Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Το θέατρο παίζεται μπροστά στα μάτια μας. Το αν πρόκειται για τραγωδία ή κωμωδία εξαρτάται από την πλευρά που κάθεται ο καθένας.

Από τη μια, είναι ο ΣΥΡΙΖΑπου εξανίσταται ότι οι «εταίροι» μας δεν έχουν μπέσα και ζητάνε έξτρα μέτρα, έξω από την συμφωνία του περασμένου καλοκαιριού.

Από την άλλη, είναι η ΝΔπου αγωνιά να αποδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος και χειρότερός της και κάνει λόγο περιπαικτικά για «μνημόνιο-κάβα» που έχει αποδεχθεί η κυβέρνηση.

Ψευδολογούν και οι δύο, συνειδητά και ξεδιάντροπα. Παραθέτουμε τρεις αποδείξεις.

Πρώτον: ΗσυμφωνίαγιατοΤρίτοΜνημόνιο προέβλεπερητάτα προληπτικά πρόσθεταμέτρα

Η περιβόητη συμφωνία υποταγής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ της 12^ηςΙουλίου του περυσινού καλοκαιριού, προέβλεπε ρητάτην προκαταβολική δέσμευση της κυβέρνησης σε «προληπτικά» και πρόσθετα μέτρα σε περίπτωση κινδύνου αποκλίσεων από τους στόχους. Παραθέτουμε:

«Γιατηνεπιτυχίαθααπαιτηθείησυνεχήςεφαρμογήτωνσυμφωνημένων πολιτικώνεπί πολλάέτη. Γιατοσκοπόαυτόν, απαιτείταιπολιτικήδέσμευση, αλλάεπίσηςκαιητεχνικήικανότητατηςελληνικήςδιοίκησης» (…)

«Οιόροιθαεπικαιροποιούνταισετριμηνιαίαβάση, λαμβανομένηςυπόψητηςεπιτευχθείσας προόδουόσοναφοράτιςμεταρρυθμίσειςκατάτο προηγούμενοτρίμηνο. (…) Γιατηνεπιτυχίααπαιτείταιοενστερνισμόςτου προγράμματοςμεταρρυθμίσεωναπότιςελληνικέςαρχές. Επομένως, ηκυβέρνησηείναιέτοιμηναλάβειοποιαδήποτεμέτραενδέχεταινακριθούνκατάλληλαγιατοσκοπόαυτόν, καθώςοι περιστάσειςμεταβάλλονται. ΗκυβέρνησηδεσμεύεταιναδιαβουλεύεταικαινασυμφωνείμετηνΕυρωπαϊκήΕπιτροπή, τηνΕυρωπαϊκήΚεντρικήΤράπεζακαιτοΔιεθνέςΝομισματικόΤαμείογιαόλεςτιςενέργειες πουαφορούντηνεπίτευξητωνστόχωντουΜνημονίουΣυνεννόησης, πριναπότηνοριστικοποίησηκαιτηνομικήέγκρισήτους».

Το Τρίτο Μνημόνιο λοιπόν δεν προέβλεπε μόνο συγκεκριμένα μέτρα και για συγκεκριμένα έτη (2015-2018), αλλά και σαφή «πολιτικήδέσμευση» της ελληνικής κυβέρνησης για «πολλάέτη» (απίστευτη και σκόπιμη αοριστία) και για συμφωνία σε «οποιαδήποτεμέτραενδέχεταινακριθούνκατάλληλα»

Υπενθύμιση: Τη συμφωνία αυτή την στήριξαν τόσο οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και οι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ.  

Δεύτερο: ο «δημοσιονομικόςκόφτης» έχεινομοθετηθείμεΠεντακομματικήστήριξη

Για να μην υπάρχει οποιαδήποτε παρανόηση, αλλά και για να γίνει ο εξευτελισμός της κυβέρνησης τέλειος, η θέσπιση του αυτόματου «δημοσιονομικού κόφτη», δηλαδή η λήψη πρόσθετων μέτρων στην περίπτωση αποκλίσεων από τους μνημονιακούς όρους, αποτέλεσε προκαταρκτικό όρο(prior action) της τελικής συμφωνίας. Για το σκοπό αυτό υπήρξε ειδική νομοθέτηση καλοκαιριάτικα για τη σύσταση του ανάλογου «ΣυμβουλίουΔημοσιονομικήςΠολιτικής» και φυσικά πέρασε επίσης με πεντακομματική στήριξη (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ). Ο λεγόμενος «δημοσιονομικός κόφτης»…  

Τρίτο: ΤοδιαρκέςμνημόνιοείναιγενικήαπαίτησητουΔημοσιονομικούΣυμφώνουτηςΕΕ

Θα επιλέξουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της εισηγητικής έκθεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2015:

«ΣύμφωναμετηνέαοικονομικήδιακυβέρνησητηςΕυρωπαϊκήςΈνωσης (ΕΕ), όλεςοιοικονομίεςτωνκρατών-μελώντηςΕΕ, υπόκεινται πλέονσεενισχυμένηεποπτείακαιυποχρεώσεις, οιοποίεςαπορρέουναπότηνυιοθέτησητουΕυρωπαϊκούΕξαμήνου, καθώςκαιτουςκανονισμούς (six-pack και two-pack) γιατηνενίσχυσητουΣυμφώνουΣταθερότηταςκαιΑνάπτυξηςκαιτοΔημοσιονομικόΣύμφωνο (fiscal pact) πουτέθηκεσεισχύτονΙανουάριοτου 2013.

Τονέο πλαίσιοδημοσιονομικής πειθαρχίαςκαθορίζειτιςυποχρεώσειςκάθεκράτους-μέλους, οιοποίες περιλαμβάνουν:

• τηντήρησητουκανόνατουισοσκελισμένου προϋπολογισμού (σ.σ. στην περίπτωσήμαςηυποχρέωσημεταφράζεταισεαπαίτηση πλεονασματικού προϋπολογισμού),

• τηνεφαρμογή πολιτικών πουοδηγούνσεδιατηρήσιμααποτελέσματα(μεταρρυθμίσεις), (σ.σ. εννοούνόλαταμόνιμααντεργατικάμέτρακαιτομές, όπωςαυτά πουθεσπίστηκανστακατάκαιρούςμνημόνια)

• την πρόβλεψηγιαμηχανισμόαυτόματηςδιόρθωσηςτυχόναποκλίσεωναπότουςδημοσιονομικούςστόχους (…)»

Η τελευταία παράγραφος τα λέει όλα: Ο αυτόματος πιλότος μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής, αποτελεί καταστατικήσυνθήκη για όλες τις χώρες μέλη της ΕΕ, ανεξάρτητα μάλιστα από το αν είναι σε καθεστώς μνημονίου ή όχι.

ΟΤΑΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ…

Τη λήψη επιπλέον μέτρων, προκειμένου να περιορίσουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα που παρουσιάζουν, ζήτησε πρόσφατα από τις κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Πορτογαλίας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Τα μέτρα ζήτησε με δηλώσεις του ο επικεφαλής του Ταμείου στην Ευρώπη, ΠολΤόμσεν, ο οποίος πλαισιωνόταν από τον αναπληρωτή του Φίλιπ Γκέρσον. Πιο συγκεκριμένα, η Ισπανία καλείται να καλύψει έλλειμμα 4%, το οποίο προβλέπεται για το 2016. Βάσει όσων ανέφερε ο κ. Γκέρσον (αναπληρωτής του Τόμσεν) η χώρα της Ιβηρικής πρέπει να μειώσει το έλλειμμα κάτω από 3%. «Κατά την άποψή μας, μια προσαρμογή κατά περίπου μισή μονάδα του ΑΕΠ ή ακόμη περισσότερο θα ήταν χρήσιμη ώστε να διατηρηθεί η εμπιστοσύνη και να διασφαλιστεί ότι το χρέος παραμένει σε καθοδική πορεία», τόνισε ο Γκέρσον.

Για την Πορτογαλία, ο Πολ Τόμσεν είπε ότι «η δημοσιονομική πολιτική που ακολουθεί τα δύο τελευταία χρόνια έχει «χαλαρώσει» και είναι σαφές πως η Λισαβόνα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση».

Υπενθυμίζουμε ότι η Ισπανία τυπικά δεν εντάχθηκε ποτέ σε μνημόνιο, ενώ η Πορτογαλία υποτίθεται ότι βγήκε «με επιτυχία» από αυτό…

Το θέμα λοιπόν δεν είναι Χαρδούβελης ή Τσακαλώτος, ούτε Σαμαρο-Μνημόνιο, ΣΥΡΙΖΟ-Μνημόνιο, Πεντακομματικό Μνημόνιο ή Μνημόνιο-«κάβα». Τους λαούς της Ευρώπης τους τηγανίζει ανηλεώς το ευρωπαϊκό κεφάλαιο μέσω του υπερ-όπλου του που λέγεται ΕΕ και φυσικά δια μέσου των αστικών κυβερνήσεων συντηρητικής ή «αριστερής» κοπής αλά Ελλάδα ή Πορτογαλία.

Με την παραμονή στην ΕΕ που όλοι οι μνημονιακοί – καθόλου τυχαία – την έχουν αναγάγει σε «εθνική υπόθεση», τα μνημόνια θα είναι διαρκείας και όλο και βαρύτερα. Με την αναγόρευση των συμφερόντων των «δανειστών» και των «επενδυτών», δηλαδή του κεφαλαίου, σε πρωταρχικές αξίες, η λιτότητα και η εργασιακή βαρβαρότητα, θα αποτελούν τη μόνιμη εφιαλτική κανονικότητα.  

ΤΙΣΗΜΑΙΝΟΥΝΤΑ ΠΡΟΣΘΕΤΑΜΕΤΡΑ;

Όλοι περιφέρουν δεξιά και αριστερά διάφορα νούμερα. Είναι λέει 3χ1,8= 5,4 δισ. τα συμφωνημένα από το καλοκαίρι μέτρα και προστίθενται σε αυτά τα 3,2 δις κερατιάτικα που πρέπει να συμφωνηθούν προκαταβολικά (Το μνημόνιο-‘’κάβα’’).

Δηλαδήκοντάστα 9 διςέωςτο 2018, δηλαδήγιαδιάστημαμόλις 2,5 χρόνων!Πραγματική σφαγή…

Από πού μπορούν να βγουν αυτά τα χρήματα;

Δυνατότητα περιορισμού δημοσίωνεπενδύσεων δεν υπάρχει, διότι απλούστατα αυτές πλέον έχουν μηδενιστεί. Τα περιθώρια περικοπής δημοσίωνλειτουργικώνδαπανών, ακόμη και για τα πιο διεστραμμένα μνημονιακά μυαλά στυλ Άδωνη ή Μάρδα, είναι εντελώς περιορισμένα, καθώς έχουν πλέον αγγίξει τα όρια στοιχειώδους λειτουργίας κάθε κρατικής δομής.

Σε ότι αφορά τις περικοπές, απομένει μόνο ο δρόμος του μεγαλύτερου σφαγιασμού μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και ακόμη περισσότερο των συντάξεων. Με λίγα λόγια, Λόγια πολλά και στο τέλος «αγαπητέΘανάση, πλήρωνε…».

Σε ότι δε αφορά τα έσοδα, θα δούμε πολύ γρήγορα να εκτυλίσσεται ένα πρωτόγνωρο αμόκιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας, επί πινακίου φακής.

Για να μη ξεχνιόμαστε: Όλα αυτά θα τα δρομολογήσει μια κυβέρνηση που θα μιλά στο όνομα της «αριστεράς». Όπως κάποια χρόνια πριν το 1989 ήταν πρωτίστως οι φανατικοί αντικομμουνιστές που ορκιζόντουσαν ότι ο Τσαουσέσκου και ο Μπρέζνιεφ οικοδομούσαν την πεμπτουσία του κομμουνισμού, έτσι και τώρα οι πλέον δεξιοί και ακροδεξιοί θα είναι αυτοί που θα συμφωνούν με τον Τσίπρα ότι μας κυβερνά η αριστερά»…  

ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΧΡΕΟΥΣΜΕΕΞΟΥΣΙΑΚΑΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Ελάχιστοι αλήθεια πιστεύουν ωστόσο ότι τα μέτρα (είτε στην κανονική είτε στη διεσταλμένη μορφή), μπορεί να «αποδώσουν» και να έρθει ο ενάρετος κύκλος της «ανάπτυξης». Κανείς επίσης δεν πιστεύει στα σοβαρά ότι θα υπάρξει με στοιχειώδη σταθερότητα πλεόνασμα 3,5% μετά το 2018, ούτε και ότι θα αποπληρωθεί ποτέ το σύνολο του δυσθεώρητου χρέους. Όσα αντεργατικά μέτρα βάθους και αν πάρουν.

Και άλλοι έμαθαν το γάιδαρο να μην τρώει, αλλά αυτός τότε ψόφησε… Και μη πει κανείς ότι αυτό δεν τους ενδιαφέρει: Χωρίς τον κόσμο που δουλεύει για αυτόν, ο κόσμος του κεφαλαίου δεν επιζεί, ενώ το αντίθετο βεβαίως δεν ισχύει. Ο δρόμος επομένως της ανηλεούς ταξικής σφαγής της μισθωτής εργασίας και των μεσαίων στρωμάτων, είναι «μονόδρομος» για μια ΕΕ που παραδέρνει στην κρίση, αλλά κάθε άλλο παρά αποτελεί «διέξοδο» και δρόμο καπιταλιστικής σταθεροποίησης. Το μόνο αποτέλεσμα είναι να μετατίθεται μια θανατηφόρα ιστορική αναμέτρηση σε ένα όλο και πιο ναρκοθετημένο πεδίο.

Η αντιπαράθεση όμως αυτή τη στιγμή, ακόμη και οι αντιθέσεις μεταξύ ΕΕ και ΔΝΤ, έχουν τη δική τους ξεχωριστή σημασία.

Σε ότι αφορά το ελληνικόζήτημα, η στρατηγική των θεσμικών οικονομικών και πολιτικών οργανισμών του ευρωπαϊκού κεφαλαίου τύπου ΕΕ και ΔΝΤ, παρά τις διαφοροποιήσεις και παραλλαγές, είναι συγκεκριμένη:

«Είμαστετααφεντικάκαιεσείςμαςχρωστάτεχρήματακαιυποταγή. Στηνκαλύτερητων περιπτώσεωνσυζητάμετο ‘’μίγμα’’, δηλαδήσεένα πλαίσιοεπιβολήςενόςαέναουΔιεθνούςΟικονομικούΕλέγχου, μπορούμενακάνουμεμιακάποιαανταλλαγήχρέουςμεεξουσίακαικυριαρχία».

To χρέος δεν αποτελεί μόνο οικονομικήαιμορραγία, αλλά και πολιτικόεργαλείουποταγής από μεριάς των ιμπεριαλιστικών χωρών. Το πόσο γρήγορα και οργανικά διαπλέκεται το οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα, με αυτό της λαϊκήςκυριαρχίας και της δημοκρατίας, ακόμη και με τηδιευθέτησητωνανοιχτών «εθνικών» θεμάτων και της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας, θα το διαπιστώνουμε όλο και περισσότερο το ερχόμενο διάστημα.

Υπάρχει ωστόσο και η «ευρωπαϊκή» πλευρά του ζητήματος. Η συζήτηση και μόνο για το Brexit αποτελεί παραδοχή για την πολιτικήκρίση προοπτικήςτηςΕΕπου βαθαίνει. Η δρομολόγηση της «ΕΕ πολλώνταχυτήτων», αποτελεί το τελευταίο οχυρό σωτηρίας της και ο ανταγωνισμός για το ποιος θα βρεθεί σε ποιο βαγόνι, καλά κρατεί. Σε αυτή την συνθήκη, οι συνέπειες για τους εργαζόμενους σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που μάλλον προορίζεται για το τελευταίο βαγόνι (με πιθανότητα ακόμη και απόζευξης στον ανήφορο!), θα είναι διπλά καταστροφικές.  

ΠΙΟΝΑΙ-ΝΕΚΟΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ…

Το που ακριβώς θα καταλήξει η «διαπραγμάτευση» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν γνωρίζουμε.

Ας δώσουμε όμως λίγο το λόγο στον Ε. Τσακαλώτο για να καταλάβουμε κάποια πράγματα:

«Τοδεύτεροκριτήριοείναιότισεόποιαλύσηκαινακαταλήξουμε, μέσαστιςεπόμενεςημέρες, θα πρέπειναείναιαξιόπιστη: προςτουςπιστωτέςγιαναξέρουνότιθαεπιτύχουμετο πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% τουΑΕΠ, προςτους επενδυτέςώστενανιώθουνασφάλειαότιτο πρόγραμμαείναισετροχιάκαι, βέβαια, απέναντιστουςΈλληνες πολίτεςώστεοι πολιτικέςκαιοικονομικές πλευρέςναείναιευθυγραμμισμένεςμετησυμφωνίατουκαλοκαιριού».

Αυτή είναι η ουσία: πρώτα, οι «πιστωτές», μετά οι «επενδυτές» και άμα περισσέψει κάτι υπάρχουν και οι «Έλληνες πολίτες». Πολλή σκληρή διεκδίκηση…

Και καθώς ο Ευκλείδης χαλαρώνει, γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτικός:

«Ερώτηση: Ποιοςείναιοελάχιστοςστόχοςγιατηναναδιάρθρωσητουχρέους;

Ε.Τ:ΔενμπορώσεμιασυνέντευξηΤύπουναμπωσελεπτομερήσυζήτησηγιατο πώςμπορείναγίνειελάφρυνσητουχρέους. Σίγουραμπορούνναγίνουν πολλά πράγματα – πολλάαπόαυτάδενέχουνκαμίαεπίπτωσηστονΓερμανόήστονΟλλανδόφορολογούμενο –ώστενααλλάξουνοιόροιτουελληνικούχρέους. Αυτόείναιότιτοκριτήριογιαναέχουμεανοικτόδρόμο, γιαναγνωρίζουνοιεπενδυτέςότιέχειφύγειτο Grexitαπότοτραπέζι, ότιηελληνικήοικονομίαβγαίνειαπότηνκρίση, καιοιΕυρωπαίοιηγέτεςέχουνδώσειτομήνυμαότι εμπιστεύονταιτηνελληνικήκυβέρνησηνα πάειτηχώρασεμιανέαφάση. Πραγματικάδενέχεισημασία ποιατεχνικήλύσηθαβρεθείγιαναφτάσουμεσεαυτότοαποτέλεσμα. Τοαποτέλεσματου προγράμματοςκαιτηςελάφρυνσηςτουχρέουςθα πρέπειναείναιμιαψήφοςεμπιστοσύνηςστηνελληνικήοικονομία».

Χαρείτε τον! Τα μέτρα σφαγιασμού των λαϊκών στρωμάτων δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία, αποτελούν «τεχνική λύση». Το παν είναι να σώσουμε την ευρωζώνη από Grexit και φυσικά να πάρει πιστοποιητικό δουλοφροσύνης και μακροημέρευσης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ!  

ΨΩΜΙ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΚΑΙΕΙΡΗΝΗΜΕΕΞΟΔΟΑΠΟΤΗΝΕΕ

Με αυτή την έννοια, οι αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις που εννοούν την υπεράσπιση των σημερινών και αυριανών συμφερόντων των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, το δικαίωμά τους στην αξιοπρεπή ζωή και την απελευθέρωση από τα σύγχρονα δεσμά του κεφαλαίου σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο, θα κριθούν στο αν θα επιχειρήσουν τη συγκρότηση ενός μαχόμενου μετώπου για «ψωμί, δημοκρατίακαιειρήνη».

Στην προσπάθεια αυτή, το ζήτηματηςεξόδουαπότηνΕΕ αναδεικνύεται εκ των πραγμάτων ως ο αποφασιστικός κρίκος για τον αντικαπιταλιστικό αγώνα σοσιαλιστικής προοπτικής στη χώρα μας και ευρύτερης διεθνιστικής απάντησης.

Όποιος δεν παίρνει θέση στο ζήτημα αυτό, θυμίζει τη σοσιαλδημοκρατία στις αρχές του 20^ουαιώνα που έπαιζε στα δάχτυλα το μαρξισμό αλλά αδυνατούσε να πάρει θέση για το μακελειό του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με αποτέλεσμα αυτό που η ΡόζαΛούξεμπουργκ ονόμασε «ένα πτώμα πουβρωμάει».  

*Πηγή: Pandiera.gr

ΠΗΡΑΝ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΡΧΗΣ ΛΙΜΕΝΑ ΠΕΙΡΑΙΑ (ΔΑΛΠ)  

ΑΣΥΔΟΤΗ Η COSCO ΣΤΗΝ ''ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ'' ΤΗΣ ΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ  

Ο απόλυτος εξευτελισμός ωχριά μπροστά στην αναδίπλωση Δρίτσα και της κυβέρνησης Τσίπρα απέναντι στις αποικιακές απαιτήσεις της Cosco στο Λιμάνι του Πειραιά.  

Ενώ, ο Θ. Δρίτσας είχε υποσχεθεί ρητά ότι θα ιδρυθεί Δημόσια Αρχή Λιμένα Πειραια (ΔΑΛΠ), για να ασκεί, έστω υποτυπώδη για τα μάτια του κόσμου δημόσιο έλεγχο στο λιμάνι του Πειραιά, που ξεπουλιέται στην Cosco, η σχετική διάταξη στο σχέδιο νόμου που κατετέθη στη Βουλή αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή, κατόπιν των απαιτήσεων των αγοραστών.  

Αντί για την εξειδικευμένη ΔΑΛΠ, θεσμοθετείται γενικώς Δημόσια Αρχή Λιμένων (ΔΑΛ), ως ανεξάρτητη αρχή, η οποία θα ασκεί εποπτικό ρόλο σε όλα τα λιμάνια(!), αφήνοντας ήσυχη στην ουσία την Cosco να ασκεί το ρόλο της στο λιμάνι του Πειραιά.  

Ο διασυρμός της κυβέρνησης από αυτήν την υπαναχώρηση καθίσταται τέλειος, ενώ οι εγκληματικές επιπτώσεις του για το λιμάνι και όλο τον Πειραιά θα είναι βαρύτατες.  

Πολιτικοί κύκλοι έλεγαν στον Πειραιά, ότι η αφαίρεση της διάταξης για την ΔΑΛΠ από το σχέδιο νόμου, αίρει και το τελευταίο εμπόδιο στη μετατροπή του λιμένα του Πειραιά σε άντρο λαθρεμπορίου και έκνομων δραστηριοτήτων και τη μετεξέλιξη του Πειραιά σε ''Chinatown''.  

Οι ίδιοι κύκλοι τόνιζαν ότι οι επίσημοι φορείς του Πειραιά τα έχουν ''βρει'' με την Cosco και έχουν μπει στο τσεπάκι της, με αποτέλεσμα, σε πλήρη διάσταση με τη βούληση των πολιτών, να κάνουν τα στραβά μάτια στην Κινέζικη εισβολή.  

Οι κύκλοι αυτοί τόνιζαν, επίσης, ότι ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση έχει προκαλέσει η στάση του ΚΚΕ και των σωματείων της Ζώνης Περάματος, τα οποία σε άλλες περιπτώσεις θα χαλούσαν τον κόσμο, ενώ τώρα τηρούν ''σιγήν ιχθύος'' απέναντι στο ξεπούλημα του λιμανιού.  

Όσο και αν ο άνευ προηγουμένου εξευτελισμός και διασυρμός Δρίτσα και κυβέρνησης υπαλλήλων, καλύπτονται, για χάρη της Cosco, από τα κατεστημένα συμφέροντα σε Πειραιά και στη χώρα, το ξεπούλημα του λιμανιού δεν πρέπει να θεωρείται λήξαν.  

Ο αγώνας για δημόσιο λιμάνι συνεχίζεται και υπάρχουν δυνάμεις που θα τον πάνε μέχρι τέλους.  

Αυτοί που ξεπουλάνε, χωρίς κανένα δικαίωμα και εξουσιοδότηση, το Λιμάνι του Πειραιά, δεν θα γλυτώσουν.  

Γρήγορα θα λογοδοτήσουν. Και πιθανότατα θα καταλήξουν στην φυλακή.  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΕΡΠΗΣ  

πηγη: iskra.gr

Ομοσπονδιακά στρατεύματα στις ΗΠΑ προτάσσουν τα όπλα τους για να προστατεύσουν απεργοσπάστες το 1918

Λίγες λέξεις προκαλούν τόση αηδία σε εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο όσο η λέξη απεργοσπάστης. Στη Βρετανία και τις ΗΠΑ τούς παρομοίαζαν για αιώνες με φρικτές μολυσματικές ασθένειες, ενώ σχεδόν πάντα ακολουθούσε η σύγκριση με τον Ιούδα.

Κανένας άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να γίνει απεργοσπάστης όσο υπάρχει ακόμη μια λιμνούλα με νερό για να πνιγεί και ένα σκοινί για να κρεμαστεί.

Τζακ Λόντον

«Κοντά στο ορυχείο του Σέγκχιλ έφτιαξαν μια αλυσίδα για να πιάσουν τον βρομιάρη μαυροπόδαρο. Τον άρπαξαν από τον λαιμό και του έσπασαν τα κόκαλα». Σκληροί στίχοι από ένα τραγούδι που συνοδεύει το εργατικό κίνημα της Βρετανίας από το 1844 μέχρι τις ημέρες μας. Περιγράφει την προσπάθεια των απεργών ανθρακωρύχων να εντοπίσουν τους απεργοσπάστες και να… τους τιμωρήσουν ανάλογα.

Παρά το γεγονός ότι αρκετά συνδικάτα αποφεύγουν πλέον να χρησιμοποιούν το τραγούδι «Blackleg miner» στις εκδηλώσεις τους, η μουσική και οι στίχοι του φτάνουν ακόμη και σήμερα στα χείλη εκατοντάδων εργατών.

Σύμφωνα με ορισμένους λεξικογράφους, ο όρος blackleg μάς έρχεται από το 1803 και αφορά τους απεργοσπάστες που χρησιμοποίησε μια αμερικανική εταιρεία η οποία παρήγε μαύρες μπότες. Αλλοι υποστηρίζουν ότι η λέξη συνδέεται με τα μεταδοτικά βακτηρίδια (angraena emphysematosa) που καταστρέφουν τους κτηνοτρόφους σκοτώνοντας τα ζώα τους.

Η δεύτερη εξήγηση είναι πιο πιθανή, καθώς οι Αγγλοσάξονες συνήθιζαν εδώ και αιώνες να παρομοιάζουν τους απεργοσπάστες με μολυσματικές ασθένειες. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η ψώρα - που πιστεύεται ότι έδωσε και τον όρο scab.

Για την ιστορία, το scab πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως χαρακτηρισμός εργαζομένου από τα τέλη του 18ου αιώνα και αφορούσε όσους δεν γίνονταν μέλη των συνδικάτων και αδιαφορούσαν για τις διεκδικήσεις στον χώρο εργασίας. Με το πέρασμα των χρόνων έφτασε να χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για τους απεργοσπάστες και ειδικά αυτούς που σπάνε με τη βία τις αλυσίδες των απεργών για να μπουν στα εργοστάσια.

Για τους Βρετανούς εργάτες το να χαρακτηριστείς scab ήταν ίσως η μεγαλύτερη προσβολή που θα μπορούσε να γνωρίσει άνθρωπος και σε ακολουθούσε για χρόνια, αν όχι για ολόκληρες γενιές.

Οι απεργοί συνήθιζαν να γράφουν τη λέξη με μπογιά έξω από τα σπίτια τους, ενώ οι απεργοσπάστες απομακρύνονταν από τις τοπικές παμπ. Οπως περιγράφουν αρκετά τραγούδια, ακόμη και τα παιδιά των απεργοσπαστών αντιμετώπιζαν προβλήματα στο σχολείο από τους συμμαθητές τους και δυσκολεύονταν να σηκώσουν την προσβολή που στιγμάτιζε την οικογένειά τους.

Σε ένα από αυτά τα τραγούδια ο απεργοσπάστης καταλήγει ύστερα από πολλές περιπέτειες στην πύλη του Παραδείσου, όπου ζητά από τον Αγιο Πέτρο να τον δεχθεί λέγοντας ότι υπηρέτησε πιστά τα αφεντικά του. «Αν σε δεχθώ, οι άγγελοι θα πετάξουν τις άρπες τους» του απαντά ο Αγιος Πέτρος, ο οποίος τον στέλνει στην Κόλαση υπενθυμίζοντάς του «ότι μαχαίρωσε πισώπλατα τους συναδέλφους του και έκλεψε το ψωμί με το οποίο θα τάιζαν τα παιδιά τους».

Κρίνοντας πάντως από άλλες καλλιτεχνικές αναφορές, οι απεργοσπάστες που κατέληγαν στην Κόλαση ήταν οι τυχεροί της υπόθεσης, καθώς συνήθως ούτε ο διάολος δεν ήθελε να σχετίζεται με τέτοιου είδους ασπόνδυλα. Δεν είναι λίγες μάλιστα οι φορές που ο απεργοσπάστης ταυτίζεται στη συνείδηση των εργατών με τον Ιούδα και την απόλυτη προδοσία της χριστιανικής θρησκείας.

Και αφού ήρθαν αυτές οι άγιες ημέρες και το Πάσχα, σκεφτήκαμε να τις τιμήσουμε και εμείς με ένα απόσπασμα για τους απεργοσπάστες που αποδίδεται στον Τζακ Λόντον.

«Αφού ο θεός τελείωσε με τους κροταλίες, τα βατράχια και τις νυχτερίδες, του είχε περισσέψει μια αηδιαστική ουσία με την οποία έφτιαξε τον απεργοσπάστη (scab).

Οταν ο απεργοσπάστης περπατά στον δρόμο, οι άνθρωποι του γυρίζουν την πλάτη, οι άγγελοι κλαίνε στον παράδεισο, ενώ ο Διάολος κλείνει τις πύλες της κολάσεως για να τον κρατήσει μακριά.

Κανένας άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να γίνει απεργοσπάστης όσο υπάρχει ακόμη μια λιμνούλα με νερό για να πνιγεί και ένα σκοινί για να κρεμαστεί.

Συγκρινόμενος με τον απεργοσπάστη ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν ένα πραγματικός κύριος. Αφού πρόδωσε το θεό του είχε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να απαγχονιστεί. Ο απεργοσπάστης δεν έχει ούτε αυτή.

Ο Ησαύ (ο μεγάλος αδερφός του Ισαάκ) πούλησε τα πρωτοτόκια του (νομικά δικαιώματα κληρονομιάς των πρωτότοκων γιων) για ένα πιάτο φαΐ. Ο Ιούδας πούλησε τον Λυτρωτή του για τριάντα αργύρια. Ο Μπένεντικτ Αρνολντ (στρατηγός της αμερικανικής επανάστασης που αυτομόλησε στους Βρετανούς) το έκανε για μια θέση στον βρετανικό στρατό.

Ο σύγχρονος απεργοσπάστης πουλάει τα πρωτοτόκια, την πατρίδα, τη γυναίκα, τα παιδιά του και τους συνανθρώπους του για μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση από το αφεντικό του ή την εταιρεία του.

Ο Ησαύ πρόδωσε τον εαυτό του, ο Ιούδας τον Θεό του, ο Αρνολντ την πατρίδα του. Ο απεργοσπάστης προδίδει τον Θεό, την πατρίδα, τη γυναίκα, την οικογένεια και την τάξη του».

► Δείτε

Billy Elliot

Ο απόλυτος εξευτελισμός ενός ανθρακωρύχου στη Βρετανία της Θάτσερ, ο οποίος θυσιάζει την αξιοπρέπειά του και μετατρέπεται σε απεργοσπάστη για να γίνει ο γιος του χορευτής.

► Διαβάστε

Ο πόλεμος των τάξεων (εκδόσεις Εντύποις)

Ενα από τα λιγότερο διαβασμένα στην Ελλάδα βιβλία του Τζακ Λόντον με δοκίμια για το σοσιαλισμό και την εργατική τάξη.

info-war.gr

πηγη: efsyn.gr