχεδόν τριπλάσια αυξητική σε σχέση με την πενταετία 2015-2020.

Με αφετηρία τα δυσμενή αυτά δεδομένα της κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας στο παρόν και το μέλλον, η ουσιαστική και δυναμικής πνοής λύση είναι η αύξηση της απασχόλησης και του παραγόμενου προϊόντος στην Ελλάδα, αρχής γενομένης από τον άμεσο σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός έκτακτου προγράμματος επιδοτούμενης απασχόλησης πλέον των εκατό χιλιάδων ανέργων κάθε έτος, οι ασφαλιστικές εισφορές των οποίων θα καλύπτουν σταδιακά ένα τμήμα του ετήσιου ελλείμματος της κύριας ασφάλισης και παράλληλα το εισόδημα και οι δαπάνες τους θα αποτελούν τα εναρκτήρια βήματα επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, ώστε να αποφευχθεί η περαιτέρω μείωση των συντάξεων και η σταδιακή ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης σε κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα των «ελάχιστων προδιαγραφών» του 19ου αιώνα.

Αναδημοσίευση από efsyn.gr

* Ο Σάββας Ρομπόλης είναι ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και πρώην επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

Η διάσημη πλέον αφίσα από τον ισπανικό εμφύλιο, με τα βομβαρδιστικά και το άψυχο παιδικό κορμάκι και το σύνθημα «αν το ανεχτείς αυτό, τα παιδιά σου θα είναι τα επόμενα» προσπαθούσε να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τους βομβαρδισμούς σε πόλεις και αμάχους από τις δυνάμεις του Φράνκο. Υπήρξε προφητική⋅ και δυστυχώς είναι απελπιστικά επίκαιρη.

Μια ει­κό­να ενός άλλου άψυ­χου παι­δι­κού κορ­μιού έχει κάνει το γύρο του κό­σμου. Πρό­κει­ται για τη φω­το­γρα­φία του Αϊλάν Κουρ­ντί, του τρί­χρο­νου μωρού από τη Συρία που βρέ­θη­κε πνιγ­μέ­νο στα τουρ­κι­κά πα­ρά­λια. Η δύ­να­μη της ει­κό­νας ήταν τόσο ισχυ­ρή, που δεν στά­θη­κε δυ­να­τό να αγνοη­θεί από το διε­θνή τύπο, και τα­ξί­δε­ψε σε όλο τον κόσμο ως σύμ­βο­λο του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων. Εφη­με­ρί­δες όπως ο Independent, που μέχρι χθες φι­λο­ξε­νού­σε άρθρα για τη μά­στι­γα της με­τα­νά­στευ­σης και θε­τι­κές ανα­λύ­σεις για τις αντι­με­τα­να­στευ­τι­κές προ­τά­σεις του Κά­με­ρον, βγή­καν με πρω­το­σέ­λι­δο την ει­κό­να του Αϊλάν.

Είναι χι­λιά­δες οι πρό­σφυ­γες που έχουν πνι­γεί στη Με­σό­γειο. Είναι χι­λιά­δες αυτοί που βιώ­νουν τις απάν­θρω­πες συν­θή­κες στο μακρύ και επι­κίν­δυ­νο τα­ξί­δι που περ­νά­ει από τους θα­λάσ­σιους δρό­μους του Αι­γαί­ου, τα ελ­λη­νι­κά νησιά, τα σύ­νο­ρα με τη Μα­κε­δο­νία και στη συ­νέ­χεια τη Σερ­βία, την Ουγ­γα­ρία, την Αυ­στρία, ώσπου να φτά­σουν σε όποια χώρα της Βό­ρειας Ευ­ρώ­πης θε­ω­ρούν ότι έχουν μια ελ­πί­δα να ζή­σουν αν­θρώ­πι­να. Και κάθε σταθ­μός αυτής της δια­δρο­μής απο­τε­λεί νέα τα­λαι­πω­ρία και εμπε­ριέ­χει νέους κιν­δύ­νους.

Αυτή η δια­δρο­μή απο­τε­λεί επι­λο­γή των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων. Η Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο εδώ και χρό­νια κλεί­νει τα μάτια μπρο­στά στο πρό­βλη­μα και προ­σπα­θεί μέσω της απο­τρο­πής να μειώ­σει τον αριθ­μό των προ­σφύ­γων που περ­νούν τα σύ­νο­ρά της, να τους απο­θαρ­ρύ­νει από αυτό το εγ­χεί­ρη­μα – αδιά­φο­ρο αν αυτή η μέ­θο­δος οδη­γεί σε χι­λιά­δες θα­νά­τους.

Η «ασφά­λεια» των συ­νό­ρων είναι κύριο μέ­λη­μα της ΕΕ, στο όνομα των Ευ­ρω­παί­ων πο­λι­τών. Επι­χει­ρή­θη­κε να δη­μιουρ­γη­θεί φόβος στους λαούς της Ευ­ρώ­πης για τον κίν­δυ­νο που αντι­προ­σω­πεύ­ουν οι πρό­σφυ­γες – θα αυ­ξη­θεί η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, η οι­κο­νο­μία δεν τους αντέ­χει, θα αλ­λοιώ­σουν την ευ­ρω­παϊ­κή κουλ­τού­ρα, ακόμα και ότι μέσα στις βάρ­κες κρύ­βο­νται τζι­χα­ντι­στές που έρ­χο­νται για να κά­νουν τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες. Όμως όλη αυτή η προ­πα­γάν­δα κα­τέρ­ρευ­σε μπρο­στά στην αδυ­σώ­πη­τη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων. Και έγινε σε όλους σαφές ότι η ασφά­λειά μας δεν απει­λεί­ται από τους πρό­σφυ­γες. Αντί­θε­τα, κα­νείς δεν μπο­ρεί να αι­σθά­νε­ται ασφα­λής όταν πνί­γο­νται μωρά στην πόρτα του. Γιατί όταν το επι­τρέ­πεις να συμ­βεί, κα­νείς δεν ξέρει ποιος θα είναι ο επό­με­νος.

Οι ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις όσο κι αν θέ­λουν δεν μπο­ρούν πια να κά­νουν ότι δεν βλέ­πουν. Αλλά είναι βέ­βαιο ότι θα προ­σπα­θή­σουν να αντι­με­τω­πί­σουν το ζή­τη­μα όσο πιο επι­δερ­μι­κά γί­νε­ται και κά­νο­ντας όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ρα. Ωστό­σο, τα κι­νή­μα­τα αλ­λη­λεγ­γύ­ης που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί όπου υπάρ­χουν πρό­σφυ­γες είναι εντυ­πω­σια­κά, και δεί­χνουν ότι ανοί­γει ο δρό­μος να απαι­τή­σου­με πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα. Δεν πρέ­πει να μεί­νου­με μόνο στη στή­ρι­ξη των προ­σφύ­γων και στην εξα­σφά­λι­ση στοι­χειω­δών όρων επι­βί­ω­σης στην προ­σω­ρι­νή τους πα­ρα­μο­νή, αλλά να προ­βά­λου­με τις διεκ­δι­κή­σεις δυ­να­μι­κά, ώστε να βά­λου­με τέλος στην Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο.

Γκρέ­μι­σμα του φρά­χτη του Έβρου και δη­μιουρ­γία ασφα­λών διό­δων προς την Ελ­λά­δα, δη­μιουρ­γία κέ­ντρων προ­σω­ρι­νής φι­λο­ξε­νί­ας για όσους θέ­λουν να φύ­γουν, στε­λέ­χω­ση των υπη­ρε­σιών για την άμεση κα­τα­γρα­φή των προ­σφύ­γων, μο­νο­με­ρής κα­τάρ­γη­ση των συν­θη­κών του Δου­βλί­νου, άσυλο με πλήρη δι­καιώ­μα­τα για όσους θέ­λουν να μεί­νουν, όλα αυτά πρέ­πει άμεσα και μα­χη­τι­κά να διεκ­δι­κή­σει το κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα. Και σε κάθε ευ­ρω­παϊ­κή χώρα οι αλ­λη­λέγ­γυοι θα πρέ­πει να αγω­νι­στούν για τα αι­τή­μα­τα αυτά. Τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα των ηγε­τών της ΕΕ δεν πεί­θουν κα­νέ­ναν, όταν θρη­νούν για τον μικρό Αϊλάν αλλά δεν κά­νουν τί­πο­τα να απο­τρέ­ψουν πα­ρό­μοιες τρα­γω­δί­ες. Και­ρός να τους ανα­γκά­σου­με. Χι­λιά­δες ζωές εξαρ­τώ­νται από αυτό, και κα­νείς δεν ξέρει ποιοι θα είναι τα  επό­με­να θύ­μα­τα των κλει­στών συ­νό­ρων.

το σκί­τσο είναι του Μahnaz Yazdani

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η εκλογική αναμέτρηση θα είναι  θρίλερ επιμένουν δημοσκόποι και αναπαράγουν τα κανάλια και το νεοεκδoτικό κατεστημένο των sites. Έχουν δίκιο; Ας θυμηθούμε δύο πράγματα για τους δημοσκόπους και τους δημοκόπους.

Πρώτο: τι ποσοστά έδιναν οι ίδιες δημοσκοπικές εταιρείες στο ΝΑΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα; Ξεκίνησαν από τη διαβεβαίωση για την ελαφρά υπεροχή του ΝΑΙ  για να καταλήξουν δύο μέρες πριν το δημοψήφισμα στη διαβεβαίωση για συντριπτική επικράτησή του.

Δεύτερο: το εσωκομματικό σημείωμα της επικοινωνιακής ομάδας της ΝΔ το οποίο αποκάλυψε το koutipandoras.gr πριν το δημοψήφισμα (http://www.koutipandoras.gr/article/144937/dierreyse-simeioma-stratigiki...)  έκανε την παραδοχή πως χρησιμοποιούν τις εταιρείες δημοσκόπησης για να διαμορφώσουν το κλίμα που θέλουν παραγγέλνοντας νούμερα και ποσοστά.

Και ας παρατηρήσουμε ένα ακόμη εμπειρικό στοιχείο. Αυτό της ανάδειξης του Μεϊμαράκη από τις δημοσκοπήσεις σε δημοφιλέστερου πολιτικού. Σε λίγο θα μας πουν και πως οι Έλληνες επιλέγουν τον Βενιζέλο ως τον κατάλληλο κατασκευαστή νόμων υπέρ της κοινωνίας.

Πρόβλεψή μου είναι πως οι εταιρείες δημοσκοπήσεων (επώνυμες ή μιας εκλογικής χρήσης) που συνηθίζουν να παίζουν το παιχνίδι της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης δια της φημολογίας, θα συνεχίσουν να εμφανίζουν για μεγάλο διάστημα την αναμέτρηση ως ντέρμπυ με μικρό προβάδισμα της ΝΔ ή με υποτονική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα διακινδυνεύσουν να δώσουν μεγάλη διαφορά υπέρ της ΝΔ για να μη δημιουργήσουν συσπείρωση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και απόφαση όσων δεν σκοπεύουν να ψηφίσουν να ακολουθήσουν τελικώς το δρόμο προς την κάλπη.

Το σχέδιο περιλαμβάνει και προεκλογική κάλυψη από τα κανάλια σε ήπιους τόνους. Όχι οι καναλάρχες δεν πήγαν με το ΣΥΡΙΖΑ, απλώς φοβούνται πως η επιθετική τακτική που επέλεξαν στο δημοψήφισμα γύρισε μπούμεραγκ και έτσι αποφάσισαν να συμμετέχουν στη δημιουργία κλίματος χαλαρών εκλογών για να μην ενεργοποιήσουν τα πολιτικά αντανακλαστικά των δυσαρεστημένων της Αριστεράς. Η απόφαση ήδη φαίνεται στους δέκτες αφού έχουν αποσυρθεί όλα τα μεγάλα ονόματα δημοσιογράφων τα οποία λειτουργούν ως κόκκινο πανί για την κοινωνία. Το να βρίζει για παράδειγμα ο Πρετεντέρης τον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει σε πολλούς γιατί πρέπει να τον ψηφίσουν. Έτσι αποφασίστηκε να αποσυρθεί όπως και πολλοί άλλοι

Στα πλαίσια αυτής της τακτικής των πολιτικών βρυκολάκων,ευνοείται το αβαντάρισμα Λεβέντη ο οποίος εμφανίζεται ως ο αναγκαίος χαβαλές. Το πλαδαρό πολιτικό κλίμα και η πολιτική επιπολαιότητα μπορεί να φέρουν το Λεβέντη στη Βουλή αλλά θα έχουν αποτρέψει και τη σύγκρουση που μπορεί να ευνοήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να γίνεται η αντιπαράθεση στο ποιοί είναι και απο ποιούς υποστηρίζονται, θα διαχέεται ένα κλίμα πλάκας και απογοήτευσης που θα κρατήσει ψηφορόρους του ΣΥΡΙΖΑ μακριά από την ανάγκη να πάρουν θέση και κυρίως μακριά από την κάλπη.

Η στρατηγική είναι να εξασφαλισθεί όχι η πρωτιά της ΝΔ, αλλά ένα πολιτικό ζελέ, ένα συνονθύλευμα απολιτίκ και θολών θέσεων που θα εκφράζουν πολλά μικρά στη Βουλή τα οποία θα έχουν αποδυναμώσει την πολιτική ισχύ του ΣΥΡΙΖΑ. Η συνέχεια είναι εύκολη. Θα εμφανιστεί η αναγκαιότητα μιας πολυκομματικής κυβέρνησης σωτηρίας. Ναούμε, που θα έλεγε και ο Μεϊμαράκης.

ΠΗΓΗ: koutipandoras.gr