Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΜΑΡΑΚΗ

Το ΚΚΕ αυτή την περίοδο είναι το πιο σημαντικό κόμμα στο χώρο της αριστεράς. Η σημασία της πολιτικής του συμπεριφοράς είναι καθοριστική για την πορεία του εργατικού και λαϊκού κινήματος της χώρας μας, αυτό μας επιβάλλει να ασχοληθούμε διεξοδικά με την πρόσφατη απόφαση της κεντρικής επιτροπής: «ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΔΡΑΣΗΣ». Δημοσιεύεται στο «Ριζοσπάστη» 1/11/2015.

Αντιγράφουμε τα κατά τη γνώμη μας βασικά σημεία:

«Το Κόμμα επωμίζεται το σύνθετο και δύσκολο καθήκον να ανανεώσει και να διευρύνει τις δυνάμεις του, κυρίως στις παραγωγικές ηλικίες, στους μεγάλους εργασιακούς χώρους, να διευρύνει την ιδεολογική-πολιτική επιρροή του, την επίδραση του στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα και τα λαϊκά κινήματα σε συνθήκες αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων τόσο στην Ελλάδα, όσο και ευρύτερα».

«.....Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε κατάματα αδυναμίες, νέες δυσκολίες και να βρούμε τρόπους επίλυσης προβλημάτων που κυρίως σχετίζονται με:»

«Την ανασύνταξη του κινήματος, αξιοποιώντας τις εστίες αντίστασης που υπάρχουν μέσα στην εργατική τάξη, στα άλλα λαϊκά στρώματα, ενισχύοντας την πορεία της ταξικής πάλης, με βάση την πείρα που έχει συσσωρευτεί αυτά τα χρόνια.»

«Την οικοδόμηση του Κόμματος, ως επαναστατικής πρωτοπορίας, με ανανέωση και ισχυροποίηση των δεσμών του με εργατικές και λαϊκές μάζες, ηλικιακά ενεργές και δυναμικές.....»

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω τα καθοριστικά καθήκοντα της περιόδου είναι η «ανασύνταξη του κινήματος» και η «οικοδόμηση του Κόμματος». Πιστεύω ότι είναι στη σωστή κατεύθυνση. Αλλά η τακτική που επιλέγει για να ανταποκριθεί σ' αυτά τα καθήκοντα για μια ακόμη φορά κινείται σε λάθος δρόμο. Και αυτό θα το δούμε παρακάτω.

«Να βοηθήσουμε να εκφραστούν οργανωμένα αγωνιστικές διαθέσεις, με διακριτές, συντονισμένες ενέργειες, πολύμορφες και συγκρουσιακές. Να πρωτοστατήσουμε στη σύγκρουση με τη μοιρολατρία και το φόβο, την απογοήτευση, το συντηρητισμό. (....). Ο λαός δεν έχει δοκιμάσει ακόμα τη δύναμή του, επομένως δεν πρέπει να υπάρχει απογοήτευση για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων.»

Μέχρις εδώ καλά, αλλά:

«Κατά τη συζήτηση στα όργανα και τις ΚΟΒ αναδείχτηκαν ζητήματα που πρέπει να πάρουμε υπόψη, όπως:

«....Εντοπίστηκε ότι χρειάζεται περισσότερο να αναδεικνύουμε πλευρές της δική μας αντίληψης για τον ταξικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος, των αστικών θεσμών, (....) χρειάζεται καλύτερη εκλαΐκευση της θέσης μας για την εργατική εξουσία....»

«Εντοπίστηκε η μεγάλη θολούρα που υπάρχει σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνονται το τι είναι σύστημα: Άλλος εννοεί τα κανάλια, άλλος τα κόμματα, άλλος τη βουλή κ.λ.π. Αναδεικνύεται η ανάγκη έντασης της συζήτησης για το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολο του.... Να οξύνουμε την ιδεολογική πάλη σε σχέση με το αστικό πολιτικό σύστημα, αναδεικνύοντας ότι η ατομική πολιτική επιλογή της αποχής από τις εκλογές δεν φθείρει γενικά την αστική εξουσία. Να εξηγηθεί καλύτερα ότι η ψήφος στο ΚΚΕ δεν είναι ψήφος για να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης εντός της βουλής. Είναι ψήφος πολιτικής συμπόρευσης με το ΚΚΕ και ως τέτοια ενισχύει την ταξική πάλη.»

Και συνεχίζει μέσα στο ίδιο πλαίσιο να απαριθμεί τα ζητήματα που αναδείχτηκαν κατά τη συζήτηση στα όργανα και τις ΚΟΒ, τα οποία δεν παραθέτω χάριν οικονομίας. Το βασικό συμπέρασμα της συζήτησης είναι το: «Γεγονός που επισημαίνει την ανάγκη έντασης της ιδεολογικής και πολιτικής δουλειάς, με μεγαλύτερη ανάλυση.» !! Πράγμα που σημαίνει ότι αρκεί να ενταθεί ιδεολογική και πολιτική δουλειά και να εκλαϊκευτεί καλύτερα η εργατική εξουσία και τότε θάχουμε την «ανασύνταξη του κινήματος» και την «οικοδόμηση του κόμματος». Αν είναι δυνατόν... Δεν υποτιμώ τη σημασία της ιδεολογικής και πολιτικής δουλειάς, ωστόσο αυτή χρειάζεται να γίνεται πάνω στη βάση του κυρίαρχου για την ανασύνταξη του κινήματος και την οικοδόμηση του κόμματος στοιχείου, που σήμερα είναι η ενότητα στη δράση των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς και κατ' επέκταση του εργατικού κινήματος. Είναι φανερό ότι πίσω απ' αυτές τις διαπιστώσεις η απόφαση της ΚΕ προσπαθεί να κρύψει τις ευθύνες πριν απ' όλα τις δικές της και του κόμματος – γιατί και το κόμμα έχει τις ευθύνες του- για την κατάσταση στο εργατικό κίνημα και το κόμμα, που, όπως έδειξε το εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκεται σε στασιμότητα αν όχι σε πορεία φθοράς. Αυτό θα αποκαλυφθεί από την παρακάτω ανάλυση.

Η απόφαση συνιστά στο κόμμα για να δυναμώσει ιδεολογικά και πολιτικά εκτός των άλλων: «Την οργάνωση της μελετητικής δουλειάς για την Κομμουνιστική Διεθνή...». Θα βοηθήσω προς αυτή την κατεύθυνση παραπέμποντας τον αναγνώστη στις αποφάσεις της 3ης Διεθνούς για καταστάσεις παρόμοιες μ' αυτές που βιώνει σήμερα το εργατικό και λαϊκό κίνημα της χώρας μας. Οι αποφάσεις συγκεκριμένα του 3ου και 4ου συνεδρίου της κομμουνιστικής Διεθνούς για την «ανασύνταξη του κινήματος» και την «οικοδόμηση του κόμματος» ισχύουν στο ακέραιο. Πιστεύω ότι το κόμμα ΚΚΕ είναι ανάγκη να μελετήσει διεξοδικά τις αποφάσεις του 3ου και ιδιαίτερα του 4ου συνέδριου, που αναφέρονται στη τακτική του Ενιαίου Μετώπου.

Το 3ο και το 4ο συνέδριο, 22 Ιούνη-22 Ιούλη 1921 και 5 Νοέμβρη- 5 Δεκέμβρη 1922 αντίστοιχα πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο που το επαναστατικό κύμα στην Ευρώπη, που ακολούθησε τη νίκη της Οχτωβριανής επανάστασης, είχε κοπάσει, μέσα από τις απανωτές ήττες που δέχτηκε το κίνημα, εξ αιτίας της προδοτικής στάσης της σοσιαλδημοκρατίας και της ανωριμότητας των ΚΚ. Η αστική τάξη έχει αποκαταστήσει την κυριαρχία της, έχει βρει την αυτοπεποίθηση της και έχει περάσει στην επίθεση, το κίνημα υποχωρεί, πραγματοποιεί αμυντικούς αγώνες, αλλά χάνει την μια μετά την άλλη τις κατακτήσεις του. Είναι διασπασμένο, τα ΚΚ εκτός λίγων εξαιρέσεων είναι μικρά κόμματα οι οργανώσεις με μικρή επιρροή στις λαϊκές μάζες, η πλειοψηφία των μαζών ακολουθεί, παρά τις προδοσίες της την σοσιαλδημοκρατία. Μια κατάσταση που τηρουμένων των αναλογιών προσομοιάζει μ' αυτή που βιώνει το κίνημα σήμερα. Για την ανασύνταξη του κινήματος και την οικοδόμηση των ΚΚ η διεθνής κάτω από την καθοδήγηση των ηγετών του μπολσεβίκικου κόμματος, δεν αποφασίζει την εκλαΐκευση της δικτατορίας του προλεταριάτου, ούτε βέβαια την ένταση της ιδεολογικοπολιτικής δουλειάς, επεξεργάζεται την τακτική του Ενιαίου Μετώπου, με το σύνθημα που ρίχτηκε στο 3ο συνέδριο: Προς τις μάζες.

Να δούμε τα βασικά σημεία της απόφασης για την τακτική του Ενιαίου Μετώπου:

«Το διεθνές κίνημα περνάει σήμερα μια μεταβατική περίοδο που θέτει μπροστά στη Κομουνιστική Διεθνή και τα τμήματά της σημαντικά προβλήματα τακτικής.»

«Η παγκόσμια κρίση επιδεινώνεται. Η ανεργία μεγαλώνει. Σε όλες σχεδόν τις χώρες, το διεθνές κεφάλαιο έχει εξαπολύσει συστηματική επίθεση εναντίον της εργατικής τάξης με ολοφάνερο σκοπό να ελαττωθούν τα μεροκάματα και να εξευτελιστούν οι συνθήκες ζωής των εργαζομένων.»

«(...) η καπιταλιστική επίθεση προκάλεσε μέσα στις εργατικές μάζες μια αυθόρμητη τάση για ενότητα ....»

Το πιο σημαντικό για τους πάσης φύσεως και πολιτικής προέλευσης αριστεριστές είναι ότι:

«Όποιες κι αν είναι οι προδοσίες της ρεφορμιστικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (....), οι κομμουνιστές, και μαζί μ' αυτούς όλα τα επαναστατικά στοιχεία της γαλλικής εργατικής τάξης, να προτείνουν στους ρεφορμιστές, πριν από κάθε γενική απεργία, πριν από κάθε επαναστατική εκδήλωση, πριν από κάθε δράση των μαζών, να συμμετάσχουν και αυτοί, και όταν οι ρεφορμιστές τους το αρνηθούν, να τους αποκαλύψουν στην εργατική τάξη. Έτσι η κατάκτηση των μη πολιτικοποιημένων εργατικών μαζών θα γίνει για μας ευκολότερη.» («Θέσεις για το ενιαίο μέτωπο» σ. 400 Εκδόσεις Εργατική Πάλη υπογρ. δική μου)

Ο Λένιν επιβεβαίωνε κατηγορηματικά:

«Ο σκοπός και το νόημα της τακτικής του ΕΜ συνίσταται στο να τραβηχτούν στην πάλη κατά του κεφαλαίου όλο και πιο πλατειές μάζες εργατών, χωρίς να πάψουμε να επαναλαμβάνουμε τις εκκλήσεις μας, ακόμη και προς τους ηγέτες της 2ης και της 2,1/2 Διεθνούς.» (Άπαντα τ.45 σελ. 131 Σύγχρονη Εποχή υπογρ. δική μου)

«Η Κομμουνιστική Διεθνής ζητάει όλα τα κομμουνιστικά κόμματα και οι ομάδες να εφαρμόζουν αυστηρά την τακτική του ενιαίου μετώπου γιατί μονάχα αυτή οδηγεί τους κομμουνιστές στον πιο σίγουρο δρόμο για να κατακτήσουν την πλειονότητα των εργαζομένων.» (υπογρ. δική μου)

Θέσεις κρυστάλλινες που δεν αφήνουν σκοτεινά σημεία, από όπου μου βγαίνει το ερώτημα: τελικά σε ποιο Θέο πιστεύουν οι ΚουΚουέδες; Και όχι μόνο αυτοί στο χώρο της αριστεράς με κομμουνιστική αναφορά!!

Σήμερα το κίνημα βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση μετά την προδοσία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Το εργατικό κίνημα και οι λαϊκές μάζες την περίοδο 2010-2012 έδωσαν σκληρές μάχες για να αντισταθούν στην επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του. Από το 2012 και μετά περνώντας ανάσα μετέφεραν τον αγώνα τους από το συνδικαλιστικό πεδίο στο πολιτικό, ανεβάζοντας το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση το Γενάρη του 2015 με κορυφαία στιγμή αυτής της προσπάθειας το 62% ΟΧΙ. Μετά ήρθε η προδοσία απογοήτευση. Για μια ακόμη φορά το εργατικό κίνημα βρέθηκε στο Σισύφειο μαρτύριο του. Αρνητικός ο συσχετισμός, όμως είναι ξεκάθαρο ότι οι λαϊκές μάζες δεν συναινούν στη πολιτική του 3ου μνημονίου, αλλά για να αποκτήσουν ξανά την αυτοπεποίθηση τους και να αγωνιστούν, για την ανασύνταξή τους, βασική προϋπόθεση είναι η ενότητα τους. Από είναι το κλειδί! Αυτό σημαίνει πριν απ' όλα την ενότητα στη δράση της αριστεράς κοινές συγκεντρώσεις, πορείες, συλλαλητήρια, κοινή δράση στα σωματεία, κοινές επιτροπές αγώνα στις γειτονιές, στις πόλεις τις συνοικίες, στην αγροτιά και πανελλαδικά.

Έχουμε μπροστά μας την γενική απεργία, για μια ακόμη φορά καλείται ο κόσμος σε τρείς συγκεντρώσεις!! Με τι κουράγιο να βγει η νεολαία και οι εργάτες στον αγώνα όταν πολύ σωστά καταλαβαίνουν ότι η ενότητα είναι η βασική προϋπόθεση για να αντισταθούν και να νικήσουν τα μνημόνια. Είναι γι αυτό που στρέφονται στην αποχή και όχι στη συμπόρευση με το ΚΚΕ. Σύντροφοι του ΚΚΕ εδώ είναι το πρόβλημα στη διάσπαση του κινήματος, την οποία είναι αναγκαίο να την αντικαταστήσουμε με την ενότητα στη δράση, απ' εδώ χρειάζεται να ξεκινήσει η ανασύνταξη του κυήματος και κατ' επέκταση η οικοδόμηση του κόμματος. Αυτός είναι ο δρόμος για την εκλαΐκευση της λαϊκής εξουσίας, για να του φύγει η θολούρα για το σύστημα, αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στην εξουσία, αν πράγματι πιστεύεται και επιδιώκεται να φτάσετε σ' αυτή.

Είναι νόμος όποιο κόμμα πάει ενάντια στην επιθυμία των μαζών για ενότητα είναι καταδικασμένο σε φθορά και στασιμότητα, δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια για την κατάσταση στο κόμμα.

Είναι σημαντικό να δούμε πως η απόφαση της ΚΕ ξεπερνάει τις εκκλήσεις της Λαϊκής Ενότητας και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ενότητα στη δράση. Τις απαξιώνει χαρακτηρίζοντάς τες οπορτουνιστικές. Είναι επιβεβλημένο και αναφαίρετο δικαίωμα του ΚΚΕ να ασκεί κριτική στη ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακόμη και αν είχε αποδεχθεί να συγκροτήσει μαζί τους ενιαίο μέτωπο για δράση, αλλά σύμφωνα με τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς πάμε σε ενιαίο μέτωπο με τις οπορτουνιστικές οργανώσεις. Ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση μελετώντας το πρόγραμμα και την στάση αυτών των οργανώσεων διαπιστώνουμε ότι τόσο η ΛΑΕ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν αντικαπιταλιστικό πρόσημο. Και για να σταθούμε λίγο περισσότερο στη ΛΑΕ τα στοιχεία του προγράμματος της όπως: Η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων είναι αιτία πολέμου για το ευρωπαϊκό και ντόπιο κεφάλαιο. Και είναι περισσότερο από βέβαιο ότι αν υιοθετηθούν από το εργατικό και λαϊκό κίνημα τότε έχει μπει το ζήτημα της εργατικής εξουσίας.

Το πρόβλημα δυστυχώς είναι στη πολιτική και την τακτική του ΚΚΕ και αυτό θάχει τις συνέπειες του τόσο στη «ανασύνταξη του κινήματος», όσο και στην «οικοδόμηση του κόμματος».

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μέσω του αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Τρύφωνα Αλεξιάδη έδειξε επίσημα και δημόσια πώς εννοεί, αντιλαμβάνεται και σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί με την πολιτική της σχετικά με τα δημοσιονομικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας μας.

Συγκεκριμένα στο συνέδριο Capital+Vision στις 4/11/2015 στην Αθήνα και στην ομιλία που εκφώνησε ανάμεσα στα άλλα ανέφερε: «Δεν είναι δυνατόν σήμερα να συζητάμε για επιβάρυνση του Ναυτιλιακού τομέα στην Ελλάδα όταν τα στοιχεία που έχει η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών αποδεικνύουν περίτρανα ότι υπάρχουν πολλές Ευρωπαϊκές χώρες που έχουν ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς για την Ναυτιλία τους απ’ ότι έχει η Ελλάδα».

Πρόκειται για την αθλιότερη και προκλητικότερη δημόσια αναφορά που έχει ακουστεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και η οποία αποκαλύπτει πλήρως τις προθέσεις και τους στόχους της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής η οποία έχει ως πρόθεση να διατηρήσει ανέπαφο το σαθρό και βαθύτατα φιλοεφοπλιστικό καθεστώς της φοροασυλίας, των προνομίων και της επιχειρηματικής – εφοπλιστικής ασυδοσίας (διατήρηση 57 φοροαπαλλαγών, μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές, 90% ανασφάλιστη χαμηλόμισθη εργασία, στήριξη στα διεθνή φόρουμ και πλήθος άλλων προνομίων).

Με την δήλωσή του αυτή ο εκπρόσωπος της «αριστερής» κυβέρνησης Τσίπρα ομολογεί κυνικά, δημόσια, ξεδιάντροπα και χωρίς προσχήματα ότι η πολιτική τους ήταν, είναι και θα παραμείνει πιστή στο δόγμα της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, δεν θα θίξει κατ’ ελάχιστο τα θεσμοθετημένα προνόμιά τους αλλά αντίθετα σκοπεύει να τα διευρύνει….

Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι δίνουν μάχη για την επιβίωσή τους αντιμετωπίζοντας τις αντιλαϊκές παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές που τους συνθλίβουν τις κατακτήσεις και τους οδηγούν στην φτώχεια, την εξαθλίωση και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Παράλληλα ισοπεδώνει, τσακίζει, διαλύει και εξοντώνει τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τους επιτηδευματίες ακόμη και για ένα ευρώ φοροαποφυγή….

Πρόκειται για την πιο ακραία μορφή κοινωνικού κανιβαλισμού η οποία δείχνει το απάνθρωπο ταξικό της προσωπείο σε όλο το μεγαλείο της.

Προκειμένου να υλοποιήσει αυτήν την άθλια – αντικοινωνική πολιτική η κυβέρνηση και ο εκπρόσωπός της επικαλείται στοιχεία της Ε.Ε που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, τα οποία όμως χρησιμοποιεί τεχνηέντως για να κάνει συγκριτικές αναφορές οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με την αλήθεια.

Το εργατικό λαϊκό και συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να δώσει – και θα την δώσει – την μάχη κατά της ασυδοσίας του μεγάλου κεφαλαίου, της εφοπλιστικής φοροασυλίας και της επιχειρηματικής ασυδοσίας.

Αυτή η μάχη θα δοθεί με αποτελεσματικότητα, θα είναι νικηφόρα και θα συντριβούν αυτοί που στο όνομα του λαού, της αριστεράς και της κοινωνίας μετατρέπονται σε ανδρείκελα των δυνάμεων του κεφαλαίου και αποτελούν το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό τους για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Νταλακογεώργος Αντώνης

Υ.Γ. Υποστηρικτικές στην κατεύθυνση της διατήρησης των συμφερόντων των εφοπλιστών, είναι οι διαδοχικές και επαναλαμβανόμενες παρεμβάσεις από τα κόμματα Ν.Δ – Ποτάμι – ΠΑΣΟΚ αναφορές και ερωτήσεις στην Βουλή με τις οποίες επισείουν τον κίνδυνο μετεγκατάστασης των Ναυτιλιακών εταιριών εάν αλλάξει και στο ελάχιστο το ισχύον θεσμικό πλαίσιο της φοροασυλίας των εφοπλιστών!!!

Ανάλογη είναι και η παρέμβαση των ελεγχόμενων από τους εφοπλιστές ΜΜΕ….

Παρέμβαση  του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ και Γ.Γ του Ε.Κ.Π Αντώνη Νταλακογεώργου

Θέμα: Το αγωνιστικό μέτωπο για την ανατροπή της μνημονιακής βαρβαρότητας και μορφές οργάνωσης και ενοποίησης της εργατικής τάξης και του λαού

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες,

Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Το θέμα που επιλέξατε είναι εξαιρετικά σοβαρό, ενδιαφέρον και επίκαιρο.

Στην παρέμβασή μου θα εστιάσω σε 5 σημεία: 1) Η κατάσταση στο κίνημα σήμερα, 2) Τι κίνημα θέλουμε και σε ποια κατεύθυνση, 3) Ποιο θα είναι το περιεχόμενο και ο προσανατολισμός του ανασυγκροτημένου εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, 4) Οι στόχοι και οι διεκδικήσεις και 5) Ο ρόλος και η παρέμβαση των πολιτικών, ριζοσπαστικών πολιτικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων στην συγκρότηση και την πάλη αυτού του μετώπου.

Στην ουσία μιλάμε για τις προϋποθέσεις που θα σχεδιασθεί και θα αναπτυχθεί ένα μαζικό, μαχητικό, ταξικά οργανωμένο και προσανατολισμένο κίνημα της εργατικής τάξης που θα παλέψει με συνέπεια, σταθερότητα, διάρκεια και αποφασιστικότητα ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια που θα συσπειρώσει τον κόσμο της εργασίας, τους ανέργους, τους αυτοαπασχολούμενους, τα μικρομεσαία στρώματα, την φτωχή αγροτιά και κυρίως θα συνεγείρει τους νέους και τις νέες που μαζί με τους εργαζόμενους θα αποτελέσουν την ραχοκοκαλιά αυτού του αγωνιστικού μετώπου.

Στην κατεύθυνση αυτή είναι κεντρικής και επείγουσας σημασίας η ανασυγκρότηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Ποια τα χαρακτηριστικά και σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να οργανωθεί το εγχείρημα αυτό;

Είναι αυτονόητο ότι χωρίς να εγκαταλείψουμε τα θεσμικά όργανα των συνδικάτων και χωρίς να μειώσουμε τις προσπάθειες και τις πρωτοβουλίες μας τόσο για την αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων αλλά και την πίεση για την λήψη αγωνιστικών αποφάσεων μέσα από αυτά τα όργανα, ότι από πάνω δεν μπορεί βραχυπρόθεσμα να επιτευχθεί αυτός ο στόχος. Είναι γνωστός ο ρόλος της ξεπουλημένης και πεμπτοφαλαγγίτικης ηγεσίας της ΓΣΕΕ, Αναφορικά με την ΑΔΕΔΥ, παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού έχουν απωλέσει την αυτοδυναμία, είναι μακριά ακόμη από τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και οι δυνατότητες αλλά και η απήχηση όπως φάνηκε και στην πρόσφατη απεργία στις 12/11/2015, είναι εξαιρετικά περιορισμένες και στην πράξη ο προσανατολισμός της δεν φαίνεται να έχει διαφοροποιηθεί ουσιαστικά.

Βασικός στόχος των δυνάμεων του αυτόνομου ανεξάρτητου ταξικού αγωνιστικού πόλου πρέπει να είναι οι προσπάθειες, οι πρωτοβουλίες από τα κάτω. Αυτό μπορεί να επιχειρηθεί με τα πρωτοβάθμια σωματεία που κινούνται πραγματικά σε αγωνιστική κατεύθυνση, με την δημιουργία αγωνιστικών επιτροπών στους χώρους δουλειάς, με την ενεργοποίηση χιλιάδων εργαζομένων να στηρίξουν, να πλαισιώσουν τις αγωνιστικές αυτές δράσεις και πρωτοβουλίες.

Ταυτόχρονα επιβάλλεται οι δυνάμεις από τα κάτω να ενοποιήσουν τις θέσεις, τους στόχους και την πάλη τους, εδώ μπορούν να εμπλακούν και να συμμετέχουν παρά τις δυσκολίες και τα υπαρκτά προβλήματα συνδικαλιστικές δυνάμεις από διάφορες Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα τα οποία έχουν κοινή αγωνιστική στόχευση και προσανατολισμό. Τέτοιες δυνάμεις υπάρχουν, πρέπει να αξιοποιηθούν και να ενταχθούν σε αυτή την ταξική μάχη και συσπείρωση.

Για τον σκοπό αυτό πρέπει να οργανωθεί μια συστηματική καθημερινή επαφή με τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις υπηρεσίες, τα νοσοκομεία, τους δήμους, σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, σε κάθε χώρο δουλειάς να συνταχθούν μαζί ή και χωρίς τα πρωτοβάθμια σωματεία (όταν αυτά είναι υπό τον έλεγχο δυνάμεων της εργοδοσίας ή του κυβερνητικού συνδικαλισμού) και μέσα από αυτήν την διαδικασία στην οποία πρέπει να πρωτοστατήσουν οι δυνάμεις του αγωνιστικού και ταξικού πόλου που θα εκφράζει τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Το δεύτερο είναι το πλαίσιο στόχων και διεκδικήσεων αυτού του μετώπου. Στην βάση αυτή πρέπει να στοχεύουμε τόσο στην κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων όσο και στην επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίου επίπεδα.

Αυτό αφορά την κοινωνική ασφάλιση, τα εργασιακά, τις ΣΣΕ, την απασχόληση, την αντιμετώπιση της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, την λήψη μέτρων για την ανεργία και την διατύπωση ουσιαστικών μέτρων για την προστασία των ανέργων, τις ελαστικές μορφές εργασίας, τα μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, τις ιδιωτικοποιήσεις και την διατήρηση του δημόσιου πλούτου και των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων, την στήριξη της δημόσιας παιδείας, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, την ανατροπή της φορομπηχτικής πολιτικής και της φορολεηλασίας του λαού και των εργαζομένων. Επίσης υψηλά στην ατζέντα μας πρέπει να είναι το προσφυγικό, οι πλειστηριασμοί, τα κόκκινα δάνεια των λαϊκών οικογενειών.

Ταυτόχρονα το μέτωπο αυτό πρέπει να διευρυνθεί και να συσπειρώσει τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς αγρότες, τις μικρές επιχειρήσεις και τα μεσαία στρώματα που και αυτά συντρίβονται από τις βάρβαρες αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές και οδηγούνται συστηματικά στο κλείσιμο και σε λουκέτο των επιχειρήσεών τους και τελικά στην ανεργία και στην εξαθλίωση.

Προφανώς το ανασυγκροτημένο αυτό κίνημα οφείλει και πρέπει να αναδείξει με τον δημόσιο λόγο του μόνο το όχι στις νεοφιλελεύθερες και βάρβαρες κυβερνητικές πολιτικές του οικονομικού κατεστημένου, του μεγάλου κεφαλαίου εγχώριου και ξένου αλλά πρέπει να έχει στο επίκεντρο και στο προσκήνιο της δράσης και των προγραμματικών αναφορών του το τσάκισμα της εργοδοτικής και επιχειρηματικής ασυδοσίας αλλά και την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, τον περιορισμό και την κατάργηση των προνομίων της επιχειρηματικής ελίτ και της ολιγαρχίας του πλούτου που οι πολιτικές που ακολουθούνται όλα τα τελευταία χρόνια από το παλιό και νέο μνημονιακό μπλοκ στηρίζουν, διευρύνουν και ενισχύουν τα συμφέροντά τους. Αυτή ακριβώς η ταξική διάσταση πρέπει να είναι στο προσκήνιο και της επικοινωνιακής, παρέμβασης των συνδικάτων και του μετώπου.

Παράλληλα το ανασυγκροτημένο μέτωπο πρέπει να διατυπώσει με σαφήνεια μια εναλλακτική στρατηγική επιλογή στον αντίποδα των ασκούμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εκπορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και τον θεσμοθετημένο νεοφιλελευθερισμό της ζώνης του Ευρώ.

Από αυτή την σκοπιά η διαγραφή του χρέους πρέπει να είναι ανάμεσα στα κεντρικά αιτήματα, τις διεκδικήσεις και αναφορές του ταξικού αγωνιστικού κινήματος καθώς και η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των μεγάλων και παραγωγικών επιχειρήσεων, ο εργατικός και λαϊκός έλεγχος.

Σε ένα νέο και ανασυγκροτημένο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα πρέπει να πάρουμε διαζύγιο με φαινόμενα γραφειοκρατίας, απόστασης από τους εργαζόμενους, καμπανιακής σύνδεσης στην επαφή μαζί τους όταν υπάρχει κάποια απεργία και σε πολλά ακόμη αρνητικά έως διαλυτικά φαινόμενα τα οποία υπάρχουν στα συνδικάτα που ελέγχουν οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού, του γραφειοκρατικού και κομματικού συνδικαλισμού και όχι μόνο….

Πρέπει να συγκρουστούμε και να πείσουμε για να αφήσουμε οριστικά πίσω μας τα φαινόμενα της παραταξιοποίησης, της αδράνειας, του συμβιβασμού, της παθητικότητας, της αναποτελεσματικότητας των αγώνων, της αναμονής, της ανάθεσης αλλά και την επιζήμια αντίληψη για το χαμένο μεροκάματο και ημερομίσθιο που στις σημερινές συνθήκες αποτελεί ισχυρό κίνητρο για την αποχή ιδιαίτερα από τους απεργιακούς αγώνες.

Είναι φανερό ότι η ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην διασπαστική τακτική του ΠΑΜΕ, θα δημιουργήσει ρωγμές στην πολιτική της κομματικής περιχαράκωσης στα συνδικάτα, όπως επίσης θα βοηθήσει πιο αποφασιστικά οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ στις οποίες δημιουργείται σε μεγάλο βαθμό ένας επικίνδυνος εγκλωβισμός στις σημερινές συνθήκες που συνδέεται με την άσκηση της διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, για μεγάλο χρονικό διάστημα είτε απέχουν είτε κυρίως δεν διαδραματίζουν ένα ουσιαστικό αγωνιστικό ρόλο για την ανασυγκρότηση του κινήματος, την ανάπτυξη και κλιμάκωση των αγώνων ή ακόμη περισσότερο ορισμένες από αυτές τις δυνάμεις βάζουν εμπόδια σε μια τέτοια κατεύθυνση και στην πραγματικότητα ερωτοτροπούν και επιχειρούν να αναδειχθούν στο κίνημα σε ένα νέο τύπο κυβερνητικού συνδικαλισμού!!

Μαζί με τα παραπάνω πρέπει να προσέξουμε να μην αναπαράγουμε κατ’ οποιοδήποτε τρόπο φαινόμενα καθαρότητας, σεχταρισμού που οδηγούν στην απομόνωση και στην περιθωριοποίηση από το κίνημα και το οργανωμένο μαζικό κίνημα. Με άλλα λόγια να μην αναπαράξουμε αντιλήψεις και πρακτικές του ΠΑΜΕ και του πολιτικού – κομματικού του φορέα που διαχρονικά αποδεικνύονται ακίνδυνοι για το κεφάλαιο, τις κυβερνητικές πολιτικές και ταξικά οδηγούν στην διάσπαση, στην αποδυνάμωση και τελικά οδηγούνται σε άσφαιρα πυρά εναντίον του συστήματος και η καμπανιακή παρέμβαση με μια ή δυο 24ωρες απεργίες, και αυτές μέσα στα πλαίσια ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, οδηγούν οι όποιοι αγώνες να μην θέτουν κατά οποιοδήποτε τρόπο θέμα ανατροπής στις πολιτικές της ευρωκρατίας, του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου και κυρίως να μην δημιουργούν τους όρους για την ρήξη και την ανατροπή αυτών των πολιτικών.

Από όλα τα παραπάνω, που περιγράφονται λόγου περιορισμένου χρόνου εντελώς συνοπτικά, εξάγεται το συμπέρασμα ότι αυτό το κίνημα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ την ουσιαστική παρέμβαση αλλά και ενοποίηση στην δράση και τους αγώνες της ριζοσπαστικής κομμουνιστικής ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς η οποία θα συμβάλει τα μέγιστα για την οργάνωση και την ανάπτυξη αυτού του μετώπου.

Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να προβάλουν, να διεκδικήσουν με προωθημένες θέσεις και στόχους όχι απλά ένα όχι στα μνημόνια αλλά να εκφράσουν και να διατυπώσουν ένα κοινό εναλλακτικό σχέδιο από την βαρβαρότητα των μνημονίων που θα θέτει σε άμεση αμφισβήτηση αυτές τις καταστροφικές και βάρβαρες πολιτικές, που θα οδηγεί την χώρα και τον λαό στην ανάκτηση της ανεξαρτησίας, στην αποδέσμευση από την μέγγενη των ευρωενωσιακών θεσμών, που θα συγκρούεται με το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο και θα αποτελεί την εναλλακτική αγωνιστική επιλογή του λαού και των εργαζομένων να πορευθούν σε άλλο δρόμο, αυτόν της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Πολυχώρος ΜΟΛΥΒΙ 14/11/2015

Δημοσιογράφος που παρακολουθεί στενά τα δρώμενα στον χώρο της Ναυτιλίας και ο οποίος έχει άριστη ενημέρωση από διάφορες πηγές στον χώρο, μας πληροφόρησε για το παρακάτω περιστατικό που έλαβε χώρα πριν μερικούς μήνες στην επίσημη συνάντηση μεταξύ του Υπουργού Ναυτιλίας κ. Δρίτσα και του Δ.Σ της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (Ε.Ε.Ε).

Μιλώντας o Πρόεδρος της Ε.Ε.Ε κ. Θ. Βενιάμης στην διάρκεια της σύσκεψης – συνάντησης ενώπιον του Υπουργού και των συνεργατών του έκανε αναφορά και στην ΠΝΟ λέγοντας μεταξύ των άλλων και τα εξής:

Η ΠΝΟ είναι ένα καράβι το οποίο διοικείται επί σειρά ετών σωστά και αποτελεσματικά και κανείς δεν νομιμοποιείται από το κράτος να παρέμβει στα εσωτερικά της.

Το πλοίο πρέπει να διοικείται και να κουμαντάρεται από τον Πλοίαρχο ο οποίος έχει την πρώτη και τελευταία ευθύνη για την διακυβέρνηση του σκάφους, κατόπιν τούτου δεν μπορεί ένας Ναύτης να αναλάβει αυτήν την ευθύνη, δεν του ταιριάζει ούτε ο ρόλος ούτε είναι στα καθήκοντά του.…..

Σαν πραγματικό αφεντικό στην Ναυτιλία και μακρύ χέρι στο Ναυτεργατικό κίνημα απαίτησε να μην γίνει η παραμικρή αλλαγή όπως επίμονα διεκδικούν οι Ναυτεργάτες και το συνεπές αγωνιστικό τους κίνημα.

Θλιβερός ο ρόλος του κ. Δρίτσα ο οποίος με την σιωπή συγκατατέθηκε στην αξίωση του Προέδρου των εφοπλιστών χωρίς να κάνει το παραμικρό σχόλιο για την απροκάλυπτη παρέμβαση στα εσωτερικά του Ναυτεργατικού κινήματος και της ΠΝΟ.

Κατά τα άλλα υπενθυμίζουμε εμείς ότι ο κ. Δρίτσας στις προγραμματικές του δηλώσεις τον Φλεβάρη του 2015 στην Βουλή είχε ανακοινώσει ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό του Ναυτεργατικού συνδικαλισμού και στην εκδημοκρατικοποίησή του……

Προφανώς τότε δεν είχε συμβουλευτεί τον Πρόεδρο της Ε.Ε.Ε ο οποίος νομιμοποιείται από την κυβέρνηση να επεμβαίνει με τον πιο ωμό τρόπο στις εσωτερικές λειτουργίες του Ναυτεργατικού κινήματος.

Εάν όμως πιστεύουν ότι με τις πλάτες των εφοπλιστών θα διασωθεί το σαθρό και αντιδημοκρατικό σύστημα στην ΠΝΟ είναι γελασμένοι!!!